II SA/Bk 439/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skarg G. T. i A. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie kanalizacji przez nieruchomości oddala skargi.- Wojewoda P. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonych nr [...], [...], [...] oraz [...] położonych w Z., poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej przez powyższe nieruchomości. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...], Burmistrz Z. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie kanalizacji deszczowej i kanalizacji sanitarnej na częściach działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w Z. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że celem ustalonej inwestycji jest budowa kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z istniejącego na terenie Szkoły Podstawowej nr [...] (na działce nr [...] przy ul. K [...]) drenażu budynku, drenażu boisk szkolnych oraz odprowadzającej wody opadowe powierzchniowe z nawierzchni utwardzonych i budynku szkoły, a także budowa kanalizacji sanitarnej odprowadzającej ścieki komunalne z istniejącej kanalizacji sanitarnej z budynku Szkoły Podstawowej nr [...] oraz budynków jednorodzinnych przy ul. S. w Z. Podstawę prawną wydanej decyzji przez organ I instancji stanowiły przepisy art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 i 3, art. 52 ust. 1, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."). Odwołanie od tej decyzji złożyli G. T., M. T., A. M. i E. M. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy ww. decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zbadał zgodność wnioskowanej inwestycji z zasadami określonymi ustawą, a ponadto decyzja ta nie narusza uprawnień osób trzecich. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zostały złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku dwie oddzielne skargi – skarga G. T., M. T. i M. T., a także skarga E. M. i A. M. Z uwagi na fakt, że obie wniesione skargi dotyczą tej samej decyzji, tut. Sąd na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2012 r. połączył do wspólnego rozpoznania i orzekania sprawy II SA/BK 151/12 ze skargi G. T., M. T. i M. T. ze sprawą II SA/BK 152/12 E. M. i A. M. Wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r. (sygn. akt II SA/Bk 151/12) tut. Sąd oddalił obie skargi. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że bezzasadny jest przede wszystkim zarzut, iż sporna inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Sąd zauważył, że ta kwestia była już przedmiotem orzekania tutejszego Sądu. W wyroku z 1 marca 2011 r., w sprawie o sygn. II SA/Bk 813/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przesądził bowiem, że inwestycja ta ma charakter inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu, organy prowadziły postępowanie prawidłowo, wyjaśniając wszystkie istotne aspekty sprawy. Również decyzja organu II instancji została sporządzona prawidłowo, zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Sąd nie dopatrzył się też żadnych braków w uzasadnieniu tej decyzji. W szczególności organ wyczerpująco wskazał i wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną decyzji. Odniósł się również do podnoszonych w odwołaniu obaw związanych z zagrożeniem stabilności konstrukcji budynku, uszkodzeniem korzeni drzew oraz wyjaśnił, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne, którego dotyczy przedmiotowa decyzja, jest podyktowane brakiem innych możliwości technicznych, uzasadnionych ekonomicznie. Wskazał, że ze względu na ukształtowanie terenu brak jest możliwości odprowadzania wód opadowych i ścieków komunalnych do istniejącej kanalizacji przy ul. Konopnickiej. Wnioskiem z dnia [...] października 2012 r., nr [...], Gmina Miasto Z. wystąpiła do Starosty Z. o wydanie zezwolenia na zajęcie części nieruchomości oznaczonych jako działki o nr [...], [...], [...] i [...] w celu wykonania robót budowlanych polegających na przeprowadzeniu przez ww. nieruchomości przewodów podziemnych służących do przesyłania ścieków i wód opadowych (kanalizacja sanitarna i kanalizacja deszczowa). Starosta Z. w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przeprowadził oględziny na przedmiotowych nieruchomościach, zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie oraz poinformował o możliwości składania wyjaśnień, wniosków i dowodów. Jak wynika z akt sprawy rokowania ze stronami zostały przeprowadzone przez inwestora w dniu [...] września 2012 r. Z uwagi na brak zgody stron na realizację przedmiotowej inwestycji niemożliwe stało się ograniczenie prawa własności na podstawie umowy cywilnej. Wobec powyższego, Starosta Z. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...], zezwolił Gminie Miasto Z. na założenie i przeprowadzenie kanału sanitarnego o średnicy 200 mm przez nieruchomości oznaczone działkami numer [...], [...], [...] stanowiące własność i użytkowanie wieczyste J. i A. małż. M. w pasie montażowym o długości ok. 38 m i szerokości 1,5 m przyległym do granicy z działką nr [...] oraz kanału deszczowego o średnicy 250 mm przez działkę oznaczoną numerem [...] stanowiącą współwłasność G. T. w udziale [...] części, A. A. T., M. T., M. T., M. T. w udziałach po [...] części w pasie montażowym o długości ok. 38 m i szerokości 1,5 m przyległym do granicy z działkami nr [...], [...] i [...] i zajęcie na czas budowy obu pasów montażowych tj. gruntu o szerokości po 1,5 m po obu stronach granicy działki [...] z działkami [...], [...], [...] położonego w Z. przy ulicy S. W kolejnym punkcie niniejszej decyzji organ stwierdził, iż właściciele, współwłaściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości mają obowiązek udostępnić nieruchomość osobom i jednostkom zobowiązanym do wykonania czynności, o których mowa powyżej. Ponadto Starosta Z. w kolejnym punkcie zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego użytkowania niezwłocznie po zakończeniu wyżej wymienionej inwestycji. Ostateczna decyzja stanowiła podstawę do dokonania wpisu o uzyskanym prawie w księgach wieczystych ww. nieruchomości. W uzasadnieniu niniejszej decyzji Starosta Z. przytoczył brzmienie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wedle którego starosta może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie określonej inwestycji liniowej, jeżeli właściciele, współwłaściciele lub użytkownicy wieczyści nie wyrażą zgody na wykonanie tych robót. