II SA/Bk 521/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi H. M. i J. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - oddala skargę.- Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta B., na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1 – 4, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 193, poz. 1194 ze zm.) udzielił Burmistrzowi Miasta Z. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej – ulicy P. w Z. wraz z oświetleniem, kanalizacją deszczową, kanalizacją sanitarną i wodociągiem na działkach o nr ewid: 1023/2, 1344/4, 1347/2, 1347/4, 1348/3, 1348/9, 1349/5, 1346/4 (z podziału działki nr 1346/1), 1347/6 (z podziału działki nr 1347/5), 1349/6 (z podziału działki nr 1349/4) z jednoczesnym zatwierdzeniem podziału nieruchomości i zatwierdzeniem projektu budowlanego. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli H. i J. M., A. K. oraz R. M. H. i J. M., właściciele działki nr 1394/4 (ulegającej podziałowi) nie zgodzili się na przejęcie części ww. nieruchomości (o powierzchni 30 m2), gdzie aktualnie zlokalizowany jest wjazd na działkę, gdyż nowoprojektowany zjazd z ul. P. na nieruchomość odwołujących się spowoduje poważne utrudnienia manewrowe samochodów dostawczych, a tym samym znaczne utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej. Podnosząc brak konsultacji i uzgodnień inwestora z właścicielami nieruchomości na etapie wykonywania dokumentacji projektowej oraz brak poszanowania prawa własności, odwołujący się podali, że przedmiotową ul. P. można zrealizować w ramach gruntów należących do Miasta Z. A. K., właściciel działki nr 1346/1 (ulegającej podziałowi) zarzucając decyzji naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa własności podniósł, że skarżona decyzja nie została mu doręczona jako stronie. R. M., właściciel działki nr 1348/11, bezpośrednio graniczącej z inwestycją, nie zgadza się z umiejscowieniem wjazdu, którego lokalizacja nie została z nim uzgodniona. Wniósł o konsultacje w sprawie zjazdu z drogi publicznej na działkę o nr geod. 1348/11 i podniósł, iż powinien być zawiadomiony o planowanej inwestycji przez organy administracji z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], na podstawie art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 193, poz. 1194 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że zgodnie z art. 11a ustawy postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek zarządcy drogi – Burmistrza Miasta Z. Do wniosku załączono zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnymi na dzień opracowania projektu. W aktach sprawy znajdują się także wymagane przepisami art. 11b ust. 1 ustawy opinie Burmistrza Miasta Z., Zarządu Powiatu Z. oraz Zarządu Województwa P. Do wniosku o wydanie decyzji dołączono ostateczną decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wymaganą art. 11a ust. 4 ustawy. Organ odwoławczy wywiódł, że kwestionowana decyzja spełnia wymogi art. 11f ust. 1 ustawy: zawiera w szczególności wymagania dotyczące powiązania z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określa linię rozgraniczającą teren, określa warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zawiera zatwierdzenie projektu budowlanego i zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości. W decyzji wskazano części nieruchomości, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Miasta Z. Zdaniem organu odwoławczego z analizy dokumentów wynika także, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi art. 11f ust. 3 specustawy, została prawidłowo doręczona wnioskodawcy oraz organ zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w Z., Urzędu Miejskiego w Z., na stronie internetowej Urzędu oraz w prasie lokalnej, jak również wszystkim dotychczasowym właścicielom przesłano zawiadomienie o wydaniu decyzji na adresy określone w ewidencji gruntów. W konkluzji stwierdzono, że brak jest podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii naruszenia prawa własności, organ wyjaśnił, że realizacja drogi jest działaniem z zakresu celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102, poz. 651 ze zm.), generalnie daje więc podstawy do ingerencji w prawo własności osób trzecich, niemniej jednak przekonywująco uzasadnionej. