II SA/Bk 701/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. P. S.A. z siedzibą w L., P. S.A. Oddział B. (powoływana dalej jako: Inwestor) w dniu [...] marca 2017 r. zwróciła się do Starosty S. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15kV na odcinkach B-C, H-I, I-J i I-K na działkach nr: [...] w obrębie miejscowości S. gm. S. Starosta S. zawiadomieniem z dnia [...] marca 2017 r. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie oraz zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, możliwością wniesienia uwag i zastrzeżeń. Z takiego prawa do wniesienia uwag w dniu [...] kwietnia 2017 r. skorzystała J. W., reprezentowana przez J. W. oraz W. B., reprezentowany przez J. B. (powoływany dalej jako "Skarżący"). Po ustosunkowaniu się do powyższych uwag Starosta S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanej na wstępie linii elektroenergetycznej. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli W. B., reprezentowany przez pełnomocnika J. B. oraz J. W., reprezentowana przez J. W. domagając się jej uchylenia. Zarzucili, że Inwestor przedłożył zamiast oryginału - kserokopię pełnomocnictwa ogólnego dla J. I., oraz przedłożył kserokopię, a nie oryginał szeregu pism, na których nieznana osoba zamieściła napis "za zgodność z oryginałem". Wskazali na niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w protokole Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. w części dotyczącej wskazania numerów działek oraz naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego, niestanowiącego w istocie całości mogącej funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. Końcowo wnoszący odwołanie zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 8 i 80 k.p.a. polegające na stwierdzeniu zgodności projektu budowlanego z wymogami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie prawdy obiektywnej, niewyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ I instancji przy podejmowaniu decyzji. Wojewoda P., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjętą decyzję organ za bezzasadny uznał zarzut odwołania, iż Inwestor zamiast oryginału dołączył kserokopie pełnomocnictwa ogólnego dla J. I. oraz kserokopie, a nie oryginały szeregu pism, na których nieznana osoba zamieściła napis "za zgodność z oryginałem". Powołując się na przepis art. 33 § 3 k.p.a. stwierdził, że z załączonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że na w/w pełnomocnictwie widnieje pieczęć "poświadczam zgodność kserokopii z okazanym oryginałem" radcy prawnego M. L., a zgodność z oryginałem pozostałych pism potwierdził projektant opracowujący projekt budowlany mgr inż. A. B. Analizując załączoną dokumentację Wojewoda P. nie dopatrzył się również niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami zawartymi w protokole Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. Wyjaśnił, że zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę określa ust. 1 art. 35 ustawy Prawo budowlane, a projektowana napowietrzna linia elektroenergetyczna SN 15kV nie narusza w żadnej mierze granic działek Skarżących, ponieważ trasa projektowanej linii podzielona została na odcinki usytuowane na działkach nr : [...] w obrębie miejscowości S. gm. S., z pominięciem działek Skarżących nr ([...]). Tym samym za niezasadny Wojewoda P. uznał zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego, niestanowiącego w istocie całości mogącej funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. W tym zakresie podkreślono też, że organ wydający pozwolenie na budowę związany jest wnioskiem inwestora i nie może go dowolnie modyfikować (rozszerzać lub zawężać). Zatem to po stronie wnioskodawcy pozostaje problem jak technicznie podłączyć linie energetyczną by jak w omawianym przypadku pewne odcinki przewodów pozostawały w dotychczasowym stanie bez konieczności ich wymiany, a w konsekwencji aby linia mogła samodzielnie funkcjonować. Końcowo Wojewoda P. odniósł się też do zarzutów podniesionych w odwołaniu w zakresie naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a odnośnie przedłożonego przez Skarżących wyroku WSA w Białymstoku z dnia 23 kwietnia 2015 r sygn. akt II SA/Bk 59/15, wyjaśnił, że wyroki sądowe są wiążące tylko w danej sprawie - nie są wykładnią prawa, a powyższe orzeczenie pomimo podobnego postępowania było wydane w innym stanie prawnym i dotyczyło innego postępowania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył W. B. zarzucając jej naruszenie: (1) zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., niesprawdzenie, czy kserokopia wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego złożonego przez Inwestora funkcjonuje w porządku prawnym, czy została opublikowana w Dz.U. Województwa Podlaskiego; (2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art.35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., poprzez oparcie się na kserokopii miejscowego planu, który nie funkcjonuje w obrocie prawnym, który zważywszy na brak publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa P. nie jest aktem prawa miejscowego, poprzez oparcie się na kserokopii wyrysu z miejscowego planu złożonym przez Inwestora sporządzonym w skali 1: 10000, który uniemożliwia odczytanie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz precyzyjne ustalenie przebiegu trasy projektowanej linii energetycznej SN 15 KV, w tym uniemożliwia precyzyjnie ocenić sam plan, aby potem zbadać zgodności projektu budowlanego z tym planem; (3) art 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, że nieruchomość Skarżącego oznaczona jako działka geodezyjna o nr ew. geod. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej linii napowietrznej, tym samym niezasadne przyjęcie, że lokalizacja linii elektroenergetycznej SN 15kV, nie wpłynie negatywnie na sposób zagospodarowania działki skarżącego, przeznaczonej jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym nie utrudni w przyszłości jej zabudowy; (4) § 16 ust. 3 pkt 2 uchwały Rady Gminy S. z dnia 8 czerwca 2004 r. Nr XII/74/04, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 21 czerwca 2004 r. Nr 87, poz. 1305 w zakresie obejmującym system rurociągów naftowych systemu "P. " poprzez dopuszczenie do budowy słupów energetycznych projektowanej linii energetycznej wewnątrz strefy bezpieczeństwa, na gruntach działek oznaczonych numerem [...] i działki o nr [...] położonych w miejscowości S., gmina S., gdzie wprowadzono zakaz wznoszenia wszelkich budowli wewnątrz strefy bezpieczeństwa; (5) art. 145 §1 pkt.4 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału strony P."[...]" S.A. w P. właściciela i operatora systemu rurociągów naftowych składającego się z istniejących nitek oraz projektowanej III nitki rurociągu naftowego DN 800 z towarzyszącą infrastrukturą w zakresie projektu posadowienia słupów napowietrznej linii energetycznej SN 15 KV w miejscach skrzyżowania jej z rurociągami naftowymi i linią światłowodową położonych na gruntach działki oznaczonej numerem [...] i działki o [...] położonych w miejscowości S., gmina S.; (6) art. 80 k.p.a. - polegające na naruszeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez: (a) błędne uznanie, iż kserokopia wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. złożone przez Inwestora do prowadzonego postępowania administracyjnego funkcjonują w obrocie prawnym, pomimo, że nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa P., (b) błędne uznanie, że lokalizacja projektowanej napowietrznej linii energetycznej nie wpłynie negatywnie, ani nie utrudni w przyszłości zabudowy działki skarżącego o nr ew. geod. [...]; (7) art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez oparcie się na mapie poglądowej, która nie jest wyrysem z miejscowego planu gminy S., który zważywszy na brak publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa P. nie jest aktem prawa miejscowego, poprzez oparcie się na kserokopii wyrysu z miejscowego planu złożonym przez Inwestora sporządzonym w skali 1: 10000, który uniemożliwia odczytanie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz precyzyjne ustalenie przebiegu trasy projektowanej linii energetycznej SN 15 KV, w tym uniemożliwia precyzyjnie ocenić sam plan, aby potem zbadać zgodności projektu budowlanego z tym planem, nie wzięcie pod uwagę całokształtu przepisów regulujących zagadnienie oddziaływania projektowanej linii na działkę Skarżącego, nienależyte zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty S.W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że kserokopia pełnomocnictwa ogólnego z dnia [...] lutego 2016 r. poświadczona dnia [...] czerwca 2016 r. za zgodność przez radcę prawnego M. L., która nie była pełnomocnikiem w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, nie została uwierzytelniona w sposób zgodny z przepisami prawa. W sytuacji bowiem, kiedy Inwestor nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika powinien był złożyć oryginalne pełnomocnictwo bądź jego kopie poświadczoną nie przez radcą prawnego, lecz przez notariusza, czego nie uczynił. W ocenie Skarżącego również pozostałe kserokopie dokumentów złożonych przez Inwestora nie zostały uwierzytelnione w sposób