II SA/Bk 720/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. J. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego B. z dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...]; 2. uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...]oraz postanowienie z dnia [...] lipca 2016 roku; 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej M. J. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (zwany dalej: "PWINB w B.") decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania z dnia 30 sierpnia 2016 r. M. J. K. (zwanej dalej: "skarżącą") od decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. (zwanego dalej: PINB w B.") umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany przez "[...]" Sp. z o. o. sposobu użytkowania na klub fitness, budynku usługowo-biurowego dwukondygnacyjnego z usługami w zakresie szycia bielizny damskiej, znajdującego się na działkach nr ewid. gr. [...], [...] i [...] przy ul. H. w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. skarżąca zwróciła się do PINB w B. o przeprowadzenie kontroli legalności funkcjonowania klubu fitness w budynku usługowo-biurowym z usługami szycia bielizny, znajdującym się przy ul. H. w B. W wyniku przeprowadzonej w dniu 16 lutego 2016 r. kontroli potwierdzono fakt prowadzenia przez "[...]" Sp. z o. o. klubu fitness w ww. budynku oraz ustalono, że obiekt został w tym celu przebudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] organ I instancji rozstrzygnął sprawę wykonanej przebudowy. Natomiast sprawa zmiany sposobu użytkowania obiektu wymagała uzyskania stanowisk i opinii innych organów, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B., Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B., Okręgowego Inspektora Pracy w B. oraz Prezydenta Miasta B. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] Prezydent Miasta B. wskazał, że zmiana rodzaju świadczonych usług z szycia bielizny na klub fitness była w niniejszej sprawie zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na tym terenie. Z kolei Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w B., po przeprowadzeniu czynności kontrolno-rozpoznawczych, w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] stwierdził, że prowadzenie klubu fitness w ww. budynku nie wpływa na zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego i nie wiąże się z koniecznością dokonania zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwanej dalej: "P.b.") Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w B. nie potwierdził zmiany warunków pracy w niniejszej sprawie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] poinformował, że działalność klubu fitness może zmienić warunki sanitarno-higieniczne, poprzez emitowany poziom hałasu. Natomiast z opinii P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B., wyrażonej w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], wynika że zmierzone wartości emisji hałasu wskazują poziom hałasu znacznie poniżej norm ustalonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dodatkowo inwestor – [...] Sp. z o. o. w dniu 5 maja 2016 r. przedłożyła w PINB w B. sprawozdanie z pomiarów równoważonego poziomu dźwięku pochodzącego od urządzeń i instalacji w obiekcie klubu fitness przy ul. H. w B., sporządzone przez mgr inż. T. L., z którego wynika, że dokonane poziomy natężenia hałasu w porze dziennej i nocnej pochodzące z urządzeń i instalacji obiektu nie przekraczają dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] PINB w B., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania na klub fitness, budynku usługowo-biurowego dwukondygnacyjnego z usługami w zakresie szycia bielizny damskiej, znajdującego się na działkach nr ewid. gr. [...], [...] i [...] przy ul. H. w B. Argumentując swoje stanowisko organ pierwszej instancji stwierdził, że poprzez zmianę świadczonych usług z szycia bielizny damskiej na klub fitness, w budynku usługowo-biurowym przy ul. H. w B. nie została dokonana zmiana sposobu użytkowania w rozumieniu przepisu art. 71 P.b. Podniósł, że nie stwierdził w budynku zmiany wielkości i układu obciążeń, albowiem wykonana przebudowa pomieszczeń polegała jedynie na przesunięciu drzwi wejściowych w przedsionku, rozbiórce części ścianek działowych i ustawieniu urządzeń siłowych na parterze budynku - bez ingerencji w elementy konstrukcyjne budynku. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zakwestionowała prawidłowość ustaleń organu I instancji, jak również treść opinii innych organów, wskazując, iż z uwagi na ogromną uciążliwość działalności klubu fitness, w niniejszej sprawie niewątpliwie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku biurowo – usługowego. Do odwołania załączyła sprawozdanie z pomiaru hałasu, z którego wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu w jej budynku mieszkalnym i na posesji są przekroczone. Po rozpatrzeniu odwołania PWINB w B. decyzją z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący w świetle przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Wskazał, że po uzyskaniu stanowisk organów administracji publicznej, właściwych w poszczególnych kwestiach wymienionych w powyższym przepisie oraz po ustaleniu, że prowadzona działalność jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy stwierdził, że zmiana usług szwalniczych na usługi polegające na prowadzeniu klubu fitness w budynku biurowo-usługowym nie stanowi zmiany sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania PWINB w B. stwierdził, że stanowiska innych organów administracji publicznej, właściwych w poszczególnych kwestiach rozpatrywanych w niniejszej sprawie, mają charakter wiążący dla organów nadzoru budowlanego i organy nadzoru budowlanego miały obowiązek je uwzględnić. Nadmienił również, że na rozstrzygnięcie tutejszego organu nie mogło też wpłynąć załączone do odwołania sprawozdanie z pomiaru hałasu, albowiem organy nadzoru budowlanego nie są właściwe w sprawach z zakresu ochrony środowiska, w tym dotyczących hałasu, dlatego w tej kwestii zobowiązane były oprzeć się na stanowisku P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Podniósł, że do interpretacji i analizy załączonego do odwołania sprawozdania oraz do ewentualnego podjęcia działań właściwe są organy ochrony środowiska, nie zaś organy nadzoru budowlanego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organy nadzoru budowlanego rozstrzygnęły jedynie, iż zmiana działalności usługowej z szycia bielizny na klub fitness była w niniejszej sprawie zgodna z przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe nie oznacza, że działalność w nowym charakterze może być prowadzona w sposób dowolny i niczym nieograniczony, bez poszanowania praw innych osób. Podniósł, że jeżeli skarżąca narażona jest na uciążliwości i ponosi określone szkody z tytułu prowadzonej w jej bezpośrednim sąsiedztwie działalności, bądź też naruszone zostały jej dobra osobiste, czy też zakłócona została możliwość korzystania z jej nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem, ma ona możliwość ochrony swoich interesów na drodze cywilno-prawnej. Reasumując, PWINB w B. stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, to prowadzone w tym przedmiocie postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe i dlatego organ pierwszej instancji zobowiązany był do jego umorzenia zgodnie z art. 105 § k.p.a. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi podniosła, że jej dom stoi na działkach, które według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową domów jednorodzinnych, natomiast teren, na którym mieści się klub fitness, Rada Miasta B. ustaliła warunki zagospodarowania. W związku z powyższym przytoczyła treść § 2 ust. 6, § 8 ust. 1 oraz § 24 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla K. w B. (rejon ulic: K., P. i H.). Podniosła, że jej zdaniem, pomiary poziomu hałasu przeprowadzone w dniu 22 czerwca 2016 r. przez komisję z Departamentu Ochrony Środowiska zostały sfałszowane. W związku z zaistniałą sytuacją zmuszona była do przeprowadzenia pomiarów hałasu we własnym zakresie. Z ww. sprawozdania pomiaru hałasu wynika, że normy zostały przekroczone. Dodatkowo udowodniła, że na terenie, na którym znajduje się jej dom obowiązują inne ustalenia niż na działce sąsiedniej, czego nie zauważyli inspektorzy z Ochrony Środowiska, jak i Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ PWINB w B. wniósł o jej oddalenie. Podczas rozprawy w dniu 10 stycznia 2017 r. skarżąca odczytała treść pisma z dnia 10 stycznia 2017 r., które następnie złożyła do akt wraz z teczką (niebieską) załączników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, chociaż zawarte w niej zarzuty, w niewielkim stopniu, uznać zależało za trafne. Zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718), zwanej p.p.s.a., "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Skład orzekający, w sprawie niniejszej, dostrzegł uchybienia natury procesowej tj. art. 7, 77 § 1 i 80 i 105 kpa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a) oraz naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 71 i 71a ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 