II SA/Bk 537/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi J. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu 27 lutego 2013 r. Rada Miejska w Suwałkach podjęła uchwałę Nr XXXII/343/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400 kV relacji Ełk – Granica Państwa, obejmującego obszar o powierzchni około 31 ha, w tym m.in. działkę o powierzchni 2,6890 ha oznaczoną geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...]. Działka powyższa stanowi własność J. Z. Usytuowanie pasa technologicznego linii elektroenergetycznej 400 kV na działce skarżącego powoduje zajęcie gruntu o powierzchni ok. 0,5260 ha. Zgodnie z ustaleniami planu wskazana część działki znajduje się w granicach terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5RE. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), wezwał Radę Miejską w Suwałkach do usunięcia naruszeń prawa w odniesieniu do ww. działki. Rada Miejska w Suwałkach uchwałą Nr XLVII/520/2014 z dnia 26 marca 2014 r. nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego. Wobec powyższego J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w Suwałkach zarzucając jej: 1) niezachowanie trybu i zasad uchwalania planu miejscowego uregulowanych § 2 pkt 7, § 4 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587); 2) brak w planie miejscowym postanowień odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień; 3) uchybienia w zakresie ochrony kształtowania krajobrazu. W planie brak jest ustaleń w zakresie ochrony ładu przestrzennego i krajobrazu kulturowego, które w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p. wskazane są jako elementy obowiązkowe zagospodarowania przestrzennego. Wbrew treści studium tereny przeznaczone pod lokalizację linii elektroenergetycznej nie zostały wyznaczone w oparciu o wyniki monitoringu; 4) wyłożenie do publicznego wglądu planu w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia Radzie (tj.1:2000), którego nie zmniejsza fakt uchwalania na sesji planu w prawidłowej skali; 5) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zastosowanie rozwiązania sprzecznego z wymaganiami ładu przestrzennego i objęcie nieruchomości wzywającego przebiegiem urządzeń technicznych z zakresu elektroenergetyki; 6) nadużycie przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uprawnień poprzez przyjęcie w w/w planie zagospodarowania przestrzennego poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy siedliskowej na nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w S., obręb K.; 7) naruszenie uprawnienia płynącego z przeznaczenia tych gruntów w czasie poprzedzającym uchwalenie zaskarżonej uchwały, poprzez naruszenie, w tym art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez zastosowanie takiego rozwiązania w zakresie przeznaczenia działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], które bez jakiegokolwiek uzasadnienia ogranicza prawo własności nieruchomości tam położonych, poprzez jednoczesne uniemożliwienie im racjonalnego zagospodarowania działki; 8) naruszenie art. 21 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ograniczenie swobodnego korzystania z prawa własności oraz poprzez naruszenie interesu prawnego, poprzez przeznaczenie cennych obszarów inwestycyjnych w pobliżu projektowanej obwodnicy Suwałk pod zaprojektowanie linii 2x400kV, co spowoduje drastyczne obniżenie wartości wszystkich działek w obszarze planistycznym B miasta Suwałk oraz degradację przestrzenną całego tego obszaru poprzez nieodpowiedzialne wprowadzenie rozległej dominanty widocznej praktycznie z każdego miejsca w mieście i jednoczesne uniemożliwienie wykorzystywania posiadanych działek z wolą właściciela; 9) naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ograniczenie prawa własności w akcie innym niż ustawa oraz mimo, że nie jest to konieczne z uwagi na ochronę ważnego interesu publicznego; 10) naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nadmierną ingerencję gminy w prawo własności do działki nr [...]; 11) niezgodność uchwalonego planu zagospodarowania przestrzenne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Suwałki, w którym wskazano obszar jego nieruchomości, jako "tereny rolnicze stanowiące zabezpieczenie terenów budowlano mieszkalnych", podczas gdy projekt planu na terenie 5RE nie dopuszcza możliwości budowy żadnych obiektów budowlanych, oznacza to zmianę przeznaczenia terenu w stosunku do ustaleń Studium, które są wiążące przy uchwalaniu planu miejscowego. Z uwagi na powyższe naruszenia skarżący wniósł o: 1) usunięcie naruszenia jego interesu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Suwałkach Nr XXXIl/343/2013 z dnia 27 lutego 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400kV relacji Ełk – Granica Państwa opublikowanej w dzienniku Województwa Podlaskiego z dnia 19 marca 2013 roku, poz. 1591 w części dotyczącej obszaru planu zagospodarowania przestrzennego 5RE, w tym w granicach działki gruntu położenia nieruchomości skarżącego oznaczonej nr [...]; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowa uchwała naruszyła interes prawny skarżącego, gdyż wpływa ona w sposób istotny na jego prawo własności. Dalej skarżący wskazał, że brał on czynny udział w uchwalaniu planu poprzez składanie zastrzeżeń i wskazywanie o nieprawidłowościach, jakich dopuszcza się Prezydent Miasta S. w trakcie podejmowania zaskarżonej uchwały, jednakże jego uwagi zostały w całości pominięte. Działania Urzędu Miejskiego w Suwałkach doprowadziły do naruszenia szeregu przepisów prawa w tym art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Nowe regulacje prawa miejscowego wskazane w/w planie doprowadziły do wprowadzenia zakazu lokalizacji siedliskowej na działce skarżącego. Powyższe spowodowało zniweczenie w całości planów życiowych skarżącego co do jego nieruchomości, w tym poprzez uniemożliwienie zagospodarowania tej nieruchomości poprzez wzniesienie zabudowy siedliskowej i umieszczenie tam swego centrum życiowego. W ocenie skarżącego, wprowadzone w planie ograniczenia dotyczą całej jego nieruchomości (pas o szerokości 150 m), gdy wobec potrzeb usytuowania tego typu budowli obostrzenia winne dotyczyć jedynie pasa o szerokości 70 metrów (2x35m od środka linii). Ponadto zaplanowano wybudowanie linii energetycznej nie na skraju działki skarżącego, tylko odsunięto jej przebieg od granicy o znaczną odległość powodując, iż większa cześć działki będzie obciążona wybudowaną linią 2x400kV, a przez to bezużyteczna. Skarżący stoi także na stanowisku, iż przebieg linii 400 kV powinien być niedopuszczalny w granicach administracyjnych miasta i winien biec przez tereny niezabudowane. Dlatego też dotychczasowe zapisy planu nie mogą pozostać w obecnym kształcie, gdyż są niedopuszczalne z uwagi na treść art. 6 ust. 2 lit. 2) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 2, 31 ust. 2 i 3, art. 