II SA/Bk 60/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi O. U. i J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia[...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2017 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Decyzja SKO w S. została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] lutego 2009 r. do Wójta Gminy G. wpłynął wniosek, podpisany przez J. K., o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczący nieruchomości położonej w miejscowości G. oznaczonej nr [...]. Inwestycja miała obejmować również działkę nr [...]. Decyzją Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2009 r. ustalono na rzecz J. i J. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr [...] w miejscowości G., z potrzebną infrastrukturą techniczną. W rozstrzygnięciu wskazano, że inwestycja obejmuje ponadto część działki nr [...] w związku z budową drogi wewnętrznej. Decyzją Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], prawa i obowiązki wynikające z ww. decyzji przeniesiono na J. i O. U. W dniu [...] września 2017 r. do SKO w S. wpłynęło pismo Kierownika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w S., działającego z upoważnienia Starosty S. Autor pisma kierował prośbę o rozważenie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G.. Argumentował to naruszeniem § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody P. nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "P." (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2005 r., nr 54, poz. 732) poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy mimo braku wyznaczenia linii brzegowej jeziora, a przez to najprawdopodobniej umieszczenie jej w stumetrowej strefie ochronnej jeziora D. SKO w S[...] decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], działając jako organ nadzoru na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a., stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że wskazane rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, a zatem jest obarczone wadą określoną w art. 156 § 1 pkt in fine k.p.a. Pierwsze naruszenie dotyczyło art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (brzmienie z dnia wydania decyzji - Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej: u.p.z.p.). Polegało ono na skierowaniu decyzji Wójta do J. i J. K. w sytuacji, gdy pod wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy podpisana była wyłącznie J. K.. Tym samym organ ustalił warunki zabudowy na rzecz J. K. z urzędu, co stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż organ w tym zakresie działa wyłącznie na wniosek inwestora. Drugie z uchybień polegało natomiast na wydaniu decyzji w oparciu o niekompletny pod względem formalnym wniosek i stanowiło naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. We wniosku nie ustalono granic terenu, obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, a charakterystyka inwestycji była nieprecyzyjna. Decyzją Wójta objęto także częściowo teren niewskazany we wniosku, a mianowicie wskazano działkę nr [...], a określając linie rozgraniczające teren inwestycji organ działał z urzędu, co jest niedopuszczalne. SKO nie podzieliło natomiast stanowiska Starosty S. odnośnie niewłaściwego zastosowania przepisów ochrony przyrody. Wyznaczenie strefy ochronnej, zdaniem SKO uwzględniało wymagany stumetrowy pas od linii brzegu jeziora D., a samo ustalenie linii brzegu także pozostawało w zgodzie z zasadami wskazanymi w obowiązujących przepisach. Wniosek do SKO w S. o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli J. U. i O. U. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, SKO w S. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przytoczył i omówił przepisy dotyczące postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, a także stosowne przepisy ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ uznał, że decyzja Wójta Gminy G. została wydana z naruszeniem prawa, które zakwalifikowano jako rażące i godzące w zasadę praworządności. Wskazano, że brak podpisu J. K. pod wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy skutkował tym, że z formalnego punktu widzenia postępowanie nie mogło być i nie zostało ono wszczęte przez J. K., a więc wskazanie go jako adresata decyzji stanowiło rażące naruszenie art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez działanie przez organ z urzędu. Nie jest bowiem możliwe "rozciągnięcie" takiej decyzji na osobę niebędącą wnioskodawcą. Powyższe naruszenie dawało podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w części, czyli w stosunku do J. K.. Natomiast za stwierdzeniem nieważności decyzji w całości przemawiało rażące naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b u.p.z.p., polegające na prowadzeniu postępowania w oparciu o wniosek niespełniający przewidzianych wymagań. Organ wskazał, że zachowanie tej decyzji mogłoby powodować jej kwestionowanie na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnieśli J. U. i O. U., którzy zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 63 ust. 5 u.p.z.p. poprzez uznanie wydania decyzji o warunkach zabudowy na stronę, która nie podpisała się pod wnioskiem, tj. J. K., za rażące naruszenie prawa, podczas gdy decyzja taka może być w każdej chwili przeniesiona na dowolny podmiot, w tym także na osobę, która nie podpisała się pod wnioskiem, a tym samym skutek wydania decyzji jest taki sam jak w przypadku jej wydania tylko na wnioskodawcę; 2) art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 63 ust. 1 u.p.z.p., który nakazuje