II SA/Bk 667/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]kwietnia 2014 r. nr[...], po rozpatrzeniu odwołania K. K. (zwanego dalej: "skarżącym"), od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2014 r. nr[...], znak:[...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr[...], znak:[...], ustalającej na wniosek Przedsiębiorstwa B. J.-. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. H.[...]w B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z zespołem parkingów podziemnych i miejscami parkingowymi w poziomie terenu na działkach nr ewid. gr. [...], [...] przy ul. H.[...] w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (część działki nr ewid. gr. [...] przy ul. Ś. oraz działki nr ewid. gr.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...], [...]) i obsługą komunikacyjną z ul. Konduktorskiej (działka nr ewid.gr. [...] przez działki nr ewid. gr.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...][...],[...],[...],[...]) i/lub ul. H. (przez działki nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], [...],) usytuowanego ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. gr. [...], [...], [...] i [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Decyzją z dnia [...]sierpnia 2009 r. Prezydent Miasta B. na wniosek Przedsiębiorstwa B. J.-B. Sp. z o.o. ustalił warunki zabudowy dla wyżej wskazanej inwestycji. W dniu [...] października 2009 r. rozstrzygnięcie organu I instancji uzyskało walor ostateczności. Od powyższej decyzji - pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. "odwołanie" wnieśli mieszkańcy nieruchomości położonych w B. przy ul. Ś. [...], [...], [...] i ul. G. .[...], [...], [...], [...],[...], [...], [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., w odniesieniu do stron przedmiotowego postępowania, postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., znak:[...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, natomiast w stosunku do osób podpisujących się pod odwołaniem, które nie posiadały przymiotu stron postępowania, decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...]umorzyło postępowanie odwoławcze. Oba rozstrzygnięcia SKO zostały zaskarżone, w następstwie czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 561/10 uchylił decyzję SKO z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, zaś wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 153/13 zaskarżone postanowienie SKO z dnia [...] grudnia 2012 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...]stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Natomiast zgodnie z wytycznymi Sądu, w odniesieniu do osób, które nie były stronami w postępowaniu przed organem I instancji i nie zachowały terminu do wniesienia odwołania Kolegium rozważyło kwestie wznowienia postępowania, przekazując w tej części "odwołanie" organowi l instancji, celem zbadania wszelkich przesłanek wznowienia postępowania. W międzyczasie, pismem z dnia [...] września 2013 r., Kolegium zwróciło się do osób podpisanych pod "odwołaniem" z dnia [...] grudnia 2009 r. o zajęcie stanowiska, czy podtrzymują swoje żądanie rozpoznania ww. podania jako odwołania, czy też podanie to należy potraktować jako żądanie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ poinformował jednocześnie, że po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego do wypowiedzenia się w ww. kwestii przyjmie, że przedmiotowe podanie należy potraktować jako żądanie wznowienia postępowania. Odpowiedź na przedmiotowe pismo złożyły jedynie trzy osoby, spośród 161 osób podpisanych pod "odwołaniem" z dnia [...] grudnia 2009 r., tj. H. S.oraz E. G., które oświadczyły, że nie podtrzymują żądania rozpoznania tegoż podania i że zrezygnowały z udziału w przedmiotowej sprawie oraz K. K., który w piśmie z dnia [...] września 2013 r. oświadczył, że podanie z dnia [...] grudnia 2009 r. należy potraktować jako żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przy ul. H. [...]w B. W związku z powyższym Kolegium dokonało kwalifikacji "odwołania" jako żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...]Prezydent Miasta B. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., powołując się na fakt, że mieszkańcom nie będącym (na dzień wydania skarżonej decyzji) właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych przy ul. Ś. [...], [...], [...] oraz ul. G. [...],[...],[...],[...], [...],[...] nie przysługiwał status strony. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie, zarzucając organowi l instancji błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że osoby podpisane pod pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. nie są stronami postępowania. Jednocześnie wskazał na treść art. 251 Kodeksu cywilnego, orzeczenia SN z 22 listopada 1985 r. oraz ocenę prawną zawartą w wyroku dnia 24 kwietnia 2014 r. WSA w Białymstoku, w której sąd wskazał na status stron osób będących właścicielami odrębnej własności. Ponadto zarzucił organowi I instancji (bez konkretnego odniesienia do sprawy wznowienia niniejszego postępowania, a celem powtórzenia zarzutów w spawie warunków zabudowy określonych decyzją nr[...], znak:[...]) naruszenie: art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowana przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. - zwanej dalej "u.p.z.p"); § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tekst jedn. Dz. U. nr 164 poz. 1588, zwanego dalej: "rozporządzeniem" - (wskazując na wyrok WSA w Białymstoku II SA/Bk 637/09); art. 125 ustawy o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) w związku z oznaczeniem na działce nr ewid. [...] gruntów leśnych; § 12 rozporządzenia MSWiA w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (poprzez ustalenie warunków zabudowy uniemożliwiających dojazd straży pożarnej). Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że niezasadne jest wznowienie postępowania w związku z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a." Kolegium wskazało, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie dotyczyły wznowienia postępowania z ww. przesłanki lecz stanowiły powtórzenie zarzutów z odwołania z dnia [...] grudnia 2009 r. Organ odwoławczy stwierdził również, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]znak: [...]mieszkańcom budynków położonych przy ul. Ś. [...].[...],[...]i ul. G. . [...],[...],[...],[...], [...] i[...] nie przysługiwał status strony, a tym samym nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że u.p.z.p. nie zawiera konkretnej normy wskazującej na krąg podmiotów będących stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, stąd też zastosowanie ma art. 28 k.p.a. Powołując się na ww. przepis oraz orzecznictwo sądów administracyjnych organ wywiódł, że jedynie właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących są (albo mogą być) stronami postępowań w sprawach ustalenia warunków zabudowy. Tym samym, Kolegium podniosło, że organ l instancji słusznie stwierdził, że stronami są właściciele i użytkownicy wieczyści działek nr ewid. gr. [...] oraz [...] oraz działek, przez które miała przebiegać infrastruktura techniczna, a także obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie wskazał, że stronami są właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, uznając, że na tym etapie procesu inwestycyjnego zamierzone przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na właścicieli dalszych nieruchomości. W związku z powyższym za strony postępowania uznano właścicieli nieruchomości o nr ewid. gr, [...],[...],[...](obecnie działka nr ewid. gr. [...]), oraz nr ewid. gr. [...]. Analizując natomiast uprawnienia osób wnioskujących o wznowienie postępowania, tj. mieszkańców bloku przy ul. Ś. [...] i [...], tj. działki o nr ewid. gr. [...]; bloku przy ul. Ś. [...], tj. działki o nr ewid. gr. [...]; bloku przy ul. G. [...], tj. działki o nr ewid, gr. [...]; bloków przy ul. G. [...]-[...], tj. działek o nr ewid gr. [...], [...], [...], [...] (połączonych w działkę nr ewid, gr. [...]); bloków przy ul. G. [...] i [...], tj. działek o nr ewid. gr. [...], [...] (połączonych w działkę nr ewd. gr. [...].), Kolegium wskazało, że w dniu wydawania decyzji nr [...], znak:[...], nie byli oni ani właścicielami, ani użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych przy ul. Ś. [...], [...],[...], ul. G[...], [...], [...], [...], [...], [...]. Właścicielem wskazanych nieruchomości była natomiast Spółdzielnia Mieszkaniowa "R.K.", co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, tj. informacji z rejestru gruntów uzyskanych z Departamentu Geodezji Urzędu Miejskiego w B. W związku z powyższym Kolegium zaznaczyło, że trudno uznać, że odwołującym się przysługiwał status strony postępowania. Odnosząc się natomiast do wskazania skarżącego, że niniejsza sprawa powinna być rozpatrywana jako jeden z wyjątków, do których nawiązuje się w orzecznictwie, kiedy osoba posiadająca spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu (a zatem ani prawo własności, ani prawo użytkowania wieczystego), pomimo ograniczeń wynikających z przepisów powinna mieć przymiot strony, Kolegium wyjaśniło, że ów wyjątek dopuszczalny jest jedynie w sytuacji, gdy osoba wykaże, że w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego naruszony został jej własny interes prawny. Organ zaznaczył, że w rozpatrywanej sprawie, odmawiano już (w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., znak:[...], utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak:[...]) stwierdzenia nieważności decyzji, nie dopatrując się rażącego naruszenia prawa. W ocenie Kolegium nie można zatem stwierdzić, że wykazane zostało naruszenie przepisów prawa materialnego, a co za tym idzie interesu prawnego odwołujących się. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skarżącego, dotyczących meritum sprawy, organ odwoławczy, powołując się na wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2011 r. II OSK 1738/10, wskazał na brak podstaw do rozpoznania tychże zarzutów w niniejszej sprawie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na przyjęciu, że osoby które podpisały się pod pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. zakwalifikowanym jako wniosek o wznowienie postępowania nie są stronami postepowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie: - art. 28 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. 