II SA/Bk 582/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D. H., S. H., S. H. i K. H. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej oddala skargę Starosta S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. z siedzibą w L., pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej 110 kV relacji: S. na odcinku od stanowiska nr [...] do stanowiska nr [...] na działkach o nr geod.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie ew. Z., gm. S. Odwołanie od tej decyzji złożyli: S. H., D. H. i S. H. zarzucając, że organ I instancji nie podjął właściwych działań w celu wykonania zaleceń z decyzji kasacyjnej Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2015 r., w tym nie wyraził swoich opinii co do konieczności podwyższenia wysokości słupów nr 24 - 27 do 25 m oraz nie zajął stanowiska w sprawie bezpieczeństwa pracy maszyn rolniczych do koszenia kukurydzy (sieczkarni samojezdnej o wysokości 6,2 m) lub kombajnu zbożowego (o wysokości 4,0 - 4,1 m). Zdaniem odwołujących zaniżenie wysokości słupów nr 24 - 27 powoduje poważne zagrożenie bezpieczeństwa pracy także dla niższych maszyn pracujących pod linią i w jej pobliżu. Ponadto odwołujący zarzucili, że wydanie pozwolenia na budowę ograniczyło dodatkowo w sposób bezprawny ich prawa jako właścicieli gruntów uniemożliwiając trwałe dalsze wykorzystywanie gruntów pod linią i w jej pobliżu pod uprawę kukurydzy lub zboża, eksploatację kruszywa naturalnego ze złoża Z., albo wykorzystanie na cele budowlane. Podkreślili, że inwestor nie jest właścicielem ich działek nr geod. [...] i [...] - obręb ew. Z., a dysponuje wyłącznie decyzjami Starosty S., dającymi tylko prawo do wybudowania i użytkowania tej linii w granicach pasa technologicznego, natomiast pokrycie ewentualnych szkód i strat podczas budowy tej linii nie jest, ich zdaniem, tożsame z trwałym ograniczeniem użytkowania gruntów po jej wybudowaniu. W związku z powyższym, zdaniem odwołujących, inwestor nie posiada wystarczającego prawa do dysponowania gruntami, gdyż nie dysponuje nieograniczonym prawem dysponowania ich nieruchomościami na cele budowlane. Wybudowanie przedmiotowej linii spowoduje trwałe ograniczenie użytkowania, co według odwołujących, wymaga uzyskania od nich zgody. Odwołujący zaznaczyli, że m.in. na ich działkach znajdują się udokumentowane złoża piasku ze żwirem Z., które podlegają ochronie i nie mogą być zabudowywane i nie można na nich wznosić jakichkolwiek obiektów utrudniających ich przyszłą eksploatację. Wskazując na powyższe naruszenia odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odwołanie od tej decyzji wniósł także K. S. i zarzucił, że organ I instancji przy wydawaniu decyzji uchylił się od prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ponadto zdaniem odwołującego w zaskarżonej decyzji zbadano wyłącznie zgodność wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego tylko z jedną decyzją lokalizacyjną z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...], podczas gdy w obiegu prawnym pozostaje też druga ostateczna decyzja lokalizacyjna z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] dotycząca przedmiotowej inwestycji. Zdaniem odwołującego w obu decyzjach lokalizacyjnych oraz w decyzji ograniczającej władanie nieruchomością z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], obszar oddziaływania inwestycji został błędnie wyznaczony. Dodatkowo odwołujący podniósł, że podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę organ zupełnie pominął jego zamierzenia inwestycyjne tj. zamiar wzniesienia zabudowy siedliskowej potwierdzony uzyskanymi warunkami zabudowy dla działki nr geod. [...] oraz uzyskiwanymi warunkami zabudowy dla działki nr geod. [...], przez co naruszono porządek prawny. Dodatkowo odwołujący zarzucił, że inwestor przeprowadził jedynie pozorne negocjacje z właścicielami działek, na których ograniczono prawo korzystania z nieruchomości. Zarzucił również, że decyzja Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. ograniczająca sposób korzystania z jego nieruchomości została wydana z rażącym naruszeniem prawa i poinformował, że z tego powodu złożył do Starosty S. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie wznowienia. Odwołujący podał także, że uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2015 r., Wójt Gminy S. został zobowiązany do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu Z. (obejmującego swym zasięgiem również jego działkę nr geod. [...]). W odrębnym pismem z dnia [...] maja 2015 r. D. H. i S. H. wnieśli o umorzenie sprawy z uwagi na bezprawne działania inwestora na działkach nr geod. [...] i [...] oraz innych działkach obrębu ew. Z., a także w dolinie i pradolinie rzeki C. Zdaniem odwołujących inwestor samowolnie, bez posiadania ostatecznego pozwolenia na budowę oraz bez wiedzy i zgody właścicieli działek, wybudował słupy przedmiotowej linii 110 kV, zupełnie ignorując istniejący porządek prawny. Ponadto wskazali, że na ich działkach, a także na obszarze cennym przyrodniczo w dolinie i pradolinie rzeki C., inwestor poprzez prowadzenie intensywnych i rozległych prac inżynieryjnych, bezprawnie niszczy chronione gatunki roślin i zwierząt na obszarze wodno - błotnistym obejmującym starorzecze. Wojewoda P., decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że analiza akt niniejszej sprawy pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego wykazała, iż przedłożone do zatwierdzenia materiały są wystarczające do udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę linii 110 kV. Organ odwoławczy stwierdził, że Starosta S. podjął prawidłowe rozstrzygniecie, a mianowicie w ponownie prowadzonym postępowaniu w sposób wyczerpujący wyjaśnił stan faktyczny, zebrał materiał dowodowy i zapewnił stronom możliwość czynnego w nim udziału. Natomiast Wojewoda P. prowadząc postępowanie w trybie odwoławczym nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, organ odwoławczy stwierdził, że został on wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto w projekcie budowlanym znajdują się: informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (wymagana art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy) oraz zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień budowlanych (art. 12 ust. 7 ustawy). Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy, dokumentacja budowlana zawiera także oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z projektu budowlanego wynika, że niniejsza inwestycja (obiekt liniowy o długości około 2,82 km) stanowi część zamierzenia budowlanego (o długości około 11,5 km), przebiegającego przez łąki, pola uprawne, nieużytki: gminy miejskiej S. (miasto S.) i gminy wiejskiej S. (obręb ew. K., Z. i D.). Skarżona decyzja zgodnie z wnioskiem inwestora obejmuje zamierzenie budowlane wskazane na czterech arkuszach z trzynastu rysunków nazwanych "Plan zagospodarowania terenu" (nr 7, 8, 9 i 10), ale stanowiących całość części objętej przedmiotowym wnioskiem. Organ odwoławczy podkreślił, że przedłożony przez inwestora do zatwierdzenia wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji: stacja 110/20 kV H. - stacja 110/20 kV Strefa w S., która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], [...], oraz zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie napowietrznej linii WN 110 kV relacji GZP H. - GZP Strefa w S., zmienionej na wniosek decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...]. Organ odwoławczy podniósł, że dokonana analiza akt sprawy wykazała, iż przebieg projektowanej linii wysokiego napięcia jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a ustalenia tej decyzji m.in. w zakresie wysokości słupów, odległości przewodów roboczych w środku przęsła od powierzchni ziemi bez zabudowań, dróg istniejących, wody nieżeglugowej zostały spełnione w przedłożonym do zatwierdzenia wraz z wnioskiem projekcie budowlanym. Ponadto ustalenia określone w ww. decyzjach, dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, także zostały uwzględnione w projekcie budowlanym, tj. przęsła zostały zaprojektowane w taki sposób, żeby odległość przewodów od ziemi wynosiła minimum 6,6 m. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza akt sprawy w tym projektu budowlanego, wykazała, że na odcinku linii objętym niniejszym opracowaniem nie są wycinane drzewa i krzewy, a linia została zaprojektowana zgodnie z wymaganiami aktualnie obowiązującej normy PN-EN 50341 przy zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań konstrukcyjnych (słupy serii EB24 dla strefy W i S2 opracowane przez EP K.), co potwierdza, że projektowana linia jest zgoda z ustaleniami ww. decyzji. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego utrzymał ją w mocy. Ustosunkowując się do zarzutu S. H., D. H. i S. H. dotyczącego nie uwzględnienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej ich wniosku o podwyższenie wysokości słupów nr 24 - 27 do 25 m organ wskazał, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy licznymi pismami, w tym pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zwracał się do inwestora z prośbą o wskazanie czy istnieje możliwość zwiększenia wysokości czterech słupów o nr 24 - 27 do 25 m, lub ewentualnie zmiany przebiegu trasy zaprojektowanej linii 110 kV oraz o wykazanie, że zapewnione będzie bezpieczeństwo pracy maszyn rolniczych pod projektowaną linią 110 kV (w szczególności pod linią pomiędzy słupami nr 24 - 27), wraz z uzasadnieniem merytorycznym stanowiska. W odpowiedzi inwestor m.in. pismem z dnia [...] maja 2015 r. nie wyraził zgody na podwyższenie wysokości wskazanych słupów oraz podkreślił, że nie widzi możliwości modyfikacji przebiegu trasy projektowanej linii 110 kV, która została zaprojektowana zgodnie z przepisami dotyczącymi budowy i eksploatacji linii, w tym wymogami obowiązujących norm, umożliwiającymi bezpieczną pracę typowego sprzętu rolniczego o maksymalnej wysokości 5 m. Ponadto inwestor wskazał, że zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości wiąże się z obowiązkiem przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego, natomiast jeśli jest to niemożliwe, to wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. Dodatkowo inwestor kilkakrotnie m.in. także w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. podkreślił również, że projektowane na działkach odwołujących słupy oraz zastosowane naciągi przewodów roboczych umożliwią bezpieczną pracę sprzętu rolniczego. W odniesieniu do zarzutów odwołujących dotyczących trwałego uniemożliwienia dalszego wykorzystywania ich nieruchomości w sposób dotychczasowy, organ odwoławczy podzielając stanowisko inwestora zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r., wyjaśnił że w związku z wydaniem decyzji Starosty S. ograniczających sposób korzystania odwołujących z nieruchomości i zezwalających na założenie i przeprowadzenie linii napowietrznej, stosownie do rozstrzygnięcia zawartego w tych decyzjach, właścicielom nieruchomości jeśli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe, lub spowoduje nadmierne trudności lub koszty, zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 w zw. z art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami zostanie naliczone i wypłacone przez inwestora odszkodowanie ustalone w odrębnym postępowaniu, przeprowadzonym