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. W ocenie organu budowa drogi gminnej mającej służyć polepszeniu komunikacji stanowi cel publiczny, o jakim mowa w powyższym przepisie Konstytucji RP, jak również szkody, wynikłe z wykonania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej podlegają uwzględnieniu w trybie art. 18 specustawy. Odpowiadając na zarzut braku doręczenia decyzji A. K. wyjaśniono, że stosownie do zapisów specustawy, Starosta zobowiązany jest doręczyć decyzję wnioskodawcy. Pozostałe strony postępowania zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy są zawiadamiane o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w drodze obwieszczeń w starostwie powiatowym, urzędzie gminy właściwym na przebieg drogi, na stronie internetowej gminy, a także w prasie lokalnej. Ustawodawca szczegółowo określił sposób doręczenia decyzji stronom. Jak wynika z akt sprawy obwieszczenia zostały prawidłowo opublikowane, a zawiadomienie o wydaniu decyzji, które ma tylko charakter dodatkowy, zostało doręczone A. K. w trybie doręczenia zastępczego w dniu 25 marca 2011 r. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 49 kpa decyzja została doręczona poprzez obwieszczenie (opublikowane w prasie) z dniem 10 kwietnia 2011 r. Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych przez H. i J. M. dotyczących kwestii w przedmiocie rozwiązania lokalizacyjnego, podano że złożony wniosek zarządcy drogi o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, podlega ocenie z punktu widzenia jego kompletności i dochowania wymogów formalnych. Organy administracji architektoniczno-budowlanej, zarówno I i II instancji są zobowiązane wyłącznie do działania w ramach złożonego przez inwestora wniosku, nie są natomiast upoważnione do ingerowania w planowany przebieg drogi. Inwestor sam dokonuje najbardziej optymalnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno - wykonawczych, samodzielnie decyduje o przebiegu drogi, dołączając do wniosku o wydanie decyzji mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem niezbędnego terenu. Jednakże każdorazowo organ I instancji powinien w prowadzonym postępowaniu, odnieść się do wniesionych uwag przez strony i wykazać, że ta konkretnie wskazana nieruchomość jest niezbędna, tzn. że bez jej użycia cel nie może być zrealizowany, a uzasadnienie tej niezbędności musi być zawarte w decyzji - organ powinien co najmniej przedstawić dowody, iż w czasie postępowania ten aspekt sprawy był analizowany. Z akt sprawy wynika, że powyższa analiza została dokonana w ponownie prowadzonym postępowaniu I -instancyjnym. Zarządca drogi, posiadając najobszerniejsze informacje w zakresie układu komunikacyjnego miasta i możliwości jego usprawnienia, wyjaśnił, iż zaprojektowane tzw. "trójkąty widoczności" mają bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo pojazdów poruszających się w obrębie skrzyżowania. Zdaniem organu odwoławczego w skarżonej decyzji należycie wyjaśniono potrzebę podziału działki o nr 1394/4 oraz przejście z mocy prawa wydzielonej nieruchomości (dz. 1349/6) na własność Miasta Z. Podano, że zgodnie z § 170 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430) na skrzyżowaniu powinny być zapewnione warunki widoczności. Podkreślono, że przepisy specustawy nie wymagają prowadzenia wcześniejszych uzgodnień inwestora z właścicielami działek, których część nieruchomości objęta jest planowaną inwestycją, dlatego w ocenie organu odwoławczego zarzut dotyczący braku konsultacji projektu budowlanego nie ma usprawiedliwionych podstaw. Ponadto jak wynika z materiału dowodowego prowadzono próby uzgodnienia z H. i J. M. lokalizacji nowego wjazdu na działkę o nr 1349/4 od ul. P., jednak z braku akceptacji takiego rozwiązania inwestor zdecydował na usytuowanie nowego wjazdu od ul. Pogodnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych właściciel lub użytkownik nieruchomości ma prawo do wykonania zjazdu, po wcześniejszym uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. W ocenie organu niniejsze postępowanie nie ogranicza prawa właścicieli do złożenia wniosku na lokalizację