3) naruszenie prawa materialnego w zakresie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia, a także art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - art. 125 ustawy o ochronie przyrody w zw. z oznaczeniem na działce nr ew. [...] drzew na mapach geodezyjnych jako Ls czyli las; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw z art. 74 ust. 1 i ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska oraz art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.; - § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. nr 124, poz. 1030 ze zm.) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.; - § 2 pkt 7 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589 ze zm.) w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił m.in. organom obu instancji błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że osoby podpisane pod pismem z dnia [...]grudnia 2009 r. nie są stronami postępowania. Ww. wskazał przy tym na treść art. 251 Kodeksu cywilnego (z którego wywodził ochronę posiadacza własnościowego prawa do lokalu spółdzielczego identyczną jak w przypadku prawa własności), orzeczenia SN z 22 listopada 1985 r. (zgodnie z którym możliwy jest wyjątek polegający na uznaniu za stronę również osoby posiadającej własnościowe prawo do lokalu) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, w których w drodze wyjątków wskazuje się na możliwość posiadania statusu stron przez osoby posiadające spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie, właściciele lokali, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mają przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż ich lokale przy ul. Ś. [...] znajdują się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania obiektu przez to, że do obszaru inwestycji została zaliczona nieruchomość drogowa, tj. fragment ul. Ś.na działce nr ewid. [...]. W dalszej części skargi strona skarżąca podniosła zarzuty dotyczące decyzji nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...]wydanej z upoważnienia Prezydenta B. w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z zespołem parkingów podziemnych i miejscami parkingowymi w poziomie terenu na działkach nr ewid. gr. [...], [...] przy ul. H. [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]kwietnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2014 r., odmawiająca uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], znak: [...]w trybie wznowienia postępowania. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja Prezydenta Miasta B. nie naruszają prawa. Przede wszystkim należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, będącym odstępstwem od zasady trwałości decyzji, celem którego jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami ściśle sprecyzowanymi w k.p.a. i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą, zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, Prok. i Pr. 2003/2/46). Należy również zaznaczyć, że wznowienie postępowanie nie jest ani trybem, którego uruchomienie prowadzi do kontynuacji postępowania zwykłego, ani też trybem, którego uruchomienie prowadzić by miało do doprecyzowania nieścisłości postępowania zwykłego. Zasadnie, w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. doszło do przekonania, że wznowienie postępowania w sprawie mogło być weryfikowane z punktu widzenia jedynie dwóch przesłanek. Po pierwsze, tej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który to przepis zobowiązuje organ do wznowienia postępowania z uwagi na to, iż wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z treści ww. artykułu wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności te nie były znane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; 3) są one istotne dla sprawy. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, LEX nr 143703). Nie ulega wątpliwości, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby można było stwierdzić zaistnienie ww. przesłanki, bowiem w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Po drugie, przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą, strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu . Sąd pragnie podkreślić, że przywoływany przez skarżącego wyrok tut. Sądu z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 947/12, odnosi się do kwestii związanych z sytuacją prawną wnioskodawców, którzy legitymują się prawem odrębnej własności lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce o nr ewid. gr. [...] przy ul. Ś. [...] i dotyczy innego przedmiotu postępowania. Natomiast definicję strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym zawiera art. 28 k.p.a. W myśl tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca jednak w szeregu aktach prawnych zmodyfikował pojęcie strony na użytek konkretnego postępowania administracyjnego. Uczynił tak m.in. w odniesieniu do postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którego stronami mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Rację ma organ wskazując również, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że stronami tego postępowania mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, bowiem o interesie prawnym tych osób przesądzał zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. W ocenie Sądu, należy zgodzić się też z organami, iż co do zasady to spółdzielnia mieszkaniowa działająca jako zarządca, o czym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. nr 119, poz. 1116 ze zm.), jest uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących współwłasność spółdzielni. Instytucja zarządu powierzonego spółdzielni mieszkaniowej nie wyklucza jednak udziału w postępowaniu administracyjnym, obok zarządu spółdzielni, także właścicieli poszczególnych lokali, którym służy prawo współwłasności w częściach wspólnych i mających udział w gruncie, jednakże pod warunkiem, że wykażą oni własny zindywidualizowany interes prawny. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (porównaj wyroki NSA z 23 lipca 2010 r., II OSK 1255/09, z 19 kwietnia 2011 r., II OSK 694/10 i II OSK 697/10, z 26 października 2009 r., II OSK 1666/08, z 25 listopada 2011 r., II OSK 1693/10, WSA w Warszawie z 7 października 2011 r., VII SA/Wa 234/11, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl wyroki te wskazał również organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji). Rację ma tez skarżący, przywołując art. 251 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r . – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), w myśl którego, osobie, która posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, przysługuje ochrona właściwa dla ochrony prawa własności. Z decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, stanowiącej przedmiot rozpatrywanego wniosku o wznowienie postępowania, wynika że obszar oddziaływania inwestycji obejmował działki o nr ewid. gr. [...], [...] przy ul. H.[...] w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (część działki nr ewid. gr. [...] przy ul. Ś. oraz działki nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ,[...], [...],[...]) i obsługą komunikacyjną z ul. K. (działka nr ewid.gr. [...] przez działki nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) i/lub ul. H. (przez działki nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], [...]) usytuowanego ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. gr. [...], [...], [...] i [...]. Oceniając brak przymiotu strony przez skarżącego w postępowaniu wznowieniowym organy przyjęły, że żadna z osób, które podpisały się pod odwołaniem zakwalifikowanym jako wniosek o wznowienie postępowania, na dzień wydania skarżonej decyzji ([...] sierpnia 2009 r.) nie były ani właścicielem ani użytkownikiem wieczystym ww. nieruchomości, położonych przy ul. Ś. [...], [...], [...], ul. G. [...],[...],[...],[...]-[...]. Z dokumentu urzędowego, decyzji Prezydenta Miasta B., z dnia [...] października 2014 r., znak:[...], złożonej do akt sprawy przez skarżącego w dniu rozprawy przed tut. Sądem, która dotyczy innego przedmiotu postępowania – zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę, a której zasadność nie podlega ocenie w toku niniejszej sprawy, wynika, co zresztą potwierdził na rozprawie skarżący, że na dzień wydawania decyzji ([...] sierpnia 2009 r.), skarżący legitymował się jedynie spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. Ś. [...] m. [...]. Na stronie 9 ww. decyzji, akapit drugi od góry, organ stwierdził, że: "Na obecnym etapie postępowania ustalenia dokonane przez tut. organ wykazały, iż Pan K.K.posiada prawo odrębnej własności lokalu mieszkalnego Nr [...] w budynku położonym przy ul. Ś. [...] w B., a również udział w nieruchomości wspólnej. Powyższe znajduje potwierdzenie w aktualnym wypisie z rejestru gruntów (działka [...] obr. 05 M.) oraz Księdze Wieczystej Nr[...]. Zgodnie z treścią księgi wieczystej Nr [...]podstawę jej założenia stanowi umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia jego własności zawarta w formie aktu notarialnego w dniu [...].02.2010 r., Rep. A Nr[...]. W związku z powyższym nie ulega najmniejszych wątpliwości, że na dzień wydawania decyzji ([...] sierpnia 2009 r.) skarżący nie legitymował się odrębnym prawem własności. Skarżący nie wykazał też, aby w związku z wydaną decyzją, zostały naruszone konkretne przepisy prawa materialnego, które godzą w jego indywidualny interes prawny związany wyłącznie z własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. Ś. [...] m. [...]. W ocenie Sądu skarżący, przejmując rolę przypisaną co do zasady w tego typu sytuacjach dla Spółdzielni wskazuje bowiem w skardze na przymiot strony należący się właścicielom lokali położonych przy ul. Ś. na działce o nr ewid. [...]. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co uprawniało również organy jak i Sąd, do nieodnoszenia się do pozostałych zarzutów skarżącego, dotyczących meritum sprawy, z uwagi na brak spełnienia przesłanki do wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził również naruszenia innych przepisów prawa, które mogłoby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.