II SA/Bk 467/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na orzeczenie lekarskie P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę R. M., reprezentowany przez swoją matkę S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na orzeczenie lekarskie P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej. Ww. orzeczenie lekarskie zostało wydane wskutek skierowania niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania, na mocy wyroku tut. Sądu z dnia 23 lutego 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 619/11 mocą, którego została uchylona decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (nr [...]), a także poprzedzające jej wydanie następujące decyzje: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia[...] kwietnia 2011 r. (nr [...]), P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. (nr [...]), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia [...] kwietnia 2010 r. (nr [...]). Powyższy wyrok wydany został przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. (decyzja z dnia [...], nr [...]) stwierdził u R. M. chorobę zawodową w postaci alergicznego kontaktowego zapalenia skóry rąk, wymienioną w pozycji 18.1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. 2009, Nr 105, poz. 869) W wyniku odwołania od powyższej decyzji złożonego przez R. M. i pracodawcę (Pracowniczy Ośrodek Maszynowy w A.) – Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z [...].06.2009 r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazał sprawę Inspektorowi Powiatowemu do ponownego rozpoznania z uwagi na uchybienia proceduralne. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w którym dopuszczono dowód m.in. z orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...].11.2009 r., w którym stwierdzono negatywną obserwację w kierunku alergicznego kontaktowego zapalenia skóry o etiologii zawodowej, wykluczając wystąpienie u R. M. jednostki chorobowej z pkt 18.1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Ponadto uzyskano także opinię Krajowego Konsultanta w dziedzinie dermatologii i wenerologii Kliniki Dermatologii i Wenerologii Uniwersytetu Medycznego w B. wskazującą, że kilkunastomiesięczna przerwa między testami naskórkowymi wykonanymi przez P. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – z wynikiem dodatnim oraz wykonanymi przez Instytut w Ł. – z wynikiem ujemnym, nie może być powodem dyskwalifikacji żadnego z tych testów, bowiem wyniki ujemne mogły być powodem leczenia kortykosteroidowego. Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. decyzją z dnia [...].04.2010 r. nr [...] nie stwierdził u R. M. choroby zawodowej w postaci alergicznego kontaktowego zapalenia skóry tj. jednostki chorobowej wymienionej w pozycji 18.1 wykazu chorób zawodowych zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30.06.2009 r. W wyniku odwołania złożonego przez R. M. P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z [...].06.2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W wyniku przeprowadzonego, po wydaniu kolejnej decyzji kasacyjnej, postępowania, decyzją z [...].04.2011 r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. nie stwierdził u R. M. choroby zawodowej w postaci alergicznego zapalenia skóry wymienionej pod pozycją 18.1 wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. M. jednakże decyzją z [...].06.2011 r. nr [...] Podlaski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy W wyniku rozpoznania skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 23 lutego 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 619/11, została uchylona zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (nr [...]), a także poprzedzające jej wydanie następujące decyzje: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia [...] kwietnia 2011 r. (nr [...]), P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. (nr [...]), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia [...] kwietnia 2010 r. (nr [...]). Wskutek uprawomocnienia się niniejszego wyroku sprawa wróciła do etapu rozpatrzenia wniosku o rozpoznanie choroby zawodowej u Skarżącego, tj. do decyzji PWIS z [...].06.2009 r. nr [...] uchylającej w całości decyzję PPIS w A. z [...].04.2009 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania. Wskutek wydania powyższego wyroku prowadzone jest obecnie postępowanie diagnostyczno-orzecznicze. W dniu [...].04.2013 r. lekarz internista specjalista medycyny pracy wydał, w trybie § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, orzeczenie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej. Orzeczenie niniejsze zawierało prawidłowe pouczenie, iż przysługuje od niego w terminie 14 dni prawo złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia, którą jest instytut badawczy w dziedzinie medycyny pracy (zgodnie z treścią § 5 ust. 3 i § 7 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia). Z uprawnienia powyższego Skarżący skorzystał, jednakże Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. podtrzymał w piśmie z dnia [...].05.2013 r. stanowisko orzecznicze lekarza internisty. Dnia [...].05.2013 r. R. M., reprezentowany przez swoją matkę S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na orzeczenie lekarskie P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 j.t., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez sądy administracyjne objęte zostały przede wszystkim formy władczej i jednostronnej działalności organów administracji publicznej wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 j.t., dalej: p.p.s.a.) oraz sprawy, w których, zgodnie z brzmieniem art. 3 § 3 p.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, zatem orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zauważyć należy, że na mocy § 8 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje, na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika właściwy państwowy inspektor sanitarny. Zgodnie natomiast z art. 37 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 12, poz. 49) w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższego wynika, zatem, że w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej odpowiednią decyzję wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny, mający status organu administracji publicznej, albowiem ww. przepisy prawa przewidują jego właściwość do wydawania decyzji administracyjnych oraz stanowią, że w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy k.p.a. Zatem jedynie od ostatecznych decyzji wydawanych przez właściwe organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przedmiotem niniejszej skargi jest natomiast orzeczenie lekarskie wydane w trybie § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zauważyć także należy, że wedle § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia, do niniejszego postępowania, które zostało wszczęte i nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia (tj. przed dniem 3.07.2009 r.), stosuje się przepisy tego rozporządzenia. Orzeczenie niniejsze stanowi, zatem, w świetle § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia środek służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Obowiązkiem organu inspekcji sanitarnej jest zaś ocena orzeczenia jako dowodu w postępowaniu z zachowaniem reguł wskazanych w przepisach regulujących postępowanie administracyjne. Powyższe uzasadnia przyjęcie stanowiska, iż przedmiotowe orzeczenie lekarskie, stanowi dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a. Okoliczność zaś, że organ administracji właściwy do stwierdzenia choroby zawodowej nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakazującymi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30.10.2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1321/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7.03.2012 r.m sygn. akt IV SA/Wr 713/11, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1115/11). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych, ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany i nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Sąd administracyjny uprawniony natomiast jest, podczas dokonywania sądowej kontroli pod względem zgodności z prawem decyzji właściwego państwowego inspektora sanitarnego, do zakwestionowania ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji ani organ ani też sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich. Zauważyć jednak należy, że organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne, w celu ujednolicenia stanowisk (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11.01. 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 688/11, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28.03.2012 r., sygn. akt II SA/Sz 950/11, Z powyższego wynika, że orzeczenie lekarskie wydane w trybie § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06 2009 r. w sprawie chorób zawodowych nie należy do kontroli sądu administracyjnego, a więc nie jest możliwe rozpoznanie przez tut. Sąd skargi wniesionej przez R. M. W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a., dlatego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.