II SA/Bk 670/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. S. – K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] maja 2013r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku usługowo sklepu spożywczo – przemysłowego o pow. sprzedaży ok. 740 m2 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (przyłącze energetyczne, wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, zbiornik na olej opałowy o poj. Do 5000 dm3 ), zjazdem z drogi gminnej (ul. F. Z.) oraz niezbędną niwelacją i utwardzeniem terenu (dojścia, dojazdy, parkingi, place manewrowe) i zielenią urządzoną, przewidzianej do realizacji na terenie obejmującym część działek o nr geod. [...],[...] i [...], położonym w miejscowości R. gmina R. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Wnioskiem z dnia 13 lutego 2013r. M. B.M. zwróciła się do Burmistrza R. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - sklepu spożywczo-przemysłowego, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zjazdem z drogi gminnej, planowanej na terenie położonym przy ul. F. Z. w R., obejmującym część działek o nr geod. [...],[...] i [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Burmistrz R. uwzględnił wniosek inwestora i ustalił na rzecz M. B. M. wnioskowane warunki zabudowy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w celu ustalenia wymagań dla planowanej zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dokonał analizy w zakresie, o którym mowa w art.61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w wyniku której stwierdził, że: teren objęty wnioskiem jest niezabudowany, położony jest w obszarze istniejącej zabudowy usługowej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Realizacja zamierzenia objętego wnioskiem jest zabudową usługową, posiada "dobre sąsiedztwo", ma dostęp do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, nie podlega obowiązkowi uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wyjaśnił, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Projektowana zaś inwestycja stanowić będzie kontynuację występującej na terenie analizowanym zabudowy usługowej i jest zgodna z funkcją oraz sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich Odwołanie od tej decyzji złożyli A. S. –K. i R. J. K., domagając się stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenia pkt 1 decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, bądź uchylenia pkt 1 decyzji w całości i orzeczenia o odmowie ustalenia warunków zabudowy wnioskowanej inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie: art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem art. 5 oraz art. 74 Konstytucji RP; art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zamierzenie budowlane wymagające ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalane jest w decyzji o warunkach zabudowy, pomimo że żadna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie posiada "dobrego sąsiedztwa", a także przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, póz. 1227). Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 10, 75, 77, 80, 81, 86, art. 107 § 3 i art. 156 § l pkt 2 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z [...] czerwca 2013 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności stwierdził, że organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora i ma obowiązek go zbadać pod kątem zgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury. SKO następnie zwróciło uwagę, że na wnioskowanym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że Burmistrz R. jedynie w drodze decyzji o warunkach zabudowy mógł orzec o sposobie zagospodarowania tego terenu i warunkach jego zabudowy. W ocenie organu II instancji Burmistrz R. słusznie uznał, że planowane zamierzenie spełnia wszystkie warunki określone w przepisie art. 61 ust. l u.p.z.p. i nie sprzeczne z jakimikolwiek przepisami odrębnymi. Po pierwsze, wokół terenu objętego wnioskiem wyznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1: l 000 granice obszaru analizowanego w odległości min. trzykrotnej szerokości frontu działki, przy czym za front działki (ok 10,0 m) uznano odcinek przylegający do ul. F. Z. W ocenie Kolegium tak wyznaczony obszar jest wystarczający do określenia parametrów dla planowanej zabudowy. Po drugie, wbrew twierdzeniom odwołujących, teren objęty wnioskiem posiada "dobre sąsiedztwo", a działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji. Przy ul. F. Z. usytuowana jest bowiem zabudowa usługowa oraz mieszkaniowa wielorodzinna. Z ulicy W. oraz F. Z. dostępna jest zabudowa usługowa: posterunek policji, biblioteka publiczna, ośrodek pomocy społecznej, gospodarstwo rybackie, a z ulicy [...] dostępny jest budynek byłego hotelu, w stosunku do którego wydana została decyzja o warunkach zabudowy na rozbudowę tego budynku o funkcji hotelowo-restauracyjnej dla obsługi ruchu turystycznego oraz market spożywczy. Planowana inwestycja będzie zatem stanowić kontynuację występującej na tym terenie zabudowy usługowej i jednocześnie funkcję uzupełniającą dla istniejącej w tym terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz jednorodzinnej. W dalszej kolejności Kolegium zwróciło uwagę, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera wymaganą część tekstową i graficzną, a parametry techniczne planowanego zamierzenia inwestycyjnego spełniają wymogi ustawowe. Na podstawie §4 ust. 4 rozporządzenia ustalono obowiązującą dla wnioskowanej inwestycji linię zabudowy w odległości min. 30,0m, od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. F. Z., co zostało poprzedzone szczegółowym uzasadnieniem w ustaleniach analizy. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy określony na max. 27 %, ustalono w myśl § 5 ust. l rozporządzenia. Natomiast szerokość elewacji frontowej określono na 26m, z dopuszczeniem tolerancji do 20%, uzasadniając tym, że w terenie analizowanym występują budynki o szerokościach elewacji frontowych wynoszących od ok. 8,5m do ok. 42,0m. W ocenie Kolegium także wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalona w granicach 4 - 5 m, spełnia wymogi § 7 rozporządzenia. Konkludując SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, o których stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła A. S. – K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie nieuprawnionej oceny prawnej, wedle której zamierzenie budowlane wymagające ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalane jest w decyzji o warunkach zabudowy, pomimo że żadna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, tym bardziej, że teren uznany dotychczas za rekreacyjno-wypoczynkowy, straci podstawową funkcję; 2) przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, której to ustawy organ nie znalazł podstaw do zastosowania, podczas gdy teren ma być zainwestowany na Obszarze Chronionego Kraj obrazu Pojezierza R.; 3) art. 7, art. 8, art. 10, art. 1 1, art. 12, art. 15, art. 76, art. 77 § l, art. 78, art. 80, art 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a także poprzez brak dostatecznego uzasadnienia prawnego podjętego rozstrzygnięcia wydanie decyzji poprzedzonej