II SA/Bk 554/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] Wójt Gminy M. ustalił na wniosek spółki P. Sp. z o.o. w M., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej "K." wraz z infrastrukturą techniczną o mocy nominalnej do 2,5 MW, przewidzianej do realizacji na terenie obejmującym działkę nr [...], położonym w obrębie ewidencyjnym K., gmina M. W dniu [...] maja 2015 r. mieszkańcy wsi K. I. R., R. D., K. K., S. O., W. O., Z. Z., K. R., K. R., R. W., J. R., M. D., S. O., T. B., złożyli odwołanie od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu w/w odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie wyjaśnił, że obowiązkiem organu II instancji jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy odwołanie pochodzi od osoby będącej stroną w sprawie przed organem I instancji, albowiem zgodnie z art. 127 §1 kp.a. legitymację do wniesienia odwołania ma strona, a więc podmiot, który spełnia warunki wynikające z art. 28, 29 i 30 k.p.a. Dalej organ oświadczył, że postępowanie, w którym zostały złożone ww. odwołania dotyczyło wydania decyzji o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina M. Jednakże, jak ustalono, skarżący nie są ani właścicielami ani użytkownikami wieczystymi nieruchomości na które oddziaływuje inwestycja, nie sąsiadują też bezpośrednio z działką nr [...]. Na tej podstawie organ uznał, że skoro skarżący nie legitymują się przymiotem strony, gdyż nie są właścicielami ani użytkownikami wieczystymi nieruchomości sąsiedniej w stosunku do terenu objętego postępowaniem na które oddziaływuje inwestycja, to nie mają w sprawie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. W konsekwencji postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem skarżących, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. podlega umorzeniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł S. O. wskazując, że zaskarżone rozstrzygnięcie wykluczyło go z postępowania administracyjnego. Podał, że posiada notarialne pełnomocnictwo udzielone mu przez syna M. O., przebywającego aktualnie za granicą. Mając upoważnienie syna jest osobą uprawnioną do reprezentowania go we wszystkich sprawach. Końcowo skarżący oświadczył, że nie zgadza się na postawienie elektrowni wiatrowej zbyt blisko ich wioski. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w postępowaniu odwoławczym skarżący występował we własnym imieniu, czego dowodem jest złożony przez niego podpis pod pozycją 2 odwołania. Nie wskazywał, że reprezentuje syna M. O. W postępowaniu odwoławczym było zatem oczywiste, że skarżący występuje we własnym imieniu i na swoją rzecz. Podniesienie natomiast w skardze, że również jego syn M. O. był odwołującym się, którego on reprezentował z mocy posiadanego pełnomocnictwa, nie może być, zdaniem SKO, uwzględnione, gdyż zostało złożone na etapie postępowania skargowego, a zatem jest spóźnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o umorzeniu postępowania odwoławczego wywołanego wniesieniem odwołania skarżącego S. O. od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] ustalającej na wniosek spółki P. Sp. z o.o. w M., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej K. wraz z infrastrukturą techniczną o mocy nominalnej do 2,5 MW, przewidzianej do realizacji na terenie obejmującym działkę nr [...]. Podstawę powołanego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Stosując ten przepis SKO uznało, iż skarżący nie ma interesu prawnego, a tym samym odwołanie jego nie może skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego i w tych okolicznościach zasadne było wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę dokonaną tak ocenę w pełni podziela. Już na wstępie zgodzić się należy z SKO, że podstawowym obowiązkiem organu odwoławczego jest zbadanie dopuszczalności odwołania, tj. czy odwołanie zostało złożone przez legitymowany podmiot - stronę postępowania w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest, bowiem stanowisko, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania, następuje w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 942/05. ONSAiWSA z 2007 r. nr 2, poz. 50, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 514/06. Lex nr 303209, uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98, publ. ONSA 1999 nr 4 poz. 119). Zatem, jeżeli subiektywne twierdzenie wnoszącego odwołanie, iż jest stroną postępowania przed organem pierwszej instancji, nie zostało w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane należy wydać decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Poza sporem jest również, że odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje tylko stronie. Wynika to z art. 127 §1 k.p.a., który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji oraz z art. 78 Konstytucji RP, który stanowi, że każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Słusznie, więc zauważył organ odwoławczy, iż kwestią kluczową w niniejszej sprawie było ustalenie kręgu osób posiadających przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej "K" wraz z infrastrukturą techniczną o mocy nominalnej do 2,5 MW, przewidzianej do realizacji na terenie obejmującym działkę nr [...]. Jak stanowi art. 28 k.p.a. przymiot strony postępowania przysługuje osobie, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy status strony ustala się właśnie w oparciu o art. 28 k.p.a. W kwestii określenia osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy podzielić poglądy przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż stronami w takich sprawach są, co do zasady właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Ale mogą to być także właściciele (użytkownicy wieczyści) działek, które nie graniczą ze sobą bezpośrednio, lecz pozostają w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. W każdym jednak przypadku należy przeprowadzić stosowną analizę, czy dana osoba posiada interes prawny, aby uczestniczyć w takim postępowaniu (por. wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 2105/10; z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 473/11; z dnia 8 września 2004 r., sygn. OSK 394/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że skarżący S. O. ma interes prawny w toczącym się postępowaniu. Bezsporne jest bowiem, iż skarżącemu w chwili orzekania przez organ nie przysługiwał ani tytuł własności, ani prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak też do żadnej innej nieruchomości położonej w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Konkludując skoro skarżącemu nie przysługuje żaden tytuł prawnorzeczowy do działki nr [...], ani do nieruchomości sąsiadujących z terenem zamierzonej inwestycji, to stwierdzić należy, że Kolegium prawidłowo uznało, iż strona skarżąca nie posiada interesu prawnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, w tym w kwestionowaniu decyzji ustalającej te warunki i umorzyło postępowanie odwoławcze. W tym miejscu należy też podkreślić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest to decyzja formalna, zamykająca drogę do merytorycznego rozpoznania odwołania złożonego przez skarżącego. Ocena legalności tego rozstrzygnięcia przez Sąd ogranicza się, zatem wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania administracyjnego leżącego u podstaw wydanej decyzji, stąd wszelkie ewentualne nieprawidłowości związane z inwestycją na działce o nr geod. [...], zasygnalizowane w złożonej skardze, a dotyczące istoty merytorycznej sprawy, na tym etapie postępowania nie mogą podlegać ocenie Sądu orzekającego. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie mógł też uwzględnić argumentacji skarżącego jakoby w postępowaniu odwoławczym występował on w imieniu swojego syna M. O. Jak słusznie zauważył organ w postępowaniu odwoławczym bezsporne było, że skarżący występował w imieniu własnym, czego dowodem jest podpis skarżącego złożony pod pozycją 2 odwołania. Skarżący na etapie postępowania odwoławczego w żadnym miejscu nie wskazywał, że reprezentuje syna M. O. W postępowaniu odwoławczym było zatem oczywiste, że skarżący występuje we własnym imieniu i na swoją rzecz. Podniesienie zatem dopiero na etapie skargi, że również jego syn M. O. był odwołującym się, którego on reprezentował z mocy posiadanego pełnomocnictwa, jest spóźnione i z tego względu nie może być uwzględnione. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania poprawności zaskarżonego rozstrzygnięcia, stąd zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.