II SAB/Bk 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. w przedmiocie wydania zaświadczenia zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. do rozpoznania wniosku J. W. i W. K. z dnia 18 stycznia 2010 r. – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi. W dniu 1 marca 2010r. J. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. w przedmiocie nie wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 kpa na wniosek z dnia [...] stycznia 2010r. Z uzasadnienia skargi i akt administracyjnych wynika, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. (data wpływu do organu 22 stycznia 2010 r.) J. W. i W. K. zwróciły się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt, iż Pan A. H. wykonał zalecenia organu w wyznaczonym terminie, wyrażone w piśmie organu z dnia [...] czerwca 2008r., znak:[...] . W odpowiedzi na powyższy wniosek Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w H. poinformował pismem z [...] stycznia 2010 r. nr [...], że raport został poprawiony w terminie i znajduje się w aktach sprawy. W dniu 10 lutego 2010 r. J. W. wystosowała do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wezwała organ do załatwienia wniosku z [...] stycznia 2010 r. pod rygorem złożenia skargi na bezczynność. Pismem z dnia 18 lutego 2010r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w H. poinformował wnioskodawczynię, że jej wniosek z dnia [...] stycznia 2010r. został załatwiony pozytywnie i w związku z tym brak jest podstaw do składania skargi na bezczynność organu. W dniu 1 marca 2010r. J. W. złożyła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. w przedmiocie niezałatwienia jej wniosku z [...] stycznia 2010 r. poprzez niewydanie zaświadczenia w trybie art. 217 Kpa. Wskazała, że mimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 lutego 2010r. nie otrzymała żądanego zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie informując, że wniosek strony został załatwiony pozytywnie pismem z dnia [...] stycznia 2010r., a pismo to J. W. otrzymała 27 stycznia 2010r. W piśmie tym organ merytorycznie ustosunkował się do wniosku i potwierdził żądane informacje, tym samym zarzut bezczynności zawarty w skardze jest nieuzasadniony. W pismem procesowym z 11 marca 2010 r. skarżąca J. W. podała, że przesłane przez organ akta są niepełne i szczegółowo przedstawiła okoliczności, które wpłynęły na żądanie zaświadczenia. Na rozprawie sądowej w dniu 17 czerwca 2010r. skarżąca poparła skargę wyjaśniając, że żądała wydania zaświadczenia, a nie informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, a jej żądanie wymagało uwzględnienia. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a. ( (Dz.U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.), jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4 tej ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.). Przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 §1 p.p.s.a). W przedmiotowej sprawie warunek formalny wniesienia skargi na bezczynność został spełniony, bowiem w dniu 10 lutego 2010 r. J. W. skierowała do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 p.p.s.a. Orzecznictwo w przedmiocie "wyczerpania środków zaskarżenia", o których mowa w powołanym powyżej przepisie nie jest jednolite i tak w postanowieniu z 4 kwietnia 2008 r. w sprawie II OSK 465/08 (Lex nr 36085) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia nie przysługuje zażalenie w rozumieniu art. 37 Kpa, zatem skargę na bezczynność winno poprzedzić wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, co uczyniła w niniejszej sprawie skarżąca. Z kolei w wyroku z 7 listopada 2005 r. w sprawie II SAB/Op 13/05 (ONSAiWSA 2006/4/104), postanowieniu z 13 października 2009 r. w sprawie II SAB/Bd 36/09 (http//:orzeczenia.nsa.gov.pl) i wyroku NSA z 11 lutego 2010 r. w sprawie II OSK 128/10 (Lex nr 560393) sądy administracyjne stanęły na stanowisku, że "W przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, polegającej na braku wydania zaświadczenia w trybie działu VII Kpa, warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 §1 i 2 p.p.s.a., a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 § 1 Kpa a nie poprzez złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa kierowanego do organu pozostającego w bezczynności (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.)". Z uwagi jednak na to, że skarżąca działała bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika – sąd uznał spełnienie warunku wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia pismem z 8 lutego 2010r. Ustosunkowując się zaś merytorycznie do skargi należało podzielić jej zarzut niezałatwienia procesowo wniosku z [...] stycznia 2010 r. o wydanie zaświadczenia. Wydawanie zaświadczeń regulują przepisy działu VII kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 217 § 1 kpa, organ administracji wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści § 2 tego artykułu wydanie zaświadczenia następuje, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), a osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Jak w przypadku każdego postępowania inicjowanego z woli strony, organ jest związany zakresem zgłoszonego żądania i nie ma możliwości samodzielnej zmiany jego przedmiotu. Jeżeli w danej sprawie nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, na podstawie art. 219 kpa, organ administracyjny odmawia wydania zaświadczenia. Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści następuje w drodze postanowienia. Ma ona miejsce wówczas, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia, a także, gdy organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia. Postanowienie takie powinno być wydane w formie pisemnej i zawierać elementy zaskarżalnego postanowienia, a więc m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środku zaskarżenia. Jak wynika z powyższego, po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia, strona powinna uzyskać albo zaświadczenie o żądanej treści, albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W sprawie niniejszej wniosek z [...] stycznia 2010 r. W. K. i J. W. nie został załatwiony w żaden z podanych wyżej sposobów, dlatego należało uznać bezczynność organu. Jak podaje się w doktrynie i orzecznictwie z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on żadnych czynności w sprawie lub też gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub czynności (vide: wyrok WSA w Gliwicach z 28.10.2008 r., II SAB/GL 27/08, wyrok WSA w Białymstoku z 11.05.2010 r., II SAB/Bk 9/10, http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie organ pismem z dnia [...] stycznia 2010r. udzielił, co prawda żądanych informacji, jednakże skoro przepisy dotyczące wydania zaświadczeń nie przewidują takiej formy załatwienia wniosku, to należy uznać, że organ w tym zakresie pozostaje w bezczynności. Zatem na skutek niniejszego wyroku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w H. ma obowiązek procesowego załatwienia wniosku W. K. i J. W. w jeden ze wskazanych wyżej sposobów. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.