po zakończeniu robót budowlanych. Mając na względzie żądanie odwołujących dotyczące nałożenia na inwestora obowiązku podwyższenia słupów organ odwoławczy podał, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma takiej możliwości. W sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę organ jest bowiem związany treścią wniosku inwestora. Organ nie może nakładać na inwestora żadnych dodatkowych obowiązków, poza określonymi w przepisach. W sprawie niniejszej organ nie mógł zatem uzależniać wydania pozwolenia na budowę od spełnienia przez inwestora żądań odwołujących dotyczących podwyższenia projektowanych słupów nr 24-27 do 25 m, czy też zmiany lokalizacji, zakresu i parametrów planowanej inwestycji. Kiedy wymagania wynikające z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, zostały spełnione stanowi to podstawę do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kwestii bezpieczeństwa pracy maszyn i ludzi pracujących pod linią i w pobliżu, organ odwoławczy wskazał że jego zdaniem decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w odniesieniu do planowanej modernizacji lotniska w S. w pkt. III.3.12 dopuszcza wyższe wysokości całkowite projektowanych słupów, niż obecnie zaprojektowane przez inwestora, tj. podwyższenie słupów o nr 24 -27 do ponad 40 m, a jedyne ograniczenie na jakie należy zwrócić uwagę wynika z pkt. III. 3.4 ww. decyzji i jest to maksymalna wysokość projektowanych słupów wynosząca 33,3 m. Inwestor jednak podkreślił, że nie widzi możliwości modyfikacji przebiegu trasy projektowanej linii 110 kV, ponieważ została ona zaprojektowana zgodnie z przepisami dotyczącymi budowy i eksploatacji linii, w tym wymogami obowiązujących norm, umożliwiającymi bezpieczną pracę typowego sprzętu rolniczego o maksymalnej wysokości 5 m. Mając na uwadze, że to przede wszystkim inwestor decyduje o rodzaju i zakresie sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a organ żądaniem tym jest związany, w prowadzonym postępowaniu odwoławczym, Wojewoda był uprawniony jedynie do oceny, w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy. Podkreślono przy tym, że na żadnym etapie postępowania wysokość słupów nie była zmieniana, w tym obniżana. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał również zarzuty w których odwołujący twierdzą, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania ich nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] czerwca 2014 r. Powyższe oświadczenie zostało prawidłowo wypełnione i podpisane przez pełnomocnika inwestora. Wskazane zostały numery działek oraz tytuły prawne, z których wynika prawo do dysponowania nimi na cele budowlane, jak również potwierdzające to prawo dokumenty. W stosunku do działki D. i S. H. nr geod. [...] wskazano decyzję Starosty S. znak: [...] z dnia [...].05.2014 r. oraz decyzję Starosty S. znak: [...] z dnia [...].06.2014 r., w stosunku do działki S. H. nr geod. [...] wskazano decyzję Starosty S. znak: [...] z dnia [...].05.2014 r. oraz decyzję Starosty S. znak: [...] z dnia [...].06.2014r., natomiast w stosunku do działek K. S. nr geod. [...] i [...] wskazano decyzję Starosty S. znak: [...] z dnia [...].05.2014 r. oraz decyzję Starosty S. znak: [...] z dnia [...].06.2014 r. W odniesieniu do licznych zarzutów odwołujących dotyczących decyzji ograniczających sposób korzystania z ich nieruchomości (w tym jak twierdzą m.in. całkowite ograniczenie w sposób bezprawny ich prawa jako właścicieli gruntów uniemożliwiając trwałe dalsze wykorzystywanie gruntów w pobliżu i pod linią pod uprawę kukurydzy lub zboża, eksploatację kruszywa naturalnego ze złoża Z., albo wykorzystanie na cele budowlane) organ odwoławczy podał, że decyzje te są ostateczne i korzystają z zasady trwałości. Natomiast organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odnosić się do zarzutów kierowanych pod adresem wydanych wcześniej ostatecznych decyzji geodezyjnych. Organ odwoławczy nadmienił, że decyzje wydane w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zastępują zgodę właściciela na wejście na teren, gdy jej właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo organ odwoławczy podał, że o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomościami geod. [...], [...], [...] i [...] na cele budowlane świadczą również zamieszczone w Elektronicznej Księdze Wieczystej [...] wpisy w dziale III ksiąg wieczystych: [...], [...], [...] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w S. VI, Wydział Ksiąg Wieczystych. Ustosunkowując się do kwestii podnoszonej przez K. S. dotyczącej tego, że istnieją dwie ostateczne decyzje lokalizacyjne dla przedmiotowego przedsięwzięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], została wydana na podstawie zmienionego wniosku inwestora, który różni się od wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. na podstawie, którego została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2012 r. o znaku: [...]