zjazdu. Równocześnie nadmieniono, że zarządca drogi rozpatrując taki wniosek działa w granicach uznania administracyjnego, które w znacznym stopniu ograniczone jest regulacjami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które wskazują na konieczność uwzględnienia wymagań bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odnośnie kwestii utrudnienia prowadzenia działalności gospodarczej w związku ze zmianą lokalizacji wjazdu na działkę o nr geod. 1349/6 podano, że wszystkie ewentualne roszczenia za poniesione przez nich straty nie wchodzą w zakres prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania. Poruszone kwestie będą przedmiotem odrębnego postępowania ustalającego wysokość odszkodowania przy zastosowaniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18 specustawy. Ustosunkowując się do odwołania R. M. w kwestii lokalizacji wjazdu na działkę o nr 1348/11, wskazano, że to zarządca drogi właściwy jest do orzekania ww. zakresie o czym stanowi art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przepisy prawa nie nakazują inwestorowi prowadzenia uzgodnień w zakresie lokalizacji zjazdu czy przebiegu drogi w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W myśl § 77 warunków technicznych zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz Miasta Z. wystarczająco uzasadnił lokalizację nowego wjazdu na działkę R. M., powołując się na usytuowanie nieruchomości przy skrzyżowaniu ulic (ul. P. z sięgaczem projektowanej drogi) oraz ukształtowanie terenu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zaprojektowanie wjazdów do nieruchomości w pasie drogowym jest zgodne z obowiązującym prawem, w tym z warunkami technicznymi, jak również zapewnia dostęp do drogi publicznej, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. Marginalnie wskazano, że skarżona decyzja w zakresie wykonania wjazdu na działkę o nr 1348/11 nie jest decyzją nakazową (inwestor ma prawo odstąpić od realizacji spornego zjazdu). Końcowo podano, że z materiału dowodowego wynika, iż odwołujący zawiadamiany był o inwestycji w drodze obwieszczeń zgodnie z zapisami specustawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu R. M. został dodatkowo zawiadomiony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dlatego nietrafny jest zarzut dotyczący tego, że nie był on informowany o zamierzeniu inwestycyjnym. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli H. i J. M. oraz R. M. i zarzucili naruszenie art. 4, 7, 9 i 11 kpa w zw. z art. 11c w zw. z art. 11d ust. 1 specustawy, poprzez: - arbitralne przyjęcie, że usytuowanie wjazdu w projekcie planowanej drogi, jest jedynym możliwym rozwiązaniem, umożliwiającym realizację inwestycji, w szczególności zapewnia bezpieczeństwo na planowanym skrzyżowaniu, co nakazuje przyjęcie tak planowanego wjazdu jako koniecznego dla realizacji planowanej inwestycji, a także przyjęcie, że planowany wjazd nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz zapewnia dostęp do drogi publicznej, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że możliwym jest usytuowanie wjazdu z działki skarżących w inny niż projektowany sposób (opinia biegłego z dnia 23 czerwca 2010 r.), a także możliwość skorygowania usytuowania wjazdu, w sposób umożliwiający skarżącemu korzystanie ze swojej własności w dotychczasowym zakresie, zważywszy na fakt, że prowadzą oni działalność gospodarczą, wymagającą posiadanie wjazdu w zakresie, w jakim jest to w chwili obecnej, - błędne przyjęcie, że w postępowaniu o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, z uwagi na treść art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, organ wydający zaskarżoną decyzję nie prowadzi uzgodnień dotyczących lokalizacji zjazdu, czy przebiegu drogi, podczas gdy istotą tego postępowania, jest kontrola uprawnionego organu (tu: Starosta) nad planowaną inwestycją, wynikającą z przepisów ustawy o szczególnych, tym bardziej z uwagi na skutki takiej decyzji, wynikające z treści art. 12 ust. 1 i następne specustawy, koniecznym jest działanie tego organu z urzędu w przedmiocie możliwości planowania inwestycji w sposób najmniej uciążliwy dla właścicieli, zaś z drugiej strony – umożliwiający przeprowadzenie planowanej inwestycji, - pominięcie w prowadzonym postępowaniu, możliwości alternatywnego wytyczenia planowanego przebiegu drogi, w sposób umożliwiający wytyczenie (w przyszłości) wjazdu, w sposób gwarantujący korzystanie przez skarżących ze swojej nieruchomości w dotychczasowym zakresie i przyjęcie, że skoro wytyczenie granic odpowiada obowiązującym przepisom, to bez znaczenia jest interes właścicieli działek sąsiadujących z planowaną inwestycją. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie wnieśli o uchylenie decyzji w części, tj. z zakresie dotyczącym odcinka drogi usytuowanej przy ich nieruchomości. W uzasadnieniu skargi podano, że w kwestii lokalizacji zjazdu organy uwzględniły jedynie stanowisko inwestora, stanowisko skarżących nie było w żaden sposób uwzględnione. Tymczasem organy, zdaniem skarżących, powinny dążyć do zawarcia kompromisu pomiędzy racjami inwestora a interesem właścicieli wywłaszczonych nieruchomości, tym bardziej że projektowany zjazd jest rozwiązaniem optymalnym a więc nie jedynym. Okoliczność, że planowana inwestycja drogowa jest dokonywana w oparciu o przepisy specustawy, nie może zwalniać organów z konieczności uwzględniania interesów właścicieli wywłaszczonych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. skarżący J. M. oświadczył, że ostatecznie ul P. została wybudowana w taki sposób, że nie narusza jego własności (30 m 2 działki nr 1349/6). W piśmie procesowym z dnia 17 października 2011 r. inwestor – Burmistrz Miasta Z. podał, że przy realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej ostatecznie nie urządzono tzw. trójkątów widoczności zaprojektowanych ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu pojazdów w obrębie skrzyżowania. Nie wykonano również przebudowy bramy wjazdowej oraz rozbiórki ogrodzenia na działce nr 1349/6. Inwestycja drogowa została wykonana zgodnie z projektem technicznym z nieistotnymi zmianami oraz warunkami decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Na działce nr 1349/6 nie były prowadzone prace budowlane. Dodatkowo na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. pełnomocnik organu podał, że prawnie inwestycja nie została jeszcze zakończona, albowiem nie uzyskano pozwolenia na użytkowanie, z czym może być problem z uwagi na odstąpienie od wykonania trójkątów widoczności. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. odrzucono skargę R. M. z uwagi na brak uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem sprawy niniejszej jest legalność ustalenia lokalizacji drogi gminnej. Postępowanie toczyło się w trybie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 193, poz. 1194 ze zm.), zwanej specustawą drogową. Z uwagi na liczne nowelizacje tego aktu prawnego zadaniem organów w pierwszej kolejności było ustalenie stanu prawnego właściwego na datę orzekania. W ocenie sądu nastąpiło to prawidłowo. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji zostały wydane w oparciu o przepisy specustawy drogowej w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji dokonanej ustawą z 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U.. nr 72, poz. 620). Znowelizowane przepisy weszły w życie 29 maja 2009 r., a więc przed wydaniem obydwu wymienionych decyzji (z 21 marca 2010 r. i z 31 maja 2011 r.). Przechodząc do oceny kwestionowanej decyzji podać należy, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak sama jej nazwa wskazuje, ma charakter regulacji szczególnej. Potwierdzają to kolejne nowelizacje ustawy zmierzające do maksymalnego uproszczenia i przyspieszenia realizacji inwestycji drogowych. W tekście pierwotnym specustawy, przed nowelizacją ustawą z 18 października 2006 r. (Dz. U. Nr 220, poz. 1601 z późn. zm.), która weszła w życie 16 grudnia 2006 r., wydawano odrębnie decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi i zatwierdzeniu podziału nieruchomości, a odrębnie decyzję o wywłaszczeniu nieruchomości i o odszkodowaniu. Po dniu 16 grudnia 2006 r. przypisano skutek wywłaszczenia decyzji o lokalizacji drogi pozostawiając do odrębnego rozstrzygnięcia kwestie odszkodowania i zatwierdzenia projektu budowlanego. Następnie na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z 