290). Rozstrzygając kwestię zastosowania, w danej sprawie, art. 71a Prawa budowlanego, należy dokonać oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia na podstawie art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego, a więc czy w sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymagającego uprzedniego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Analiza powinna dotyczyć nie tylko kwestii czy działalność podjęta w obiekcie budowlanym lub jego części stanowiła zmianę sposobu użytkowania w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Rozważenia bowiem wymaga także czy ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części związane było wykonanie robót budowlanych. Trzeba bowiem mieć na względzie, że zgodnie z przepisem art. 71 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę – rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z niniejszego uregulowania wynika, że zmiana użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wiążąca się z wykonaniem robót budowlanych, wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, możliwa jest do zrealizowania wyłącznie w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Natomiast w przypadku, kiedy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 30 ust. 2 – 4 Prawa budowlanego (art. 71 ust. 6 pkt 2 Pr. bud.). W pierwszej kolejności rozważenia wymagała kwestia, czy inwestor wykonał roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, czy roboty te związane były ze zmianą sposobu użytkowania lokalu. Legalizacja robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę prowadzona może być w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W takim przypadku w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Oznacza to, że w sytuacji wykonania robót budowlanych, związanych ze zmianą użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez pozwolenia na budowę, legalizacja samowoli budowlanej następuje w trybie przewidzianym art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Nie jest możliwe w takiej sytuacji przeprowadzenie legalizacji wyłącznie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Postępowanie powinno dotyczyć samowoli budowlanej w całym zakresie, gdyż tylko wówczas można doprowadzić obiekt budowlany lub jego część do stanu zgodnego z prawem. Takie stanowisko zostało zawarte m.in. w wyrokach NSA: z dnia 29.02.2008r. – II OSK 119/07, z dnia 18.10.2012r. – II OSK 2378/11; (Także patrz: Komentarz do Prawa budowlanego wg stanu prawnego na datę 16.07.2016r. – autor: Arkadiusz Despot-Mładanowicz). Skład orzekający powyższy pogląd podziela. W sprawie niniejszej nie były sporne okoliczności, że inwestor- "[...]" Sp. z o.o. dokonała zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-biurowego przy ul. H. w B. polegającej na przebudowie tego budynku w celu dostosowania go do prowadzenia innej (niż poprzednio) działalności – klubu fitness. Przy tym podkreślenia wymaga, iż zakres przeprowadzonych robót budowlanych wymagał uzyskania pozwolenia na budowę i zmiana jego funkcji nastąpiła samowolnie tj. bez wymaganych pozwoleń. Jak wyżej wspomniano, w takiej sytuacji, postępowanie legalizacyjne powinno być prowadzone w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, nie zaś na podstawie art. 71a, a tym bardziej błędnie wskazanego art. 71 w decyzji organu I instancji z dnia 1.08.2016r. Dyspozycja przepisów art. 71a w związku z art. 71 Prawa budowlanego może być objęta tylko taka zmiana sposobu użytkowania, która wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, a nie pozwolenia na budowę czy też przebudowę (vide: wyrok NSA z dnia 17.05.2016r. – II OSK 2577/15). W sprawie niniejszej organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie samowolnej przebudowy budynku usługowo-biurowego...(zawiadomienie z dnia 7.03.2016r.), a prowadził dwa postępowania pod tym samym numerem: [...], zakończonego dwoma decyzjami: decyzją z dnia [...].08.2016r. o umorzeniu postępowania w zakresie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-biurowego i decyzją z dnia [...].08.2016r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego o odmowie nałożenia obowiązków. W ocenie Sądu, przyjęty przez organy tryb postępowań byłby do przyjęcia tylko wówczas, gdyby zakres robót wykonanych w budynku, nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Wówczas decyzja legalizacyjna roboty budowlane powinna być wydana z datą wcześniejszą niż decyzja dotyczącą zmiany sposobu użytkowania budynku, a w tym wypadku postąpiono dokładnie odwrotnie. Biorąc pod uwagę zastosowanie niewłaściwej