II SA/Bk 751/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. F. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11 f ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 104, art. 107 § 1–3 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta B. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg gminnych: ulicy [...] na odc. od ul. [...] do ul. 11 KD-D, ulicy 9 KD-D na odc. od ul. [...] do ul. [...], ulicy 11 KD-D, ulicy ., ulicy [...] na odc. od ul. [...] do km 0+032,67 wraz z rozbiórką, przebudową i budową infrastruktury technicznej, a także zatwierdzającej projekt budowlany na w/w inwestycję oraz zatwierdzającej podział nieruchomości. Inwestycja zlokalizowana została na nieruchomościach oznaczonych działkami nr geod.: [...], położonych w projektowanym pasie drogowym celem budowy elementów niezbędnych dla realizacji tej inwestycji oraz poza pasem drogowym w zakresie przebudowy infrastruktury technicznej (czasowe zajęcie terenu), zostało doręczone Skarżącej w dniu [...] czerwca 2015 r. W dniu [...] czerwca 2015 r. Pani B. F. (powoływana w dalszej części też jako "Skarżąca") współwłaścicielka dzielonej nieruchomości o nr geod. [...] złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, w którym podniosła argumenty merytoryczne skierowane przeciwko kwestionowanej decyzji oraz nie wraziła zgody na wywłaszczenie swojej nieruchomości, rozbiórkę domu mieszkalnego i przedstawiła propozycje innego wariantu przebiegu nowoprojektowanej ulicy 9 KD-D. Przedmiotowe odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] stwierdził, że odwołanie B. F. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Dalej organ wskazał przepis art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którym wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Organ odwoławczy stwierdził, że obwieszczenie Prezydenta Miasta B. o wydaniu decyzji Nr [...], z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w B. w dniu [...] czerwca 2015 r., na stronie internetowej miasta, w prasie lokalnej (G.) oraz w miejscu planowanej inwestycji. Zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] o wydaniu decyzji zezwalającej Prezydentowi Miasta B. na realizację inwestycji drogowej zostało też wysłane stronom postępowania objętym powyższą decyzją na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a w przypadku B. F. na adres wskazany przez Skarżącą telefonicznie w dniu [...] maja 2015r. Organ odwoławczy podkreślił, że B. F. odebrane osobiście zawiadomienie Prezydenta Miasta B. o wydaniu kwestionowanej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w dniu [...] czerwca 2015 r. W zawiadomieniu wskazano też miejsce, gdzie Skarżąca może zapoznać się z wydaną decyzją oraz poinformowano, iż od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2015 r, przysługuje odwołanie do Wojewody P. za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Czternastodniowy termin do złożenia odwołania upłynął zatem z dniem [...] czerwca 2015 r., tymczasem Skarżąca odwołanie złożyła bezpośrednio do sekretariatu Departamentu Architektury Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] czerwca 2015 r., a więc z jednodniowym uchybieniem terminu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła B. F. zarzucając mu naruszenie: - art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych polegające na przyjęciu, że w sposób prawidłowy dokonano obwieszczenia, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej oraz że dokonano doręczenia zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości; - art. 39 w zw. z art. 40 k.p.a. polegające na twierdzeniu, że w sposób prawidłowy dokonano doręczenia stronie zawiadomienia o wydaniu decyzji zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy; - art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. przyjmując, że pismo nie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe na co zostało złożone oświadczenie; - art. 58 i 59 k.p.a. polegający na nierozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu, złożonego przeze mnie 14 lipca 2015 r. - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie niezbędnego oraz dokładnego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, co skutkowało wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia bez pogłębionej analizy i wyjaśnień oraz rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżąca podkreśliła, że organ nie wziął pod uwagę jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. skierowanym do Prezydenta Miasta B. W ocenie Skarżącej również doręczenie zawiadomienie o wydawaniu decyzji z [...] czerwca 2015 r. nie było prawidłowe, albowiem po pierwsze organ użył niewłaściwego formularza przeznaczonego do doręczania przesyłek, po drugie doręczyciel nie wylegitymował osoby, której wręczył decyzję osobiście, a po trzecie zawiadomienie nie zostało doręczone na jej adres wskazany w katastrze nieruchomości. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej podniesione nie podważyły legalności zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności postanowienia Wojewody P. stwierdzającego, iż odwołanie B. F. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2015 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia. Przepisem w oparciu o który organ II instancji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest art. 134 k.p.a. Stanowi on, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie z art. 11g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm., zwanej dalej "specustawą drogową") od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym jest: 1) wojewoda w przypadku wydania decyzji przez starostę; 2) minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w przypadku wydania decyzji przez wojewodę. W myśl art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie, co wynika z treści § 2 ww. przepisu. W przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 11f ust. 3 ww. ustawy obowiązkiem organu wydającego decyzję: wojewody w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosty w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych jest doręczenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadomienie o jej wydaniu pozostałych stron w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Jak wynika z powyższego przepis art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej rozróżniania trzy kategorie podmiotów w zakresie sposobu zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji kończącej postępowanie. Do pierwszej kategorii należy wnioskodawca inwestycji drogowej, któremu przysługują najszersze uprawnienia, drugą grupę stanowią dotychczasowi właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, które to nieruchomości lub ich części (według katastru nieruchomości ) stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Do trzeciej grupy należą zaś pozostałe strony postępowania prowadzonego na podstawie przepisów specustawy drogowej. Powyższym kategoriom podmiotów odpowiadają określone sposoby zawiadamiania o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji. Przepisy specustawy drogowej w tym zakresie stanowią lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W analizowanym art. 11f ust. 3 specustawy drogowej przewidziano trzy niezależne od siebie sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji:, po pierwsze doręczenie decyzji, po drugie, doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, – po trzecie, zawiadomienie w drodze obwieszczeń - odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Pierwsza forma dotyczy wyłącznie wnioskodawcy; tylko wnioskodawcy doręcza się decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji doręcza się zawiadomienie o wydaniu decyzji – ta forma miała zastosowanie w stosunku do Skarżącej. Pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. Jak wynika z powyższego każdemu z właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji doręcza się zawiadomienie o jej wydaniu indywidualnie, za pokwitowaniem, na adres wskazany w katastrze nieruchomości, ze wskazaniem miejsca, w którym mogą zapoznać się z treścią decyzji. Zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji – art. 11f ust. 4 specustawy drogowej. To zaś oznacza, że dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty, aby zapoznać się z treścią decyzji i ocenić, czy zamierza skorzystać z prawa do wniesienia odwołania od wydanej decyzji musi udać się do miejsca wskazanego w zawiadomieniu i tam zapoznać się z decyzją. W przypadku tych podmiotów, którym przepis specustawy drogowej nakazuje wysyłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji, termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W konsekwencji doręczenie zawiadomienie w trybie art. 11f ust. 3 ustawy drogowej wywołuje skutek równoznaczny z doręczeniem decyzji (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 4 marca 2015 r. I OSK 2389/14 i z dnia 5 kwietnia 2011 r. I OSK 234/11 – oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podzielając w całości zaprezentowane wyżej poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego i przenosząc go na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skoro Skarżąca należy do kategorii podmiotów powiadamianych o wydaniu decyzji w drodze indywidualnego zawiadomienia, to wszelkie zarzuty podniesione w skardze w zakresie nieprawidłowości obwieszczenia dokonanego przez Prezydenta o realizacji inwestycji drogowej, nie mają żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt administracyjnych prowadzonego postępowania zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] o wydaniu decyzji zezwalającej Prezydentowi Miasta B. na realizację inwestycji drogowej zostało wysłane Skarżącej na adres wskazany przez nią jako adres do korespondencji tj. na ul. [...] i pod tym też adresem pisma w toku postępowania zakończonego skarżonym postanowieniem były skutecznie odbierane. Skarżąca przesyłkę z zawiadomieniem o wydaniu decyzji odebrała w dniu [...] czerwca 2015r. osobiście, czego potwierdzeniem jest własnoręczny podpis na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru. Powyższej okoliczności osobistego odebrania ww. zawiadomienia Skarżąca nie zakwestionowała również na etapie skargi, w tych okolicznościach niezrozumiałe i bezpodstawne są zarzuty skargi jakoby osoba doręczająca przedmiotową przesyłkę nie wylegitymowała osobiście adresata przesyłki, jak również użycia przez organ niewłaściwego formularza przeznaczonego do doręczania przesyłek. W sytuacji bowiem posiadania przez organ zwrotnego potwierdzenia odbioru zawierającego zarówno podpis Skarżącej jako adresata, datę i podpis osoby doręczającej brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości takiego doręczenia. W ocenie Sądu bezpodstawny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów art. 11 f ust 3 specustawy i art. 39 k.p.a. w zw. z art. 40 k.p.a., poprzez uznanie za prawidłowe doręczenie powyższego zawiadomienia na inny adres niż wskazany w katastrze nieruchomości, a podany osobiście przez Skarżącą. Z analizy akt administracyjnych wynika, że zawiadomienie o wszczęciu przez Prezydenta Miasta B. postępowania administracyjnego w sprawie wydania kwestionowanej decyzji zostało skierowane przez organ I instancji do Skarżącej na adres wskazany w katastrze nieruchomości, ale nie zostało podjęte przez Skarżącą i po dwukrotnym awizowaniu przez operatora pocztowego zostało zwrócone nadawcy. Z dołączonej zaś do akt administracyjnych notatki służbowej sporządzonej przez pracownika organu I instancji wynika, że w dniu [...] maja 2015 r. Skarżąca w rozmowie telefonicznej podała aktualny adres do korespondencji: ul. [...], taki też zapis został dokonany odręcznie na wydruku z rejestru nieruchomości o aktualnym adresie B. F. Zatem korespondencję skierowaną uprzednio na adres wskazany w katastrze nieruchomości, organ I instancji w dniu [...] maja 2015 r. prawidłowo przesłał na aktualny adres podany przez Skarżącą. Korespondencja ta została podjęta osobiście przez Skarżącą. Istotne jest również, że w trakcie prowadzonego przez organ I instancji postępowania administracyjnego Skarżąca nie zawiadomiła o ponownej zmianie adresu do korespondencji, zatem przesłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej na wskazany przez nią adres należy uznać za prawidłowe i skuteczne. Skarżąca przesyłkę z zawiadomieniem o wydaniu decyzji odebrała w dniu [...] czerwca 2015 r. osobiście, czego dowodem jest opisane wyżej zwrotne potwierdzenie odbioru, a zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...] czerwca 2015 r. Wojewoda P. prawidłowo zatem ocenił, iż w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia terminu do wniesienia odwołania albowiem Skarżąca złożyła odwołanie w dniu [...] czerwca 2015 r. tj. jeden dzień po upływie terminu. Przekonywujące i nie budzące wątpliwości są także ustalenia organu II instancji co do sposobu wniesienia odwołania, które wbrew twierdzeniom Skarżącej, co do nadania przesyłki z odwołaniem listem zwykłym, nie nastąpiło za pośrednictwem placówki operatora pocztowego. Analiza akt administracyjnych nie pozostawia wątpliwości, że Skarżąca złożyła odwołanie osobiście bezpośrednio w sekretariacie Departamentu Architektury Urzędu Miejskiego, o czym świadczy nie tylko pieczątka wpływu na dokumencie odwołania, ale i stanowisko prezentowane przez Skarżącą w toku podjętej przez organ odwoławczy próby wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości co do sposobu nadania odwołania. Skarżąca w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. wskazała bowiem, iż nie pamięta, w jaki sposób wniosła odwołanie, następnie, że wysłała odwołanie listem poleconym, ale powyższej okoliczności w żaden sposób nie udowodniła. Żadnych merytorycznych argumentów na potwierdzenie powyższego stanowiska Skarżąca nie przedstawiła również w złożonej skardze. W tej sytuacji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia nie ma też wpływu wskazywana w skardze okoliczność, jakoby Skarżąca w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2015 r. Instytucja przywrócenia terminu uregulowana została w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z art. 58 § 3 kpa, przywrócenie terminu do złożenia prośby jest niedopuszczalne. W świetle powyższego, prośba o przywrócenie terminu stanowi sformalizowany środek prawny, który nie może być w żaden sposób wyinterpretowywany z okoliczności faktycznych, lecz musi być przedmiotem jednoznacznego wyrażenia woli w tym zakresie przez stronę postępowania administracyjnego. Ustawodawca wyznaczył bowiem termin na wyrażenie takiej prośby, który nie podlega przywróceniu, dlatego sposób jego liczenia determinuje konieczność jednoznacznego okazania przez stronę woli co do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Oparcie omawianej instytucji na zasadzie skargowości oznacza, że wnoszący podanie musi w sposób niebudzący wątpliwości domagać się przywrócenia terminu. Nie można więc złożyć wniosku o przywrócenie terminu w sposób dorozumiany. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 3 października 2014 r., I OSK 2389/14, CBOSA). Wniosek taki powinien wynikać wprost z pisma (podania lub odwołania), a nie być ustalany przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego we wniosku. Obowiązek wyjaśnienia, czy skarżący wnioskują o przywrócenie terminu, wywiedziony z art. 7 k.p.a. stoi w sprzeczności ze szczegółową regulacją w art. 58 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2012 r., II OSK 2287/10, LEX nr 1121217; zob. też wyroki NSA z dnia 3 marca 2008 r., I OSK 268/07, LEX nr 401669). Tymczasem Skarżąca, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. nie złożyła, co słusznie ustalił organ. Nie sposób uznać, by oświadczenie woli tej treści zawarte zostało w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. W piśmie tym Skarżąca przedstawiła bowiem wiele kwestii dotyczących decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta B. i jednocześnie wniosła o przywrócenie ewentualnie uchybionych terminów bez konkretnego wskazania, której z poruszonych w w/w piśmie kwestii wniosek ten dotyczy, argumentując uchybienie terminu awarią sprzętu komputerowego. Pomimo, iż organ odwoławczy pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wystąpił do Skarżącej o wyjaśnienie, czy wniosek o przywrócenie terminu zawarty w jej piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. stanowi prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od skarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., to Skarżąca nie złożyła żadnych wyjaśnień w powyższej kwestii. W odpowiedzi na w/w pismo Skarżąca przesłała jedynie oświadczenie o wysłaniu odwołania za pomocą operatora pocztowego listem zwykłym. W zaistniałych okolicznościach organ pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. ponownie zwrócił się do Skarżącej z prośbą o sprecyzowanie żądań zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. W odpowiedzi na powyższe Skarżąca nie zajęła jednak żadnego stanowiska w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tych okolicznościach, skoro organ odwoławczy podjął dwukrotnie próbę ustalenia, czy pismo Skarżącej z dnia [...] lipca 2015 r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a Skarżąca nie zajęta w tym przedmiocie jednoznacznego stanowiska, zarzut naruszenia art. 58 i art. 59 k.p.a. należy uznać za całkowicie bezpodstawny. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności - art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro zasadnie organ przyjął, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i nie wniosła o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, zatem prawidłowo, na podstawie art. 134 k.p.a., wydano postanowienie stwierdzające uchybienie przez Skarżącą terminu do wniesienia odwołania. Z podanych powodów, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz.718), Sąd skargę oddalił.