prowadzeniem postępowania przez pracownika podlegającego wyłączeniu z mocy prawa; 4) art. 5 oraz art. 74 Konstytucji RP, jako że podejmowane działania organu administracji publicznej powinny zapewniać realizację konstytucyjnej zasady równej dla wszystkich ochrony prawa własności wynikającej z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na tak sformułowane zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do prawidłowości i legalności decyzji organu I instancji. Za chybiony organ uznał jednocześnie zarzut, jakoby obszar zamierzenia budowlanego wymagał sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium nie podzieliło też zarzutów naruszenia przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazując, że wnioskowane zamierzenie nie zostało wymienione w wykazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto decyzja organu I instancji zawiera rozstrzygnięcia, dotyczące ochrony środowiska, a jej projekt został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B. Brak jest zatem podstaw do sierdzenia, iż inwestycja narusza przepisy związane z Obszarem Chronionego Krajobrazu Pojezierza R. Za chybione organ uznał tez zarzuty skargi dotyczące naruszenie przepisów Konstytucji, podkreślając, że w myśl art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta nie ma zatem wpływu na treść przysługującego skarżącej prawa własności do jej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Na terenie wnioskowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stąd też, wbrew temu co wywodzi skarżąca, realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm., cytowanej dalej jako: u.p.z.p.). I tak decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), cytowanym dalej: rozporządzeniem. Rozporządzenie to w § 1 określa wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy cytowanego rozporządzenia wyznaczają też zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 ust.1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego, jak wynika z ustępu 2 § 3 rozporządzenia, wyznacza się na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, zarówno obszar analizowany, jak i parametry techniczne inwestycji, tj. linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometria dachu, zostały wyznaczone przez organ w sposób odpowiadający wymogom określonym we wskazanych przepisach, czego nie kwestionuje również skarżąca. W ocenie składu orzekającego decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji spełnia także wymogi, o jakich mowa w powołanym wyżej art. 61 ust.1 u.p.z.p. Przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zinterpretowano art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przyjmując, że wnioskowana działka posiada "dobre sąsiedztwo", gdyż działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu interpretuje się bowiem szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwości powstawania budynków tylko tego samego rodzaju, co już istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu decyzji. Nie można zatem uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją, a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Celem ustawodawcy jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego (tak Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, komentarz do art. 61, Legalis 2011). Ponadto powszechnie i słusznie – w ocenie składu Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie – przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania nowej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, który konkretyzuje się w tym przepisie przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Kontynuacja funkcji, o której mowa w tej regulacji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w istniejący stan rzeczy. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się nią w praktyce pogodzić. Warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu sąsiedniego. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, iż będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowowprowadzana funkcja nie ograniczy obecnej. Kontynuacja funkcji to również uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 r., II SA/Gd 1/11, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 października 2011 r., II SA/Go 499/11, WSA w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2010 r., II SA/Gd 486/10, WSA w Łodzi z dnia 16 listopada 2010 r., II SA/Łd 755/10, WSA w Poznaniu z dnia 27 października 2010 r., IV SA/Po 632/10, WSA Białymstoku z dnia 9 września 2010 r., II SA/Bk 343/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Uwzględniając powyższe rozważania należy przyjąć, wbrew temu co wywodzi autorka skargi, że projektowana inwestycja stanowi kontynuację występującej na analizowanym terenie zabudowy usługowej i jest zgodna z funkcją oraz sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich. Jak wynika z części graficznej analizy terenu m przy ulicy F. Z. usytuowana jest zarówno zabudowa usługowa (posterunek policji, biblioteka publiczna, ośrodek pomocy społecznej, gospodarstwo rybackie) jak i mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna. Ponadto z ulicy 1.[...] dostępny jest budynek byłego hotelu, w stosunku do którego wydana została decyzja o warunkach zabudowy na rozbudowę tego budynku o funkcji hotelowo-restauracyjnej dla obsługi ruchu turystycznego oraz market spożywczy. W tym stanie faktycznym planowana inwestycja bez wątpienia stanowić będzie kontynuację występującej na analizowanym terenie zabudowy usługowej i jednocześnie funkcję uzupełniającą dla istniejącej w tym terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz jednorodzinnej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, podzielić należy stanowisko Kolegium, że niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albowiem wnioskowane zamierzenie nie zostało wymienione w wykazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stąd też zarzut naruszenia przepisów wspomnianej ustawy należy uznać za nietrafiony. W ocenie Sądu także zarzut naruszenia art. 5, art. 64 i art. 75 Konstytucji RP nie znajduje w kontrowanej sprawie uzasadnienia. Z przepisu art. 64 ust.2 wynika, że własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Przepis art. 5 Konstytucji stanowi, że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska, a z kolei art. 74 Konstytucji uszczegóławia, że ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Uwzględniając powyższe zasady konstytucyjne należy podkreślić, ustalone kontrolowaną decyzją warunki zabudowy wynikają z mocy ustawy (o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i w żadnym razie nie naruszają prawa własności skarżących. Ponadto, jak słusznie zaakcentowało Kolegium w odpowiedzi na skargę, skarżona decyzja zawiera w pkt 2 rozstrzygnięcia wymogi dotyczące ochrony środowiska, a projekt tej decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy dla opisanej na wstępie - inwestycji spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w powołanych przepisach. Ponadto wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7, 8, i 77 § 1 kpa). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.