II SA/Bk 875/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi R. F. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę Z dokumentacji zgromadzonej w aktach wynika, że przeciwko sierż. szt. R. F. (dalej również jako "obwiniony", "skarżący") Komendant Powiatowy Policji w S. wszczął postępowanie dyscyplinarne, zarzucając mu popełnienie trzech przewinień dyscyplinarnych. Skarżący został obwiniony o to, że: I. Będąc funkcjonariuszem Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. i pełniąc służbę w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych w dniu [...] maja 2019 roku w godz. 6:00-14:00, naruszył dyscyplinę służbową poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych, tj. około godz. 6:06 niewłaściwie przeprowadził sprawdzenie zatrzymanego z pokoju nr 1 po powrocie jego z toalety, około godz. 6:09 nie sprawdził zachowania się zatrzymanego przez wizjer przed otwarciem pokoju nr 1, w godz. 6:13 - 6:15 niewłaściwie przeprowadził sprawdzenie zatrzymanego z pokoju nr 2, około godz. 10:02 nie sprawdził zachowania się zatrzymanego przez wizjer przed otwarciem pokoju nr 2, o godz. 12:00 doprowadził do braku kontroli nad zatrzymanym z pokoju nr 2 w czasie jego powrotu z toalety, a około godz. 12:46 nie sprawdził zachowania się zatrzymanego przez wizjer przed otwarciem pokoju nr 2, - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. 2019 r. poz. 161) w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1-5 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia; II. Będąc funkcjonariuszem Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. i pełniąc służbę w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych w dniu [...] maja 2019 roku w godz. 6:00-14:00, naruszył dyscyplinę służbową poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych, tj. około godz. 6:06, 6:10, 6:16, 7:59, 8:56, 9:48, 9:52, 10:02, 10:45, 11:40, 12:00, 12:37 po sprawdzeniu zachowania się zatrzymanych w pokojach nr 1 i 2 i po powrocie zatrzymanego z toalety oraz zwolnieniu zatrzymanego z pomieszczeń PDOZ wielokrotnie pozostawił otwartą kratę na korytarzu, - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 2 pkt 10 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 roku; III. Będąc funkcjonariuszem Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. i pełniąc służbę w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych w dniu [...] maja 2019 roku w godz. 6:00-14:00, naruszył dyscyplinę służbową poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych, tj. w trakcie rozpoczęcia służby w PDOZ około godz. 6:00, w książce przebiegu służby w pozycji "1191" nie odnotował godziny przyjęcia służby oraz wpisał, że w pokoju nr 2 przebywa zatrzymany, co było niezgodne ze stanem faktycznym, nie dokonał przeglądu stanu technicznego pomieszczeń z zatrzymanymi oraz magazynu z pościelą pomimo udokumentowania tych czynności w książce przebiegu służby, w godz. 6:11-6:12 nie odnotował w książce przebiegu służby faktu sprawdzenia przez wizjer zatrzymanych w pokojach nr 1 i 2, około godz. 7:01, po sprawdzeniu zachowania się zatrzymanych przez wizjer, w książce przebiegu służby odnotował, że zatrzymani siedzą na łóżkach, gdzie w rzeczywistości osoba zatrzymana w pokoju nr 2 leżała na pryczy, natomiast około godz. 14:00, w trakcie przekazania służby w PDOZ, w książce przebiegu służby nie odnotował liczby porządkowej i godziny przekazania służby oraz odnotował, że zatrzymany przebywa w pokoju nr 2, co było niezgodne ze stanem faktycznym, - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 7 ust. 1 pkt 1 i 5 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 roku. W sprawie ustalono, że nadkom. J. W. - I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w S. dokonał sprawdzenia sposobu pełnienia służby przez obwinionego w dniu [...] maja 2019 r. Sprawdzenie polegało na porównaniu zapisów z "Książki przebiegu służby" z zapisem monitoringu wizyjnego. Swoje spostrzeżenia zawarł w notatce służbowej z dnia [...] maja 2019 r., w której zaproponował Komendantowi Powiatowemu Policji w S. wszczęcie wobec policjanta postępowania dyscyplinarnego. Z ustaleń organów dyscyplinarnych wynika, że w dniu [...] maja 2019 r. obwiniony pełnił w godzinach 6:00-14:00 służbę w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych Komendy Powiatowej Policji w S.. Przed obwinionym służbę w pomieszczeniu pełnił st. sierż. R. B. O godzinie 6:05 przekazał swoje obowiązki wraz z dwoma osobami zatrzymanymi, ich depozytem oraz całym wyposażeniem. Przekazanie i przejęcie służby przez wymienionych funkcjonariuszy zostało, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odnotowane w "Książce przebiegu służby w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia". Do służby obwiniony został odprawiony przez zastępcę naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. - st. asp. M. Ł. Obwiniony dokonując zapisu odnoszącego się do przejęcia służby, nie odnotował godziny jej przejęcia oraz błędnie wskazał, że w pomieszczeniu nr 2 przebywa A. P. - co nie było zgodne ze stanem faktycznym. Poza tym przełożony stwierdził inne nieprawidłowości w sposobie pełnienia służby przez obwinionego w czasie 8 godzinnej służby: niedokonanie przeglądu stanu sprzętu technicznego pomieszczenia, niewłaściwy sposób sprawdzenia osób zatrzymanych w czasie ich wyjścia/wejścia do poszczególnych pomieszczeń, nieskorzystanie z wizjera w drzwiach przed ich otwarciem, niewłaściwe zapisy w książce służby, czy pozostawianie otwartej kraty na korytarzu. Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w S. uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Po rozpatrzeniu odwołania obwinionego, Komendant Wojewódzki Policji w B. orzeczeniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i wymierzył karę nagany. W pozostałej części orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w S. zostało utrzymane w mocy. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, w trakcie realizacji czynności dowodowych zebrano obszerny materiał dowodowy, na bazie którego możliwa jest obiektywna i wszechstronna ocena działań podejmowanych przez sierż. szt. R. F. w dniu [...] maja 2019 roku w trakcie służby w PdOZ. Organ wskazał, że podstawowym aktem prawym jest Zarządzenie nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych i doprowadzanych w celu wytrzeźwienia - z którym to dokumentem obwiniony został zapoznany i przyjął do stosowania w dniu [...] listopada 2016 r. (karta 20 akt). Ponadto, w dniu [...] marca 2019 r. Naczelnik Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji S. - asp. szt. W. G. przeprowadził indywidualne szkolenie dla obwinionego w zakresie zapisów wskazanego aktu prawnego oraz właściwego sposobu pełnienia służby w PdOZ (karta 19 akt). Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że obwiniony jest funkcjonariuszem z wieloletnim stażem służby w pionie prewencji i jak wynika z analizy akt dyscyplinarnych i akt osobowych, niejednokrotnie pełnił służby w PdOZ i chociażby już z tej racji winien mieć pełną świadomość, w jaki sposób winna być pełniona taka służba. Poza tym na wskazanym stanowisku służbowym, wśród znajdującej się tam dokumentacji służbowej, jest zarówno zarządzenie nr 130 KGP, jak i inne materiały odnoszące się do analizowanej tematyki, które w czasie mniej obciążonej służby, można przeczytać - uaktualniając swoją wiedzę. W ocenie Komendanta, analiza zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wskazuje zdecydowanie na lekceważące podejście obwinionego do obowiązków służbowych i rutynową realizację stawianych przed nim zadań. Oceniając zarzut odwołania dotyczący niewłaściwego zakwalifikowania nieprawidłowego wykonywania czynności służbowych związanych ze sprawdzeniem zatrzymanego i pomieszczenia w którym przebywa w odniesieniu do zapisów Zarządzenia nr 130 KGP, organ odwoławczy wskazał, że w § 21 pkt 1-5 tego aktu prawnego zawarto zalecenia dotyczące obowiązku sprawdzania osoby zatrzymanej przebywającej w pomieszczeniu dla zatrzymanych. Należy tego dokonać za każdym razem kiedy osoba taka się przemieszcza. Skoro tak, to skorzystanie z toalety jest bezsprzecznie opuszczeniem pomieszczenia, w którym przebywał. Tego jednak w sposób właściwy obwiniony nie uczynił. Komendant wskazał także na obowiązek sprawdzenia pomieszczenia przez wizjer w drzwiach przed ich otwarciem. Z racji tego, że niejednokrotnie w pomieszczeniach tych przebywają osoby niebezpieczne, wręcz wrogo nastawione do Policji, dla własnego bezpieczeństwa zasadne jest sprawdzenie co dzieje się w środku, gdzie przebywa zatrzymany, co robi, w jakim jest stanie. Tego również obwiniony nie zrealizował. Zdaniem organu nie znajduje żadnego usprawiedliwienia twierdzenie, że po umożliwieniu zatrzymanemu skorzystania z toalety obwiniony nie musiał go ponownie sprawdzać przed umieszczeniem w pomieszczeniu, gdyż przecież cały czas go obserwował w toalecie. Zgodnie z prawdą, obwiniony podczas pobytu w toalecie widzi plecy osoby z niej korzystającej. Nie widzi natomiast tego co jest bezpośrednio przed nią. Chociażby już z tego powodu konieczne jest sprawdzanie osób zatrzymanych za każdym razem kiedy opuszczają i ponownie wchodzą do pomieszczenia. Zastosowana w tym przypadku kwalifikacja prawna zarzutu pierwszego odnosi się właśnie do tej części związanej z osobistym, własnoręcznym, sprawdzeniem zatrzymanego. Natomiast jak wyjaśnił organ, kwestia sprawdzania zachowania zatrzymanych przez wizjer w drzwiach, poza opisaniem w § 10 ust. 3 Zarządzenia KGP, jest też pochodną zasady zachowania własnego bezpieczeństwa policjanta. Dlatego też obwiniony winien korzystać z zamontowanego w drzwiach wizjera, aby wyeliminować do minimum możliwość zaistnienia wydarzenia nadzwyczajnego. Niestety w trakcie służby w dniu [...] maja 2019 r. takiej postawy nie prezentował. Z kolei sytuacja, kiedy obwiniony odwraca się plecami do osoby zatrzymanej aby wydać mu koc jest w ogóle nie do przyjęcia. Zasadą jest, że to policjant ma obserwować zachowanie zatrzymanego, a nie odwrotnie. Zdaniem organu odwoławczego, opisana sytuacja (zarejestrowana na monitoringu) w sposób bezsprzeczny i nie budzący żadnych wątpliwości wskazuje na lekceważący stosunek obwinionego do przepisów i obowiązków służbowych. Odnosząc się do kwestii niezamykania kraty na korytarzu PdOZ, Komendant wskazał, że nie do przyjęcia jest sytuacja, że policjant nie korzysta z elementów wyposażenia pomieszczenia, które w swoim założeniu mają służyć jego bezpieczeństwu i zapobiegać wystąpieniu zjawisk niepożądanych. Zastosowany w kwalifikacji prawnej § 10 ust. 2 pkt 10 cytowanego zarządzenia wskazuje jednoznacznie, iż do obowiązków policjantów pełniących służbę w pomieszczeniu należy otwieranie i zamykanie wejść, wyjść i przejść. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie twierdzenie, że obwiniony nie był świadomy faktu, że krata jest w pełni sprawna. Przeczą temu chociażby zapisy monitoringu, gdzie widać jak poprzednik obwinionego ową kratę zarówno otwiera, jak i zamyka. Komendant przyznał, że krata była przez pewien czas niesprawna i musiał upłynął jakiś czas do chwili jej naprawy, jednak w czasie pełnienia służby w dniu [...] maja 2019 r. krata i zamek były w pełni sprawne o czym obwiniony przekonał się w tym dniu naocznie. Obwiniony miał więc pełną wiedzę, że kratę należy zamykać, co wynika wprost z zapisów omawianego zarządzenia oraz poleceń i instruktaży przeprowadzanych przez przełożonych. Fakt wcześniejszego uszkodzenia kraty nie jest więc kwestią istotną dla bytu zarzucanych obwinionemu deliktów dyscyplinarnych. W ocenie organu, nie sposób też przychylić się do potrzeby doprecyzowania treści zarzutu o kwestię zamykania kraty na klucz przez obwinionego. Kierując się zasadami logiki, skoro w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych (z różnych przyczyn i powodów) zamontowana została krata z zanikiem, to intencją montującego z całą pewnością była konieczność korzystania z tego zamka. Komendant Wojewódzki Policji nie zgodził się również z zarzutem dowolnego uznania naruszenia dyscypliny służbowej w zakresie prawidłowego dokumentowania przebiegu służby w "Książce przebiegu służby". Wyższy przełożony dyscyplinarny wskazał, że zadaniem osób pełniących służbę w PdOZ wszelkich jednostek Policji, gdzie się one znajdują, jest takie wypełnianie dokumentacji służbowej - zwłaszcza "Książki przebiegu służby", aby na podstawie zawartych tam wpisów można było prześledzić cały ośmiogodzinny dyżur policjanta. Pierwszą, podstawową kwestią jest więc rozpoczęcie służby. Nie wystarcza tu zapis "Przejęcie służby od ....". Konieczne jest doprecyzowanie tego zapisu o konkretną godzinę i minutę tego przejęcia. W przypadku obwinionego tego doprecyzowania zabrakło. Zdaniem organu odwoławczego wynikało to z rutynowego i zarazem lekceważącego podejścia do obowiązków służbowych. W ocenie organu, przepis § 7 ust. 1 pkt 5 zarządzenia nr 130 nie wykazuje się zbytnią ogólnikowością. Komendant Główny Policji nakazał wprost policjantom pełniącym służbę w PdOZ sprawdzanie poprawności działania wszystkich znajdujących się w pomieszczeniu urządzeń, jego wyposażenia - w tym w szczególności tych mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa osobom w nim przebywającym. Skoro więc w "Książce przebiegu służby" wpisywać należy wszelkie istotne wydarzenia zaistniałe w trakcie służby, to niewątpliwie odnotowanie kontroli poprawności działania wyposażenia pomieszczenia jest takim "wydarzeniem". Komendanta Wojewódzki Policji podkreślił, że zapisy w "Książce przebiegu służby" muszą być zgodne ze stanem fatycznym i muszą być odnotowywane. W zakresie rzetelności wpisów obwiniony naruszył zaś dyscyplinę służbową i zastosowana przez przełożonego dyscyplinarnego kwalifikacja prawna oddaje stan faktyczny. Zdaniem organu, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym kwestia przesunięcia czasowego zegara systemu monitoringu wizyjnego zamontowanego w PdOZ. Czas nagrania znajduje swoje odzwierciedlenie zarówno w treści "Notatki służbowej" nadkom. J. W., jak i w treści przedstawionych obwinionemu zarzutów. Czas poszczególnych, pojedynczych deliktów dyscyplinarnych, których w dniu [...] maja 2019 r. dopuścił się obwiniony odzwierciedla jednoznacznie zapis kamer. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu braku uzasadnienia prawnego zaskarżonego orzeczenia oraz zarzutu przeprowadzenia oględzin zapisu monitoringu bez pouczenia obwinionego i jego obrońcy o prawie do udziału w tej czynności. Komendant wyraził pogląd, że wszystkie uprawnienia obwinionego wskazane zostały w art. 135f ustawy o Policji i stanowią integralną część "Postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego". Osoba obwiniona nie ma ani wskazywanego przez obrońcę prawa do powiadamiania jej o planowanych przez rzecznika dyscyplinarnego czynnościach dowodowych, ani tym bardziej nie ma prawa do osobistego w nich udziału. Organ odwoławczy uznał zatem, że wina obwinionego w zakresie przedstawionych mu wszystkich trzech zarzutów dyscyplinarnych nie budzi żadnych wątpliwości. Natomiast doszedł do wniosku, przychylając się do argumentacji zaprezentowanej przez jednego z członków Komisji powołanej do zbadania zaskarżonego odwołaniem orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji, że ranga przewinień zarzuconych obwinionemu i jego zawinienie, winny zostać napiętnowane poprzez zastosowanie wobec niego kary dyscyplinarnej "nagany", która to kara jawi się jako wystarczająca i w tym zakresie uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji. Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się R. F. W skardze złożonej do tut. Sądu, działająca w jego imieniu pełnomocnik, zaskarżając je w całości, zarzuciła naruszenie: 1. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1-5 Zarządzenia nr 130 KGP - wobec dowolnego uznania, że zachowanie sierż. szt. R. F. w dniu [...] maja 2019 r. w godz. 6:00 - 14:00 naruszyło dyscyplinę służbową poprzez: nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych, tj. około godz. 6:06 niewłaściwie przeprowadził sprawdzenie zatrzymanego z pokoju nr 1 po powrocie jego z toalety, około godz. 6:09 nie sprawdził zachowania się zatrzymanego przez wizjer przed otwarciem pokoju nr 1, w godz. 6:13 - 6:15 niewłaściwie przeprowadził sprawdzenie zatrzymanego w pokoju nr 2, około godz. 10:02 nie sprawdził zachowania się zatrzymanego przez wizjer przed otwarciem pokoju nr 2, o godz. 12:00 doprowadził do braku kontroli nad zatrzymanym z pokoju nr 2 w czasie jego powrotu z toalety, a około godz. 12:46 nie sprawdził zachowania się zatrzymanego przez wizjer przed otwarciem pokoju nr 2, w sytuacji gdy: - § 21 ust. 1 pkt 1-5 Zarządzenia nr 130 KGP wprowadza obowiązek "sprawdzenia osoby zatrzymanej", niemniej nie dookreśla sposobu wykonania tej czynności, a zatem stanowisko organu jakoby sposób wykonania sprawdzenia osoby zatrzymanej przez obwinionego był niewłaściwy jest nieuprawnione, bowiem brak jest prawnie usankcjonowanych wytycznych w zakresie sposobu oraz procedury czynienia zadość temu obowiązku, zwłaszcza w obliczu okoliczności, iż zatrzymany w czasie korzystania z toalety (po którym miało nastąpić sprawdzenie) znajdował się pod nadzorem obwinionego, których obserwował go cały czas, a nadto korzystał z niej przy otwartych drzwiach, a zatem nie zachodziło żadne prawdopodobieństwo, że w tym czasie mógłby wejść w posiadanie przedmiotów niebezpiecznych, - wobec przypisania obwinionemu zadań i obowiązków, które nie wynikają z powołanej podstawy prawnej, albowiem wskazany w kwalifikacji prawnej zarzutu § 21 ust. 1 pkt 1-5 Zarządzenia nr 130 KGP nie dotyczy w ogóle obowiązku sprawdzenia przez wizjer zachowania osoby przebywającej w pokoju przed otworzeniem drzwi, podobnie jak obowiązku zapewnienia stałego nadzoru nad zatrzymanym i sposobu eskortowania jego osoby, zaś nieuprawnionym jest korygowanie uchybień w zakresie niewłaściwej kwalifikacji prawnej zarzutu poprzez wskazanie stosownych w tym zakresie przepisów w uzasadnieniu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, - kamery zamontowane w pomieszczeniach PdOZ wykazują przesunięcia zegara, a przez to rozbieżności czasowe w zakresie czynności wykonywanych przez obwinionego, a zatem godziny wskazanych w treści zarzutu są nieprawidłowe; 2. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 2 pkt 10 Zarządzenia nr 130 KGP, wobec dowolnego uznania, że obwiniony pełniąc służbę w PdOZ w dniu 9 maja 2019 r. w godz. 6:00 - 14:00 naruszył dyscyplinę służbową poprzez: nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych, tj. około godz. 6:06, 6:10, 6:16, 7:59, 8:56, 9:48, 9:52, 10:02, 10:45, 11:40, 12:00, 12:37 po sprawdzeniu zachowania się zatrzymanych w pokojach nr 1 i 2 po powrocie zatrzymanego z toalety oraz zwolnieniu zatrzymanego z pomieszczeń PdOZ wielokrotnie pozostawił otwartą kratę na korytarzu, w sytuacji gdy: - z powołanego § 14 ust. 2 pkt 10 Zarządzenia nr 130 KGP nie wynika obowiązek zamykania na klucz kraty między korytarzem prowadzącym do zamykanych na klucz pokoi zatrzymanych a drugim korytarzem, zaś brak jest podstaw do przyjęcia wykładni rozszerzającej przepisu, a nadto przedmiotowa krata, zgodnie z przyjętą praktyką, nie była zamykana przez funkcjonariuszy od lat, - kamery zamontowane w PdOZ wykazują przesunięcia zegara, a przez to rozbieżności czasowe w zakresie czynności wykonywanych przez obwinionego, a zatem godziny wskazanych w treści zarzutu są nieprawidłowe; 3. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 7 ust. 1 pkt 1 i 5 Zarządzenia nr 130 KGP, wobec dowolnego uznania, że obwiniony pełniąc służbę w PdOZ w dniu 9 maja 2019 roku w godz. 6:00 - 14:00 naruszył dyscyplinę służbową poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych, tj. w trakcie rozpoczęcia służby w PDOZ około godz. 6:00 w książce przebiegu służby w pozycji 1191 nie odnotował godziny przyjęcia służby oraz wpisał, że w pokoju nr 2 przebywa zatrzymany co było niezgodne ze stanem faktycznym, nie dokonał przeglądu stanu technicznego pomieszczeń z zatrzymanymi oraz magazynu z pościelą pomimo udokumentowania tych czynności w książce przebiegu służby, w godz. 6:11 - 6:12 nie odnotował w książce przebiegu służby faktu sprawdzenia przez wizjer zatrzymanych w pokojach nr 1 i 2, około godz. 7:01 po sprawdzeniu zachowania się zatrzymanych przez wizjer w książce przebiegu służby odnotował, że zatrzymani siedzą na łóżkach, gdzie w rzeczywistości osoba zatrzymana w pokoju nr 2 leżała na pryczy, natomiast około godz. 14:00 w trakcie przekazania służby w PdOZ w książce przebiegu służby nie odnotował liczby porządkowej i godziny przekazania służby oraz odnotował, że zatrzymany przebywa w pokoju nr 2 co było niezgodne ze stanem faktycznym, w sytuacji gdy: - brzmienie powołanego w kwalifikacja prawna zarzucanego czynu, tj. przepisu § 7 ust. 1 pkt 5 Zarządzenia nr 130 KGP wykazuje się dużą dozą ogólnikowości i odwołaniem do innych przepisów zarządzenia, co wskazywało na konieczność doprecyzowania tych przepisów prawa, z których miał wynikać obowiązek określonego zachowania obwinionego, jak choćby wpisanie w książce przebiegu służby sprawdzenia przez wizjer zatrzymanych, - uchybienia te stanowią jedynie nieumyślne, incydentalne przeoczenia o znikomej szkodliwości oraz omyłki pisarskie, nie stanowiące celowego "niewykonywania obowiązków wynikających z przepisów prawa", - kamery zamontowane w pomieszczeniach PdOZ wykazują przesunięcia zegara, a przez to rozbieżności czasowe w zakresie czynności wykonywanych przez obwinionego, a zatem godziny wskazanych w treści zarzutu są nieprawidłowe. 4. art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, wobec sporządzenia uzasadnienia do orzeczenia bez należytego uzasadnienia prawnego tj. wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem treści przepisów prawa resortowego oraz ich wykładni, które w ocenie przełożonego dyscyplinarnego naruszył obwiniony, argumentując uchybienia praktyką organu z której wynika, iż "bardzo trudno jest wskazać wzorcowe uzasadnienie prawne orzeczeń dyscyplinarnych. Jedne są bardziej rozbudowane i szczegółowe, inne nie, jednak zdecydowana większość z nich jest właściwa, czego nie sposób zaaprobować"; 5. art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, wobec rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia mimo nieustalenia pełnego stanu faktycznego, a to wobec odstąpienia od wyjaśnienia wszystkich okoliczności czynów zarzucanych obwinionemu, jak choćby kwestii wieloletniej awarii kraty na korytarzu, a w efekcie wykształcenia praktyki pozostawania jej otwartej, czy przesunięć zegara w poszczególnych kamerach zamontowanych w PdOZ faktycznie wskazujących na inny czas czynności wykonywanych przez obwinionego; 6. art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji i art. 171 § 1 i 2 Kpk wobec rozstrzygnięcia sprawy na podstawie dowodu w postaci nagrań z kamer zamontowanych na korytarzu i w dwóch pokojach, w których przebywają osoby zatrzymane, udokumentowanych w postaci protokołu oględzin tychże nagrań, co nastąpiło bez pouczenia obwinionego o prawie do udziału w tych czynnościach, jak również bez uprzedniego zawiadomienia go o miejscu i terminie przeprowadzenia tych czynności; 7. art. 134h ustawy o Policji, wobec przyjęcia, że ranga przewinień zarzuconych obwinionemu i jego zawinienie, winny zostać napiętnowane przez zastosowanie wobec niego kary dyscyplinarnej "nagany", która to kara jawi się jako wystarczająca pomimo, że kara jaka konsekwencja przyjęcia winy funkcjonariusza winna być adekwatna do naruszeń obowiązków wynikających z przepisów prawa powołanych w kwalifikacji prawnej, które w tej sprawie nie korespondują z ustalonym działaniem Skarżącego. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik wniosła o uchylenie orzeczeń wydanych w obu instancjach. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola działania administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, odbywa się z uwzględnieniem kryterium zgodności z prawem. W rozpatrywanym przypadku kontrolą objęte zostało orzeczenie dyscyplinarne. Rozpoznając skargę na tego typu rozstrzygnięcie sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy dyscyplinarnej, ale kontroluje legalność przeprowadzonego postępowania i wydanego orzeczenia dyscyplinarnego. Oceniając zaskarżone orzeczenie Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości działania organów dyscyplinarnych (vide art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 oraz art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. w zw. z art. 138 ustawy o Policji.). Analizując dowody zebrane w toku postępowania dyscyplinarnego i ich ocenę przeprowadzoną w zaskarżonych orzeczeniach, w konfrontacji z zarzutami stawianymi w skardze, Sąd nie może się zgodzić, że doszło do zarzucanych przez pełnomocnika naruszeń prawa. Organy dyscyplinarne zidentyfikowały poszczególne zachowania skarżącego oraz w sposób wystarczająco dokładny opisały i wyjaśniły na czym polegało nieprawidłowe wykonanie obowiązków służbowych, co pozwalało na skuteczne postawienie zarzutów naruszenia dyscypliny służbowej. Wbrew twierdzeniom skargi zachowania skarżącego zostały prawidłowo zakwalifikowane jako delikty dyscyplinarne i należycie przyporządkowane do właściwej podstawy prawnej, tzn. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, skonkretyzowanej odpowiednimi zapisami zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia (Dz. Urz. KGP z 2012 r. poz. 42). Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne stanowiące podstawę postawienia obwinionemu zarzutów dyscyplinarnych. Ustalenia te zostały oparte przede wszystkim na dowodzie z zabezpieczonego monitoringu wizyjnego, obejmującego obszar korytarza PdOZ oraz dwóch pomieszczeń, w których znajdowali się zatrzymani. Z nagrań kamer monitoringu sporządzony został szczegółowy protokół oględzin. Przeprowadzono również dowód z zeznań J. W., do którego obowiązków należał bezpośredni nadzór nad pracą funkcjonariuszy i który dokonał sprawdzenia sposobu pełnienia służby w PdOZ, udokumentowanego notatką służbową z dnia [...] maja 2019 r. Dowody te pozwoliły na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności i przypisanie skarżącemu zawinienia w popełnieniu zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Stwierdzono bowiem następujące nieprawidłowości w sposobie pełnienia służby przez obwinionego w dniu [...] maja 2019 r. w czasie 8 godzinnej służby w PdOZ: niedokonanie przeglądu stanu sprzętu technicznego pomieszczenia; niewłaściwy sposób sprawdzenia osób zatrzymanych w czasie ich wyjścia/wejścia do poszczególnych pomieszczeń (sprawdzenie jedynie pleców bądź ograniczenie się do kontroli bocznych powierzchni ciała – okolic żeber i bocznych kieszeni); brak kontroli nad zatrzymanym w czasie jego powrotu z toalety (zatrzymany szedł za obwinionym, w czasie wydawania osobie zatrzymanej koca obwiniony stał tyłem do zatrzymanego); nieskorzystanie z wizjera w drzwiach przed ich otwarciem; pozostawianie otwartej kraty na korytarzu; niewłaściwe zapisy w książce służby: (-) w pozycji "1191" nie odnotował godziny przyjęcia służby, (-) wpisał, że w pokoju nr 2 przebywa zatrzymany A. P., co było niezgodne ze stanem faktycznym (w rzeczywistości przebywał inny zatrzymany), (-) nie dokonał przeglądu stanu technicznego pomieszczeń z zatrzymanymi oraz magazynu z pościelą pomimo udokumentowania tych czynności w książce przebiegu służby, (-) nie odnotował faktu sprawdzenia przez wizjer zatrzymanych w pokojach nr 1 i 2, (-) po sprawdzeniu zachowania się zatrzymanych przez wizjer, w książce przebiegu służby odnotował, że zatrzymani siedzą na łóżkach, gdzie w rzeczywistości osoba zatrzymana w pokoju nr 2 leżała na pryczy, (-) w trakcie przekazania służby w PdOZ, w książce przebiegu służby nie odnotował liczby porządkowej i godziny przekazania służby oraz odnotował, że zatrzymany przebywa w pokoju nr 2, co było niezgodne ze stanem faktycznym. Zdaniem Sądu, bezpodstawny jest zarzut nieustalenia pełnego stanu faktycznego. W sprawie odniesiono się do podnoszonej przez obrońcę w odwołaniu kwestii wieloletniego uszkodzenia kraty oraz przesunięcia czasu monitoringu. Jak ustalono, w dniu [...] maja 2019 r. krata i zamek były w pełni sprawne, o czym obwiniony przekonał się naocznie przejmując służbę w tym dniu od swojego poprzednika. Argumenty skargi odnoszące się do braku świadomości skarżącego co do sprawności kraty nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonych dowodach. Z zapisu monitoringu wynika, że funkcjonariusz zdający służbę otwierał i zamykał kratę w obecności skarżącego. Komendant słusznie zatem wskazał, że fakt wcześniejszego uszkodzenia kraty nie jest istotny dla bytu zarzucanych skarżącemu deliktów dyscyplinarnych. Skoro w dniu [...] maja 2019 r. skarżący widział sprawną kratę, to powinien dostosować się do obowiązku jej zamykania w każdym przypadku przemieszczania się po PdOZ. Oprócz tego obwiniony i jego obrońca nie przedstawili – poza gołosłownymi twierdzeniami – zadowalających i dających się zweryfikować argumentów w kwestii faktycznego istnienia rozbieżności czasowych związanych z przesunięciem zegara kamer monitoringu. Organy zweryfikowały natomiast, że czas nagrania znajduje swoje odzwierciedlenie zarówno w treści "Notatki służbowej" nadkom. J. W., jak i w treści przedstawionych obwinionemu zarzutów. Czas poszczególnych, pojedynczych deliktów dyscyplinarnych, których w dniu [...] maja 2019 r. dopuścił się obwiniony odzwierciedla jednoznacznie zapis kamer. Przechodząc do rozpoznania kolejnych zarzutów zauważenia wymaga, że w skardze zasadniczo kwestionowana jest ocena prawna zachowań skarżącego, nie jest natomiast podważany ich przebieg, który jednoznacznie wynika z zapisu monitoringu. W zakresie pierwszego z zarzucanych skarżącemu przewinień dyscyplinarnych wskazać należy, że przepisy § 21 ust. 1 zarządzenia nr 130 KGP określają obowiązek sprawdzenia osoby zatrzymanej, w tym zwłaszcza, po opuszczeniu i po powrocie do pomieszczenia dla niej przeznaczonego. Nie powinno budzić wątpliwości, że celem sprawdzenia, o którym mowa jest stwierdzenie, czy dana osoba posiada przedmioty których posiadanie jest zabronione. Przełożeni dyscyplinarni słusznie wytknęli, że nie jest wystarczające – jak uczynił to skarżący – ograniczenie się do sprawdzenia jedynie pleców, bądź bocznych powierzchni ciała – okolic żeber i bocznych kieszeni. Stwierdzone zachowania wskazują, że skarżący czynności sprawdzenia dokonywał pobieżnie i rutynowo. Zgodzić się można z pełnomocnikiem, że § 21 zarządzenia nr 130 nie odnosi się do obowiązku sprawdzania przez wizjer zachowania osoby przebywającej w pokoju przed otworzeniem drzwi, podobnie jak i obowiązku stałego nadzoru nad zatrzymanym oraz sposobu eskortowania jego osoby. Istotne jest jednak, że w tym zakresie w uzasadnieniu wydanych orzeczeń organy odwołały się dodatkowo do treści § 10 ust. 3 tego aktu, który stanowi, że każdorazowo przed otworzeniem drzwi pokoju, w którym przebywa osoba umieszczona w pomieszczeniu, policjant jest zobowiązany sprawdzić przez wizjer jej zachowanie. Motywy orzeczenia organu I instancji przywołują też treść § 13 ust. 1 zarządzenia, zgodnie z którym policjant pełniący służbę w pomieszczeniu może umożliwić przebywanie poza pokojem osoby umieszczonej w pomieszczeniu jedynie w uzasadnionych przypadkach oraz gdy poza pokojami nie przebywa inna taka osoba. W trakcie przebywania osoby poza pokojem policjant jest obowiązany zapewnić stały jej nadzór. Przełożony dyscyplinarny wskazał przy tym, że w analizowanej sytuacji policjant idąc pierwszy i pozostawiając zatrzymanego za sobą albo odwracając się tyłem do osoby zatrzymanej i wykonując inne czynności, bez możliwości ciągłej obserwacji, nie zapewnił tym samym stałego nadzoru nad tą osobą. Brak ostatnio wymienionych zapisów zarządzenia w opisie zarzucanych skarżącemu przewinień dyscyplinarnych nie stanowi jednak uchybienia, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonych orzeczeń. Odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną, i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Także ewentualna niewłaściwa bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionemu przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż – inaczej, niż w prawie karnym – naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym prawa materialnego wymaga uwzględnienia tylko o tyle, o ile naruszenie to wywarło wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 maja 2012 r. sygn. IV SA/Po 206/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 maja 2019 r. sygn. II SA/Bk 175/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przypadku każdego z zarzucanych skarżącemu przewinień wskazano prawidłową podstawę prawną, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji skonkretyzowaną i o odpowiednie zapisy zarządzenia oraz opis pożądanych zachowań wymienionych w przedmiotowym zarządzeniu. Z całokształtu ustaleń i oceny zaprezentowanej w orzeczeniach jednoznacznie zaś wynika, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej w postaci nieprawidłowego wykonania czynności służbowych. Podkreślenia wymaga ponadto, że szczególny charakter służby publicznej funkcjonariuszy Policji umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym także odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zaniechanie czynności służbowej przez funkcjonariusza albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, nawet gdy nie wywołują negatywnych następstw, stanowią naruszenie dyscypliny służbowej (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. I OSK 1902/12, dostępny w CBOSA). Wobec powyższego na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1-5 Zarządzenia nr 130 KGP. Zdaniem Sądu właściwie również zakwalifikowano jako naruszenie dyscypliny służbowej wielokrotne pozostawienie otwartej kraty po sprawdzeniu zachowania się zatrzymanych w pokojach nr 1 i 2 i po powrocie zatrzymanego z toalety oraz zwolnieniu zatrzymanego z PdOZ. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 10 zarządzenia nr 130 KGP, do obowiązków policjantów pełniących służbę w pomieszczeniu należy w szczególności otwieranie i zamykanie wejść, wyjść i przejść w pomieszczeniu, zgodnie z zasadami ustalonymi w niniejszym zarządzeniu. Bez znaczenia jest okoliczność uprzedniego uszkodzenia kraty, skoro w dniu [...] maja 2019 r. była ona sprawna, co potwierdził monitoring (policjant przekazujący służbę w obecności skarżącego otwierał i zamykał kratę). Niezrozumiała jest zaś argumentacja, że ze wskazanego przepisu zarządzenia nie wynika obowiązek zamykania kraty na klucz. W tym względzie trafnie argumentuje organ, że skoro w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych zamontowana została krata z zamkiem, to zasady logiki – ale i też bezpieczeństwa – nakazują korzystanie z niego. Tym samym bezpodstawne okazały się zarzuty naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 2 pkt 10 Zarządzenia nr 130 KGP. W sprawie ustalono ponadto szereg nieprawidłowości związanych z dokumentowaniem służby przez skarżącego w dniu [...] maja 2019 r. (nie odnotowanie godziny przyjęcia służby; wpisanie, że w pokoju nr 2 przebywa zatrzymany A. P., co było niezgodne ze stanem faktycznym - w rzeczywistości przebywał inny zatrzymany; nie dokonanie przeglądu stanu technicznego pomieszczeń z zatrzymanymi oraz magazynu z pościelą pomimo udokumentowania tych czynności w książce przebiegu służby; nie odnotowanie faktu sprawdzenia przez wizjer zatrzymanych w pokojach nr 1 i 2; po sprawdzeniu zachowania się zatrzymanych przez wizjer, obwiniony odnotował w książce przebiegu służby, że zatrzymani siedzą na łóżkach, gdzie w rzeczywistości osoba zatrzymana w pokoju nr 2 leżała na pryczy; w trakcie przekazania służby obwiniony w książce przebiegu służby nie odnotował liczby porządkowej i godziny przekazania służby oraz odnotował, że zatrzymany przebywa w pokoju nr 2, co było niezgodne ze stanem faktycznym. Zwrócić należy uwagę, że podstawowym dokumentem w PdOZ jest książka przebiegu służby, w której odnotowuje się przebieg służby, wydarzenia w jej trakcie oraz wykonywanie zadań w pomieszczeniu, a także zachowanie osób znajdujących się w pomieszczeniu (§ 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 czerwca 2012 r. w sprawie pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, pokoi przejściowych i policyjnych izb dziecka, regulaminu pobytu w tych pomieszczeniach, pokojach i izbach oraz sposobu postępowania z zapisami obrazu z tych pomieszczeń, pokoi i izb, Dz.U z 2012 r. poz. 638, oraz § 7 i § 14 ust. 2 pkt 1 zarządzenia Nr 130 KGP). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 i 5 zarządzenia, w książce przebiegu służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, policjant pełniący służbę w pomieszczeniu, a w przypadku gdy pomieszczenie dzieli się na oddziały - również dyżurny zmiany odnotowuje przebieg służby, wydarzenia w jej trakcie oraz wykonywanie zadań w pomieszczeniu, w szczególności rozpoczęcie i zakończenie służby oraz zadania, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 3-6 i 8. Zadaniami tymi są m.in. przegląd wyposażenia pomieszczenia oraz poprawności działania znajdujących się w nim urządzeń, w tym urządzeń wpływających na poziom bezpieczeństwa osób przebywających w pomieszczeniu, z zastrzeżeniem § 22 ust. 5 (jeżeli w pokoju przebywa osoba skazana, tymczasowo aresztowana, zatrzymana lub doprowadzona w celu wytrzeźwienia, przegląd wyposażenia pomieszczenia oraz poprawności działania znajdujących się w nim urządzeń, w tym urządzeń wpływających na poziom bezpieczeństwa osób przebywających w pomieszczeniu, przeprowadza policjant). Niewątpliwie przepisy zawarte w § 7 zarządzenia mają ogólny charakter, tym niemniej nie może ulegać wątpliwości, że nie jest pożądane odnotowywanie przebiegu służby w sposób niezgodny ze stanem faktycznym, czy też niewystarczająco precyzyjny, jak również pomijanie określonych czynności, które miały miejsce. Okoliczność, że pewne rozbieżności nie są istotne i nie pociągają jakichkolwiek negatywnych reperkusji ani dla zatrzymanych, ani dla Policji, nie ma znaczenia dla obiektywnego stwierdzenia nieprawidłowości w wykonywaniu danej czynności służbowej. Powtórzyć należy, że zaniechanie czynności służbowej przez funkcjonariusza albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, nawet gdy nie wywołują negatywnych następstw, stanowią naruszenie dyscypliny służbowej. Okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego mogą mieć natomiast – w zależności od okoliczności konkretnego przypadku – wpływ na wymiar kary, czy też odstąpienie od ukarania. W związku z powyższym argumenty skargi w zakresie zarzutu naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 7 ust. 1 pkt 1 i 5 zarządzenia nr 130 KGP nie mogły skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego z obrotu prawnego. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji i art. 171 § 1 i 2 Kpk. Pełnomocnik zarzuca brak pouczenia obwinionego o prawie do udziału w czynności oględzin nagrań z kamery monitoringu oraz brak uprzedniego zawiadomienia go o miejscu i terminie przeprowadzenia tych czynności. Analizując przepisy ustawy o Policji nasuwa się spostrzeżenie, że zawarta w niej regulacja odpowiedzialności dyscyplinarnej jest unormowaniem całościowym, a przepisy Kodeksu postępowania karnego mogą znaleźć zastosowanie jedynie "odpowiednio" i tylko w zakresie określonym w art. 135p ustawy. Wśród przepisów tego Kodeksu wymienionych w art. 135p ustawy o Policji nie ma natomiast przepisów dotyczących oględzin. Przepis ten w ustępie pierwszym stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Poza tym z przepisu art. 135f ustawy o Policji i innych przepisów tej ustawy nie wynika, aby w postępowaniu dyscyplinarnym ustawodawca przyznał obwinionemu i jego obrońcy prawo do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach tego postępowania, w tym prawo do uczestniczenia w czynności oględzin zapisu monitoringu. Skład orzekający podziela poglądy wyrażane już w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, że z art. 135f ust. 3 ustawy o Policji wynika przede wszystkim, że ustanowiony obrońca, o ile udzielone mu pełnomocnictwo nie zawiera w tym zakresie ograniczeń, może działać w całym toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia. Nie oznacza to jednak, by uprawnienia obrońcy były szersze od praw jego mocodawcy, a w szczególności by mógł on uczestniczyć w czynnościach procesowych, w których sam obwiniony nie może brać udziału. Ponadto, wskazane przez pełnomocnika przepisy art. 171 § 1 i 2 Kpk dotyczą zasad przeprowadzania przesłuchania i uprawnień oskarżonego i obrońcy oskarżonego do zadawania pytań przesłuchiwanym. Przepisy te nie mają zastosowania do policjanta obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym oraz obrońcy tego obwinionego. Przepis ten nie jest przepisem dotyczącym świadków, leczy regulacją przyznającą określonym podmiotom uprawnienie do zadawania pytań osobie przesłuchiwanej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 348/17 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 maja 2019 r. sygn. II SA/Bk 175/19 i z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. II SA/Bk 240/18, dostępne w CBOSA). Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Orzeczenia dyscyplinarne zawierają wystarczające uzasadnienie prawne. W okolicznościach faktycznych sprawy przytoczono przepisy ustawy o Policji, przepisy prawa resortowego, zaprezentowano przy tym sposób ich rozumienia i odniesiono do poszczególnych zachowań obwinionego. Należy również stwierdzić, że wymierzenie kary nagany, a więc kary oznaczającej wytknięcie niewłaściwego postępowania, odbyło się z poszanowaniem ustawowych dyrektyw wymiaru kar, przewidzianych w art. 134h ustawy o Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kar adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. II SA/Bk 908/17 i przywołane tam orzecznictwo, dostępny w CBOSA). Sąd nie może ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. I OSK 4199/18, dostępny w CBOSA). Wyższy przełożony dyscyplinarny "modyfikując" wymierzoną w pierwszej instancji karę, prawidłowo ocenił całokształt okoliczności oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie, a orzekając o karze nagany uwzględnił ustawowe dyrektywy jej wymiaru, jako najlżejszej z możliwych kar dyscyplinarnych. Zdaniem Sądu, organy dyscyplinarne w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne, zebrały materiał dowodowy i właściwie zakwalifikowały zachowania skarżącego. W sposób nie budzący wątpliwości wykazano kwestię zawinienia skarżącego w popełnieniu zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Skarżącemu zagwarantowano udział w toczącym się postępowaniu w granicach wynikających z art. 135f ustawy o Policji. Po wniesieniu odwołania powołano obligatoryjną w tym przypadku komisję do zbadania orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji. Członkowie tej komisji wypowiedzieli się jednoznacznie o winie skarżącego w popełnieniu zarzucanych mu przewinień. Komendant Wojewódzki Policji przychylił się jednocześnie do stanowiska wyrażonego przez jednego z członków komisji odnośnie wątpliwości w zakresie wymierzenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i zdecydował o zreformowaniu orzeczenia organu I instancji w tym zakresie. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z regułami przewidzianymi w ustawie o Policji, a wymierzona kara jest adekwatna do zarzucanych skarżącemu deliktów dyscyplinarnych oraz okoliczności jego popełnienia. W związku z tym, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. jest zgodne z prawem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.