25 lipca 2008 r., decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozstrzyga jednocześnie o wszystkich powyższych kwestiach, w tym o zatwierdzeniu projektu budowlanego, za wyjątkiem odszkodowania. Z dniem 16 grudnia 2006 r. rozszerzono także stosowanie ustawy na wszystkie kategorie dróg publicznych, oprócz krajowych także wojewódzkie, powiatowe i gminne. Jeżeli zatem, jak z powyższego wynika, przyspieszenie i uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji drogowych jest celem specustawy drogowej (bowiem priorytetowym interesem publicznym jest poprawa infrastruktury drogowej w Polsce), to słusznie wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z 15 czerwca 2010 r. w sprawie II SA/Bk 292/10, że należy interpretować jej przepisy poprzez pryzmat znaczenia ustawy dla przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wyrazem powyższego kierunku uproszczenia są przepisy specustawy które wyłączają bądź ograniczają stosowanie ogólnych reguł procedury administracyjnej (np. w zakresie doręczeń decyzji) oraz wyłączają stosowanie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 11c, 11 ust. 2 specustawy). Oceniając treść zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat przedstawionych wyżej ogólnych założeń i celów specustawy drogowej należy stwierdzić, że nie narusza ona norm tego aktu prawnego, w tym w zakresie wskazanym przez skarżących, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji drogi publicznej toczyło się z wniosku inwestora – zarządcy drogi, który wraz z wnioskiem, zaopiniowanym przez właściwe organy i zawierającym wszystkie niezbędne elementy, przedłożył wymaganą przepisami i kompletną dokumentację zgodnie z art. 11b w zw. z art. 11d ust. 1 specustawy. Z uwagi na charakter planowanej inwestycji i miejsce jej lokalizacji opinie przedłożyli Burmistrza Miasta Z., Zarząd Powiatu Z. oraz Zarząd Województwa P. Do wniosku dołączono także mapę w skali 1:500 przedstawiającą usytuowanie inwestycji, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 14 grudnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ w toku postępowania administracyjnego dokonał sprawdzenia czy wniosek spełnia wymagania przewidziane przepisami, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze publicznym. Spełnienie tych warunków, a taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej i ocenę tę skład orzekający podziela, zobowiązywało organ do wydania decyzji o lokalizacji drogi. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają zarzuty skargi, generalnie dotyczące tego, że w projekcie planowanej drogi arbitralnie usytuowano wjazd na działkę skarżących co w konsekwencji prowadzi do uniemożliwienia korzystania z tej nieruchomości. Posiadanie wjazdu w aktualnym zakresie jest istotne z punktu widzenia prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, albowiem wjazd ten umożliwia manewrowanie samochodów dostawczych. Odnosząc się do tego zarzutu podać należy, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca), to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organ, a w konsekwencji i sąd rozpoznający skargę na decyzję lokalizacyjną, mogą jedynie ocenić zgodność z prawem rozwiązań decyzji i taka ocena przeprowadzona w sprawie niniejszej wypada pozytywnie. Ten kierunek orzecznictwa można uznać za dominujący (vide wyroki: WSA w Warszawie z 09.11.2006 r., IV SA/Wa 638/06, WSA w Warszawie z 18.04.2007 r., IV SA/Wa 46/07, WSA w Warszawie z 27.08.2008 r., I SA/Wa 323/08, WSA w Poznaniu z 09.06.2009 r., IV SA/Po 130/09, WSA w Szczecinie z 16.09.2010 r., II SA/Sz 563/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nadto podać należy, że faktycznie działka skarżących nie została wykorzystana na realizację przedmiotowej drogi, albowiem odstąpiono od wykonania trójkątów widoczności. Oznacza to, że zarzuty skargi dotyczące projektu nowego wjazdu straciły rację bytu, utrzymany bowiem został "stary" porządek faktyczny, odpowiadający skarżącym. Marginalnie przy tym podać należy, że niewykorzystanie wywłaszczonej nieruchomości na realizację celu publicznego uzasadnia jej zwrot, ale już w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.