32 oraz art. 64 Konstytucji RP. Jego zdaniem, plan miejscowy może wprowadzać różne ograniczenia w zakresie zagospodarowania działek, ale ograniczenia te nie mogą być dowolne, lecz muszą być uzasadnione, czy to przepisami odrębnymi lub być rezultatem realizacji przez gminę obowiązku zasięgania opinii i uzgodnień projektu planu z właściwymi organami i instytucjami wymienionymi w art. 17 ustawy planistycznej oraz przepisach szczególnych. Organ administracji publicznej uchwalając każdorazowo plan zagospodarowania przestrzennego winien uwzględnić interesy indywidualne, ale wyłącznie w granicach prawa własności określonego w art. 140 Kodeksu cywilnego i nie może ograniczać tego prawa po to, by zwiększyć wartość działek innych gruntów, tam gdzie nie jest planowana budowa linii 2x400kV. Takie działanie jest sprzeczne z logiką, zasadami współżycia społecznego, narusza prawa własności, a także jest niezasadne ze względu na odpowiedzialność odszkodowawczą Urzędu Miasta w Suwałkach określoną granicami art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie II OSK17/18, skarżący wskazał, że naruszenie interesu prawnego nie polega tylko na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej (uprawnienia, możliwości prawnej), ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna nie będzie mogła być realizowana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że zarzuty skargi dotyczące braku utworzenia stref ochronnych, naruszenia ładu przestrzennego, uniemożliwienia "racjonalnego zagospodarowania działki", "drastycznego obniżenia wartości wszystkich działek w obszarze planistycznym B miasta Suwałk oraz degradacji przestrzennej całego tego obszaru", nie mogą zostać zakwalifikowane jako podstawa do zaskarżenia uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Są to zarzuty niezwiązane z naruszeniem konkretnych norm prawnych ani z indywidualną sytuacją skarżącego i dotyczą interesów faktycznych jego i innych osób, a nie indywidualnych interesów prawnych osoby wnoszącej skargę. Dalej organ wyjaśnił, że zasady sporządzania planu nie zostały naruszone. Zarzut braku w planie miejscowym postanowień odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień, jest niezasadny. Plan miejscowy określa przeznaczenie terenów nim objętych oraz zasady i sposoby, na jakich tereny te powinny być zagospodarowane i użytkowane stosownie do problematyki planu. Zakres ustaleń planu wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), stopień szczegółowości opracowania zależy natomiast od uwarunkowań występujących w granicach opracowania danego planu. Przedmiotowy dokument planistyczny nie zawiera ustaleń odnoszących się do terenów wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień ze względu na fakt, iż terenów o takim przeznaczeniu nie wyznacza się w tym planie. W odniesieniu do kwestii ustalenia stref ochronnych dla dróg publicznych, organ podkreślił, iż strefy takie wyznacza się w szczególności w celu ochrony istniejącej bądź też projektowanej zabudowy. W granicach przedmiotowego planu nie zachodzi potrzeba wyznaczania tego rodzaju strefy ochronnej. Ustalenia szczegółowe tekstu planu, zawarte w Rozdziale 2, dotyczące terenów dróg publicznych odnoszą się do kwestii wymagań technicznych i użytkowych oraz parametrów, w tym również kwestii ochrony terenów sąsiednich i środowiska. Plan miejscowy dla korytarza infrastrukturalnego, przesądzając o budowie sieci przesyłowej wysokiego napięcia oraz wykluczając zabudowę kubaturową na terenie tego korytarza, nie musi zawierać ustaleń niezwiązanych z tą lokalizacją. Dalej organ wskazał, ze zarzut uchybienia w zakresie ochrony kształtowania krajobrazu i ochrony ładu przestrzennego oraz krajobrazu kulturowego, jest również niezasadny. Zasady ochrony, o których mowa zostały w sposób jednoznaczny określone odpowiednio w§8,§9i§10 tekstu planu i są one adekwatne do przedmiotu ustaleń i regulacji prawnych zawartych w tym planie. Niezrozumiałym jest zarzut, cyt: "Wbrew treści studium tereny przeznaczone pod lokalizację linii elektroenergetycznej nie zostały wyznaczone w oparciu o wyniki monitoringu." Plan miejscowy określa jedynie przeznaczenie terenów w nim wyznaczonych, nie odnosi się do rozwiązań projektowych i kwestii technicznych. Kwestie o których mowa nie są elementem procedury planistycznej. Niezasadny jest, w ocenie organu, także zarzut dotyczący wyłożenia do publicznego wglądu planu w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia Radzie. Integralną częścią projektu przedmiotowego planu wyłożonego w Urzędzie Miejskim w Suwałkach do publicznego wglądu w dniach od 22 listopada 2012 r. do 28 grudnia 2014 r., był rysunek planu w skali 1:2000. Faktem jest, że wraz z planem wyłożona była do publicznego wglądu Prognoza oddziaływania na środowisko, która zawiera załącznik stanowiący rysunek planu (bez podanej skali, jedynie z podziałką liniową, na kartce formatu A3), niemniej jednak rysunek ten jest wyraźnie opisany jako Załącznik do Prognozy oddziaływania na środowisko i stanowi jej integralną część. Jako niezasadny, w ocenie organu, należy także uznać zarzut zastosowania w planie rozwiązania sprzecznego z wymaganiami ładu przestrzennego poprzez objęcie nieruchomości wzywającego przebiegiem urządzeń technicznych z zakresu elektroenergetyki. Przyjęte rozwiązanie nie jest sprzeczne z wymaganiami ładu przestrzennego. Ze względu na liniowy charakter inwestycji wyłączenie jednej działki z granic opracowania planu nie znajduje uzasadnienia. Należąca do skarżącego działka o numerze geodezyjnym [...] jest niezabudowana i użytkowana rolniczo. Działki bezpośrednio do niej przyległe również są niezabudowane i stanowią teren upraw rolnych. Jak wynika z ewidencji gruntów przedmiotowa działka obejmuje: grunty orne RV 0,4847 ha i grunty orne RVI 2,2043 ha. Jak wynika z ustaleń obowiązującego planu, jedynie północny fragment ww. nieruchomości znalazł się w obszarze opracowania planu. Zgodnie z rysunkiem planu, przedmiotowa działka, w tej części, zawiera się w granicach terenu oznaczonego symbolem 5RE, przeznaczonego pod tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń technicznych. Dla terenu tego w zakresie przeznaczenia podstawowego ustala się rolnicze wykorzystanie i zagospodarowanie terenów. Na terenie tym możliwe są działania inwestycyjne dotyczące urządzeń technicznych związanych z realizacją linii 400kV. Jak wynika z ustaleń planu, realizacja linii 400kV nie ma wpływu na obecny sposób zagospodarowania działki o numerze [...] w części objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niezasadny jest też zarzut nadużycia przysługujących gminie uprawnień, poprzez przyjęcie w ww. planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzenia zakazu zabudowy siedliskowej na nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w K. Przepisy o gruntach rolnych, w szczególności ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.) o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie zawiera żadnej gwarancji, że na każdej działce rolnej dopuszczalne jest usytuowanie zabudowy siedliskowej. Ustawa ta w art. 2 ust. 1 pkt 3 definiuje grunty rolne, jako m.in. grunty "pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu". Z definicji tej nie można jednak wyprowadzić zasady, że grunty rolne zawsze podlegają prawu zabudowy na cele siedliskowe. Dlatego niezasadny jest zarzut skarżącego o nadużyciu przez Radę Miejską w Suwałkach władztwa planistycznego przez wprowadzenie zakazu zabudowy siedliskowej na gruntach rolnych w korytarzu linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Miasto miało prawo wprowadzić na terenie objętym planem zakaz zabudowy, chociażby ze względu na fakt, iż teren ten odcięty jest trasą projektowanej obwodnicy. Organ uznał także za niezasadne zarzuty skarżącego w skazane w punktach 7, 8, 9 i 10 skargi. W tej mierze powołał się na brzmienie art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy te definiują istotę tzw. władztwa planistycznego gminy, które przejawia się m.in. w uprawnieniu do ustalania zmiany dotychczasowego przeznaczenia terenu w celu umożliwienia realizacji inwestycji celu publicznego. Jest to działanie wprost przewidziane ustawą i zgodne z prawem. Podkreślił też, że akcentowane przez skarżącego prawo swobodnego korzystania z nieruchomości w polskim systemie prawnym nie istnieje. Wyjaśnił również, że merytoryczne uzasadnienie zaprojektowanego przebiegu linii przez nieruchomość skarżącego, a nie przez inne nieruchomości, wynika z konieczności lokalizacji tej linii na obszarze wskazanym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Suwałki. W studium wybrano na ten cel obszar maksymalnie zbliżony do trasy S-61, w celu zminimalizowania obciążeń środowiska naturalnego i krajobrazu, spowodowanych inwestycjami infrastrukturalnymi, oraz dla zaoszczędzenia terenu zajmowanego na cele publiczne. Wyznacznikiem dla szczegółowej lokalizacji linii było również zachowanie maksymalnej odległości od istniejących zabudowań i siedlisk mieszkalnych. Ograniczenia w możliwości zagospodarowania nieruchomości należącej do skarżącego wynikają z obowiązku przestrzegania norm środowiskowych, dotyczących wartości pól elektroenergetycznych oraz poziomu hałasu w bezpośrednim sąsiedztwie linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Należąca do skarżącego działka rolna nr [...] została w 20% zajęta na cele korytarza infrastrukturalnego, przy czym zachowano dotychczasowe, rolne przeznaczenie gruntu. Dlatego w przypadku sprawy skarżącego nie można stwierdzić naruszenia istoty prawa własności, ani "nadmiernej, nieuzasadnionej" ingerencji gminy w prawo własności dz. Nr[...], w sposób naruszający art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu, proces planistyczny w nieunikniony sposób prowadzi do powstawania konfliktów interesów i nie jest możliwe zagwarantowanie realizacji interesów wszystkich uczestników tego procesu w równym stopniu. W przypadku wystąpienia takich konfliktów zadaniem organów biorących udział w procedurze planistycznej jest przy tym wyartykułowanie przyjętych preferencji. Rada Miasta w Suwałkach wzięła pod uwagę zarówno interesy indywidualne właścicieli działek, w tym również skarżącego, jak również interes ogólny, jakim jest bez wątpienia realizacja inwestycji celu publicznego. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają rozwiązanie racjonalne pod każdym obiektywnym względem. Już samo wyznaczenie granic opracowania planu, w bezpośrednim sąsiedztwie granic administracyjnych miasta, na terenie odciętym projektowaną obwodnicą, miało na celu zminimalizowanie skutków oddziaływania planowanej inwestycji. Odnośnie zarzutu dotyczącego niezgodności uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Suwałk, w którym wskazano obszar nieruchomości jako "tereny rolnicze stanowiące zabezpieczenie terenów budowlano mieszkalnych", podczas gdy projekt planu na terenie 5RE nie dopuszcza możliwości budowy żadnych obiektów budowlanych, organ stanął na stanowisku, że jest on także niezasadny. Studium w tekście zakłada "budowę linii o napięciu 400kV przebiegającej przez fragmenty północnej części miasta" oraz wymienia tę linię, wśród inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Na rysunku w skali 1:10 000 przedstawiono obszar, na którym rozmieszczona będzie "projektowana linia 400kV przebiegający przez tereny rolne i zielone, w maksymalnym możliwym zbliżeniu do obszaru przeznaczonego na komunikację ponadlokalną - trasę S-61. Tereny rolne, przez które poprowadzono linię, nie są w Studium przewidziane do zmiany przeznaczenia, na "budowlane". Plan miejscowy, sporządzony w skali 1:2000, dokonuje lokalizacji w terenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, w postaci linii elektroenergetycznej 400 kV. Linie, usytuowano na obszarze przewidzianym na ten cel w Studium. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala się, po stwierdzeniu, że "nie narusza on ustaleń studium". W przypadku planu, którego dotyczy skarga, takie naruszenie nie zachodzi. W odniesieniu do zarzutu, iż składane przez skarżącego zastrzeżenia i uwagi w trakcie trwania procedury planistycznej zostały w całości pominięte, organ wyjaśnił, że o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu przedmiotowego planu skarżacy został przez Prezydenta Miasta S. poinformowany w trakcie trwania procedury planistycznej na piśmie (pismo znak: [...]z dnia [...] lutego 2013 r., data doręczenia [...] lutego 2013 r.). W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący dodatkowo zarzucił zaskarżonej uchwale: 1) naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez nazbyt władcze wkraczanie przez przywołane organy administracji publicznej w sferę interesów prawnych skarżącego, co miało także miejsce w postępowaniu poprzedzającym uchwalenie przywołanego planu zagospodarowania, w którym skarżący czynnie uczestniczył; 2) naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez ograniczenie skarżącemu swobodnego korzystania z jego prawa własności, przy jednoczesnej ochronie praw właścicieli działek przyległych o nr geodezyjnych [...], [...] i [...] położonych w obrębie B., gminy S.; 3) naruszenie art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie w całości uwag wniesionych do projektu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4) naruszenie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej uchwale, sposobu i miejsca położenia dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV i postawienia słupów, która ma być poprowadzona przez nieruchomość skarżącego, rysunek jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej związanych z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście planu; 5) naruszenie art. 