II SA/Bk 534/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję P. SA Oddział w B. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję P. SA Oddział w B. z dnia [...].04.2015 r. nr [...], 2. zasądza od P. SA Oddział w B. na rzecz skarżącego G. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bk 534/15 UZASADNIENIE W piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r., zawierającym elementy decyzji administracyjnej, sporządzonym przez Dyrektora Generalnego Oddziału w B. PGE Dystrybucja S.A. (dalej jako Spółka) po rozpatrzeniu wniosku G. K. z dnia [...] października 2014 r. zawierającego żądanie: udostępnienia dokumentów wskazujących czyją własnością są urządzenia przesyłowe na działce nr [...] w obrębie B. w B., wskazanie początkowego terminu korzystania z tych urządzeń, przedstawienia dokumentów wykazujących prowadzone w związku z tą linią roboty i modernizacje oraz innych dokumentów związanych z korzystaniem z tej nieruchomości przez Zakład Energetyczny i jego poprzedników prawnych - wskazano, że postanawia się udostępnić wnioskodawcy zezwolenie Zarządu Gospodarki Terenami w B. z dnia 30 kwietnia 1977 r. (stanowiące podstawę lokalizacji, budowy i posadowienia urządzeń elektroenergetycznych na działce nr [...]) przez przesłanie kserokopii tego zezwolenia oraz odmówiono udostępnienia decyzji stanowiących podstawę przebudowy, remontów i eksploatacji oraz innych dokumentów techniczno – prawnych dotyczących tych urządzeń. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), dalej jako u.d.i.p. Decyzja zawierała pouczenie, że zgodnie z art. 17 ust. 2 tej ustawy wnioskodawca może wystąpić do Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz że do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Kolejnym wnioskiem, z dnia [...] kwietnia 2015 r. (data wpływu do Spółki [...] kwietnia 2015 r.), G. K. ponownie wystąpił do Spółki z następującym żądaniem: "zobowiązuję PGE Dystrybucja B. sp. z o.o. do udzielenia informacji odnośnie początkowego terminu rozpoczęcia faktycznego korzystania przez PGE z urządzeń przesyłowych umieszczonych na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...], należącej do G. K., a także przedstawienia odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej powyższy fakt (a w szczególności pozwolenia na budowę oraz dokumentu potwierdzającego oddanie do użytkowania linii napowietrznej)". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] PGE Dystrybucja S.A. Oddział B. postanowiła odmówić udostępnienia decyzji stanowiących podstawę przebudowy, remontów i eksploatacji oraz innych dokumentów techniczno – prawnych dotyczących urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii napowietrznych przebiegających przez działkę nr [...] położoną w B. W podstawie prawnej pisma wskazano art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1, 2 oraz art. 5 ust 2 u.d.i.p. Pouczono o przysługującej skardze do sądu administracyjnego. G. K. złożył skargę do sądu administracyjnego zarzucając naruszenie: art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że żądane informacje i dokumenty stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa; art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji podczas bezpodstawne przyjęcie, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy powstały w toku postępowań administracyjnych, których jawność nie została wyłączona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. w sprawie II SA/Bk 376/15 odrzucił skargę jako złożoną bez wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wskazał, że w sytuacji błędnego pouczenia organu w zakresie sposobu zaskarżenia wydanej decyzji, skarżący będzie miał możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 – dni od doręczenia postanowienia sądu. Takowy wniosek został złożony, a w odpowiedzi nań Dyrektor PGE Oddział w B. pismem (zawierającym elementy decyzji) z dnia [...] lipca 2015 r. postanowił: "1.odmówić udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, w tym pozwolenia na budowę posadowienia urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii 110kV w relacji GPZ1 [...] oraz w relacji [...] działce oznaczonej nr [...] położonej w B. z uwagi na fakt, iż Spółka nie posiada oryginałów przedmiotowej decyzji. 2. odmówić udostępnienia Zezwolenia Zarządu Gospodarski Terenami w B. z dnia [...].04.1977r. znak: [...] stanowiącą podstawę lokalizacji urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii 110kV w relacji GPZ1 B. - [...] oraz w relacji [...] działce oznaczonej nr [...] położonej w B. z uwagi na fakt, iż została ona udostępniona pismem [...] z dnia [...].12.2014r. 3. wskazać datę początkowego terminu rozpoczęcia faktycznego korzystania z urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii 110kV w relacji GPZ1 [...] oraz w relacji [...] znajdujących się na działce oznaczonej nr [...] położonej w B., który rozpoczął się w dniu protokolarnego odbioru urządzeń tj. dniu [...].06.1980r. 4. odmówić udostępnienia decyzji stanowiących podstawę przebudowy, remontów i eksploatacji oraz innych dokumentów techniczno - prawnych dotyczących urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii napowietrznych przebiegających przez działkę oznaczoną nr [...] położonej w B. na podstawie art. 17 ust 1 w zw. z art. 16 ust 1, 2 oraz art. 5 ust 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)". W uzasadnieniu powołał się na prawo do ograniczania dostępu do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Uznał, że ostatnio wymieniona przyczyna odmowy zachodzi w sprawie niniejszej. Nadto powołał się na możliwość uzyskania przez stronę postępowania danych z akt sprawy na podstawie art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego, który to przepis, zdaniem autora decyzji, wyłącza stosowanie przepisów u.d.i.p. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję w odniesieniu do jej punktu 1 oraz 4 tj. w części odmawiającej udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, w tym pozwolenia na budowę posadowienia urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii 110 kV w racji GPZ1 [...] oraz relacji [...] oraz dotyczącej odmowy udzielenia decyzji stanowiących podstawę przebudowy, remontów, eksploatacji oraz innych dokumentów techniczno-prawnych dotyczących urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii napowietrznych przebiegających przez działkę oznaczoną nr [...] położonej przy ul. [...] zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 5 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Spółkę, iż żądane informacje publiczne stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, wyłączoną na podstawie ww. przepisów od obowiązku udostępniania ich skarżącym, podczas gdy wnioskowane przez skarżącego informacje publiczne nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa, wskutek czego art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie ma wobec nich zastosowania; art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu wnioskowanych przez skarżącego informacji publicznych za tajemnicę przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy podmiot, który wydał decyzję, nie podjął stosownych działań zmierzających do ochrony ich poufności, a nadto żądane informacje powstały na skutek stosownych postępowań administracyjnych zakończonych decyzjami administracyjnymi, których jawność w żaden sposób nie została wyłączona, a których to decyzji nie można w inny sposób uzyskać, w związku z tym że organy prowadzące postępowania administracyjne takich decyzji nie posiadają, co wynika z informacji uzyskanej z Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], który wskazał, że nie odnalazł on akt sprawy, na jakie powołuje się PGE Dystrybucja S.A. oraz w jego rejestrach brak jest decyzji, na jaką powołuje się Spółka". Skarżący wnosił o uchylenie decyzji obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi dowodzono, że żądana informacja stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu bez ograniczeń powołanych przez organ. Nie stanowi informacji poufnej, ani nie zawiera tajemnicy przedsiębiorstwa. Również regulacja art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi przeszkody do udzielenia żądanej informacji – udostępnienia decyzji administracyjnych. W odpowiedzi na skargę i po sprecyzowaniu stanowiska pełnomocnik organu postulował jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie. Nadto podnosił fakt nieposiadania oryginału żądanych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, nadto sąd stwierdził inne jeszcze naruszenia przepisów prawa (z mocy uprawnienia zawartego w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a, które dyskwalifikują zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję z [...] kwietnia 2015 r. Odnośnie podnoszonej w skardze (a nie podtrzymanej przez pełnomocnika organu na rozprawie przed sądem) kwestii braku zdolności sądowej Spółki – jej Oddziału w B., to powołać się należy na wyrażone w tym przedmiocie stanowisko tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 534/15 oraz przytoczone tam orzecznictwo sądów administracyjnych. PGE Oddział w B. posiada legitymację do bycia stroną w postępowaniu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 z późn. zm.), dalej jako u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są nie tylko organy władzy publicznej ale i inne podmioty wykonujące zadania publiczne. PGE Oddział w B. należy do takich podmiotów i było uprawnione, a jednocześnie zobowiązane do