II SAB/Bk 24/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Organizacji Związkowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "S." Pracowników Sądownictwa i Prokuratury w K. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w O. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego w O. do załatwienia, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosku MOZ NSZZ "S." Pracowników Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] stycznia 2020 r., w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w O. na rzecz skarżącej MOZ NSZZ "S." Pracowników Sądownictwa i Prokuratury w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. W dniu [...] stycznia 2020 r. do Prezesa Sądu Rejonowego w O. wpłynęło za pośrednictwem poczty internetowej pismo Międzyzakładowej Organizacji Związkowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "S." Pracowników Sądownictwa i Prokuratury w K. datowane na [...] stycznia 2020 r., zawierające wniosek o udzielenie informacji publicznej. Wnioskodawca zwrócił się o podanie zanonimizowanej informacji odnośnie kształtowania się struktury wynagrodzeń pracowników Sądu na dzień 31 grudnia 2019 r. w formie tabelarycznej, w następującym zakresie: 1. wszystkich pracowników zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego, z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze, b) dodatek stażowy (procentowo) 2. w grupie zawodowej urzędników sądowych: wszystkich pracowników w tej grupie, z podziałem na poszczególne stanowiska (zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagradzania urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury oraz odbywania stażu urzędniczego) z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze, b) dodatek stażowy (procentowo), c) zaznaczenie, czy dana osoba pełni funkcję - w przypadku stanowisk samodzielnych oraz stanowisk, na których w danym Sądzie zatrudnione są pojedyncze osoby poproszono o wpisanie: "urzędnik l", "urzędnik 2" itd. 3. w grupie zawodowej innych pracowników ("obsługi"): wszystkich pracowników w tej grupie, z wyszczególnieniem stanowisk sekretarza/sekretarki oraz kierowcy, z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze, b) dodatek stażowy (procentowo) 4. w grupie zawodowej asystentów sędziego, wszystkich pracowników w tej grupie, z podziałem na stanowiska asystenta sędziego i starszego asystenta sędziego, z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze, b) dodatek stażowy (procentowo) 5. w grupie zawodowej specjalistów opiniodawczych zespołów sądowych specjalistów (tylko sądy okręgowe): wszystkich pracowników w tej grupie, z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze, b) dodatek stażowy (procentowo), c) zaznaczenie, czy dana osoba pełni funkcję. Dodatkowo, jeśli wynagrodzenia pracowników w poszczególnych grupach zawodowych i stanowiskowych w danym Sądzie są różnicowane według innych niż wskazane wyżej kryteriów (np. staż pracy w sądzie), organizacja związkowa wnioskodawca zwrócił się z prośbą o podanie tych kryteriów i sposobu różnicowania w tym zakresie wynagrodzeń. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...], Prezes Sądu Rejonowego w O. poinformował – w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie zanonimizowanej informacji odnośnie kształtowania się struktury wynagrodzeń pracowników Sądu Rejonowego w O. na dzień 31 grudnia 2019 r. w zakresie obejmującym wynagrodzenie wszystkich pracowników: zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego, w grupie zawodowej urzędników sądowych, innych pracowników oraz asystentów sędziego ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia, dodatku stażowego w ujęciu procentowym oraz informacji o pełnionych funkcjach odrębnie dla każdego z tych stanowisk – że dane obejmujące powyższy zakres nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) i w związku z powyższym nie podlegają udostępnieniu. Odnosząc się do pozostałej części wniosku organ poinformował, że w Sądzie Rejonowym w O. wynagrodzenia w poszczególnych grupach zawodowych i stanowiskach nie są różnicowane według innych kryteriów niż wskazane we wniosku. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. Międzyzakładowa Organizacja Związkowa Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "S." Pracowników Sądownictwa i Prokuratury w K., wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej, do załatwienia wniosku z dnia 22 stycznia 2020 r. oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w O. wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał stanowisko, że dane w zakresie wynagrodzeń zasadniczych pracowników ze wskazaniem dodatku stażowego w ujęciu procentowym oraz informacji o pełnionych funkcjach, nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Organ wskazał, że przedmiotem zainteresowania skarżącej nie była jawność wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia pracowników Sądu, a wysokość wynagrodzeń zasadniczych konkretnych osób zatrudnionych na poszczególnych stanowiskach. Organ zaznaczył, że udzielono jednocześnie informacji, że wynagrodzenia w poszczególnych grupach zawodowych i stanowiskach nie są różnicowane według innych kryteriów niż wskazane we wniosku. Zdaniem Prezesa nie pozostawał on w bezczynności, gdyż na wniosek, który wpłynął w dniu [...] stycznia 2020 r., stosowną odpowiedź wysłano w dniu [...] lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz.1429, dalej: "u.d.i.p."), bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., wbrew przepisom prawa, ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) bądź decyzji o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Wymaga przy tym podkreślenia, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany, ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. W taki też sposób postąpił organ w rozpatrywanym przypadku, to znaczy uznał, że żądane przez stronę skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy i w formie zwykłego pisma poinformował wnioskodawcę, że informacja, o którą wystąpił w zakresie obejmującym wynagrodzenie wszystkich pracowników: zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego, w grupie zawodowej urzędników sądowych, innych pracowników oraz asystentów sędziego ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia, dodatku stażowego w ujęciu procentowym oraz informacji o pełnionych funkcjach odrębnie dla każdego z tych stanowisk – nie może zostać udostępniona. Taka reakcja Prezesa Sądu Rejonowego w O. nie mogła jednak uwolnić organu spod zarzutu bezczynności. Prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.), a obowiązane do jej udostępniania są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r. sygn. II SA 4059/02, opubl. w LEX nr 78063; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r. sygn. IV