II SA/Bk 721/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...].08.2016r. o nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].04.2016r. nakładającą na L. F. karę pieniężną w wysokości 2.000zł. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym (obecnie: t.j. Dz.U. z 2016r. nr 1907) zwanej dalej: ustawą oraz 1 p 1.2 załącznika do ustawy. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Dnia [...].12.2015r. przy ul. [...] w B. podczas kontroli drogowej samochodu marki S. o nr rej. [...] okazało się, że wykonujący transport drogowy taksówką – L. F. posiadał licencję (którą okazał kontrolującym) na wykonywanie transportu innym pojazdem o nr rej. [...]. L. F. wyjaśnił do protokołu, że pojazd marki S. o nr rej. [...] wykorzystuje do przewozu osób taksówką od 2014r., zaś nie zgłosił pojazdu do posiadanej licencji, ponieważ nie miał kontaktu z synem, który jest współwłaścicielem pojazdu. Oświadczył, że ma świadomość o niemożliwości wykonywania usług pojazdem niezgłoszonym do licencji. Decyzją z dnia [...].04.2016r. P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na L. F. karę pieniężną w kwocie 2.000.zł. Odwołując się od powyższej decyzji, skarżący zaprzeczył, aby w dniu [...].12.2015r. wykonywał transport drogowy taksówką. Twierdził, że podczas kontroli nie parkował na postoju Taxi, zaś samo oznakowanie pojazdu jako taksówka nie jest równoznaczne z prowadzeniem działalności. Utrzymując decyzję w mocy, organ II instancji nie dał wiary wyjaśnieniom odwołującego, ponieważ przeczą temu dowody zebrane w sprawie, a zwłaszcza treść protokołu nr [...] podpisanego przez L. F. Pojazd był oznakowany jako taksówka, w dniu [...].12.2015r. strona wykonała co najmniej 4 przewozy osób, o czym świadczyły kopie wydruków paragonu fiskalnego dla pojazdu o nr rej[...]. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92a ust. 1 ustawy, ponieważ strona nie wskazała żadnych okoliczności usprawiedliwiających wykonywanie przewozu dnia [...].12.2015r. Natomiast nieznajomość przepisów prawa albo niezgłoszenie pojazdu do licencji w odpowiednim czasie nie są okolicznościami nadzwyczajnymi. Pojazd został zgłoszony do zmiany licencji po dniu kontroli - [...].12.2015r. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku L. F. zarzucił decyzji naruszenie przepisów art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 5b ust. 1 w zw. z art. 6 i art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący zaprzeczył, aby dnia [...].12.2015r. wykonywał usługi taksówkarskie. Dowody, które powołał organ nie świadczą, zdaniem skarżącego, o wykonywaniu transportu drogowego taksówką. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej wyjaśnił, że w dniu kontroli nie posiadał zawieszonej działalności taksówkarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, w ocenie składu orzekającego, są zgodne z prawem. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należało przyjąć, że nie znajdują one uzasadnienia. Sprawa dotyczy wymierzenia skarżącemu przedsiębiorcy (kierowcy taksówki) kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, określonych w art. 92a ust. 1 ustawy, w związku z lp. 1.2 załącznika nr 3 do ustawy. Przy czym w sprawie jasna jest okoliczność, że skarżący dopuścił się naruszenia prawa w postaci wykonywania transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Okoliczność ta została wykazana przez organ administracji, a skarżący tych ustaleń w żaden sposób nie podważył. Przeprowadzona kontrola wykazała naruszenie przepisu prawa, które zostało dokładnie wymienione w protokole kontroli drogowej z dnia [...].12.2015r. o nr [...] oraz w decyzjach organu obu instancji. Tak więc poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje przebieg i wynik kontroli drogowej, co potwierdza podpisany przez skarżącego pisemny protokół z tejże kontroli oraz protokół z przesłuchania skarżącego jako strony. Podkreślić jednocześnie należy, że protokół kontroli określa jej zakres, stwierdza niezgodności i naruszenia obowiązujących przepisów stanowiąc podstawę dla decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy. Z kolei na wskazaną w decyzjach organów kwotę kary pieniężnej składa się dokładnie wymieniona kara za dokonane naruszenie w postaci konkretnego uchybienia wymienionego w załączniku nr 3 p1.2. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa powyżej oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Dopełnieniem w niniejszym postępowaniu jest lp. 1.2. załącznika nr 3, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję Z kolei podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy). Stosownie do art. 6 ust 1 pkt 1 ustawy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy. Stosownie do treści art. 6 ust. 4 ustawy licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar. Wzór licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa, wydany na podstawie art. 17 ustawy, załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie wzorów zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych dokumentów (Dz. U. z 2013 poz. 713). Z powyższego wynika, że dane samochodu są elementem licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zatem przedsiębiorca, który dokonał zmiany pojazdu przeznaczonego do wykonywania transportu drogowego taksówką, obowiązany w świetle art. 14 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji przed podjęciem przewozu taksówką, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1957/13). Ponadto z treści art. 87 ust. 4 ustawy wynika, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Przytoczone regulacje prawne prowadzą do wniosku, że wykonywanie transportu drogowego taksówką przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdu, zgłoszonego organowi właściwemu do udzielania licencji, a w przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką także pojazdu, co do którego wystąpiono z wnioskiem o zmianę treści licencji (por. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1827/11; z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II GSK 745/12; z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt II GSK 909/12; z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 2059/12). Nadto wskazać należy, że przedsiębiorca wykonując transport drogowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrolowany w sprawie przewóz taksówką wykonywany był przez skarżącego, który jako przedsiębiorca winien był zadbać o prawidłową i właściwą jego organizację. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że stosownie do ukształtowanej linii orzecznictwa, a także poglądów wypowiadanych w doktrynie, z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów ustawy o transporcie drogowym, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Wskazane w powołanym przepisie przesłanki odnoszą się jedynie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach i przezorności, przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. W niniejszej sprawie żadnych takich okoliczności skarżący nie wykazał. Skład orzekający zatem podzielił przekonanie organów, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92c ustawy. W ocenie Sądu, organy wbrew zarzutom skargi, prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy. Nie doszło do naruszenia przepisów art. 7 i 8 k.p.a., jak też przepisów ustawy, będących podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Twierdzenie skarżącego, że nie wykonywał przewozu osób taksówką w dniu [...].12.2015r. nie jest wiarygodne w świetle dowodów zebranych w sprawie: czterech wydruków z kasy fiskalnej na okoliczność świadczenia usług właśnie tego dnia oraz treści protokołu podpisanego przez skarżącego. Oznakowanie pojazdu jako Taxi także nie było zasłonięte. Nie ma znaczenia okoliczność, że pojazd nie stał na postoju, bowiem sam skarżący przyznał, że wykonuje świadczenia usług taksówkarskich systematycznie właśnie tym pojazdem o nr rej [...] od 2014r. i od momentu zmiany samochodu nie zgłosił go do licencji (uczynił to dopiero po kontroli tj. [...].12.2015r.). Nie miał też zawieszonej działalności. W efekcie poprawnie wymierzono przedsiębiorcy karę pieniężną za wskazane naruszenie. Decyzja o nałożeniu kary, jak słusznie zaznaczyły organy, ma charakter decyzji związanej co oznacza, że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego, a tym samym zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w lp. 1.2. załącznika nr 3 do ustawy. Organ nie miał możliwości miarkowania wysokości kary. Dlatego też, skargę należało oddalić, jako niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 t.j.).