II SA/Bk 994/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr ., utrzymał w mocy decyzję Starosty W., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], w sprawie udzielenia Polskim Sieciom E. S.A. z siedzibą w K. – J. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. Nr [...] o pow. ogólnej 0,5960 ha i nr [...] o pow. ogólnej 0,5200, ha, położonej w obrębie ewidencyjnym N. R., gmina W. M., stanowiącej własność L. R., zam. ul. [...], Ł., dla której Sąd Rejonowy w Z.IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w W. M. prowadzi urządzoną księgę wieczystą nr [...], w celu przeprowadzenia prac budowlanych polegających na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych nad nieruchomością w pasie o zajętości 0,0888 ha w dz. nr [...] i 0,1339 ha w dz. nr [...], związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV N. – O., wraz z rozbudową stacji 400/110 kV N. oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja Wojewody P. została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. Polskie Sieci E. S.A. z siedzibą w K. – J. (dalej: spółka, inwestor) wystąpiły o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], Starosta W. udzielił spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części ww. nieruchomości gruntowych w celu przeprowadzenie określonych wyżej prac budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ wskazał na konieczność precyzyjniejszego ustalenia treści żądania strony. W dniu [...] maja 2014 r. Starosta W., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518; dalej: u.g.n.) wydał decyzję, znak: [...], ograniczającą sposób korzystania z przedmiotowych nieruchomości przez L. R . Konsekwencją tej decyzji było wydanie przez Starostę W., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], udzielającej spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania ww. robót budowlanych. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że inwestor w złożonym wniosku w sposób obszerny wykazał przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zakreślił również obszar nieruchomości, na którym ma być prowadzona inwestycja. Ponadto organ I instancji stwierdził, że konieczne jest niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości, gdyż jest to uzasadnione zabezpieczeniem gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. W ocenie organu, realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na budowie linii elektroenergetycznej 400 kV N. – O. wraz z rozbudową stacji 400/100 kV N. jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Wskazano m.in., że przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodni obszar kraju. System przesyłowy w Polsce, zwłaszcza w części północno-wschodniej, wymaga wielu nowych inwestycji oraz modernizacji istniejącej infrastruktury. Podniesiono także, że gruntowna przebudowa infrastruktury w tej części kraju jest niezbędna do funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii. Organ zaznaczył również, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 a u.g.n. jest szczególnie ważne dla inwestora, gdyż pozwoli mu na uzyskanie pozwolenia na budowę, na którą już poniósł duże nakłady finansowe. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1a u.g.n., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że dodany, mocą ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590), art. 124 ust. 1a przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości w przypadkach, gdy wywłaszczenie polega na czasowym ograniczeniu korzystania z nieruchomości. Ponadto przepis ten rozszerzył katalog przesłanek uprawniających do wydania takiej decyzji o przypadki uzasadnione ważnym interesem gospodarczym - sytuacja ta nie jest objęta art. 108 k.p.a. - a jest niezmiernie ważna z punktu widzenia, np. inwestycji finansowanych ze środków unijnych. Ze względu na doniosłość inwestycji celu publicznego przesądzono, że w przypadku wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, decyzji tej obligatoryjnie nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy podał także, że w przedmiotowej sprawie został spełniony warunek formalny, albowiem przed wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z tej nieruchomości. W ocenie organu, przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju. Gruntowna przebudowa infrastruktury w tej części kraju jest niezbędna do funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii. Wskazano, że Unia Europejska decyzją nr 1364/2006/WE nadała projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Podkreślono, że Wspólnota wspiera połączenia międzysystemowe, współpracę operacyjną i rozwój transeuropejskich sieci energetycznych w celu osiągnięcia skutecznego funkcjonowania i rozwoju rynku, ułatwienia rozwoju i ograniczenia odizolowania regionów oraz wzmocnienia bezpieczeństwa dostaw energii. Rozbudowa sieci przesyłowej w północno - wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjną. W ocenie organu zaistniały zatem podstawy do wydania, przewidzianego w art. 124 ust. 1 a u.g.n., zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącego. Odnosząc się do wniosków właściciela nieruchomości, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż wniosek co do przedstawienia rozwiązania alternatywnego przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV w sposób jak najmniej uciążliwy dla L. R. jest bezzasadny w związku ze spełnieniem wszystkich przesłanek określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Także wniosek o dołączenie na potrzeby niniejszego postępowania akt sprawy numer [...] oraz [...] toczących się przed Wojewodą P., dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę, nie ma zdaniem organu II instancji, żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał także wniosek skarżącego o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, jak też wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie udzielenia Spółce zezwolenia na czasowe zajęcie ww. nieruchomości w celu prowadzenia prac budowlanych. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, L. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty W. z dnia [...]czerwca 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym również kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty W. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], podczas gdy z okoliczności faktycznych oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że brak jest podstawy do władczego działania organu administracji publicznej oraz zachodzi konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i obligatoryjnego umorzenia postępowania organu I instancji przez organ II instancji, albowiem w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 124 u.g.n. uprawniające organy administracji do działania władczego w chronione konstytucyjnie prawo własności; b) naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji zarówno przez Starostę W. jak również przez Wojewodę P. z pominięciem interesów obu stron postępowania. Decyzje te zostały wydane jedynie w oparciu o interes wnioskodawcy, który jest spółką prawa handlowego, działa na rynku komercyjnie w oparciu o zasady rynkowe, zatem nie powinien odnosić korzyści poprzez uznaniowe decyzje wydane z pokrzywdzeniem właścicieli gruntów; c) naruszenie art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji, niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, mianowicie Wojewoda P. nie odniósł się merytorycznie do wszystkich zarzutów podnoszonych przez odwołującego L. R. zawartych w odwołaniu złożonym w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy zaniechał w decyzji rozpatrzenia zarzutów dotyczących nieważności rokowań, czy też podnoszonych przez skarżącego braku przesłanek z art. 124 u.g.n. uprawniających organy administracji do działania władczego w chronione konstytucyjnie prawo własności, co stanowi naruszenie przez organ II Instancji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i celu postępowania odwoławczego. Organ II instancji nie odniósł się do wskazanego przez stronę odwołującą zarzutu naruszeń w toku całego postępowania administracyjnego przez organ I instancji art. 8 k.p.a. (złożenie przez organ I instancji wniosku o wpis w księdze wieczystej właściciela nieruchomości, zawieranie przez organ I instancji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], str. 4 nieprawdziwych twierdzeń, że pełnomocnik zapoznała się z aktami, jednakże nie wniosła żadnych zastrzeżeń, podczas gdy pełnomocnik wystosowała do organu I instancji pismo- stanowisko w sprawie po zapoznaniu się z aktami w trybie art. 10 k.p.a. i wnioski dowodowe, zatem przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji był w posiadaniu tego pisma); d) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych dowodów w sprawie, mianowicie pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] sierpnia 2012 r. skierowanego do spółki, odpowiedzi inwestora z dnia [...] listopada 2012 r. Z pism tych wynika, że sprawa skarżącego została przejęta bezpośrednio przez inwestora. Negocjacje miały być prowadzone bezpośrednio przez inwestora, a nie przez pośredników co świadczy o nieprzeprowadzonych rokowaniach; e) naruszenie art. 8, art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie o wydanie decyzji w trybie art 124 ust. 1 a u.g.n., podczas gdy postępowanie to powinno toczyć się wraz z postępowaniem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., co powoduje, że istotne dowody zgromadzone w sprawie o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. zostały przez organ I Instancji pominięte w sprawie o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 a u.g.n. ([...]), co z kolei powoduje wadliwość postępowania dowodowego oraz chaos powodujący, że przeciętny obywatel gubi się w tych postępowaniach i nie możne skutecznie dochodzić swoich praw. Ponadto oba te postępowania są ściśle ze sobą powiązane i powinny toczyć się pod jedną sygnaturą. Organy nie załączyły do niniejszego postępowania akt sprawy toczącej się przed Starostą W. o sygn. [...] i nie przeprowadziły dowodów z dokumentów i twierdzeń znajdujących się w tych aktach na okoliczność braku przesłanek do zastosowania przez organy I i II instancji art. 124 ust. 1 u.g.n.; f) art. 6 k.p.a. poprzez przyjęcie rozszerzającej wykładni przepisu art. 124 u.g.n.; g) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie przez organy I i II instancji, mianowicie nie dołączenie oraz niedopuszczenie dowodu z dokumentu, mianowicie nie dołączenie akt dotyczących postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego chociażby na okoliczność, czy na nieruchomości L. R. będzie położona linia wysokiego napięcia jednotorowa czy dwutorowa oraz czy przez nieruchomość będzie biegł światłowód, albowiem z dokumentów przedłożonych do akt sprawy nie wynikają tak ważne okoliczności, jak również na okoliczność naruszenia prawa przez Inwestora, który występuje o zatwierdzenie projektu budowlanego nie mając pozwolenia na wejście na cudzy grunt, jak również zweryfikowania tego projektu pod kątem zgodności z prawem; h) naruszenie art. 8 w zw. z art. 7, art. 77, czy art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów państwa, mianowicie oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na dowodach wskazanych przez inwestora, natomiast pominięcie całkowicie dowodów dołączonych do akt sprawy przez skarżącego, które są dla niego istotne, i) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez zawieranie w decyzjach odmiennych stanowisk. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], na stronie 3 organ II instancji wskazuje, że decyzja Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie koresponduje z żądaniem zawartym we wniosku Inwestora z dnia [...] lutego 2014 r. Wskazuje, że obowiązkiem organu I instancji jest dokładne ustalenie żądania. Organ I instancji nie wykonał zaleceń Wojewody i nie ustalił żądania wnioskodawcy wskazanego we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., natomiast organ II instancji nie egzekwuje tych zaleceń od organu I instancji, czym narusza art. 8 k.p.a. Decyzja organu I instancji z dnia [...] czerwca 2014 r. również nie koresponduje z żądaniem zawartym we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. co zostało całkowicie pominięte przez organ II instancji; j) naruszenie art 108 k.p.a. poprzez bezzasadne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 124 ust. 1 a u.g.n. poprzez jego zastosowanie, mianowicie niewłaściwe przyjęcie, że istnieje podstawa do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do zastosowania art. 124 ust. 1 a u.g.n., albowiem Inwestor nie dążył do zawarcia ze skarżącym umowy cywilnoprawnej, nie było też powadzonych negocjacji przez właściwe osoby co powoduje ich nieważność. Ponadto z uwagi na okoliczność, że organ I i II instancji nie dopuściły dowodu z akt sprawy [...] i sygn. [...] dotyczącej projektu budowlanego, skarżący wniósł o dołączenie tych akt do niniejszej sprawy na okoliczność zweryfikowania projektu budowlanego jak również sprawdzenia, czy na nieruchomości L. R. będzie przebiegała linia wysokiego napięcia dwutorowa czy jednotorowa oraz, czy będzie przebiegał światłowód, jak również na okoliczność naruszania prawa przez Inwestora poprzez występowanie z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego nie mając pozwolenia na wejście na cudzy grunt. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Starosty W., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...]. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518; dalej: "u.g.n."), a w szczególności przepis art. 124 ust. 1a, oraz art. 124 ust. 1. Zgodnie z art. 124 ust. 1 a u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dniu [...] maja 2014 r. Starosta W. wydał na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie spółce zezwolenia na przeprowadzenie prac budowlanych polegających na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych nad nieruchomością w pasie technologicznym linii o zajętości 0,0888 ha w dz. nr [...] i 0,1339 ha w dz. nr [...], związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV N.-O., wraz z rozbudową stacji 400/110 kV N. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję, zaś skarga na ostateczną decyzję Wojewody P. została oddalona wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 993/14. Wobec rozstrzygnięcia o legalności powyższych decyzji w odrębnych postępowaniach administracyjnych i postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należy jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, iż to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, starosta udziela w drodze decyzji, zezwolenia, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1 a u.g.n. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 771/11). W ocenie Sądu, organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. Przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć bowiem pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju. Gruntowna przebudowa infrastruktury w tej części kraju jest zaś niezbędna do funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii. Unia Europejska decyzją nr 1364/2006/WE nadała projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Rozbudowa sieci przesyłowej w północno - wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjną. Ponadto z akt sprawy, w tym z decyzji organu I instancji, wynika, że całość realizacji projektu poprzedzona była czasochłonnymi przygotowaniami, a tym samym poniesione zostały duże nakłady finansowe. Wszelkie odstępstwa od terminów wyznaczonych w kontraktach spowodują ich zerwanie, a co za tym idzie niezrealizowanie celu publicznego. Nadto wydanie przedmiotowej decyzji pozwoli inwestorowi na uzyskanie pozwolenia na budowę dla brakującego odcinka. W ocenie więc Sądu, organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", "społecznego", jak i "wyjątkowo ważnego interesu strony". W świetle powyższego bezzasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 ust. 1 a u.g.n. oraz 108 k.p.a. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania. Ponadto, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zaskarżona decyzja koresponduje z żądaniem zawartym we wniosku z dnia 18 lutego 2014 r. Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia art 108 k.p.a. poprzez bezzasadne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona skarżąca nie zauważa bowiem, że w art. 124 ust. 1 a zdanie drugie u.g.n. ustawodawca jednoznacznie określił, że decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Nietrafny okazał się też zarzut naruszenia art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust.1 a u.g.n. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak słusznie podniosły organy, utrwalił się pogląd, że konstrukcja przepisów art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. powoduje, iż występują dwie decyzje — pierwotna (wywłaszczeniowa lub zezwalająca na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejna (pozwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1253/10). Za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. odnośnie kwestii negocjacji prowadzonych między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Ustalenie istnienia negocjacji jest bowiem przesłanką warunkującą wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., a nie decyzji opartej o przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. Ze względów jak wyżej, słuszne jest również stanowisko organów, iż w niniejszym postępowaniu brak było podstaw do zobowiązywania inwestora do przedstawienia rozwiązania alternatywnego przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV w sposób jak najmniej uciążliwy dla L. R., a także dołączenia na potrzeby niniejszego postępowania akt sprawy numer [...], toczącej się przed Wojewodą P., dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe kwestie nie miały bowiem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie na etapie trwającego postępowania administracyjnego oraz na etapie toczącego się postępowania sądowego. Niezasadne są także pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Podkreślenia przy tym wymaga, że są one powieleniem zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji Wojewody P. wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie Sądu, kwestie podnoszone w tych zarzutach nie odnoszą się do regulacji przewidzianej w art. 124 ust.1 a u.g.n. i przez to pozostają bez wpływu na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Reasumując, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.