zgodny z przepisami prawa, co, czynie je wadliwymi, albowiem ich zgodność z oryginałem potwierdził w/w projektant opracowujący projekt budowlany. Uzasadniając kolejny zarzut Skarżący wskazał, że kserokopia wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania gminy S. złożone przez Inwestora do akt postępowania nie odpowiada treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...] października 2000 r., Nr XV/106/2000, opublikowaną w Dz. U. Województwa Podlaskiego z dnia 18 grudnia 2000 r. Nr 30, poz. 468. W ocenie Skarżącego, organy administracji obu instancji nie dokonały też analizy regulacji prawnych oraz norm specjalistycznych pod kątem możliwości zabudowy należącej do niego - działki, która wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej linii energetycznej. Lokalizacja linii elektroenergetycznej SN 15kV wpłynie zatem negatywnie na sposób zagospodarowania należącej do niego działki, przeznaczonej jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym utrudni w przyszłości jej zabudowę. Tymczasem, jak podkreślił Skarżący, w bliskiej przyszłości planuje budowę domu jednorodzinnego, na tej części działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśniając motywy wyroku należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2017 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej, wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej w skrócie "p.b."). Z powołanego przepisu wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową, gdyż spełnienie przez inwestora wymagań określonych przepisami prawa obliguje organ do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Innymi słowy organ może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę jedynie w razie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także, gdy nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy dokonały sprawdzeń, o których mowa w ww. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i słusznie uznały, że projekt budowlany przedłożony przez Inwestora spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim trafnie zostało ustalone, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji zgodny jest z zapisem § 22 ust. 8 lit. b) obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Siemiatycze zatwierdzonego uchwałą Nr XV/106/2000 Rady Gminy w Siemiatyczach z dnia 25 października 2000r. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 30 z 2000r. poz. 468 z późn. zm.) oraz zapisem § 23 Uchwały nr XXIII/240/2014 Rady Gminy Siemiatycze z dnia 17 czerwca 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Siemiatycze (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z dnia 14 lipca 2014 r. poz. 2632), który wprowadził przepisy dotyczące istnienia pasa technologicznego dla trasy linii SN 15 kV o szerokości 7,0 m mierzonej od osi linii. W pasie technologicznym ustalono: zakaz sytuowania budynków, budowę obiektów budowlanych nie wymienionych w pkt. 1 zgodnie z przepisami odrębnymi, zakaz lokalizowania drzew, dopuszczenie zachowania i przebudowy istniejącej zabudowy. Plany te przewidują realizację na terenie objętym złożonym wnioskiem napowietrznej linii elektroenergetycznej. Oba akty, wbrew twierdzeniom autora skargi, zostały też opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa P. Orzekające w sprawie organy dokonały także prawidłowej oceny kompletności przedłożonego projektu budowlanego w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzając zatem kompletność złożonej dokumentacji, zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S., a także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami budowlanymi, organ zobligowany był do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają pozostałe zarzuty skargi dotyczące m.in. naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi bowiem, że organ odwoławczy, czyniąc zadość określonej w art. 15 k.p.a. zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, na skutek wniesionego odwołania, ponownie rozpoznał sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji, dając temu wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewoda dokonał tego w kontekście wszystkich zarzutów odwołania, w tym zarzutu braku zgodności projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., wyjaśniając szczegółowo podstawy faktyczne i prawne ich nieuwzględnienia. Dokonując analizy zgromadzonego w aktach materiału dowodowego należy stwierdzić, że materiał ten jest wyczerpujący i został wszechstronnie oceniony, a na jego podstawie wydano prawidłowe rozstrzygnięcie. W rezultacie za całkowicie bezpodstawne należy