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ stwierdził, że Gmina Miasto Z. zaprosiła strony na rokowania mające na celu ustalenie zasad realizacji robót polegających na budowie odcinków kanalizacji sanitarnej i deszczowej przez działki stron, które odbyły się w dniu [...] września 2012 r. Na negocjacje stawiły się dwie osoby: E. M. i G. T. W wyniku przeprowadzonych rokowań strony nie wyraziły zgody na dobrowolne udostępnienie terenu. Wedle organu, zachodzą zatem przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., dotyczące zgodności budowy z ważną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy braku zgody właścicieli nieruchomości na przeprowadzenie kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Organ wskazał, że po przeprowadzeniu oględzin na gruncie ustalono, że w przewidywanym pasie montażowym o szerokości 1,5 m w działkach [...], [...] i [...] znajdują się: jedna sosna, drzewa i krzewy owocowe, rośliny ozdobne, żywopłot z tui i płoty z siatki na podmurówce natomiast w pasie montażowym szerokości 1,5 m bądź na jego krawędzi w działce [...] znajdują się drzewa i krzewy owocowe, rośliny ozdobne, słupek metalowy od składanego trzepaka, słupek z cegły klinkierowej od skrzydła bramy wjazdowej. W trakcie oględzin dokonano zdjęć fotograficznych i sporządzono protokół. Spisu tego dokonano w obecności A. M., która odmówiła podpisu i przedstawiciela Gminy Miasta Z. Wedle organu, dla wykonania inwestycji niezbędne są do zajęcia dwa pasy o szerokości po 1,5 m i długości ok. 38 m po obu stronach granicy działki nr [...] z działkami [...], [...] i [...], które powinny być przywrócone do stanu pierwotnego i przekazane dotychczasowym użytkownikom przez jednostkę występującą o wydanie zezwolenia, niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z budową, zgodnie z art.124 ust.4 u.g.n. Właściciel nieruchomości jest natomiast obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii urządzeń kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej, zgodnie z art.124 ust. 6 u.g.n. W ocenie organu, w świetle przytoczonych przepisów uzależnienie zgody na przeprowadzenie przewodu kanalizacji sanitarnej i deszczowej od ustalenia odszkodowania na etapie przed rozpoczęciem budowy nie znajduje uzasadnienia prawnego. Należy się ono bowiem wtedy, gdy powstaną określone szkody lub, gdy wartość nieruchomości po przeprowadzeniu przewodów się zmniejszy lub, gdy z nieruchomości lub jej części nie będzie można korzystać w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: A. M., E. M., A. Ś., G. T., M. T. i M. T. Odwołujący podnieśli zarzuty związane z zagrożeniem zalewania działek przez kanalizację deszczowa i sanitarną, a także z niemożliwością realizacji inwestycji w postaci garażu na jednej z nieruchomości. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], Wojewoda P. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ug.n., należy pojmować jako konsekwencję zasady ochrony własności i wynikającą z tego powinność podjęcia przez inwestora starań o doprowadzenie do uzyskania zgody właściciela. Art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela, wedle organu, oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 381/09, LEX nr 574097). Organ podkreślił, iż decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Są to bowiem decyzje ograniczające prawo własności, których wydawanie ustawodawca dopuścił w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. Decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości służy więc temu, by bez konieczności odebrania własności lub użytkowania wieczystego dotychczasowym podmiotom tych praw uzyskać czasowy tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane, po to by wybudować określone przewody, ciągi, obiekty lub urządzenia infrastruktury technicznej, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności. Organ powołał się na art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wedle którego inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dalej organ wskazał, że funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. jest warunkiem niezbędnym do podjęcia negocjacji z właścicielem nieruchomości celem jej udostępnienia. W ocenie organu nie zachodzą wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny oraz jest zgodna z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych i prawnych organ odwoławczy stwierdził, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na podstawie przepisów art. 124 u.g.n. ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na wykonanie na niej planowanej inwestycji. Organ wskazał też, że kwestia ewentualnego odszkodowania została uregulowana przepisami art. 124 i 128 u.g.n. Na podstawie art. 124 ust. 4 ustawy, na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy. Odrębne skargi na powyższą decyzję złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku G. T. (sygn. akt II SA/Bk 439/13) oraz A. M. (II SA/BK 440/13). Sprawy niniejsze zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia [...] czerwca 2013 r. Obie skarżące zaskarżyły decyzję w całości, wniosły o jej uchylenie. Skarżąca G. T. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 124 ust. 1 u.g.n. dotyczącego zgodności budowy z ważną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy braku zgody właścicieli nieruchomości na przeprowadzenie kanalizacji sanitarnej i deszczowej, - art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżących, ograniczenie przez starostę w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości przez zezwolenie na zakładanie przewodów, jeżeli użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody, należy uważać za nieuprawnioną ingerencję osób trzecich wynikającą z prawa własności do nieruchomości, - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. Skarżąca A. M. zarzuciła decyzji brak wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. Skarżące w uzasadnieniach swoich decyzji wskazały, iż są niezadowolone z wydanej decyzji, która według nich ogranicza ich prawa własności, podczas gdy organ posiada możliwość zrealizowania inwestycji na terenie szkoły. W odpowiedzi na ww. skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skargi są niezasadne i podlegają oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonych nr [...], [...], [...] oraz [...] położonych w Z. i stanowiących własność skarżących. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651; dalej: "u.g.n"), a w szczególności jej art. 124. Na samym początku podkreślenia wymaga, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżących przez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej, zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., nie zaś kwestia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, która była przedmiotem decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], od której skargę prawomocnie oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r., sygn. II SA/Bk 151/12. Zdaniem Sądu, postępowanie przed organami zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Organy także prawidłowo i wyczerpująco, w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a., uzasadniły wydane decyzje w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych oraz oceny zebranych dowodów. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby, w rozumieniu art. 145 p.p.s.a., koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji . Przechodząc zaś do rozpoznania podniesionych w skardze zarzutów obu skarżących stwierdzić trzeba, że są one całkowicie niezasadne. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. i art. 63 ust. 2 u.p.z.p. zmierzają, w ocenie Sądu, do podważenia legalności decyzji lokalizacyjnej, a nie decyzji Wojewody P. z dnia [...] marca 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu skargi skarżące jednoznacznie bowiem precyzują, że decyzja narusza ich prawo własności, zaś inwestycja powinna być realizowana nie na terenie ich nieruchomości, tylko na terenie szkoły. Kwestie te były zaś przedmiotem badania przez WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 151/12. Sąd ten stwierdził w wyroku z dnia 9 maja 2012 r., że sporna inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego, a ponadto, że "skarżona decyzja uwzględnia wymagania w zakresie ochrony osób trzecich w stopniu, jaki wymagany jest na etapie planowania inwestycji. Bezzasadne na tym etapie są obawy skarżących związane z oddziaływaniem planowanej inwestycji na ich nieruchomość, w tym związane z zagrożeniem zalewania ich działek przez wody opadowe, a także z niemożliwością realizacji inwestycji w postaci garażu". Sąd ten odniósł się także do zarzutu naruszenia art. 63 ust. 2 u.p.z.p. i stwierdził, że "w sprawie nie doszło do naruszenia art. 63 ust. 2 u.p.z.p.". W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast z art. 171 p.p.s.a. wynika, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Ze wskazanych powyżej przepisów wynika, że Sąd w niniejszym postępowaniu związany jest wyrokiem w sprawie II SA/Bk 151/12. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie tylko nie jest uprawniony do badania zarzutów skierowanych do decyzji lokalizacyjnej. Ale wręcz jest związany ustaleniami poczynionymi w sprawie II SA/Bk 151/12. To samo dotyczy także kwestii naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. w zakresie niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. W uzasadnieniu skarg, skarżące w najmniejszym stopniu nie podejmują próby wykazania, które to istotne okoliczności faktyczne w niniejszym postępowaniu nie zostały ich zdaniem wyjaśnione. Skarżące, zdaje się, również i ten zarzut odnoszą do postępowania zakończonego wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Nie zauważają, że w niniejszym postępowaniu, zgodnie z art. 124 u.g.n. organy zajmowały się tylko kwestią, czy wniosek został złożony przez podmiot uprawniony, czy istnieje w obrocie ostateczna decyzja lokalizacyjna, czy właściciele, współwłaściciele lub użytkownicy wieczyści wyrażają zgodę na wykonanie robót określonych w decyzji lokalizacyjnej, czy odbyły się rokowania mające na celu ustalenie zasad realizacji robót i jakie były wyniki tych rokowań. Ponadto, spoczywał na nich obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem decyzji w przedmiocie zezwolenia, która rozstrzyga także o pozostałych kwestiach uregulowanych w cyt. przepisie, a mianowicie o obowiązku udostępnienia przez właścicieli, współwłaścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości tych nieruchomości celem wykonania określonych czynności, o zobowiązaniu inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a także o tym, że decyzja ostateczna stanowi podstawę do dokonania wpisu o uzyskanym prawie w księgach wieczystych. Organy, co wynika z obu decyzji, przeprowadziły postępowania w sposób prawidłowy, badając i wyjaśniając wszystkie przesłanki opisane wyżej, zaś skarżące w skargach nie formułują zarzutów, które by skutecznie podważały legalność tych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.