II SA/Bk 598/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. H. i I. H. o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi P. H. i I. H. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] nakazującą I. i P. H. rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr geod. [...] w K. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącym I. i P. H. w dniu 18 kwietnia 2014 r. i zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W dniu 11 czerwca 2014r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na opisaną wyżej decyzję. Jednocześnie złożyli wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że po otrzymaniu zaskarżonej decyzji zaczął pisać skargę do Sądu, jednakże jej nie skończył albowiem w dniu 18 maja 2014r. wyjechał do pracy za granicę. Skarżący podkreślił jednocześnie, że wrócił do Polski dnia 5 czerwca 2014r. i bezzwłocznie złożył do Sądu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Do wniosku skarżący załączył oświadczenie żony, iż w dniach 19 maja – 5 czerwca 2014r. przebywał poza granicami Polski. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle unormowań art. 87 oraz art. 86 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku); (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; (5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 §2 p.p.s.a.). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa wprawdzie, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Nadto przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 10/14). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe. (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13), czy nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyr. NSA z 3.VIII.2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.). Uchybienie terminu do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie jest bezsporne. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu 18 kwietnia 2014r., tym samym termin do wniesienia skargi upływał bezskutecznie w dniu 19 maja 2014 r. Tymczasem skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została złożona w siedzibie organu w dniu 11 czerwca 2014 r. Analizując z kolei okoliczności podniesione we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do jego uwzględnienia. W ocenie Sądu, okoliczność, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu wyjazdu skarżącego za granicę, co skutkować miało brakiem złożenia skargi w terminie, nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania tej czynności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony należy uznać pogląd, iż sam fakt pobytu poza granicami kraju sam przez się nie uzasadnia przywrócenia terminu. Osoba zainteresowana obowiązana jest uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność w zakresie prowadzenia własnych spraw oraz fakt, że przeszkoda, która zaistniała była od niej niezależna, nagła i w szczególności nie do przewidzenia oraz, że istniała przez cały czas biegu terminu do dokonania czynności procesowej. W ocenie Sądu, wyjazd za granicę do pracy, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie stanowi wyjątkowej okoliczności, której zaistnienie jest nagłe i nieprzewidziane, skoro skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 18 kwietnia 2014r., a wyjechał dopiero 18 maja 2014r., tj. na dzień przed upływem terminu do złożenia skargi. Z prostego zestawienia powyższych dat wynika wprost, że przeszkoda, na którą powołuje się skarżący nie istniała przez cały czas biegu terminu do wniesienia skargi, ale zaistniała dopiero w ostatnim dniu biegu tego terminu. Niezależnie od tego należy także wskazać, że skargę na opisaną na wstępie decyzję mogła też złożyć żona skarżącego. Skarżący nie udokumentował, bowiem aby stan jej zdrowia uniemożliwiał dokonanie tej czynności. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w przekroczeniu terminu, a zatem nie ma podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.