rozpatrzenia wniosku skarżącego, co faktycznie uczyniło w piśmie – decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Pozostaje także legitymowane do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zaskarżony akt z dnia [...] lipca 2015 r. stanowi rozstrzygnięcie organu odwoławczego, bowiem stosownie do treści art. 17 ust. 1 u.d.i.p. w przypadku niegodzenia się przez wnioskującego o udzielenie informacji publicznej z uzyskaną decyzją podmiotu zobowiązanego – wnioskodawca (gdy podmiot zobowiązany nie jest organem władzy publicznej) może wystąpić do tego podmiotu (który wydał decyzję) o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku takiego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.). Skoro PGE Oddział w B. w decyzji (bo tak sąd traktuje pismo z tej daty, o czym poniżej), z dnia [...] lipca 2015 r. działał jako organ odwoławczy – ponownie rozpatrujący skargę, to miał obowiązek orzekania jak organ odwoławczy, a nie organ pierwszoinstancyjny, jak uczynił nieprawidłowo w sprawie niniejszej. Sposoby rozstrzygnięć po rozpoznaniu odwołania (w sprawie: wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) zawiera art. 138 § 1 – 4 K.p.a., który stosuje się odpowiednio. W każdym przypadku w wyniku postępowania odwoławczego organ II instancji ma obowiązek objąć swoim rozstrzygnięciem orzeczenie pierwszoinstancyjne, w tym także gdy orzeka co do istoty sprawy. Tego wymogu nie wypełnia zaskarżony akt. PGE Oddział w B. w piśmie – decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. orzekł jak organ pierwszej instancji, co stanowi naruszenie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 138 §1 – 4 K.p.a. Ten sposób orzeczenia spowodował pozostawienie w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. obok różnej w treści przedmiotowej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., a taka sytuacja nie może mieć miejsca. Nadto forma zaskarżonego orzeczenia (jak i orzeczenia pierwszoinstancyjnego) nie odpowiada wymogom u.d.i.p. oraz mającym w tym zakresie zastosowanie przepisom K.p.a. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Ustęp 2 tego przepisu do decyzji tych nakazuje stosować przepisy k.p.a. z tym że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1); uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (pkt 2). Zdaniem sądu, odpowiednie stosowanie do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej niebędących organami władzy publicznej, przepisu art. 16 u.d.i.p. oznacza, że rozstrzygnięcia tych podmiotów niezależnie od tego jak zostaną formalnie nazwane, względnie nie zostaną opatrzone jakąkolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej. Podejmując próbę takiego odpowiedniego zastosowania przywołanych powyżej przepisów do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej, uznać należy, że rozstrzygnięcia takie winny zawierać oznaczenie podmiotu, datę wydania, oznaczenie wnioskodawcy, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu a rozstrzygnięcie, w stosunku do którego może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego powinno zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi (art. 107 § 1 K.p.a). Dodatkowo uzasadnienie stanowiska podmiotu o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. powinno zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji – art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. (vide: wyrok z dnia 7 maja 2013 r., II SAB/Po 28/13 oraz z dnia 20 sierpnia 2015 r., II SA/Bk 385/12, CBOSA). W sprawie niniejszej orzeczenia obydwu instancji nie zostały nazwane decyzją, ale w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż spełnia to minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 K.p.a. (por. orzeczenia NSA z 22 września 1981 r., SA 791/81, publ: ONSA 1981 nr 2 poz. 91, z 8 lutego 1983 r., SA/Wr 559/82, publ: ONSA 1983 nr 1 poz. 3, z 21 marca 2002 r., II SA 2213/01, LEX nr 157973; z 15 marca 2001 r., V SA 2938/99, LEX nr 51259, oraz z 21 lipca 2011 r., II OSK 1225/10, pub. CBOSA). Rozważania te znajdują odpowiednie zastosowanie również w stosunku do rozstrzygnięć podmiotów o jakich mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. W świetle powyższego uznać należy, że w przedmiotowej sprawie zostały wydane jakkolwiek wadliwe formalnie, ale decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Kwestionowane rozstrzygnięcia zawierały bowiem oznaczenie podmiotu od którego pochodzą, oznaczenie adresata, rozstrzygnięcie i podpis pracownika. W tym miejscu, odnośnie decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy zauważyć należy, że wydając sporną decyzję naruszono prawo dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W szczególności naruszono przepisy art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Jak wyżej zauważono, zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. W sprawie niniejszej decyzję w trybie odwoławczym w imieniu Oddziału Spółki podpisała ta sama osoba, która podpisała decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. Stwierdzając naruszenie powyżej wskazanych przepisów postępowania wyjaśnić należy, że stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., pracownik podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle poglądów doktryny, reguła określona w tym przepisie ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 K.