z urzędu doręczanie decyzji o warunkach zabudowy każdemu właścicielowi nieruchomości, a tym w dacie wydania decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], był także J. K.; 3) art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 59 ust.1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez uznanie, że postępowanie administracyjne w zakresie ustalenia warunków zabudowy jest postępowaniem w pełni uzależnionym od treści wniosku strony, a organ administracji nie posiada w nim jakichkolwiek uprawnień władczych i uznania administracyjnego, podczas gdy z treści art. 7 k.p.a. i art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że organ ustalając szczegółowe warunki zabudowy w postępowaniu musi działać także z urzędu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że co prawda brak formalny wniosku w postaci podpisu J. K. powinien zostać usunięty, ale brak ten nie ma charakteru rażącego naruszenia. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter realny, czyli jest bardziej powiązana z nieruchomością niż z osobą jej adresata (strony). Znajduje to potwierdzenie w tym, że organ jest obowiązany za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby. Tym samym J. K. mogła wręcz od razu przenieść ją na swojego męża i skutek byłby taki sam jak w sytuacji wydania decyzji na rzecz ich obojga. Organ ponadto, zgodnie z unormowaniem art. 63 ust. 1 ustawy, był zobowiązany z urzędu uczynić stroną decyzji każdego współwłaściciela nieruchomości, nawet tego, który z formalnego punktu widzenia nie był wnioskodawcą. Taką osobą był natomiast J. K. Skarżący podnieśli także, że zgodnie z art. 33 § 4 k.p.a., organ mógł przyjąć, że J. K., która podpisała się pod wnioskiem, działała w sprawie również w imieniu męża i organ nie musiał żądać pełnomocnictwa skoro jest to członek najbliższej rodziny, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Dalej skarżący wskazali, że rażącym naruszeniem prawa nie może być każde naruszenie, a jedynie takie, które cechuje się oczywistością naruszenia prawa polegającą na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa. Ponadto w ten sposób może być naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga wykładni, a skutki wywołane przez daną decyzję nie mogą być do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – gospodarcze lub społeczne. Takie naruszenie nie występuje natomiast w przedmiotowej sprawie. Organ administracji, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jest władny działać z urzędu ze względu na to, że jest zobowiązany do troski o ład przestrzenny i inne wartości, które ma chronić ustawa planistyczna. Organ jest zatem uprawniony do zmieniania i kształtowania charakteru inwestycji, a to od inwestora zależy czy przeprowadzi inwestycję według tak ustalonych warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w S. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2017 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jako podstawę stwierdzenia nieważności wskazany został przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa - art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu należy przypomnieć, że stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1056/10). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" (por. wyrok NSA z 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10). Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy, ostateczna decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2009 r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, została wydana na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W postepowaniu tym zastosowanie miały zatem przepisy art. art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Z art. 52 ust. 1, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. W tanie faktycznym niniejszej sprawy wniosek został złożony jedynie przez J. K. (tylko ona podpisała wniosek), zaś decyzja została wydana również w stosunku do J. K., który wniosku nie złożył (nie podpisał). Powyższe oznacza więc, że przedmiotowa decyzja została wydana w stosunku do J. K. z rażącym naruszeniem przepisów art. 52 ust. 1, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., dającym podstawę do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i stwierdzenia nieważności tej decyzji w części, tj. w stosunku do J. K.. Dokonanej oceny nie zmienia fakt, że J. i J. K. byli i są małżonkami, gdyż J. K. w sprawie niniejszej nie mogła zostać uznana za pełnomocnika swego męża. W rozumieniu bowiem art. 33 § 4 k.p.a., niniejsza sprawa nie może być uznana za sprawę mniejszej wagi, a tylko taka przesłanka dawałaby wspomnianą możliwość. Bez znaczenia dla powyższego stanowiska pozostaje też fakt doręczenia przedmiotowej decyzji J. K. jako uczestnikowi postępowania. W przypadku opisanym w art. 63 ust. 1 u.p.z.p. także następuje takie doręczenie, a jednak odbiorca takiej decyzji przez sam fakt jej doręczenia nie staje się jej adresatem jako strona, w stosunku do której decyzję wydano. W sprawie, w omawianym kontekście, nie ma także zastosowania regulacja przewidziana w art. 63 ust. 5 u.p.z.p. J. K. mógłby stać się stroną przedmiotowej decyzji dopiero wtedy, gdyby decyzyjnie przeniesiono na niego tę decyzję. Sama potencjalność takiego przeniesienia nie czyni go jeszcze stroną. Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 3 i ust. 5 u.p.z.p., są całkowicie niezasadne. Jako niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Rzeczą oczywistą jest, że w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ działa także z urzędu, ale dotyczy to obowiązków nałożonych na niego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 3003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie). W szczególności organ ma, zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Z urzędu ma też obowiązek wyznaczyć nową linię zabudowy (§ 4), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy (§ 5), szerokość elewacji frontowej (§ 6), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7) oraz geometrię dachu (§ 8). Natomiast zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy następuje tylko na wniosek inwestora, a nigdy z urzędu, który powinien spełniać wymogi przewidziane w art. 63 k.p.a., oraz określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1539/16). Wniosek inwestora wyznacza zatem podmiot, przedmiot i zakres rozstrzygnięcia w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co w konsekwencji oznacza, iż organ związany jest treścią tego żądania, przez co sam nie może modyfikować wniosku w żadnym zakresie, ani też nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza granice wniosku (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2288/14). W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy trafnie zauważyły, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nastąpiło w oparciu o niekompletny pod względem formalnym wniosek, co stanowiło naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Niezbędnym elementem wniosku jest bowiem określenie m.in. parametrów inwestycji oraz granic terenu inwestycji i obszaru, na który inwestycja ta będzie oddziaływać (art. 52 ust. 2 pkt 1) oraz charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b). Jak trafnie zauważył organ I instancji, we wniosku nie określono granic terenu, jak też obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać, a charakterystyka inwestycji jest nieprecyzyjna. Wniosek dotyczył nieruchomości położonej w miejscowości G. oznaczonej nr ewid. [...] i nr ewid. [...] i nie dotyczył działki nr [...]. Ponadto dołączono do niego dwa egzemplarze kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 obejmującej tylko część działek nr [...] położonych w obrębie G., w ogóle pomijając działkę nr [...]. Na mapach tych nie oznaczono jednak granic terenu inwestycji, ani też nie zaznaczono obszaru oddziaływania inwestycji (patrz k. 74 akt adm.). Natomiast jak wynika z decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., ustalono w niej warunki zabudowy zarówno na działce nr [...] jak też na części działki nr [...]. Przy czym, w ocenie Sądu zauważenia wymaga, że działka nr [...] była nieobjęta wnioskiem, a przecież oddziela ona drogę konieczną ustanowioną na działce nr [...], będącą dojazdem z działki nr [...] (teren inwestycji) do drogi publicznej oznaczonej nr ewid. [...]. A zatem przy tak sprecyzowanym wniosku teren inwestycji nie miał dostępu do drogi publicznej, co jest przecież bezwzględnie wymagane przez przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Ustanowiona postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt [...], służebność drogi koniecznej na działce nr [...] w celu zapewnienia dojazdu z działki nr [...] do drogi publicznej oznaczonej nr ewid. [...], była niewystarczająca dla zapewnienia tego dojazdu. Wnioskodawca nie przedstawił natomiast żadnych dowodów na okoliczność, że ma uprawnienie do korzystania z działki nr [...]. Stąd organ dostrzegając tę kwestię, sam z urzędu, objął w przedmiotowej decyzji jako teren inwestycji, również działkę nr [...] Działanie takie należy jednak ocenić jako rażące naruszenie zarówno art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., jak również art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., co dawało podstawę do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organy trafnie także zauważyły, że w załączniku nr 1 do decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. wskazano linie rozgraniczające teren inwestycji obejmujące niewielki fragment działki nr [...] oraz działek nr [...], przy czym granice te nie pokrywają się z terenem uwidocznionym na mapie zasadniczej załączonej do wniosku. Oznacza to, że określone w załączniku nr 1 do decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały przez organ z urzędu, co jest sytuacją niedopuszczalną, stanowiącą rażące naruszenie wskazanych powyżej przepisów. Sąd podziela także stanowisko organów, że we wniosku nieprecyzyjnie określono zakres inwestycji. Wskazano w nim rodzaj inwestycji jako "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z potrzebną infrastrukturą techniczną", a w charakterystyce inwestycji - "budynek o wym. ok. 10 x 12 m, proj. V uzbrojenie, budynek drewniany, dach dwuspadowy, kryty, budynek jednokondygnacyjny". Natomiast w decyzji ustalono zakres inwestycji jako budynek mieszkalny jednorodzinny, o projektowanych urządzeniach technicznych w postaci przyłącza energetycznego, przyłącza wodociągowego z wodociągu gminnego i szczelnego zbiornika ścieków z przyłączem kanalizacyjnym do budynku oraz projektowanych urządzeń terenowych w postaci drogi wewnętrznej i wjazdu z drogi gminnej. Określony więc w decyzji zakres inwestycji nie znajduje w całości oparcia w złożonym wniosku. Organ nie mógł zaś samodzielne decydować, jakie obiekty budowlane i urządzenia w ramach tej infrastruktury, inwestor chce wybudować. Powyższe zdaniem Sądu oznacza, że wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. w takim kształcie, organ rażąco naruszył przepisy art. 52 ust. 1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.