. Inwestor dokonał bowiem niewielkich zmian w przebiegu inwestycji, szerokości pasa terenu objętego wnioskiem oraz zwiększył wysokość słupów, co wymagało uwzględnienia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ramach ponownie prowadzonego postępowania, organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], [...] utrzymało w mocy. W związku z powyższym w obiegu prawnym pozostaje wyłącznie decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r., która jest decyzją ostateczną. W odniesieniu do licznych zarzutów odwołujących dotyczących decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie może odnosić się do tych zarzutów. Wskazano, że zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję i o pozwoleniu na budowę. Związanie organu dotyczy także decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w myśl art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, kwestie dotyczące wyboru wariantu inwestycyjnego, lokalizacji inwestycji, wpływu inwestycji na środowisko, czy też braku możliwości zabudowy własnej nieruchomości należy uznać za spóźnione, gdyż były one rozpatrywane na etapie wydawania decyzji środowiskowej lub lokalizacyjnej. Podkreślono także, że rolą organu odwoławczego nie jest orzekanie czy przebieg wcześniejszych postępowań był prawidłowy i czy uwagi w nich wnoszone zostały należycie wyjaśnione przez właściwe organy. Tym samym za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące Karty informacyjnej przedsięwzięcia, bowiem Karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie zaś załącznik do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza jedynie zgodność projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które w niniejszej sprawie są zgodne. Podkreślono, że z akt sprawy nie wynika, aby we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jej załącznikach. Organ odwoławczy za bezpodstawne uznał zarzuty K. S. dotyczące, pominięcia jego zamierzeń inwestycyjnych, tj. zamiaru wzniesienia zabudowy siedliskowej potwierdzonego uzyskanymi warunkami zabudowy dla działki nr geod. [...] oraz uzyskanymi warunkami zabudowy dla działki nr geod [...] położnej w obrębie ew. Z., gm. S. Wskazano, że z akt spawy wynika, iż K. S. otrzymał decyzję o warunkach zabudowy dla działki nr geod. [...], która uwzględnia przebieg planowanej linii 110 kV. Planowana linia 110 kV nie spowodowała braku możliwości zabudowy. Natomiast z informacji uzyskanej z Urzędu Gminy w S. wynika, że dla działki nr geod. [...] nie wydano jeszcze decyzji o warunkach zabudowy, a postępowanie w tej sprawie jest zawieszone. Niezasadne jest także stwierdzenie odwołującego, że organ w zaskarżonej decyzji nie ustalił obszaru oddziaływania inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji powołując się w zaskarżonej decyzji na art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, prawidłowo ustalił obszar oddziaływania obiektu, który obejmuje działki inwestycyjne o nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położone w obrębie ewid. Z., gmina S. Odnosząc się do kwestii dotyczących znajdujących się na działkach odwołujących udokumentowanych złóż piasku ze żwirem Z., które podlegają ochronie i jak twierdzą odwołujący, zgodnie z art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska, nie mogą być zabudowywane i nie można na nich wznosić jakichkolwiek obiektów utrudniających ich przyszłą eksploatację, organ odwoławczy podał, że ww. ustawa wprawdzie reguluje podstawowe zasady ochrony kopalin, jednakże nie odnosi się do możliwości ich zabudowy, tym bardziej wybudowaniu na nich linii elektroenergetycznej. W odniesieniu do art. 125 ustawy organ stwierdził, że wskazuje on jedynie, iż gospodarka złożami kopalin, zgodnie z zasadami ogólnymi prawa ochrony środowiska, powinna być prowadzona w sposób racjonalny i kompleksowy. Wytycza on zatem tylko podstawowe kierunki w zakresie gospodarki kopalinami i określa wymagania, przy zachowaniu których powinna być ona prowadzona, a nie jak twierdzą odwołujący zakazuje wznoszenia obiektów liniowych. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, sam fakt posiadania udokumentowanych złóż piasku ze żwirem na działkach objętych przedmiotową inwestycją, nie ma wpływu na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę zgodną z wnioskiem. Nie ma bowiem przepisów prawa z których wynika, aby na udokumentowanych złożach piasku ze żwirem zabronić budowy przedmiotowej linii 110 kV. Bezpodstawne, zdaniem organu odwoławczego, są także wniesione w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. zarzuty D. i S. H., dotyczące bezprawnych działań inwestora na ich działkach nr geod. [...] i [...] oraz innych działkach obrębu ew. Z, a także na obszarze cennym przyrodniczo w dolinie i pradolinie rzeki C., gdzie zdaniem odwołujących inwestor niszczy chronione gatunki roślin i zwierząt na obszarze wodno - błotnistym obejmującym starorzecze. Organ odwoławczy podał, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego w S. poinformował, iż w dniach [...] maja 2015 r. i [...] czerwca 2015 r. dokonano czynności kontrolnych niniejszej budowy, ustalając, że roboty budowlane przy realizacji niniejszej inwestycji były prowadzone jedynie w okresie od 7 kwietnia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. w czasie gdy w obiegu prawnym pozostawało postanowienie Starosty S. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] marca 2015 r. W związku z powyższym PINB PZ w S. stwierdził, że brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie. Ponadto zaznaczono, że żadna z działek znajdujących się na obszarze cennym przyrodniczo w dolinie i pradolinie rzeki C. nie została objęta wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Natomiast dokonana przez organ odwoławczy analiza wykazała, że działki nr geod. [...] i [...] znajdują się poza obszarem Natura 2000, w tym poza obszarem specjalnej ochrony siedlisk Natura 2000 "J.", i obszarem specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza A.", a także poza korytarzami ekologicznymi będącymi szlakami migracji zwierząt. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy podkreślił, że nie ma podstaw prawnych do rozstrzygania kwestii związanych z działaniami inwestora na działkach nie objętych przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę, a także nie znaleziono podstaw prawnych aby uwzględnić wniosek odwołujących dotyczący umorzenia sprawy, ponieważ wbrew ich twierdzeniu prace budowlane na terenie objętym niniejszym wnioskiem o pozwoleniu na budowę nie są wykonywane. Końcowo organ odwoławczy podał, że w aktualnie prowadzonym postępowaniu organ nie ma podstaw prawnych do rozstrzygania kwestii dotyczących całkowitego ograniczenia władania działkami przez odwołujących, ograniczenia prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, drastycznego obniżenia wartości działek, nieopłacalnego podjęcia działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji udokumentowanych złóż piasku, wszczynania postępowania egzekucyjnego nakazującego udostępnienie nieruchomości, kontroli działań organów nadzoru budowlanego, bezwzględnego wstrzymywania prac, bezprawnego niszczenia chronionych gatunków roślin i zwierząt oraz nakładania kar na inwestora, gdyż zagadnienia te wykraczają poza przedmiot niniejszej sprawy i złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Skargi od tej decyzji do sądu administracyjnego wnieśli D. H., S. H. i S. H. (skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bk 582/15) oraz M. S., B. S. i K. S.(skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bk 583/12). Zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. połączono obie sprawy w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. odrzucono skargę B. S. i M. S. Skarżący D. H., S. H. i S. H. zarzucili naruszenie: - art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzez wydanie pozwolenia na budowę urządzenia objętego pozwoleniem na budowę – części linii elektroenergetycznej 110 kV, które dotyczy wybranych obiektów i części projektowanej inwestycji w sytuacji, gdy część objęta zaskarżoną decyzja nie może funkcjonować samodzielnie. Linia ta może funkcjonować i wypełniać swoje przeznaczenie dopiero po wybudowaniu w całości, to jest połączeniu jej z innymi elementami; - art. 33 ust. 3 pkt. 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez oparcie się przez organ wyłącznie na oświadczeniu złożonym przez inwestora zgodnie z którym wysokość linii rzekomo umożliwia bezpieczne korzystanie ze sprzętu rolniczego o wysokości do 5 m w sytuacji, gdy zgodnie z obowiązującym prawem inwestor zobowiązany był dołączyć specjalistyczną opinię wydaną przez osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną wskazaną przez właściwego ministra; - art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez wydanie pozwolenia na budowę bez wymaganego sprawdzenia przez organ zgodności projektu budowlanego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z odrębnymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, m.in. normami jak np. PN-E-5100-1, która określa minimalne odległości linii wysokiego napięcia (110 kV) od innych obiektów (dla drzew i analogicznie urządzeń jest to minimum 6 metrowi, od najwyższego punktu obiektu, a nie ziemi); - art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzez brak wskazania określenia w zaskarżonej decyzji szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, w sytuacji gdy realizowana inwestycja jest inwestycją szczególnego ryzyka, a to zobowiązuje organ z mocy prawa do określenia sposobu jej wykonywania. Tym bardziej, że prowadzona inwestycja jest szczególnie ingerująca w środowisko oraz w krajobraz nieruchomości oraz w sposób znaczny wpływa na życie i zdrowie ludzkie, a nade wszystko jest zlokalizowana na nieruchomościach niestanowiących własności inwestora oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji jakie okoliczności mogą wpłynąć na odstąpienie od zastosowania takiego zabezpieczenia (w szczególności, iż w niniejszym stanie faktycznym takie okoliczności nie zaistniały); - art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę niezgodnej z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Wójta Gminy S. w dniu [...] maja 2013 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane; - art. 7 K.p.a. oraz art. 21 i 64 Konstytucji RP, poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w niniejszym postępowaniu oraz niezastosowanie zasady jak najmniejszej ingerencji w prawo własności oraz przepisu art. 11 K.p.a., poprzez nieustalenie w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych ze względu na rażące oddziaływanie planowanej budowli na środowisko naturalne oraz na zamieszkujących bądź pracujących w granicach budowli ludzi; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym pominięcie okoliczności, że pojazdy rolnicze należące do skarżących i wykorzystywane na nieruchomościach rolnych nad którymi ma przebiegać linia wysokiego napięcia mają wysokość 6,5 m, a ponadto bezpieczna odległość od urządzenia do linii wysokiego napięcia wynosi co najmniej kolejne 6,5 m, a tym samym wydanie pozwolenia na budowę obiektów, które zagrażać będą życiu i zdrowiu ludzi, względnie uniemożliwią jakiekolwiek wykorzystywanie kilkuhektarowej nieruchomości rolnej; - art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania przez orany administracji w sposób niebudzący zaufania skarżących do władzy publicznej; - art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez sporządzenie niezwykłe lakonicznego uzasadnienia decyzji, które znacznie utrudnia, a wręcz uniemożliwia jej zaskarżenie. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie na ich rzecz od organu kosztów postępowania. Skarżący K. S. zarzucił naruszenie: - art. 28 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4a ustawy - Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (pominięcie własnego postanowienia w przedmiotowej sprawie); - art. 3 pkt. 20 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a.. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; - art. 5 pkt. 9 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (brak rozważenia interesu prawnego skarżących, których prawo własności zostało ograniczone); - ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i akty pokrewne, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (nieuzasadnione niszczenie środowiska, w tym chronionych gatunków roślin i zwierząt). Wskazując na powyższe naruszenia wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z przepisami. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej 110 kV relacji: S. Strefa, na odcinku od stanowiska nr 22 do stanowiska nr 34, na działkach o nr geod.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w obrębie ew. Z., gm. S. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, organ jest zobligowany do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w razie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także, gdy nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy trafnie oceniły, że przedłożony przez inwestora projekt jest kompletny, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi uzgodnieniami, opiniami, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy - Prawo budowlane, oraz zaświadczenie o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W zaskarżonej decyzji organ wskazał na zgodność planowanej inwestycji z decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji: stacja 110/20 kV H. - stacja 110/20 kV Strefa w S. oraz z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie napowietrznej linii WN 110 kV relacji GZP H. - GZP Strefa w S. Inwestor, jak prawidłowo uznały organy, wypełnił też dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przedkładając wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie z dnia [...] czerwca 2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedmiotowym oświadczeniu inwestor, jako dokumenty uprawniający go do dysponowania działkami nr geod. [...], [...], [...] i [...] wskazał decyzje Starosty S.., wydane na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ograniczające sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy jej właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (tak m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z 30 kwietnia 2009 r., II SA/Gd 49/09 oraz NSA w wyroku z 11 lipca 2003 r., SA/Rz 1635/00, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ dokonał także sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Podkreślenia wymaga fakt, że organ architektoniczno-budowlany jest obowiązany, a jednocześnie uprawniony, do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi jedynie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 grudnia 2014 r., VII SA/Wa 1210/14, sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, jak również zapisów dotyczących stanu technicznego istniejącego obiektu w przypadku inwestycji polegających na rozbudowie, czy przebudowie (LEX nr 1640814). W pierwotnym brzmieniu art. 35 w ustępie 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 ustawy. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, gdyż nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że skoro zostały spełnione wymagania o których mowa w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, organ zobowiązany był do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Z powyższych rozważań wynika bezzasadność zarzutów dotyczących nie posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zarzut braku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z normami. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają pozostałe zarzuty skargi. Przechodząc do ich oceny na wstępie podać należy, że lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy, czyniąc zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) na skutek wniesionego odwołania ponownie rozpoznał sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji, dając temu wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sporządzonym odpowiednio do wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Wojewoda jednocześnie dokonał tego w kontekście wszystkich zarzutów odwołania wyjaśniając szczegółowo podstawy faktyczne i prawne ich nieuwzględnienia. Sąd, po analizie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego dokonanej w kontekście zarzutów skargi i uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził, że materiał ten jest wyczerpujący, został w zaskarżonej decyzji wszechstronnie oceniony, a poczynione przez organ ustalenia faktyczne stanowią logiczną konsekwencję bezbłędnej oceny dowodów. W rezultacie w zaskarżonej decyzji dokonano niewadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego. Na uwzględnienie nie zasługują zatem zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. W ocenie Sądu, pozostałe zarzuty podniesione w skardze, które co do ich istoty są powtórzeniem zarzutów odwołania, są także bezskuteczne. Większość zarzutów dotyczy ostatecznych decyzji poprzedzających wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę a konkretnie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja środowiska z mocy art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) i decyzja lokalizacyjna z mocy art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015, poz. 199) wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ w kwestionowanym postępowaniu zobowiązany był m.in. do sprawdzenia czy trasa projektowanej inwestycji przedstawiona w projekcie budowlanym pokrywa się z przebiegiem określonym w decyzji lokalizacyjnej oraz czy projekt jest zgodny z wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie był natomiast uprawniony do oceny kwestii dotyczących wyboru wariantu inwestycyjnego, lokalizacji inwestycji, wpływu inwestycji na środowisko czy też braku możliwości zabudowy własnej nieruchomości i utraty dotacji unijnych. Podobnie organ na obecnym etapie postępowania nie mógł odnieść się do zarzutów kierowanych pod adresem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości a konkretnie zarzutów dotyczących całkowitego ograniczenia w sposób bezprawny ich prawa jako właścicieli gruntów uniemożliwiając trwałe dalsze wykorzystywanie gruntów w pobliżu i pod linią pod uprawę kukurydzy lub zboża, brak możliwości wykonania zbiorów, brak możliwości eksploatacji kruszywa naturalnego ze złoża Z. Marginalnie w odniesieniu do zarzutu dotyczącego ewentualnego trwałego uniemożliwienia wykorzystywania nieruchomości w sposób dotychczasowy, powtórzyć należy za organem, że w przypadku gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe lub spowoduje nadmierne trudności lub koszty, zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 w zw. z art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518) zostanie naliczone i wypłacone przez inwestora odszkodowanie ustalone w odrębnym postępowaniu, przeprowadzonym po zakończeniu robót budowlanych. Przechodząc do oceny kolejnych zarzutów podać należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygając sprawę pozwolenia na budowę jest związany wnioskiem inwestora (vide: wyrok WSA w Łodzi z 10 lipca 2013 r., II SA/Łd 454/13, Lex nr 1346482, wyrok WSA w Krakowie z 6 marca 2008 r., II SA/Kr 587/07, Lex nr 487252). Oznacza to, że zakres wniosku determinuje zakres postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. W świetle powyższego za bezzasadny należy uznać zarzut wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko dla odcinka linii elektroenergetycznej. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 3a ustawy – Prawo budowlane trakcja elektroenergetyczna jest obiektem liniowym, czyli obiektem budowlanym, którego charakterystycznym parametrem jest długość. Projektowana linia elektroenergetyczna 110 kV relacji GPZ H. - GPZ Strefa w S. ma łączną długość 11,5 km. Podzielenie tej inwestycji na mniejsze odcinki i uzyskanie na te odcinki oddzielnych pozwoleń na budowę uzasadnione jest, jak słusznie podnosi organ, bezpieczeństwem energetycznym regionu. Podzielenie inwestycji na krótsze odcinki zmniejsza bowiem ryzyko całkowitego wstrzymania budowy inwestycji z powodu nie dających się przewidzieć okoliczności. Nadmienić przy tym należy, że przedłożony do zatwierdzenia wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt budowlany zawiera również plan sytuacyjny całej inwestycji. Zaś kwestionowana decyzja, zgodnie z wnioskiem inwestora obejmuje zamierzenie budowlane wskazane na czterech arkuszach z trzynastu rysunków nazwanych "Plan zagospodarowania terenu" (nr 7, 8, 9 i 10). Związanie organu wnioskiem czyni również bezpodstawnymi zarzuty dotyczące stronniczości organu w kwestii podwyższenia wysokości słupów nr 24-27 lub ewentualnej zmiany przebiegu trasy zaprojektowanej linii. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ poczynił wszelkie kroki, aby wyjaśnić kwestie bezpieczeństwa pracy maszyn i ludzi pracujących pod linią i w pobliżu oraz dać możliwość inwestorowi ewentualnego wniesienia zmian. Inwestor podkreślił, jednak, że nie widzi możliwości modyfikacji przebiegu trasy projektowanej linii 110 kV, ponieważ została ona zaprojektowana zgodnie z przepisami dotyczącymi budowy i eksploatacji linii, w tym wymogami obowiązujących norm, umożliwiającymi bezpieczną pracę typowego sprzętu rolniczego o maksymalnej wysokości 5 m. Na akceptację Sądu nie zasługuje również zarzut dotyczący tego, że w sprawie mgliście określono obszar oddziaływania inwestycji, czym nie spełniono wymogu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. W decyzji organu I instancji określono obszar oddziaływania obiektu wskazując nieruchomości inwestycyjne. Dodatkowo należy zauważyć, że wzór decyzji o pozwoleniu na budowę ustalony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. nr 120 poz. 1127, ze zm.) w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymaga, aby organ określał dokładny zasięg oddziaływania (w postaci np. szerokości i długości tego obszaru). Organ I instancji określając obszar oddziaływania obiektu wskazał działki przez które ma przebiegać projektowana linia 110 kV, a organ odwoławczy wyjaśnił, że obszar ten został wyznaczony na podstawie zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym miejscu zasygnalizowanie wymaga też fakt, że organ I instancji nie mógł, wbrew oczekiwaniom skarżących, orzec o konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, gdyż w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na budowę nie była przeprowadzona ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Takiej ponownej oceny nie przeprowadzono, ponieważ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został nałożony taki obowiązek, nie wystąpił o to też podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, a z akt sprawy nie wynika, aby we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić należy, że to decyzja wydana na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, określiła obszar ograniczenia sposobu korzystania z danej nieruchomości (pas technologiczny po 7 metrów od osi linii w każdą stronę). Zgodnie z rysunkami "Plan zagospodarowania terenu" planowana inwestycja mieści się w tym obszarze. Za niezasadne należy uznać też stanowisko skarżących, że organy obu instancji zignorowały zasadę poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane). Zarówno organ I instancji jak i II instancji nie mogły wyznaczyć w decyzji o pozwoleniu na budowę obszaru, gdzie występuje ograniczenie władania nieruchomością przez ich właścicieli w związku z realizacją spornej inwestycji, ponieważ określenie szerokości pasa, w którym zakazana została lokalizacja obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, stanowi rozstrzygnięcie decyzji poprzedzających wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zapisy takie pojawiły się zarówno w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący narażenia zdrowia i życia ludzi z uwagi na występowanie pola elektrycznego i pominięcie tych kwestii w zaskarżonej decyzji. W decyzji środowiskowej nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w sąsiedztwie istniejącej zabudowy natężenie pola elektrycznego nie przekroczy wartości 0,2 kV/m i tym samym nie przekroczy wartości 1 kV/m, dopuszczalnej dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Dodatkowo wskazano, że istniejąca najbliższa linia zabudowy mieszkaniowej znajduje się w odległości większej niż 50 m od osi linii, w jej sąsiedztwie natężenie pola elektrycznego będzie mniejsze niż 0,1 kV/m, a natężenie pola magnetycznego będzie mniejsze niż 0,5 A/m, czyli praktycznie będzie pomijalne. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że przedmiotowa linia elektroenergetyczna stwarza poważne zagrożenie dla użytkowników i zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane do pozwolenia na jej budowę należy dołączyć specjalistyczną opinię. Zgodnie z tą regulacją do wniosku o pozwolenie na budowę obiektów budowlanych których wykonanie lub użytkowanie może stwarzać poważne zagrożenia dla użytkowników, takich jak: obiekty energetyki jądrowej, rafinerie, zakłady chemiczne, zapory wodne należy dołączyć specjalistyczną opinię wydaną przez osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną wskazaną przez właściwego ministra. Budowa planowanej linii elektroenergetycznej 110 kV nie zalicza się zatem do obiektów budowlanych o których mowa w tej regulacji. Za bezpodstawne należy uznać także zarzuty związane z brakiem określenia w decyzji szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. W myśl art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Powyższy artykuł wskazuje zatem, że organ administracji architektoniczno - budowlanej może w razie potrzeby określić te warunki, ale nie ma takiego obowiązku. Zaznaczyć należy, że decyzja organu I instancji zawiera punkt określający szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Bezpodstawny jest także zarzut dotyczący wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji kiedy roboty zostały już wykonane. W celu potwierdzenia czy zgłoszone roboty zostały już wykonane, organ odwoławczy w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego w S., do załatwienia według właściwości w części dot. prowadzonych inwestora robót budowlanych na działkach w obrębie Z., wniosek D. i S. H. z dnia [...] maja 2015 r. W odpowiedzi powiatowy organ nadzoru budowlanego w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. poinformował, że w dniach [...] maja 2015 r. i [...] czerwca 2015 r. dokonano czynności kontrolnych niniejszej budowy, ustalając że roboty budowlane przy realizacji przedmiotowej inwestycji były prowadzone jedynie w okresie od [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. w czasie gdy w obiegu prawnym pozostawało postanowienie Starosty S. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Mając powyższe na uwadze organ nadzoru budowlanego stwierdził że brak jest podstaw do jego ingerencji. Nadto już po wydaniu zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, wypowiedział się także P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., który w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. poinformował D. H. i S. H., że w dniu [...] lipca 2015 r. przeprowadzono kolejną (trzecią) kontrolę przedmiotowej inwestycji i stwierdzono, podobnie jak poprzednio, że roboty budowlane na odcinku od stanowiska 22 do stanowiska 34 nie są prowadzone i nie ma żadnych podstaw do podejmowania jakichkolwiek działań względem inwestora. Końcowo zaznaczyć należy, że wbrew twierdzeniu skarżących, żadna z działek znajdujących się na obszarze cennym przyrodniczo w dolinie i pradolinie rzeki C., w tym w obszarze pradoliny rzeki zwanej "Ł." nie została objęta wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Z kolei działki skarżących znajdują się poza obszarem Natura 2000, w tym poza obszarem specjalnej ochrony siedlisk Natura 2000 "J." i obszarem specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza A.", a także poza korytarzami ekologicznymi będącymi szlakami migracji zwierząt. Wbrew zarzutom skarżących inwestycja nie jest także sprzeczna z rozporządzeniem Wojewody Podlaskiego nr 20/05 z dnia 25 lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej Suwalszczyzny" (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2005 r. nr 54 poz. 733) zmienionego rozporządzeniem nr 15/07 z dnia 14 listopada 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2007 r. nr 252 poz. 2631). Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.). W myśl art. 24 ust. 2 pkt 3 tej ustawy wprowadzone zakazy na obszarze chronionego krajobrazu nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest sporna inwestycja. Okoliczność braku wymienienia tego wyjątku w rozporządzeniu Wojewody Podlaskiego, jak słusznie wywodzi organ odwoławczy, nie może skutkować, że inwestycja narusza przepisy tego rozporządzenia. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.