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (vide m.in. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska. A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005, s. 221; J. Borkowski [w:] |B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2005, s. 183). Należy bowiem pamiętać, że pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (w tym uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., II GPS 2/06, publ. ONSAiWSA 2007/3/61 oraz z 20 maja 2010 r., I OPS 13/09, publ. ONSAiWSA 2010/5/82). Pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, nie może zatem rozpoznawać środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy stanowi środek odwoławczy, stąd powyższa zasada obejmuje także ponowne rozpoznanie sprawy. Zatem w sprawie niniejszej doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwiono decyzją, w której wydaniu brał udział ten sam pracownik Spółki, który brał udział w wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, mimo że osoba ta podlegała wyłączeniu. Oznacza to, że postępowanie wywołane wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy dotknięte jest kwalifikowaną wadą formalną, która w myśl art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wyżej wykazane naruszenia przepisów prawa procesowego skutkowały uchyleniem zarówno zaskarżonej, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do regulacji u.d.i.p. podmiot zobowiązany, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ma następujące możliwości załatwienia takiego wniosku: - udziela informacji publicznej, co stanowi czynność materialno – techniczną; - udziela w formie pisma odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej, bądź organ nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy) lub obowiązuje inny tryb udzielenia informacji (art. 1 ust. 2 ustawy); - odmowy w formie decyzji administracyjnej udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania administracyjnego w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 ustawy, (art. 16 i art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy); - odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (vide np. dwa wyroki z dnia 3 września 2015 r. w sprawach II SAB/Bk 51/15 oraz II SA/Bk 452/15, CBOSA). Zatem w pierwszej kolejności podmiot zobowiązany ma obowiązek oceny, czy żądanie obejmuje informację publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz, jeśli tak, czy jest w posiadaniu tej informacji. Od tych ustaleń zależy dalszy tok załatwiania wniosku. Wyjaśnienia, co stanowi informację publiczną daje nie tylko analiza wyżej wskazanych przepisów, ale i bardzo bogate orzecznictwo sądów administracyjnych (przykładowo w wyrokach z dnia 23 kwietnia 2015 r., II SA/Wa 1820/14, z dnia 16 kwietnia 2015 r., II SAB/Wa 1046/14, z dnia 3 marca 2015 r., II SAB/Łd 204/14, z dnia 15 stycznia 2015 r., II SAB/Go 123/14, CBOSA). Zważywszy na formalne przyczyny uwzględnienia skargi sąd w sprawie niniejszej nie dokonuje oceny merytorycznego stanowiska organów, bowiem ta ocena musi być przeprowadzona przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w prawidłowym toku postępowania. Rozpoznając ponownie wniosek o udzielenie informacji publicznej skarżącego postąpią organy zgodnie z oceną prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. Będą pamiętały o prawidłowej formie załatwienia wniosku zależnej od kwalifikacji żądania jako informacja publiczna i od tego, czy są w posiadaniu tejże. Jeśli w sprawie dojdzie, tak jak obecnie, do postępowania odwoławczego, należy pamiętać o wyłączeniu pracownika, który podpisał decyzję pierwszoinstancyjną. Jeśli rozstrzygnięcie będzie miało charakter decyzji – winno ono spełniać wymogi art. 107 K.p.a. oraz realizować obowiązki z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rządzi się bowiem procedurą uproszczoną przewidzianą w ud.i.p., a przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie na etapie wydania decyzji administracyjnej. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W punkcie 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z §18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).