SAB/Gl 28/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. II SAB/Bk 70/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym. W realiach rozpatrywanego przypadku nie ma wątpliwości, że Prezes Sądu należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zdaniem Sądu wojewódzkiego – wbrew stanowisku organu – informacje, o udostępnienie których zwróciła się strona skarżąca (informacje dotyczące struktury wynagrodzeń pracowników Sądu Rejonowego w O. na dzień 31 grudnia 2019 r. w zakresie obejmującym wynagrodzenie wszystkich pracowników: zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego, w grupie zawodowej urzędników sądowych, innych pracowników oraz asystentów sędziego ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia, dodatku stażowego w ujęciu procentowym oraz informacji o pełnionych funkcjach odrębnie dla każdego z tych stanowisk) – są informacjami publicznymi. W wyrokach z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. I OSK 695/14 i I OSK 796/14 oraz z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. I OSK 1783/18 (dostępne w CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W orzecznictwie prezentowany jest przy tym pogląd, zgodnie z którym udzielenie informacji publicznej w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (zarówno pełniących funkcje publiczne, jak też personelu pomocniczego) zazwyczaj nie musi się wiązać z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak przede wszystkim w sytuacji, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem wówczas na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kutego 2018 r. sygn. I OSK 657/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. II SA/Wa 1282/16, dostępne w CBOSA). Nie znajduje potwierdzenia w treści złożonego wniosku argumentacja organu, że przedmiotem zainteresowania skarżącej nie była jawność wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia pracowników Sądu, tylko wysokość wynagrodzeń zasadniczych konkretnych osób zatrudnionych na poszczególnych stanowiskach. Z wniosku jednoznacznie wynika, że organizacja związkowa zwróciła się wprost o podanie pożądanych danych w zanonimizowanej formie. Konsekwencją uznania przez podmiot mieszczący się w katalogu określonym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., jest obowiązek podjęcia przez niego działań wymaganych przez analizowaną ustawę. Oczywistym jest przy tym, że zakwalifikowanie określonych danych jako informacji stanowiących informację publiczną nie wyklucza, że pośród nich znajdą się takie, których ujawnienie na podstawie ustawy podlegać może ograniczeniu, chociażby ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (vide art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Badając zatem zarzucaną w skardze bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 22 stycznia 2020 r. Sąd stwierdza, że sposób załatwienia tego wniosku nie jest zgodny z przepisami u.d.i.p. Skoro dane, o które zwróciła się organizacja związkowa stanowią informację publiczną, to nie można uznać, że załatwienie wniosku zwykłym pismem uwolniło organ spod zarzutu bezczynności. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ustęp drugi art. 14 stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Istotą skargi na bezczynność jest to, aby w przypadku uwzględnienia skargi sąd zobowiązał organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Oceniając czy organ pozostaje w bezczynności, sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania. W dacie wyrokowania organ nie załatwił wniosku organizacji związkowej zgodnie z przepisami u.d.i.p. Organ powinien, albo w terminach wynikających z ustawy udostępnić informację w zakresie obejmującym wynagrodzenie wszystkich pracowników: zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego, w grupie zawodowej urzędników sądowych, innych pracowników oraz asystentów sędziego ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia, dodatku stażowego w ujęciu procentowym oraz informacji o pełnionych funkcjach odrębnie dla każdego z tych stanowisk, bądź wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeżeli zajdą ku temu przesłanki (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), czy też wydać decyzję umarzającą postępowanie w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p. Reasumując, Sąd stwierdza, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie wniosku strony skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r. Organ nie może być zwolniony od podjęcia działań, których celem powinno załatwienie w stosownym trybie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia w trybie przepisów u.d.i.p., przedmiotowego wniosku organizacji związkowej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi. Treść zapadłego orzeczenia nie przesądza jednak o treści i formie rozstrzygnięcia organu podjętego po rozpatrzeniu wniosku. Trzeba wyjaśnić, że Sąd nie zobowiązuje organu do udostępnienia informacji publicznej we wskazanym zakresie, ale do załatwienia wniosku organizacji związkowej w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Czyniąc zadość obowiązkowi nałożonemu przepisem art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdza, że bezczynność organu nie miała cech wskazujących, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 675/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. II OSK 468/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. II GSK 1619/18, wszystkie dostępne w CBOSA). W analizowanym przypadku organ wystosował do strony pismo informacyjne, w którym wskazał, że dane w zakresie kształtowania się struktury wynagrodzeń pracowników Sądu Rejonowego w O. na dzień 31 grudnia 2019 r. obejmujące wynagrodzenie wszystkich pracowników: zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego, w grupie zawodowej urzędników sądowych, innych pracowników oraz asystentów sędziego ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia, dodatku stażowego w ujęciu procentowym oraz informacji o pełnionych funkcjach odrębnie dla każdego z tych stanowisk – nie stanowią informacji publicznej. Choć pogląd ten nie jest uprawniony (o czym była mowa wyżej), to jednak brak jest przesłanek do uznania, że niezałatwienie wniosku w terminie i w sposób zgodny z u.d.i.p. było celowe, nacechowanym złą wolą działaniem i aby naruszało prawo w sposób tak ewidentny i sprzeczny z porządkiem prawnym, aby można było zidentyfikować stwierdzone naruszenie jako rażące. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Zawarte w pkt 3 wyroku orzeczenie o stwierdzeniu, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa znalazło podstawę w art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł natomiast po myśli art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.