procedury legalizacyjnej, która winna kompleksowo obejmować zmianę sposobu użytkowania wraz z przebudową (na którą wymagane było pozwolenie, a nie zgłoszenie), działając w granicach danej sprawy (art. 134 p.p.s.a.) Sąd uchylił nie tylko zaskarżone decyzje, ale również decyzję z dnia [...].08.2016r., która nie była zaskarżona oraz poprzedzające ją postanowienie wstępne z dnia [...].07.2016r. Organ odwoławczy nie zauważył uchybień wskazanych powyżej, przez co naruszył przepis art. 138 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne powinno być przeprowadzone, przez organ I instancji od początku, kompleksowo, w przedmiocie: samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku wraz z jego samowolną przebudową. Art. 71 ust. 6 Prawa budowlanego stanowi: jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę – rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem, jeśli wskazane w tym przepisie formalności nie zostały dopełnione, to organ winien przeprowadzić tak jak w niniejszym przypadku, postępowanie w oparciu o przepis art. 51 Prawa budowlanego, zważywszy, że roboty już zostały wykonane. Stosując, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przepis art. 51 Prawa budowlanego, organ I instancji rozważy jakie obowiązki należy nałożyć postanowieniem na inwestora, zważywszy zakres wykonywanych robót (art. 51 ust. 1 pkt 2 czy pkt 3). Należy przy tym zwrócić uwagę na zasadniczą kwestię sporną, występującą w sprawie, a mianowicie zgodność inwestycji z obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. W spornym postępowaniu organ podjął, z urzędu, próbę uzyskania stanowiska UM w Białymstoku (a więc organu planistycznego) w temacie dopuszczalności zlokalizowania klubu fitness przy ul. H. w B.. W odpowiedzi z dnia [...].04.2016r. Dyrektor Departamentu Urbanistyki UM przytoczył zapisy planu obowiązującego na w/w terenie gdzie dopuszczono m.in. lokalizowanie usług nieuciążliwych, do których (zdaniem organu planistycznego) zalicza się kluby fitness. Natomiast organ planistyczny uchylił się od zajęcia stanowiska, czy ten konkretny klub fitness przy ul. H. stanowi działalność uciążliwą z powodu przekraczania dopuszczalnego poziomu hałasu. W wyroku z dnia 16.11.2012r. o sygn. akt II OSK 1277/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że organ wydający zaświadczenie o zgodności z planem zamierzonego sposobu użytkowania obiektu powinien dokonać wykładni postanowień planu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. W niniejszym przypadku tak się nie stało, czego efektem pozostaje, w ocenie Sądu, nadal nie wyjaśniona kwalifikacja działania tego konkretnego klubu fitness przy ul. H., jako działalności zaliczającej się do usługi uciążliwej bądź nieuciążliwej. Organ II instancji stwierdził, że działalność klubu fitness jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, czego nie można, zdaniem Sądu, wywieść ani z pisma Urzędu Miejskiego Departamentu Urbanistyki z dnia [...].04.2016r., ani też z dwóch opinii dotyczących pomiarów hałasu emitowanego z klubu fitness, oddziaływującego na budynek mieszkalny skarżącej. Opinia sporządzona na prywatne zlecenie M. J. K. z dnia 10.08.2016r. (dołączona do odwołania) jest sprzeczna z opinią sporządzona, na zlecenie organu, przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Ta kwestia wymaga jednoznacznego wyjaśnienia poprzez ponowne zapotrzebowanie stosownej wykładni zapisów planu z organu planistycznego na tle konkretnego przypadku tej sprawy. Odsyłanie skarżącej przez organ II instancji na drogę postępowania cywilnego, przy braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności, niezbędnych do legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku według prawa budowlanego, jest co najmniej przedwczesne. Należy zwrócić uwagę, że przy legalnym ubieganiu się o pozwolenie na budowę (przebudowę) organ, przed wydaniem decyzji, jest zobowiązany, z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, sprawdzić zgodność inwestycji z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem, w postępowaniu legalizacyjnym wymóg ten obowiązuje, gdyż sprawca samowoli budowlanej legalizowanej w trybie art. 51 nie może znajdować się w bardziej uprzywilejowanej sytuacji niż osoba realizująca inwestycję po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Końcowo należy zauważyć, że złożona przez skarżącą do akt sądowych na rozprawie, teczka dokumentów (niebieska) nie zawiera dowodów, które mogłyby być wykorzystane w sensie prawnym, do rozpatrzenia sprawy. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.