6 i 15 ust. 1 oraz art. 20 i 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem obecne zapisy zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego pozostają w sprzeczności z wymaganiami przywołanej wyżej ustawy oraz z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Suwałki, oraz Planem zagospodarowania przestrzennego województwa podlaskiego; 6) nieuwzględnienie odmiennego przebiegu linii 400kV zawartego w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa podlaskiego, a tym samym niezgodność przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego linii 400kV z planem zagospodarowania przestrzennego województwa, w szczególności z jego załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część przywołanego planu zagospodarowania województwa podlaskiego; 7) naruszenie art. 21 i 64 Konstytucji RP, poprzez naruszenie wydaną uchwałą prawa własności skarżącego, poprzez ograniczenie dotychczasowego sposobu użytkowania lub jego zmianę, a co się z tym wiąże istotny wpływ na zmniejszenie wartości całej nieruchomości skarżącego, tj. działek o nr geod. [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 4.0644 ha, dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą o nr [...]. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2014 r. organ odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych przez skarżącego w jego piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] września 2014 r. skarżący dodatkowo zarzucił zaskarżonej uchwale: 1) naruszenie art. 2 i 7 w zw. z art. 21 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nazbyt władcze wkraczanie przez skarżony organ administracji publicznej w sferę interesów prawnych skarżącego, polegającego na ograniczeniu swobodnego korzystania z prawa własności w akcie innym niż ustawa oraz mimo, że nie jest to konieczne z uwagi na ochronę ważnego interesu publicznego; 2) naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na nadmiernej ingerencji skarżonego organu w prawo własności skarżącego do działki o nr geod. [...], poprzez niczym nieuzasadnione ograniczenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru o długości 150 m. w sytuacji, gdy Inwestor stoi na stanowisku, iż na potrzeby realizowanej inwestycji potrzebne jest 70 metrów, ponadto w innych gminach przywołane ograniczenie mpzp wynosi 100 metrów; 3) niezgodność skarżonej uchwały z "Planem zagospodarowania przestrzennego województwa p." z 2003 r. zmienionym Uchwalą Sejmiku Województwa P. Nr [...] z dnia [...].05.2014 r., z której wynika, iż od 2010 r. budowa linii elektroenergetycznej 2x400kV nie jest już inwestycją celu publicznego; 4) naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego przez postępowanie organów administracji naruszające zasady: zaufania obywateli do prawa oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; 5) naruszenie art. 7 kpa oraz art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w omawianym postępowaniu, oraz nie zastosowanie zasady jak najmniejszej ingerencji w prawo własności skarżącego, z całkowitym pominięciem jego interesu oraz analizy możliwości wykorzystania nieruchomości przyległych; 6) naruszenie art. 8 i art. 9 kpa poprzez odwoływanie się skarżonego organu jedynie do korzyści płynących z lokalizacji i realizacji budowy przedmiotowej inwestycji dla inwestora, z uwagi na realizowany cel publiczny, z całkowitym pominięciem interesu skarżącego; 7) naruszenie art. 32 w zw. z art. 64 Konstytucji RP poprzez nadmierne ograniczenie skarżącemu swobodnego korzystania z jego prawa własności, przy jednoczesnej ochronie praw właścicieli sąsiednich działek leżących na trasie linii 2x4QOkV, w tym o nr geod. [...]. [...]. [...]. [...]. [...] położonych w obrębie K., miasta S. oraz działek przyległych o nr geod. [...], [...], [...] położonych w obrębie B., gminy S. (zał. 1, zał. 5). Pełnomocnik organu, po doręczeniu mu odpisu pisma skarżącego z dnia [...]września 2014 r., wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wynika zaś, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola zaskarżonej uchwały lub aktu dotyczy ich zgodności z prawem, czyli zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie oceny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności uregulowań w nim zawartych, lecz ogranicza się do badania zgodności z prawem podjętej uchwały, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. W orzecznictwie podnosi się, że żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10 oraz wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 834/10). Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 lutego 2013 r. Nr XXXII/343/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400 kV relacji Ełk – Granica Państwa. Uchwała ta została zaskarżona przez J. Z. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.). Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Miejskiej w Suwałkach jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dopełnił też wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, które zostało złożone w siedzibie organu w dniu [...] lutego 2014 r. Organ ustosunkował się do wezwania w uchwale Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., którą doręczył skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2014 r. Skargę do Sądu na przedmiotową uchwałę wniesiono w dniu [...] maja 2014 r., a zatem z zachowaniem terminu z art. 53 § 2 p.p.s.a. Skoro powyższe wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd rozpatrując skargę na uchwałę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. bada następnie, czy spełniony został kolejny wymóg formalny skargi w postaci wykazania przez skarżącego, że został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, bowiem brak takiego wykazania zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący jest właścicielem działki oznaczonej geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...] położonej na obszarze objętym postanowieniami planu. Posiada więc interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Zgodnie z uchwalonym w dniu 27 lutego 2013 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyżej wymieniona działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 5RE – tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń technicznych z zakresu elektroenergetyki, po których przebiegać będzie pas technologiczny linii 400 kV. Z § 16 ust. 4 pkt 1 planu wynika, że w granicach pasa technologicznego zakazuje się budowy i eksploatacji obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Mając więc na uwadze powyższe zapisy planu Sąd uznał, że uchwalony przez Radę Miejską w Suwałkach przedmiotowy plan narusza bezpośrednio interes prawny skarżącego, gdyż przeznaczenie danego terenu w planie ogranicza zamierzenia inwestycyjne strony skarżącej, która chce na tym obszarze wznieść zabudowę siedliskową i umieścić tam swoje centrum życiowe. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty są niezasadne. Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej "u.p.z.p."), wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Następnie na mocy art. 18 ust. 1 u.p.z.p., uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. O terminie wyłożenia do publicznego wglądu oraz terminie składania uwag społeczność lokalna jest informowana wyłącznie w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenia. Zdaniem Sądu, w aktach planistycznych znajduje się dokumentacja potwierdzająca spełnienie tych wszystkich obowiązków przez Radę Miejską w Suwałkach. Organ przystąpił do opracowania projektu planu od podjęcia w dniu [...] maja 2012 r. uchwały Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałki przeznaczonych pod linię 400 kV relacji Ełk – Granica Państwa. Ponadto, organ ten w ramach trwających prac nad uchwaleniem przedmiotowego planu dokonywał także szeregu innych czynności, choćby w postaci pozyskania uzgodnień i opinii od Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2012 r. i z dnia [...] października 2012 r., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] lipca 2012 r. i z dnia [...] października 2012 r., Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2012 r., M. Spółki G. Spółki z o.o. w W. z dnia [...] października 2012 r., Miejskiej Komisji Urbanistyczno – Architektonicznej w S. z dnia [...] września 2012 r., Marszałka Województwa P. z dnia [...] listopada 2012 r., Zarządu Województwa P. z dnia [...] listopada 2012 r., Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2012 r., Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2012 r., Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2012 r., Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. z dnia [...] października 2012 r. Sporządzono także prognozę oddziaływania na środowisko projektowanego planu oraz prognozę skutków finansowych. Odbyła się także dyskusja publiczna nad projektem planu, zaś wszystkie zgłoszone uwagi zostały rozpatrzone przez Prezydenta Miasta S.stosownymi zarządzeniami. Uchwała dotycząca przedmiotowego planu została szczegółowo uzasadniona zgodnie z § 2 planu stanowiącym, że plan składa się z ustaleń stanowiących treść niniejszej uchwały oraz następujących załączników podlegających uchwaleniu i opublikowaniu: 1) rysunku planu w skali 1:2000, stanowiącego załącznik nr 1 do niniejszej uchwały; 2) rozstrzygnięcia dotyczącego sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu, w tym listy nieuwzględnionych uwag do projektu planu, stanowiącego załącznik nr 2 do niniejszej uchwały; 3) rozstrzygnięcia o sposobie realizacji i zasadach finansowania zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, stanowiącego załącznik nr 3 do niniejszej uchwały. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Plan miejscowy jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z regulacji tej wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały jest każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i każde naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Naruszenie natomiast trybu sporządzania planu będzie przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały tylko w takim przypadku, gdy naruszenie to ma charakter istotny. W doktrynie przyjmuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce również wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów, nawet jeśli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Natomiast procedura planistyczna jest sformalizowana i wyznacza zakres i kolejność podejmowanych przez organ czynności. Uregulowanie tej procedury w taki sposób, z jednoczesną sankcją nieważności uchwały w sytuacji istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego, niezaskarżalność poszczególnych uchwał i zarządzeń organów planistycznych wydawanych w toku procedury planistycznej oraz brak ustawowego wymogu przedstawienia w drodze sformalizowanego uzasadnienia motywów przyjęcia określonej treści uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzą do wniosku, że w szczególny sposób należy dbać o przestrzeganie tych mechanizmów przewidzianych w procedurze planistycznej, które gwarantują wypowiedzenie się zainteresowanych podmiotów w kwestii projektowanych ustaleń planu, które to ustalenia w wyniku uchwalenia planu stają się prawem powszechnie obowiązującym, oddziałującym na sferę praw właścicielskich tych podmiotów (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 514/13). W ocenie Sądu, Rada Miejska w Suwałkach nie naruszyła trybu uchwalenia przedmiotowego planu. Podniesiony przez skarżącego zarzut wyłożenia do publicznego wglądu planu w innej skali niż przedstawiony do uchwalenia Radzie, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazał bowiem organ, integralną częścią projektu przedmiotowego planu wyłożonego w Urzędzie Miejskim w Suwałkach do publicznego wglądu w dniach od 22 listopada 2012 r. do 28 grudnia 2014 r., był rysunek projektu planu w skali 1:2000. Skarżący formułując powyższy zarzut nie zauważa, że obok przedmiotowego rysunku projektu planu jako załącznika do planu, wyłożony został do publicznego wglądu również załącznik do Prognozy oddziaływania na środowisko, który także zawierał rysunek planu (bez podanej skali) i stanowił integralną część Prognozy oddziaływania na środowisko, a nie projektu planu. Wymóg zatem, o którym mowa w § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia, sporządzenia projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni na mapie w skali 1:2.000, został spełniony. Pozostałe podniesione w skardze zarzuty skarżącego odnoszą się do zasad sporządzania planu. Zasady te dotyczą problematyki merytorycznej związanej z jego sporządzaniem, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają przepisy art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 tej ustawy. Powołane przepisy określające zawartość planu miejscowego stanowią m.in. o wymogu zgodności tego planu z zapisami studium. W art. 15 ust. 1 u.p.z.p. jest mowa o sporządzaniu projektu planu "zgodnie z zapisami studium", a w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. o stwierdzeniu, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Dodatkowo, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W przypadku więc stwierdzenia niezgodności zapisów planu z ustaleniami studium dochodzi do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego bez względu na charakter takiego naruszenia. Powoduje to nieważność uchwały w całości lub w części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zaznaczenia jednak wymaga, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem z założenia elastycznym, który stwarza ramy dla swobody planowania miejscowego i pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych. Wskazać też należy, że studium jako akt ogólny przewiduje uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego, jednakże zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości (art. 6 ust. 1). Dokonując analizy zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Suwałk uchwalonego uchwałą Nr XXII/238/2012 z dnia 30 maja 2012 r. i porównując te zapisy z kwestionowanymi zapisami planu miejscowego w części dotyczącej działki skarżącego, Sąd doszedł do przekonania, że zapisy te nie są sprzeczne z zapisami wskazanego Studium w rozumieniu powołanych przepisów ustawy planistycznej. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., Studium określa obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa art. 48 ust. 1. W ust. 16 Studium dotyczącym Uwarunkowań wynikających z zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych w punkcie 30 wskazano budowę dwutorowej linii napowietrznej WN 400kV GPZ Ełk – granica Państwa. Również z rysunku Studium wynika bezspornie, że na terenie Miasta Suwałki przewiduje się projektowanie linii wysokiego napięcia 400 kV i przebieg tej linii jest taki sam, jak to zrobiono w zaskarżonym planie. Zarzut, że przebieg linii na rysunku Studium i na rysunku planu nie pokrywają się idealnie jest nietrafny, bowiem skala rysunku Studium wynosi 1:10 000, zaś rysunku planu 1:2000, a więc to dopiero na rysunku planu szczegółowo zaznaczono, przez które działki przebiega ta linia. Nietrafny jest też zarzut skarżącego dotyczącego niezgodności Studium i planu w zakresie przeznaczenia jego działki o nr [...]. Jak trafnie wskazał organ, tereny rolne, przez które poprowadzono linię, nie są w Studium przewidziane do zmiany przeznaczenia, na "budowlane". Tereny znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie linii na rysunku Studium oznaczone są jako obszary rolnicze, położone w jednostce strukturalnej B5, a nie jak twierdzi skarżący, że są to tereny rolnicze stanowiące zabezpieczenie terenów budowlano mieszkalnych. Przedmiotowy plan dokonał lokalizacji w terenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w postaci linii elektroenergetycznej 400 kV. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala się, po stwierdzeniu, że "nie narusza on ustaleń studium" i warunek ten został spełniony (§ 1 ust. 2 planu). W przedmiotowym Studium, jak wskazał organ, przyjęto między innymi, że wskazane granice poszczególnych jednostek strukturalnych są orientacyjne i mogą ulec przesunięciu w wyniku uszczegółowienia na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że na terenach wyłączonych z zabudowy innych niż wymienione powyżej, zakaz zabudowy nie dotyczy inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej. Przedmiotowy plan w pełni zatem realizuje wymogi wynikające ze Studium, co w ocenie Sądu przesądza o pełnej zgodności zapisów Studium i planu. Niezasadny jest też zarzut skarżącego odnośnie niezgodności skarżonej uchwały z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa P. z 2003 r. zmienionym Uchwałą Sejmiku Województwa Podlaskiego Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., z której – w ocenie skarżącego - wynika, że od 2010 r. budowa linii elektroenergetycznej 2x400kV nie jest już inwestycją celu publicznego. Podkreślenia bowiem wymaga, że projekt przedmiotowego planu uzyskał pozytywne uzgodnienie Zarządu Województwa P. - postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. Uzgodnienie to poczynione zostało w oparciu o badanie zgodności projektu przedmiotowego planu z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podlaskiego uchwalonego uchwałą nr IX/80/03 Sejmiku Województwa Podlaskiego (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 108, poz. 2026), w którym przewidziano budowę linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk – granica RP. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że przedmiotowy plan jest nie tylko zgodny z obowiązującym Studium, ale też i z planem wojewódzkim. W tym miejscu godzi się jedynie wyjaśnić, że wskazana przez skarżącego Uchwała Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie zmiany Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podlaskiego, zgodnie z jej § 1 dotyczy wyłącznie przebiegu dwutorowej napowietrznej elektroenergetycznej linii 400 kV na terenie gminy Bakałarzewo, a nie na terenie Suwałk, a ponadto zgodnie z jej § 3 pozostała treść tekstu i rysunku Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podlaskiego nie ulega zmianie. Zmiana Planu stanowi integralną część Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podlaskiego i nie powoduje utraty mocy jego ustaleń, a jedynie ich uszczegółowienie w obszarze objętym zmianą Planu. Zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skarżącego podniesione w punktach 6 – 10 skargi oraz w punktach 1 – 2 i 7 pisma z dnia 21 lipca 2014 r., a także w punktach 1 – 2 i 5 – 7 pisma z dnia 12 września 2014 r., które wskazują na naruszenie szeregu przepisów, a sprowadzają się do zarzucania organowi przekroczenia władztwa planistycznego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) i określane jest jako władztwo planistyczne gminy. Gmina dysponuje władztwem planistycznym i może stanowić o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 773/12). W ramach tego władztwa, poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, gmina może kształtować i ograniczać własność w granicach prawa w związku z koniecznością realizacji celów publicznych. Prawo własności nie może być bowiem rozumiane jako prawo absolutne, uzasadniające nieograniczoną możliwość wykorzystywania własnego gruntu. Należy mieć jednak na uwadze, że w procedurze kształtowania polityki przestrzennej ochronie podlega również interes indywidualny. Nie może budzić wątpliwości, że przekroczenie granic władztwa planistycznego występuje w sytuacji, gdy wobec nieruchomości przyjęto rozwiązania planistyczne ingerujące w prywatną własność i jest to uzasadnione okolicznościami, które pozostają w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi wobec innych terenów, bez jednoczesnego wykazania istotnych odmienności tych terenów (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1070/10). Zasadniczą granicą wyznaczającą zakres władztwa planistycznego gminy jest istota prawa własności, wyrażająca się w tym, że w ramach każdego prawa można wyodrębnić pewne elementy podstawowe, bez których takie prawo w ogóle nie będzie mogło istnieć (zob.: Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2008, s. 59). Do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r. nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części, nawet znacznej, atrybutów korzystania oraz rozporządzania rzeczą, nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności o ile będzie się mieściło w ramach władztwa planistycznego gminy. Władztwo to nie jest bowiem niczym nie ograniczone i powinno