II SA/Bk 740/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dudar (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. SA w A. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma informującego o odmowie pomniejszenia należnej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości proporcjonalnie do liczby dni, w których obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego oraz stan epidemii z powodu COVID-19 oddala skargę W dniu [...] marca 2021 r. A. S.A. z siedzibą w A. (dalej powoływana także jako skarżąca spółka) złożyła wniosek o obniżenie opłaty za użytkowanie wieczyste dotyczący nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w B. przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 2,6237 ha. Wraz z wnioskiem skarżąca przedłożyła zgłoszenie wniesienia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w pomniejszonej wysokości, powołując się w nim na treść art. 15jca ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej powoływana jako specustawa), a także rachunek zysków i strat, formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc rekompensującą negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19, oświadczenie o nieotrzymywaniu pomocy de minimis oraz wydruk odpisu aktualnego KRS skarżącej. Skarżąca w dniu [...] kwietnia 2021 r. przedłożyła uzupełnienie wniosku, wraz z którym przedłożyła oświadczenie o nieotrzymaniu pomocy publicznej rekompensującej negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. Prezydent Miasta B. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej. Wskazał, że odmawia pomniejszenia należnej za rok 2021 opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej proporcjonalnie do liczby dni, w których obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego oraz stan epidemii z powodu COVID-19 w 2020 r., z uwagi na niespełnianie kryteriów, o których mowa w art. 15ja w związku z art. 15jca specustawy. Prezydent Miasta B. zakwestionował prawdziwość oświadczenia skarżącej, że w następstwie wystąpienia COVID-19 odnotował spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15jc ust. 1 specustawy. W związku z tym Prezydent Miasta B. poinformował skarżącą o konieczności wniesienia należnej za 2021 rok opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej w pełnej wysokości. Skarżąca spółka w dniu [...] lipca 2021 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) wniosła odwołanie od wskazanego pisma zarzucając naruszenie art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 3, art. 210 § 1 pkt 4 i 7 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Wojewoda P. stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że odwołanie jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, gdyż brak jest przedmiotu zaskarżenia, tj. aktu administracyjnego – decyzji w znaczeniu prawnym. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że odwołanie przysługuje jedynie od decyzji, zaś Prezydent Miasta B. nie wydał decyzji, lecz pismo informacyjne, które w ocenie Wojewody P. nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów, aby można uznać je za decyzję administracyjną. Zdaniem Wojewody pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2021 r. nie zawiera nawet minimum dopuszczalnych w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego elementów decyzji administracyjnej, ma charakter czysto informacyjny i nie rozstrzyga indywidualnej sprawy co do istoty w rozumieniu art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.). Skargę na postanowienie Wojewody P. wniosła do sądu administracyjnego skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 134 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie odwołania skarżącej spółki za niedopuszczalne w sytuacji, gdy w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek braku przedmiotu zaskarżenia (braku decyzji); 2. art. 104 w zw. z art. 1 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2021 r. znak [...] (powinno być: z dnia [...] czerwca 2021 r., znak [...], dopisek sądu), nie stanowiło decyzji administracyjnej i nie podlegało odwołaniu podczas gdy taka kwalifikacja pisma wynika z jego treści oraz faktu, że spełnia ono wszystkie zasadnicze wymogi decyzji administracyjnej, tj. zawiera oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji; 3. art. 127 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezrealizowanie przysługującego stronie prawa do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania organu, jaką jest decyzja administracyjna tylko z okoliczności sprawy lub z samego art. 104 k.p.a., lecz podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. W ocenie skarżącej sprawa zgłoszenia wniesienia opłaty za użytkowanie wieczyste w pomniejszonej wysokości jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 k.p.a.. gdyż dotyczy sfery konkretnych praw lub obowiązków publicznoprawnych indywidualnego podmiotu, w którego sprawie rozstrzygnąć ma organ władzy publicznej. Zdaniem skarżącej pismo Prezydenta Miasta B. z dnia 18 czerwca 2021 r. jest decyzją administracyjną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotowa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Z uwagi sytuację epidemiczną w kraju oraz charakter sprawy (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia) sąd nie przychylił się do wniosku skarżącej spółki o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji (tu postanowienia) z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Jednocześnie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2021 r. (aktu administracyjnego o charakterze procesowym), wydanego na podstawie art. 134 k.p.a., a stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia odwołania skarżącej spółki od pisma z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...], skierowanego do A. S.A. przez Prezydenta Miasta B., sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie procesowe jest prawidłowe. W szczególności sąd podzielił stanowisko organu, że odwołanie od pisma z dnia [...] czerwca 2021 r. było niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, bowiem pismo to nie stanowiło decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., a zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje stronie jedynie od decyzji administracyjnej. Podstawą formalną kwestionowanego postanowienia był art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. niedopuszczalność odwołania. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze zarówno przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje bowiem od decyzji. Jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a jest aktem normatywnym, czynnością cywilnoprawną albo stanowi czynność materialno-techniczną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1053/06, z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 585/12 oraz z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 3669/18 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Istotne jest przy tym również i to, że powołany przepis nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia w pierwszej kolejności kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem jego dopuszczalności. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że wniesione odwołanie jest dopuszczalne, organ może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, to nie forma, lecz treść merytoryczna decyduje o tym, z jakim rodzajem aktu administracyjnego mamy do czynienia w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 497/11, CBOSA). Przez pojęcie "decyzja administracyjna" rozumie się każdy wydany na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa władczy i jednostronny akt organu administracji, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem ani węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej (tak np. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 23 i NSA w wyroku z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2121/15, CBOSA). Wynika to z istoty sprawy administracyjnej określonej w art. 1 pkt 1 k.p.a. i zasady załatwiania indywidualnych spraw administracyjnych przez wydanie decyzji (art. 104 § 1 k.p.a.). Władczej i jednostronnej formy działania organu nie można domniemywać, lecz podstawy do wydania decyzji administracyjnej należy upatrywać w powszechnie obowiązujących przepisach prawa materialnego. Decyzja administracyjna może być wydana wyłącznie wówczas, gdy z przepisów prawa można wywieść kompetencję organu do wydania decyzji. Wobec tego ocena charakteru pisma z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...] skierowanego do skarżącej spółki przez Prezydenta Miasta B. zależała od odpowiedzi na pytanie o charakter prawny opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Ustalenie, że jest to indywidualna sprawa o charakterze administracyjnoprawnym prowadziłoby do wniosku, że powinna być ona załatwiana w formie decyzji administracyjnej, wniosek przeciwny, że nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną a w konsekwencji brakiem podstawy do wydania decyzji. Zdaniem sądu, wymienionych wyżej cech decyzji administracyjnej nie posiada pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2021 r. Pismo to jest odpowiedzią na wniosek skarżącej spółki o obniżenie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste dotyczące nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w B. przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 2,6237 ha, złożony w oparciu o art. 15jca ust. 1 w zw. z art. 15 ja specustawy. Stosownie do art. 15ja ww. ustawy, opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, w odniesieniu do której organem reprezentującym Skarb Państwa jest starosta lub prezydent miasta na prawach powiatu, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, należna za 2020 r. od przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacji pozarządowej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, oraz państwowej osoby prawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, podlega pomniejszeniu proporcjonalnie do liczby dni w tym roku, w których obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego oraz stan epidemii z powodu COVID-19, pod warunkiem: 1) zgłoszenia wniesienia opłaty w pomniejszonej wysokości staroście lub prezydentowi miasta na prawach powiatu, wykonującym zadania z zakresu administracji rządowej, przed upływem terminu, o którym mowa w art. 15j ust. 1; 2) braku zaległości w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r. Jednocześnie w myśl art. 15 jca ust. 1 tejże ustawy, jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w art. 15j ust. 1, podmiot, o którym mowa w art. 15ja, wniósł w niepomniejszonej wysokości, opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego za rok 2020, obniżeniu, o kwotę wyliczoną zgodnie z art. 15ja podlega wysokość należnej od tego podmiotu opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego za rok 2021. Analiza powyższych regulacji wskazuje, że istotą złożonego przez skarżącą spółkę wniosku było skorzystanie z możliwości jaką wprowadziła specustawa obniżenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Kwestia wysokości opłat za użytkowanie wieczyste, ich aktualizacji czy zmiany stawki procentowej została uregulowana w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899). Na podstawie regulacji tejże ustawy, w orzecznictwie jednomyślnie prezentowany jest pogląd, że kwestie związane z wysokością opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste mają charakter cywilnoprawny a nie administracyjnoprawny. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2002 r. I CKN 1516/99 (OSNC 2003/2/23) opłata roczna stanowi swoisty ekwiwalent pieniężny za możliwość korzystania z gruntu w granicach określonych przez ustawę, zasady współżycia społecznego oraz umowę o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Podstawę prawną świadczenia w postaci opłaty rocznej stanowi umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Obowiązek uiszczania opłaty rocznej wynika wprost z ustawy, zaś przepisy dotyczące ustalenia pierwszej opłaty i opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego mają - co do zasady - charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego wszelkie postanowienia umowne wyłączające lub łagodzące obowiązek ich ponoszenia muszą mieć wyraźną podstawę prawną (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2011 r. I CSK 607/10, OSNC 2012/3/36). Owszem, w niewielkim zakresie ustawodawca przewidział w postępowaniu w zakresie aktualizacji wysokości opłaty rocznej udział Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jednakże nie zmienia to istoty zagadnienia, że sprawy dotyczące wysokości opłat za użytkowanie wieczyste mają charakter cywilnoprawny a w konsekwencji właściwym do rozstrzygania ewentualnych sporów jest sąd powszechny a nie sąd administracyjny. Ukształtowany w takich okolicznościach faktycznych stosunek prawny – obowiązek regulowania opłat rocznych za użytkowanie wieczyste w "normalnej" lub też "pomniejszonej" wysokości miał więc charakter cywilny, odznaczający się m.in. równorzędnością podmiotów i swobodą każdego z nich do zaakceptowania bądź nie warunków na jakich takie opłaty mają być wnoszone – umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Nie zmieniał tego fakt, że jedną z jej stron był Prezydent Miasta B. Nie działała on bowiem w niniejszej sprawie w sposób władczy, jako organ administracji publicznej, lecz jedynie realizował przysługujące mu prawo do dysponowania nieruchomościami Skarbu Państwa. Zaznaczyć należy, że powyższe wynika wprost z pierwszego zdania art. 15ja specustawy, gdzie mowa jest o opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, w odniesieniu do której organem reprezentującym Skarb Państwa jest prezydent miasta na prawach powiatu, tu Prezydent Miasta B. Dlatego też udzieloną przez niego odpowiedź z dnia [...] czerwca 2021 r. należało zakwalifikować jedynie jako stanowisko podmiotu reprezentującego właściciela nieruchomości względem roszczenia o obniżenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa, nie zaś jako wiążącą wypowiedź organu administracji publicznej w indywidualnej sprawie administracyjnej. Pismo to nie stanowiło zatem decyzji kończącej postępowanie administracyjne, ani innego rodzaju aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego. W konsekwencji, w przypadku braku zgody na wyrażoną przez Prezydenta Miasta B. odmowę pomniejszenia należnej za 2021 r. opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa skarżąca spółka mogła co najwyżej wystąpić z powództwem do właściwego sądu powszechnego, a nie z odwołaniem skierowanym do organu wyższego stopnia w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 k.p.a. do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są co do zasady sądy powszechne. Wskazać przy tym należy, że z akt sprawy wynika – pismo z dnia [...] lipca 2021 r. – iż sama skarżąca spółka nie wiedziała w ramach jakiego postępowania prowadzona była przedmiotowa sprawa. Z jednej strony spółka nie wskazała organu odwoławczego, z drugiej zaś zarzuciła Prezydentowi Miasta B. naruszenie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa, co może sugerować, że spółka uznała, że mamy do czynienia z postępowaniem podatkowym. Tymczasem przedmiotowa sprawa ma charakter cywilnoprawny, a zatem skarżącej spółce nie przysługiwał żaden środek odwoławczy uregulowany czy to w k.p.a. czy też w o.p. Wojewoda P. w zaskarżonym postanowieniu stwierdzając niedopuszczalność odwołania, co prawda skupił się elementach z jakich powinna się składać decyzja administracyjna (art. 107 § 1 k.p.a.) a nie w ogóle na charakterze stosunku prawnego, jaki łączy skarżącą spółkę z Prezydentem Miasta B., jednakże doszedł do słusznych wniosków, że w sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia – decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym. Dochodząc do takich wniosków Wojewoda nie miał zatem innej możliwości jak stwierdzić niedopuszczalność wniesionego odwołania. Obowiązkiem organu odwoławczego było w pierwszej kolejności zbadać charakter stosunku prawnego jaki istnieje pomiędzy skarżącą spółką a Prezydentem Miasta B. i dopiero po przyjęciu, że ma on charakter administracyjnoprawny przejść do analizy, czy kwestionowane pismo ma charakter władczego rozstrzygnięcia organu z zakresu administracji publicznej (decyzji administracyjnej). Tym samym należało, w ocenie sądu uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, mimo "niekompletnego" uzasadnienia, a w konsekwencji przyjąć, że brak było podstaw do jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Mając na uwadze powyższe rozważania, za niezasadne należało uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 134, art. 104 w zw. z art. 1 § 1, art. 107 § 1 oraz art. 127 § 1 k.p.a. Wojewoda słusznie przyjął, że pismo Prezydenta Miasta B. z dnia 18 czerwca 2021 r. adresowane do skarżącej spółki nie nosi cech decyzji administracyjnej lecz pisma informującego, co obligowało go do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Tym samym nie można skutecznie zarzucać naruszenia wskazanych przepisów k.p.a., skoro stosunek prawny łączący skarżącą spółkę z Prezydentem Miasta B. w ogóle nie nosi cech administracyjnoprawnych. Można jedynie teoretycznie rozważyć, czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie byłoby właściwszym wydanie przez Wojewodę P. postanowienia w trybie art. 66 § 3 k.p.a. (zwrotu podania skarżącej spółce z uwagi na skierowanie go do organu niewłaściwego bądź też gdy z treści podania wynika, że organem właściwym jest sąd powszechny), jednakże z uwagi, iż skarżąca spółka wprost zatytułowała swoje pismo jako "odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta B." zastosowanie przez Wojewodę P. trybu z art. 134 k.p.a. było dopuszczalne. Reasumując należało uznać, że Wojewoda dokonał prawidłowej kontroli formalnej wniesionego środka zaskarżenia, w efekcie której zasadnie określiło charakter prawny pisma Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2021 r., trafnie dochodząc do przekonania, że jest on niedopuszczalny. Mając na uwadze wskazane okoliczności, jak i uznając, że podniesione zarzuty okazały się nieuzasadnione, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.