II SA/Bk 724/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S., Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. zatrzymał T. K. prawo jazdy kategorii A, B. W uzasadnieniu swojej decyzji Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. wskazał, że w dniu [...] czerwca 2017 r. do Prezydenta Miasta S. wpłynął wniosek P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. znak: [...], z dnia [...] maja 2017 r. o skierowanie T. K., zam. w S., ul [...], na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Dalej organ wskazał zaś, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z póz. 541 z późn. zm. - dalej też jako ustawa lub ustawa zmieniająca) starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z decyzją organu nie zgodził się T. K. i w dniu [...] czerwca - z zachowaniem ustawowego terminu - złożył od niej odwołanie. Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 130 u.p.r.d. oraz art. 9 k.p.a. i wskazując na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości. Uzasadniając podniesione zarzuty i zgłoszone żądania T. K. zreferował stan faktyczny sprawy podkreślając, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o skierowanie go na badania psychologiczne został złożony w dniu [...] maja 2017 r. Tymczasem w dniu [...] maja 2017 r. odwołujący się na podstawie art. 130 ust. 3 u.p.r.d. odbył szkolenie, które miało spowodować zmniejszenie ilości posiadanych przez niego punktów karnych. Zdaniem T. K. przywołany przez niego art. 130 ust. 3 u.p.r.d. jako jedyne ograniczenie możliwości odbycia szkolenia pozwalającego na zmniejszenie liczby punktów karnych przewiduje staż posiadania prawa jazdy. W jego ocenie odbycie szkolenia powinno więc skutkować obniżeniem ilości przypisanych punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a to oznaczało, że wniosek o skierowanie go na badania psychologiczne był nieuprawniony, a decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy błędna. Na poparcie swojego stanowiska odwołujący się przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych mających wyrażać zbliżony pogląd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji wskazano, że w dniu [...] czerwca 2017 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania T. K. prawa jazdy. Zawiadomienie o wszczęciu takiego postępowania T. K. odebrał osobiście w dniu [...] czerwca 2017 r. Zostało ono zainicjowane na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (działającego z upoważnienia Komendanta Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego), w którym wskazano, że T. K. w okresie od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] maja 2017 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego za co otrzymał łącznie 28 punktów karnych. Po zapoznaniu się z tym wnioskiem Prezydent Miasta S. w oparciu o 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej orzekł o zatrzymaniu T. K. prawa jazdy w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Materialnoprawną podstawę decyzji administracyjnej znak: [...], wydanej przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. w dniu [...] lipca 2013 r., dotyczącej zatrzymania prawa jazdy za przekroczenie liczby 24 punktów karnych, stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy zmieniającej, a konkretnie art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Przywołany przepis ustawy zmieniającej stanowi, że do dnia [...] czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Analiza tego przepisu pozwala stwierdzić, iż ma on charakter dostosowujący, a jego obowiązywanie jest ograniczone czasowo. Reguluje on kompetencję starosty w zakresie orzekania o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy do dnia [...] kwietnia 2018 r., kiedy to ma nastąpić wejście w życie wszystkich zmian wprowadzanych ustawą zmieniającą w obrębie kilku aktów prawnych w tym ustawy o kierujących pojazdami i ustawy Prawo o ruchu drogowym. Do chwili wejścia w życie tych zmian art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej przyznaje staroście kompetencje do wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy. Jednocześnie określa przesłankę wydania takiej decyzji ustanawiając, że zatrzymanie decyzji jest uzależnione od przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w trybie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Decyzja wydana w przedmiotowej sprawie przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta S., Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S., dotyczy zatrzymanie prawa jazdy T. K. Jej wydanie nastąpiło po otrzymaniu w dniu [...] czerwca 2017 r. wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., czyli organu kontroli ruchu drogowego, z którego wynika, że T. K. otrzymał łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu swojego wniosku Komendant Wojewódzki Policji w B. wymienił popełnione przez kierowcę wykroczenia, podając ich miejsca i daty ich popełnienia oraz przypisane za te wykroczenia punkty karne. Zestawiając przedstawione powyżej ustalenia stanu faktycznego z treścią przepisów stanowiących podstawę skarżonego rozstrzygnięcia zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie ziściła się przesłanka zatrzymania prawa jazdy T. K. - kierowcy, posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii A, B. Otrzymał on bowiem łącznie 28 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, czyli przekroczył dopuszczalną liczbę 24 punktów, o czym organ kontroli ruchu drogowego - Komendant Wojewódzki Policji w B. zawiadomił Prezydenta Miasta S. Zwrócić należy uwagę, że konstrukcja przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej nie pozostawia miejsce na uznaniowe działanie organu, stanowi on bowiem, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Tym samym przekroczenie liczby 24 punktów przez kierowcę - bez względu na inne okoliczności - automatycznie powoduje po stronie starosty obowiązek wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy. Spór pomiędzy organem pierwszej instancji, a kierowcą, któremu zatrzymano prawo jazdy sprowadza się jednak do tego, czy zatrzymanie tego dokumentu było uprawnione w sytuacji, gdy T. K. w dniu [...] maja 2017 r. wziął udział w szkoleniu, którego odbycie, zgodnie z art. 130 u.p.r.d., miało spowodować zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zdaniem składu orzekającego Kolegium fakt odbycia przez odwołującego się szkolenia opisanego w art. 130 ust. 3 u.p.r.d. w realiach rozpoznawanej sprawy pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta S. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 130 ust. 3 u.p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie l roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Przepis ten pozwala kierowcy, któremu za naruszenia przepisów ruchu drogowego przypisane zostały punkty karne zmniejszyć ich ilość poprzez uczestnictwo w szkoleniu, którego koszty pokrywa ten kierowca. Orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi jednak na stanowisku, że zmniejszenie liczby punktów karnych w tym trybie może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku, gdy rozpoczęcie takiego szkolenia nastąpiło przed przypisaniem kierowcy liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (tak m.in. WSA w Gdańsku wyrok z dnia 21 marca 2013 r., III SA/Gd 50/13). Taki pogląd wydaje się być logicznie powiązany z treścią unormowań wynikających z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Przewidują one bowiem, że przekroczenie przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdem 24 punktów karnych stanowi samoistną przesłankę orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy. Zatem późniejsze rozpoczęcie przez tę osobę kursu, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d: nie ma wpływu na konieczność zatrzymania jej prawa jazdy. Z dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy wynika, że ostatnie wykroczenie, za które T. K. przypisane zostały punkty karne, i które skutkowało przekroczeniem przez niego dopuszczalnej liczby 24 punktów miało miejsce w dniu [...] maja 2017 r. (wniosek P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2017 r.). Tymczasem szkolenie, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d. w celu zmniejszenia liczby posiadanych punktów odbył on - jak sam twierdzi w odwołaniu -dopiero w dniu [...] maja 2017 r., czyli po tym kiedy popełnił wykroczenie skutkujące przekroczeniem liczby 24 punktów karnych. Dlatego też fakt przystąpienia przez T. K. do wspomnianego szkolenia nie miał znaczenia dla postępowania o zatrzymanie mu prawa jazdy. W skardze do tut. Sądu T. K. podniósł, że w dniu [...].05.2017r. na podstawie art.130 ust. 3 u.p.r.d. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w S. odbył szkolenie, które w myśl cytowanej ustawy "powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego". Zaświadczenie o odbyciu powyższego szkolenia otrzymał do wiadomości Komendant Wojewódzki Policji w B. W świetle rozporządzenia MSWiA kierowcy po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, organ, o którym mowa w tym rozporządzeniu zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów karnych, odejmując je według kolejności wpisów. Mimo to w dniu [...].05.2017r. Komendant Wojewódzki Policji w B. zwrócił się z wnioskiem do Prezydenta Miasta S. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, następstwem czego były skarżone decyzje. W myśl cytowanego art.130 ust. 3 u.p.r.d. jedynym ograniczeniem możliwości odbycia szkolenia pozwalającego na zmniejszenie ilości punktów karnych jest staż posiadania prawa i jazdy. Przepis ten nie dotyczy kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Również art.130 ust. 4 powyższej ustawy nie daje możliwości Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji określania jakichkolwiek terminów i ograniczeń, w których jest możliwość przystąpienia do odbycia szkolenia określonego w art. 130 ust. 3 przedmiotowej ustawy. Natomiast rozporządzenie MSWiA stanowiące, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 jest niezgodne z zapisem powyższej ustawy- zasada prawa nadrzędnego. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma obowiązek z urzędu rozważyć sprawę w całokształcie i uwzględnić wszelkie naruszenia prawa, uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, bez względu na stanowisko strony. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji administracyjnej, dotyczącej zatrzymania prawa jazdy za przekroczenie liczby 24 punktów karnych, stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 541 ze zm.), a konkretnie art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Przywołany przepis ustawy zmieniającej stanowi, że do dnia [...] czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Oznacza to w istocie, że z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., za naruszenia zasad ruchu drogowego, otrzymali mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów (por. na przykład wyroki NSA: z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, z dnia 28.02.2017 r., sygn. akt I OSK 1018/15, I OSK 2883/15) Odnośnie sugerowanego przez skarżącego przekroczenia delegacji ustawowej w powołanym rozporządzeniu przypomnieć należy, że problem przekroczenia przez rozporządzenie granic upoważnienia ustawowego był wielokrotnie przedmiotem zainteresowania Trybunału Konstytucyjnego i doczekał się gruntownej analizy w licznych jego orzeczeniach, który akcentował, że rozporządzenie jest aktem prawnym determinowanym treścią art. 92 ust. 1 Konstytucji, wydawanym w celu wykonania ustawy i na