II SA/Bk 669/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w rodzaju świadczenia zdrowotne kontraktowane odrębnie p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] oddalającą odwołanie C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] przeprowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: świadczenia zdrowotne kontraktowane odrębnie w zakresie: pozytonowa tomografia emisyjna (PET). Wraz ze skargą na powyższą decyzję spółka C. Sp. z o.o. złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Pełnomocnik Spółki uzasadniając go wskazał, że zastosowanie w realiach niniejszego postępowania ochrony tymczasowej pozwoli zapobiec stosowaniu radiofarmaceutyków, które nie tylko nie zostały dopuszczone na podstawie stosownych zezwoleń ale nie przeszły też wymaganego prawem procesu rejestracji (których podmiot oferent V.S.A. posiada). W konsekwencji zlikwiduje to ryzyko stosowania specyfików o niewystarczającym stopniu aktywności, który jest podstawą do dokonania badania diagnostycznego PET. Autor wniosku zwrócił dodatkowo uwagę, że podstawną do dokonania wartościowego diagnostycznie badania PET jest zastosowanie znaczników o wymaganej aktywności, którą wykazują one jedynie przez określony czas od chwili wytworzenia. Tymczasem B., a więc miejsce gdzie znacznik ma zostać dostarczony w celu wykonania badania, oddalony jest miejsca jego wytworzenia przez "V. S.A." (K.) o ok. 500 km. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego zastosowanie w przedmiotowej sprawie wstrzymania wykonania decyzji zapobiegnie również wysoce nieefektywnemu wykorzystaniu środków publicznych w kwocie sięgającej 311.610 zł (stanowiącej 20% wartości przedmiotowego kontraktu), bowiem o tyle więcej badań w ramach tej samej wartości kontraktu jest w stanie wykonać Skarżący. W odpowiedzi na skargę Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. wniósł o oddalanie skargi jak również wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które wywołują skutki materialnoprawne i nadają się do wykonania (wymagają wykonania), przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008r. sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 116/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rozpoznając wniosek skarżącej Spółki w zakresie przytoczonych powyżej przesłanek Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Pełnomocnik Spółki uzasadnił co prawda dość szeroko złożony wniosek, tym niemniej podniesione w nim argumenty są niewystarczające, by można było uznać, że wykazane zostało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie tegoż wniosku stanowi w dużej mierze polemikę z treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia, tymczasem ustawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie może być jej ewentualna wadliwość. Kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zostanie bowiem rozstrzygnięta przez sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Ponadto wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Tymczasem ustawodawca w przepisie art. 154 ust. 6 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1510, zwana dalej "u.ś.o.z.") zawarł wyraźny zapis, że decyzja dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy podlega natychmiastowemu wykonaniu. Zapis ten, zdaniem Sądu, w sposób jednoznaczny ogranicza możliwość zawieszenia wykonalności decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, który w całej rozciągłości podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie, że skoro ustawodawca z uwagi na specyfikę regulowanej materii uznał za konieczne wprowadzenie stosownego przepisu przewidującego natychmiastową wykonalność decyzji administracyjnej, to wyłącza to w sposób oczywisty możliwość jej wstrzymania, czy to przez organ, czy to przez sąd (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 80/15, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 24 września 2018 r. I SA/Gl 641/18, postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia: 17 lipca 2018 r. II SA/Rz 622/18 oraz 25 czerwca 2018 r. II SA/Rz 544/18, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rozwijając powyższą tezę należy dodatkowo stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonej do sądu decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ utrzymującej w mocy decyzję tego organu oddalającą odwołanie oferenta od rozstrzygnięcia postępowania przeprowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania. W ocenie Sądu, nawet jeżeli przyjąć, że wskazana regulacja art. 154 ust. 6 u.ś.o.z., stanowiąca o natychmiastowym wykonaniu decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu wydanej na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, nie wyłącza możliwości zastosowania przez sąd art. 61 § 3 p.p.s.a, to rozważenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno być szczególnie wnikliwe, a w konsekwencji wstrzymanie wykonania takiej decyzji mogłoby nastąpić jedynie wyjątkowo (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 80/15, postanowienie NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1019/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Innym słowy wstrzymanie wykonania takiej decyzji, z uwagi na samą specyfikę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (m.in. konieczność zapewnienia kontynuacji tych świadczeń), powinno być uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami, a takie okoliczności - zdaniem Sądu - w rozpatrywanej sprawie, nie zostały przez pełnomocnika skarżącej Spółki - wskazane. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.