uznać zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Przechodząc do oceny kolejnych zarzutów podać należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygając sprawę pozwolenia na budowę jest związany wnioskiem inwestora (vide: wyrok WSA w Łodzi z 10 lipca 2013 r., II SA/Łd 454/13, Lex nr 1346482, wyrok WSA w Krakowie z 6 marca 2008 r., II SA/Kr 587/07, Lex nr 487252). Oznacza to, że zakres wniosku determinuje zakres postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. W świetle powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko dla odcinka linii elektroenergetycznej. Projektowana napowietrzna linia elektroenergetyczna SN 15kV jest typową inwestycją liniową, która stanowi szczególny rodzaj inwestycji. Jej trasa została podzielona na odcinki (B-C, H-I, I-J i I-K) usytuowane na działkach nr: [...] w obrębie miejscowości S. gm. S. Zakres inwestycji nie obejmuje co prawda przebudowy linii energetycznej od projektowanego słupa na działce nr [...] do istniejącego słupa zlokalizowanego na działce o nr [...] (w tym działki należącej do Skarżącego o nr [...]) - istniejąca na tym odcinku linia pozostaje w dotychczasowym stanie, tym niemiej organy słusznie zakwalifikowały ją jako odrębne zamierzenie, dla którego można było wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Realizowanie inwestycji liniowej możliwe jest bowiem odcinkami, jeżeli stanowią one, tak jak przedmiotowa inwestycja, odrębne zamierzenia. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia art. 33 § 1 Prawa budowlanego. Na akceptację Sądu nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że nieruchomość Skarżącego oznaczona jako działka o nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z decyzji organu I instancji wynika, że ustalanie granic obszaru oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nastąpiło, na podstawie indywidualnych cech planowanego przedsięwzięcia, jego przeznaczenia, obowiązujących zapisów planu, zakresu oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Jako strony postępowania potraktowano Inwestora, właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać projektowana linia (działki o nr ewid.: [...]) oraz właścicieli nieruchomości sąsiadujących z projektowaną inwestycją (działki o nr ewid.: [...]). W tym miejscu należy jednak zaznaczyć, że działka Skarżącego oznaczona nr [...] nie sąsiaduje z terenem projektowanej inwestycji bezpośrednio i oddziela je droga. W tych okolicznościach trudno wywnioskować, w jaki sposób lokalizacja projektowanej linii energetycznej miałaby ograniczać sposób zagospodarowania działki Skarżącego. Tym bardziej, że zarzut sformułowany w tym zakresie Skarżący ograniczył jedynie do stwierdzenia, że lokalizacja linii energetycznej wpłynie negatywnie na sposób zagospodarowania należącej do niego działki, nie wskazując przy tym żadnego przepisu prawa materialnego, który w związku z realizacją inwestycji wprowadzałby jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jego nieruchomości – w rozumieniu art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Skoro projektowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym Skarżącego) i spełnione zostały wymagania określone art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Za bezpodstawny skład orzekający uznał też zarzut naruszenia § 16 ust. 3 pkt 2 Uchwały Rady Gminy Siemiatycze z dnia 8 czerwca 2004 r. Nr XII/74/04 (Dz.Urz. Woj. Podl. z dnia 21 czerwca 2004 r. nr 87 poz. 1305) w zakresie obejmującym system rurociągów naftowych systemu "P. " poprzez dopuszczenie słupów energetycznych wewnątrz strefy bezpieczeństwa. Jak słusznie bowiem zauważył Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę powołany przez Skarżącego zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy ochrony istniejącego krajobrazu i powierzchni ziemi, a nie stref bezpieczeństwa. Nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w toczącym się postępowaniu – spółce P. "[...]" S.A. w P. właścicielowi i operatorowi systemu rurociągów naftowych. Projekt budowlany dołączony do wniosku Inwestora nie obejmuje bowiem swoim opracowaniem odcinka (G - H) omawianej linii, pod którym znajdują się sieci podziemne ropociągów Tym samym trudno uznać, ażeby spółce P. przysługiwała legitymacja do bycia stroną kontrolowanego w niniejszej sprawie - postępowania. Wbrew zarzutom skarżącego, w toku postępowania nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, organy architektoniczno-budowlane obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania, Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił