II SAB/Bk 24/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. N. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. do wydania decyzji w przedmiocie rozpoznania wniosku S. N. o stwierdzenie choroby zawodowej – w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt organowi. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. stwierdził brak podstaw do rozpoznania u S. N. choroby zawodowej wywołanej działaniem pól elektromagnetycznych, wymienionej pod pozycją 19 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Organ I instancji podał, iż Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Również z dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez lekarza specjalistę medycyny przemysłowej, zgromadzonej dokumentacji, w tym pomiarów pól elektromagnetycznych przeprowadzonych przez Centralny Instytut Ochrony Pracy oraz Laboratorium Kompatybilności Elektromagnetycznej Instytutu Telekomunikacji i Akustyki Politechniki W. nie wynika, aby obsługiwany przez S. N. komputer PSION HC-210 i drukarka DATAC 7000 były źródłem pól elektromagnetycznych, mogących niekorzystnie wpływać na jego zdrowie. Po rozpoznaniu odwołania S. N. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. nie podzielił jego zarzutów i decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję S. N. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 lutego 2007 roku sygn. akt II SA/Bk 768/06 oddalając skargę stwierdził, iż w jego ocenie orzeczenia lekarskie wydane w sprawie niniejszej nie budzą wątpliwości, są rzetelne i obiektywne. Wydane zostały na podstawie analizy narażenia zawodowego oraz dostępnej dokumentacji medycznej, wyniku szeregu badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji przebiegu zatrudnienia. Uzasadnienia orzeczeń są pełne i zawierają argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Zgodnie z przyjmowanym powszechnie poglądem o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, orzeczenia wydane w niniejszej sprawie musiały prowadzić do wydania decyzji negatywnej. Podkreślono przy tym, iż ustalenia w przedmiocie chorób zawodowych zgodnie z wolą ustawodawcy następują wyłącznie w oparciu o ocenę właściwych jednostek organizacyjnych określonych w rozporządzeniu, a to ze względu na konieczność posiadania przez nie dużej wiedzy i doświadczenia przy rozpoznawaniu chorób zawodowych. Zgromadzona dokumentacja, w tym wyniki pomiarów pól elektromagnetycznych przeprowadzonych przez Centralny Instytut Ochrony Pracy oraz Laboratorium Kompatybilności Elektromagnetycznej Instytutu Telekomunikacji i Akustyki Politechniki W. wskazały, iż obsługiwany przez skarżącego sprzęt nie generował pól elektromagnetycznych o natężeniu istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa dla zdrowia jego użytkowników. Cały materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, w tym wyrażone opinie lekarskie, przeprowadzane badania i konsultacje - zdaniem sądu - wskazują, iż postępowanie toczyło się właśnie w kierunku ustalenia istnienia choroby gonad wywołanej działaniem pół elektromagnetycznych. Nie stwierdzając naruszenia prawa dającego podstawę do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku orzekł o jej oddaleniu. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył pan S. N. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2007 roku w sprawie sygn. akt II OSK 740/07 uchylił zaskarżony wyrok i uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] wskazując, iż stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do wykluczenia zawodowego charakteru rozpoznanej u skarżącego choroby, wymienionej pod pozycją 19 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu swego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z przyjętym w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. domniemaniem, w razie rozpoznania u pracownika choroby objętej wykazem stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sytuacji, gdy praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie domniemywać należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a warunkami narażającymi na jej powstanie. Obalenie tego domniemania nastąpić może, gdy zostanie wykazane, że chociaż praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, to jednak choroba została spowodowana przyczynami niepozostającymi w związku z wykonywaną pracą lub że czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy nie mogły wywołać stwierdzonego u pracownika schorzenia. Mimo długotrwałego postępowania prowadzonego w sprawie i podejmowanych w jego toku wielu czynności organy nie zgromadziły dostatecznego materiału dowodowego uzasadniającego odmowę stwierdzenia choroby zawodowej. Czynności orzecznicze nie usunęły występujących w sprawie wątpliwości. Zdaniem Sądu wykluczenie zawodowego charakteru schorzenia wymienionego w poz. 19 załącznika do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., które powstało w czasie zatrudnienia, podczas którego skarżący narażony był na działanie pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez obsługiwane przez niego urządzenia nastąpić może jedynie wówczas, gdy rozpoznana zostanie pozazawodowa przyczyna choroby bądź wykazane zostanie w sposób niebudzący wątpliwości, że czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy nie mogły wywołać stwierdzonej u S. N. choroby. Po przekazaniu sprawy do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. organ ten - mając na uwadze w/w wyrok NSA - decyzją z dnia [...] listopada 2007 roku nr [...] roku uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. z dnia [...] sierpnia 2006 roku i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Wobec powyższego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P., pismem z dnia [...] grudnia 2007 roku zwrócił się Przychodni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o wydanie nowego orzeczenia lekarskiego z uwzględnieniem wytycznych NSA (k. 269 akt administracyjnych). Jednocześnie wystosował do skarżącego S. N. pismo informujące o przedłużeniu terminu wydania decyzji, w związku z oczekiwaniem na odpowiedź P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. (k. 270 akt administracyjnych). W dniu [...] lutego 2008 roku pan S. N. złożył do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. zażalenie na przewlekłość postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Następnie w dniach [...] lutego i [...] marca 2008 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. ponownie przedłużył termin wydania decyzji do dnia [...] maja 2008 roku. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 roku nr [...] roku Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. uznał zażalenie skarżącego za nieuzasadnione uznając, iż opóźnienie w wydaniu rozstrzygnięcie wynika z przyczyn niezależnych od organu. W tej sprawie organ I instancji czeka na orzeczenie lekarskie, bez którego nie może zakończyć się postępowanie w niniejszej sprawie. W dniu [...] kwietnia 2008 roku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. wpłynęło orzeczenie Przychodni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych. W dniu [...] kwietnia 2008 roku pan S. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. zarzucając, iż organ ten nie podjął czynności zmierzających do wydania orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej i wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2007 roku sygn. akt II OSK 740/07. Przedstawiając tok postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej skarżący wyjaśnił, iż przewlekłość postępowania przejawia się w ten sposób, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. po uchyleniu jego decyzji z dnia [...]11.2007r., czekał do końca 30 dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji, aby [...]12.2007r. wystosować pismo do P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B., które pozwoli wytłumaczyć się z przekroczenia terminu wydania decyzji i posłuży przewlekłości postępowania, które trwa już 7 lat. Działanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. – zdaniem skarżącego - ma znamiona niezgodnego z prawem, gdyż nie można występować do jednostki orzeczniczej szczebla niższego o wydanie nowego orzeczenia w sprawie, w której już zostało wydane orzeczenie przez jednostkę orzeczniczą wyższego szczebla i jest ono wiążące w sprawie, a zgodnie z zapisami, które podaje inspekcja sanitarna oraz PWOMP w B. - orzeczenie [...] z dnia [...]02.2003r. wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. jest ostateczne. Skarżący podkreślił, iż PPIS w B. P. ignoruje ostatni wyrok NSA w tej sprawie i zawarte w nim wytyczne. Ponadto w ocenie skarżącego PPIS w B. P. szuka jednak sposobów na przedłużanie siedmioletniego postępowania i na poszukiwanie argumentów umożliwiających motywację decyzji negatywnej. Na tej podstawie skarżący wniósł o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. do podjęcia decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. wskazał, iż zarzuty w niej zawarte są nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie. Organ podał, iż wykonując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2007 roku zwrócił się do Przychodni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o wydanie nowego orzeczenia lekarskiego uwzględniającego zarzuty postawione przez NSA. W okresie oczekiwania skarżący był informowany o przedłużeniu terminu postępowania w tym przedmiocie. Organ podniósł ponadto, iż w chwili obecnej po otrzymaniu w dniu [...] kwietnia 2008 roku orzeczenia P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. zwrócił się ponownie do tej instytucji o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego i jednocześnie przedłużył termin do [...] czerwca 2008 roku. W tej sytuacji zdaniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. nie można zarzucić mu bezczynności w załatwieniu przedmiotowej sprawy albowiem długotrwałość postępowania nie wynika z zaniedbań organu, a jest spowodowana oczekiwaniem na orzeczenie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, a jej żądanie wymagało uwzględnienia. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obejmuje również bezczynność organów. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.). W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (vide: Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa T. Wosia, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańskiej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Z punktu zaś widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest czy organ nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla jej załatwienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1987 r., sygn. akt IV SAB 23/87, ONSA 1988, Nr 1, poz. 13). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma zatem znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienia, inne akt) nie zostały podjęte lub czynność nie została określona, a w szczególności czy bezczynność organu została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 158/05, Lex 223321). Terminy zaś załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa. Przekroczenie tych terminów jurysdykcyjnych (ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 kpa) oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Podkreślić również należy, że przesłanką dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na nie wydaniu w terminie decyzji oraz postanowień, od których służy zażalenie jest wniesienie przez skarżącego zażalenia do organu administracji publicznej w trybie art. 37 kpa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż w konkretnym przypadku zaistniały przesłanki do uznania, iż skarga na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. jest uzasadniona. W stanie faktycznym sprawy skarżący wyczerpał opisany wyżej tryb zażaleniowy, bowiem w dniu [...] lutego 2008 r. złożył do organu wyższego stopnia, tj. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. zażalenie wskazując, iż organ I instancji po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie podjął żadnych działań w sprawie jego wniosku w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżący podkreślił, iż mimo ustawowych terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (art. 35 § 1 kpa) jego wniosek nadal pozostaje niezałatwiony. Następnie po uzyskaniu od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 roku nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione, w zakreślonym terminie 30 - dniowym wniósł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. Nie ulega także wątpliwości, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P., po wydaniu w dniu 11 września 2007 roku wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 740/07) nie rozpoznał wniosku skarżącego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej i nie załatwił sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 § 3 kpa. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). Terminy te należy traktować jako maksymalne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt VII SAB/Wa 40/06, LEX nr 255859). W myśl zaś art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji. Tymczasem z dokumentów załączonych do akt sprawy wynika niezaprzeczalnie, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. wprawdzie podjął czynności związane z wydaniem orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej, a wynikające po części z wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2007 roku w sprawie sygn. akt sygn. akt II OSK 740/07. Jednakże do chwili obecnej nie zapadło w sprawie żadne rozstrzygnięcie. Tok postępowania administracyjnego w tym przedmiocie po uchyleniu decyzji organu II instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny wygląda bowiem następująco: Po przekazaniu sprawy przez NSA do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. organ ten decyzją nr [...] roku z dnia [...] listopada 2007 roku uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. z dnia [...] sierpnia 2006 roku i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Wobec powyższego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P., pismem z dnia [...] grudnia 2007 roku zwrócił się Przychodni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o wydanie nowego orzeczenia lekarskiego z uwzględnieniem wytycznych NSA (k. 269 akt administracyjnych). Jednocześnie wystosował do skarżącego S. N. pismo informujące o przedłużeniu terminu wydania decyzji, w związku z oczekiwaniem na odpowiedź P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. W międzyczasie skarżący złożył zażalenie na przewlekłość postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, które postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 roku nr [...] roku zostało uznane przez Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. za nieuzasadnione. Kolejno w dniach [...] lutego i [...] marca 2008 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. ponownie przedłużył termin wydania decyzji do dnia [...] maja 2008 roku. W dniu [...] kwietnia 2008 roku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. wpłynęło orzeczenie lekarskie Przychodni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych, a w dniu [...] kwietnia 2008 roku skarżący złożył za pośrednictwem tego organu skargę na bezczynność w przedmiocie wydania orzeczenia o stwierdzeniu choroby zawodowej. Następnie w dniu [...] kwietnia 2008 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. ponownie przedłużył termin wydania decyzji do dnia [...] czerwca 2008 roku wskazując, iż wystąpił ponownie do P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o wyjaśnienie przyczyn powstania choroby – wskazania jej zawodowego charakteru lub przyczyn zawodowych podkreślając, iż otrzymane orzeczenie lekarskie nr [...] nie wyjaśnia kwestii podniesionych w wyroku NSA. Przedstawiony powyżej przebieg postępowania administracyjnego wskazuje, iż faktycznie organ podejmuje pewne czynności w sprawie, niemniej jednak w praktyce sprowadzają się one do kilkakrotnego przedłużania terminów wydania rozstrzygnięcia i oczekiwania na orzeczenie lekarskie, a następnie na jego uzupełnienie. W myśl art. 12 § 1 organy administracji państwowej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z zasady ogólnej szybkości postępowania wypływa zaś dla organu administracji obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, iż nie można zarzucić mu zbędnej zwłoki i opieszałości w podejmowanych czynnościach. Podnoszone zatem przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. powody niezałatwienia wniosku w terminach przewidzianych prawem nie mogły zostać uwzględnione, albowiem - jak już wskazano na wstępie - zawinienie organu lub jego brak nie przesądzają o dopuszczalności skargi. Przesłanką zasadniczą jest bowiem fakt nie załatwienia sprawy w ustawowych terminach. Stąd bezczynności organu w tym zakresie nie może uzasadniać argumentacja zaprezentowana w odpowiedzi na skargę, w której wskazano, że długotrwałość postępowania nie wynika z zaniedbań organu, a jest spowodowana oczekiwaniem na orzeczenie lekarskie. Podkreślić bowiem należy, że okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 31/07). Dodatkowo wskazać trzeba, iż w sprawach na bezczynność organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę według stanu sprawy z daty orzekania, tj. ściślej z daty zamknięcia rozprawy poprzedzającej orzekanie (wyrok NSA z 06.10.2000 roku, sygn. akt IV SA 105/00, LEX nr 53462). W niniejszej sprawie ostatni termin wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej u pana S. N. został zakreślony przez organ na dzień 1 czerwca 2008 roku. Mimo tego do daty orzekania w tej sprawie tj. 22 lipca 2008 roku przedmiotowe rozstrzygnięcie nie zapadło. Organ nie przedstawił również żadnych okoliczności wskazujących, iż termin [...] czerwca 2008 roku został ponownie wydłużony. W świetle powołanych wyżej przepisów i wskazanych faktów stwierdzić zatem należy, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. pozostaje w bezczynności w sprawie załatwienia wniosku skarżącego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, a bezczynność ta nie została usunięta do momentu wyrokowania. Powyższe zdaniem Sądu uzasadniało zobowiązanie tego organu do wydania, w terminie miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych, rozstrzygnięcia dotyczącego przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.