uwzględniać konstytucyjną zasadę równości (art. 32 Konstytucji RP) w traktowaniu uczestników procesu planistycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1070/10) oraz zasadę proporcjonalności w ważeniu interesu publicznego i interesów indywidualnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 183/09) . W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się ponadto, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Ograniczenia te wynikają z przepisów szeregu ustaw, w tym z powołanych już wyżej przepisów u.p.z.p. Co do zasady zatem przyjąć należy, że wprowadzone w zaskarżonej uchwale ograniczenia związane z wykonywaniem przez skarżącego prawa własności są prawnie dopuszczalne i nie stanowią naruszenia prawa przez organ planistyczny. Rozpoznając zatem niniejszą sprawę należy ocenić, czy ingerencja Rady Miejskiej w Suwałkach w prawo własności strony skarżącej została dokonana z zachowaniem konstytucyjnej zasady równości i proporcjonalności, a tym samym, czy nie doszło do nieuprawnionego nadania prymatu interesowi publicznemu ponad interes jednostki. W tym względzie pomocnym się wydaje powołanie na rozważania NSA z wyroku z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie II OSK 878/12, że "ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego. Powinno to nastąpić w uzasadnieniu uchwały w sprawie miejscowego planu wyjaśniającym przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności przez dysponenta prawa. Uzasadnienie uchwały winno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji albo, że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach". W ocenie Sądu stwierdzić należy, że w realiach przedmiotowej sprawy do tego rodzaju nadużycia ze strony organu nie doszło. Podkreślenia bowiem wymaga, że przedmiotowy plan dotyczy dwutorowej, napowietrznej linii ektroenergetycznej 400 kV Ełk – granica RP na terenie miasta Suwałki. Celem regulacji prawnych zawartych w planie jest między innymi umożliwienie realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, jakim jest dwutorowa, napowietrzna linia elekroenergetyczna 400kV Ełk – granica Państwa oraz ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów oraz form ochrony terenów, z zachowaniem warunków określonych w ustawach i postanowieniach przepisów szczególnych, a także ustalenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów w pasie technologicznym linii 400kV. Zauważenia też wymaga, że projekt przedmiotowego planu uzyskał pozytywne uzgodnienie od Zarządu Województwa P. – postanowienie z dnia 29 listopada 2012 r. Uzgodnienie Zarządu Województwa P. , jak to już wyżej wskazano, poczynione zostało w oparciu o badanie zgodności projektu przedmiotowego planu z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podlaskiego uchwalonego uchwałą nr IX/80/03 Sejmiku Województwa Podlaskiego (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 108, poz. 2026), w którym przewidziano budowę linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk – granica RP. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że przedmiotowy plan jest nie tylko zgodny z obowiązującym Studium, ale też i z planem wojewódzkim. Przy ocenie zachowania przez organ przy uchwalaniu planu zasady proporcjonalności i równości trzeba mieć na uwadze, że Rada Miejska w Suwałkach była związana obowiązkiem uchwalenia takiego planu, gdyż projektowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego i została przewidziana w planie wojewódzkim. Inwestycja ma charakter liniowy, a zatem przebiegać będzie przez szereg nieruchomości objętych planem. Trasa przebiegu linii nie mogła być ustanowiona dowolnie, tylko musiała odpowiadać miejscu wchodzenia linii elektroenergetycznej na teren Miasta Suwałki z sąsiedniej gminy. To samo dotyczy także miejsca wychodzenia tej linii z Suwałk na teren gminy sąsiedniej. Zauważenia także wymaga, że trasa przebiegu linii została określona nie tylko w planie wojewódzkim, ale też w Studium. Organ uchwalając zatem plan był tymi ustaleniami związany i nie mógł poprowadzić linii w innym, dowolnie wybranym przez siebie miejscu. Z planu nie wynika, a i skarżący nie wykazuje, aby jego działka o nr [...]została potraktowana w jakiś inny szczególny sposób niż nieruchomości sąsiednie oraz pozostałe, przez które przebiegać będzie inwestycja. Ponadto, z charakteru inwestycji wynika, że linia energetyczna musi przebiegać na pewnych odcinkach w linii prostej (nie może się załamywać), co oznacza, że nie można patrzeć na całą sprawę przez pryzmat tylko interesu skarżącego, ale należy to robić w kontekście oceny interesu właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomościami skarżącego. Próba bowiem przesunięcia przebiegu linii przez działki skarżącego powodowałaby jednoczesne przesunięcie jej przebiegu i przez działki sąsiednie, co powodowałoby konieczność przesuwania przebiegu całej linii elektroenergetycznej. Skarżący zdaje się tego faktu nie dostrzegać i skupia się tylko na akcentowaniu własnego interesu. Podnoszony przez skarżącego zarzut rzekomej ochrony interesów właścicieli innych działek kosztem jego interesów, jest w ocenie Sądu całkowicie niezasadny. Jak już bowiem wyżej wskazano, przebieg inwestycyjny ma charakter liniowy i lina ta została poprowadzona również z uwzględnieniem przebiegu planowanej trasy szybkiego ruchu (w jak najbliższej od niej odległości). Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ, przedmiotowa działka skarżącego ma powierzchnię 2,6890 ha, a na inwestycję została zajęta tylko północna jej część o pow. ok. 0,5260 ha. Działka ta, co nie jest bez znaczenia, ma przeznaczenie rolne i plan w tym względzie nie wnosi żadnych ograniczeń. Skarżący może ją użytkować rolniczo nadal, zaś siedlisko może wybudować na pozostałej części działki. Część działki objęta planem nie nadawałaby się na siedlisko chociażby ze względu na planowaną w pobliżu trasę szybkiego ruchu (obwodnicę Suwałk). Ograniczenia wynikające z § 16 ust. 4 pkt 1 planu nie są nazbyt uciążliwe, gdyż sprowadzają się do zakazu, w granicach pasa technologicznego linii 400 kV, budowy i eksploatacji obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Własność działki skarżącego nie została więc ograniczona na tyle, aby mówić o nierównym traktowaniu interesu jego i inwestora. Kwestia zaś ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości skarżącego, jako kwestia ekonomiczna dotycząca interesu faktycznego właściciela nieruchomości, nie może być rozważana w niniejszym postępowaniu, gdyż zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., kryterium zaskarżenia aktu z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest wyłącznie naruszenie indywidualnego interesu prawnego. Ze względów jak wyżej, niezasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ ładu przestrzennego. Ład przestrzenny na obszarze planu polegać będzie na umiejscowieniu tam przebiegu linii elektroenergetycznej. To raczej gdyby organ wyłączył działkę skarżącego z przebiegu przedmiotowej linii, przez co całe zamierzenie inwestycyjne nie mogłoby być zrealizowane, to takie działanie burzyłoby zamierzony w planie ład przestrzenny. Jako niezasadny należy też uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 32 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności w akcie innym niż ustawa. Skarżący zapomina bowiem, że z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. wynika wprost, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. A zatem, władcza ingerencja Rady Miejskiej w Suwałkach w prawo własności skarżącego w celu realizacji inwestycji publicznej przez lokalizację tej inwestycji na gruncie prywatnym była zgodna z prawem, chociaż podlegała ocenie w kontekście jej zasadności. Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia § 2 pkt 7 oraz § 4 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) oraz zarzut dotyczący braku w planie postanowień odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień oraz uchybień w zakresie ochrony kształtowania krajobrazu, a także zarzut dotyczący wyłożenia do publicznego wglądu planu w innej skali niż przedstawiony do uchwalenia Radzie. Zauważenia bowiem wymaga, że o tym, co powinien zawierać tekst planu miejscowego mowa jest w § 3 wskazanego rozporządzenia, a nie w powołanych przez skarżącego przepisach. W szczególności (pkt 4), winien on zawierać ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy (z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Podkreślenia jednak wymaga, że jak słusznie wskazał organ, wykładnia art. 15 ust. 2 wskazanej ustawy nie pozwala na przyjęcie, że ustalenia te winny się znaleźć w każdym planie miejscowym, niezależnie od tego, czego on dotyczy, gdyż prowadziłoby to do niezrozumiałego formalizmu, sprzecznego z założeniem o racjonalnym ustawodawcy (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 545/10). Sąd w składzie obecnym w pełni podziela także stanowisko WSA w Białymstoku wyrażone w wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r. w sprawie II SA/Bk 585/08, że "Obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - pomimo tego, że są to zagadnienia określane jako obligatoryjne - nie jest bezwzględny. "Obligatoryjność" jest uzależniona od warunków faktycznych panujących w terenie. Oznacza to, że plan miejscowy musi zawierać ustalenia, o których mowa w wyżej wymienionym przepisie, jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w przedmiotowej regulacji - brak takich ustaleń w planie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem." W stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy zaś do czynienia z planem, który dotyczy budowy linii elektroenergetycznej 400 kV relacji Ełk – Granica Państwa. Przedmiotowy plan nie zawiera zatem ustaleń odnoszących się do terenów wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień ze względu na fakt, iż terenów o takim przeznaczeniu nie wyznacza się w tym planie. W odniesieniu do kwestii ustalenia stref ochronnych dla dróg publicznych, należy podkreślić, że strefy takie wyznacza się w szczególności w celu ochrony istniejącej bądź też projektowanej zabudowy. W granicach przedmiotowego planu nie zachodzi potrzeba wyznaczania tego rodzaju strefy ochronnej. Ustalenia szczegółowe tekstu planu, zawarte w Rozdziale 2, dotyczące terenów dróg publicznych odnoszą się do kwestii wymagań technicznych i użytkowych oraz parametrów, w tym również kwestii ochrony terenów sąsiednich i środowiska. Jak słusznie wskazał organ, plan miejscowy dla korytarza infrastrukturalnego, przesądzając o budowie sieci przesyłowej wysokiego napięcia oraz wykluczając zabudowę kubaturową na terenie tego korytarza, nie musi zawierać ustaleń niezwiązanych z tą lokalizacją. Sąd nie podziela także zarzutu strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 19 u.p.z.p. Skarżący bowiem przepis ten rozumie jako obowiązek uwzględnienia uwag wniesionych do projektu planu. Rację natomiast ma organ twierdząc, że zgodnie z art. 17 pkt 12 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., organy gminy rozpatrują uwagi zgłoszone do projektu planu, co nie jest równoznaczne z obowiązkiem ich uwzględnienia. Zgodnie natomiast z art. 7 u.p.z.p., rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta o uwzględnieniu uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powołany więc przez skarżącego art. 19 u.p.z.p. jest przepisem proceduralnym dotyczącym sposobu postępowania wobec projektu planu i nie jest źródłem uprawnień do kwestionowania sposobu rozpatrzenia uwag. Wszystkie zaś zgłoszone uwagi na etapie opracowywania projektu planu zostały przez Prezydenta Miasta Suwałki rozpatrzone stosownymi zarządzeniami. Jako niezasadny należy także uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 102, poz. 651, dalej: u.g.n.) poprzez brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej uchwale sposobu i miejsca położenia przedmiotowej linii i postawienia słupów. Jak już bowiem wyżej wskazano, zakres ustaleń planu wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Przepis art. 124 u.g.n. nie ma zastosowania przy uchwalaniu planu miejscowego. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że w § 16 ust. 1 planu ustalono przebieg trasy przedmiotowej linii, zaś zgodnie z pkt 2 tego paragrafu, na rysunku planu pokazano obszar pasa technologicznego linii 400 kV. Natomiast w § 5 ust. 1 pkt 4, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 planu zdefiniowano linię 400 kV, pas technologiczny linii 400kV, oś linii i słup. Z powyższych zapisów wynika jednoznacznie, z czego ma się linia składać i jak ma przebiegać. Nie ma zatem wątpliwości, że oś linii ma przebiegać po linii wyznaczającej środek konstrukcji wsporczej w pasie technologicznym w ten sposób, że po obu stronach osi linii ma być po 35 m, co przy szerokości pasa wynoszącej 70 m oznacza, że linia ma przebiegać środkiem pasa technologicznego. Z kolei w § 16 ust. 3 planu wskazano, że zasady budowy linii 400kV określają przepisy odrębne, co w ocenie Sądu nie narusza żadnych przepisów. Zarzut skarżącego, iż przy takim opisie tekstowym przebiegu linii będzie ona mogła być poprowadzona w terenie dowolnie, jest całkowicie bezpodstawny. Jej przebieg w terenie został już bowiem bardzo precyzyjnie wyznaczony na rysunku planu i nie ma możliwości, aby inwestor dokonał w tej mierze jakichś nadużyć. Zresztą zgodność inwestycji, także w zakresie jej umiejscowienia, będzie przedmiotem badania przez stosowne organy na etapie ubiegania się przez inwestora o uzyskanie pozwolenia na budowę, a następnie pozwolenia na jej użytkowanie. Reasumując, w ocenie Sądu, przy argumentacji jak wyżej, zarzuty skarżącego okazały się niezasadne. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.