podstawie udzielonych w niej upoważnień. Nie jest więc aktem samoistnym, ponieważ jego byt zależy od istnienia odpowiedniego upoważnienia ustawowego. Konstrukcję rozporządzenia, jako aktu wykonawczego do ustawy, determinują trzy warunki. Po pierwsze, rozporządzenie musi być wydane na podstawie wyraźnego, szczegółowego upoważnienia ustawy w zakresie określonym w upoważnieniu. Po drugie, musi być wydane w granicach udzielonego przez ustawodawcę upoważnienia, w celu wykonania ustawy. Po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji, aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także ze wszystkimi obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Przyjęto nadto, iż rozporządzenie związane jest z ustawą w dwojaki sposób. Przede wszystkim więzią kompetencyjną, czyli wydawane jest wyłącznie na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie, oraz funkcjonalną, czyli służy wykonaniu ustawy i jest związane z jej treścią (por. przykładowo stanowisko TK prezentowane w wyrokach z 4 listopada 1997 r., sygn. U 3/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 40; 16 lutego 1999 r., sygn. SK 11/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 22; 5 października 1999 r., sygn. U 4/99, OTK ZU nr 6/1999, poz. 118; 26 października 1999 r., sygn. K 12/99, OTK ZU nr 6/1999, poz. 120; 29 maja 2002 r., sygn. P 1/01, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 36; 16 stycznia 2007 r., sygn. U 5/06, OTK ZU nr 1/A/2007, poz. 3; 30 kwietnia 2009 r., sygn. U 2/08; 4 listopada 1997 r. sygn. akt U 3/97 publ. OTK 1997/3-4/40;). Legalność aktu normatywnego jest więc uwarunkowana nie tylko faktem wydania go na podstawie delegacji ustawowej, ale także faktem wydania go w celu wykonania ustawy. Cel ustawy musi być określony w oparciu o analizę przyjętych w ustawie rozwiązań, nie może więc być on rekonstruowany samoistnie, arbitralnie i w oderwaniu od konstrukcji aktu zawierającego delegację. W konsekwencji przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach wykonawczych (zob. wyrok TK z dnia 17 maja 2012 r. sygn. K 10/11 OTK-A publ.2012/5/5)1). Powoływany przepis rozporządzenia ocenić należało zatem z uwzględnieniem nie tylko treści art. 130 ust. 4 u.p.r.d. lecz także wszystkich jej postanowień, a przede wszystkim celu, jakiemu służyć miał ten akt prawny. Niewątpliwie celem regulacji zawartej w ustawie p.r.d. było dążenie do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego i doskonalenie umiejętności kierowców. Cel ten przejawia się zarówno w kontrolowaniu uprawnień kierowców stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu, jak ich dyscyplinowaniu. Celowi temu służy bezsprzecznie ewidencjonowanie naruszeń przepisów drogowych, z których każde odnotowywane jest, jako określona ilość punktów. Zebranie określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie konsekwencje. Konsekwencje te wyraźnie określone zostały w ustawie. Norma ta w sposób nie budzący żadnych wątpliwości ustanawia limit punktów, po uzyskaniu których samodzielnie podjęta przez kierowcę reedukacja, o której mowa w art. 130 ust. 3 zd. pierwsze ustawy nie będzie już miała wpływu na zachowania organów administracji, a kierowca, który uzyskał w ciągu roku 24 punkty karne, nie może liczyć na obniżenie ich ilości ze skutkiem cofnięcia kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Wytyczne, pozwalające na realizacje celu, jakim jest dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego wynikają też expressis verbis z treści art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g. p.r.d. Stanowi on, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Niewątpliwie § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. ingeruje w sferę praw i wolności jednostki, stwierdzić jednak trzeba, iż ingerencja ta dokonana została już na gruncie ustawy. Jakkolwiek, zgodnie z jej art.130 ust. 3 zd. pierwsze p.r.d., obniżenie posiadanych punktów z tytułu naruszenia przepisów drogowych po odbyciu reedukacyjnego szkolenia jest prawem przysługującym kierowcy, to jest to prawo warunkowe. Skorzystanie z niego uzależnione jest od tego, czy suma punktów uzyskanych przed odbyciem szkolenia nie przekroczy 24. Ustawa nie przewiduje sytuacji, w której bez względu na ilość posiadanych przez kierowcę punktów karnych można punkty te zredukować. Wynika to z brzmienia przywołanych wyżej regulacji ustawowych (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 763/12). Przepis § 8 pkt 6 rozporządzenia z 2012 r w rozważanym zakresie nie wykracza poza ramy delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 p.r.d. Powołane unormowanie jest doprecyzowaniem postanowień wynikających wprost z samej ustawy. Taki zabieg redakcyjny nie może przesądzać o niezgodności aktu wykonawczego z upoważnieniem do jego wydania (por. pogląd prezentowany w wyroku TK z dnia 5 stycznia 1998 r. sygn. akt P 2/97 publ OTK 1998/1/1). Tożsame stanowisko, co do zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia z upoważnieniem do jego wydania, zajął już Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki z dnia 31 marca 2011r. sygn. I OSK 1013/10, z dnia 16 grudnia 2010r. sygn. akt I OSK 275/10 czy z dnia 13 lipca 2006r. sygn. akt I OSK 1087/05, z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 763/12 publ. w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA). Przyjęto tam, iż właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż akt podustawowy, jakim jest rozporządzenie wydane na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy p.r.d., nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawy, a regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Przytoczone natomiast przez skarżącego orzeczenia nie są aprobowane w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.