II SAB/Bk 36/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Wójta Gminy Perlejewo w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z 27 marca 2025 r. A. L. (dalej również jako "skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy Perlejewo o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi pytanie: jakie analizy (np. potrzeb i oczekiwań mieszkańców, oczekiwań przyszłych potencjalnych najemców, prawdopodobieństwa, że wyremontowane pomieszczenia zostaną wynajęte zgodnie z założonymi celami), zważywszy zapisy ustawy o finansach publicznych, a zwłaszcza art. 44, który na jednostki sektora finansów publicznych nakłada obowiązek wydatkowania środków publicznych "w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, poprzedziły podjęcie przez Wójta Gminy Perlejewo decyzji o zleceniu pani arch. J.K. projektu termomodernizacii wraz z przebudową, rozbudową nadbudową i zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych na potrzeby Ośrodka Pomocy Społecznej, budowę muru oporowego", a następnie o wykonaniu, zgodnie z uzyskanym w dniu 27 czerwca 2022 roku pozwoleniem, remontu dawnego ośrodka zdrowia w Perlejewie. Wniósł on w szczególności o udostępnienie danych, jakie wynikają z przeprowadzonych analiz, na podstawie których podjęte zostały decyzje: 1. o tym, aby w ramach przebudowy nie projektować pomieszczenia przewidzianego na aptekę/punkt apteczny, 2. o zaprojektowaniu w ramach przebudowy większej liczby gabinetów lekarskich kosztem pomieszczenia, w którym mogłaby mieścić się apteka. Ponadto skarżący wnioskował o udostępnienie programu funkcjonalno-użytkowego, na podstawie którego zlecono wykonanie przedmiotowego remontu. Odpowiadając na powyższy wniosek Wójt Gminy Perlejewo pismem z 10 kwietnia 2025 r. (k. 14 akt sądowych) poinformował skarżącego, że decyzja o przebudowie budynku dawnego Ośrodka Zdrowia - obecnie Centrum Zdrowia w Perlejewie - wynikała ze złego stanu technicznego budynku. Brak natychmiastowej interwencji mógł skutkować wyłączeniem budynku z użytkowania ze wszelkimi tego negatywnymi konsekwencjami. W związku z powyższym, Wójt Gminy Perlejewo z Radą Gminy w Perlejewie podjęli działania zmierzające do gruntownej termomodernizacji wraz z przebudową i nadbudową, wynikające z troski, zaangażowania, potrzeb i wymogów prawnych. Zakres przeprowadzonych prac objął m.in. docieplenie ścian zewnętrznych, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej, przebudowę pokrycia dachowego, budowę klatki schodowej z windą, wymianę instalacji grzewczej, montaż odnawialnych źródeł energii t.j. pomp ciepła z instalacją fotowoltaiczną, wymianę instalacji wodnokanalizacyjnej i elektrycznej z montażem agregatu prądotwórczego, wykonanie klimatyzacji, wykończenie wnętrz, oświetlenie i zagospodarowanie terenu. Po przebudowie, budynek zachował dotychczasowe przeznaczenie na potrzeby ochrony zdrowia i mieszkalne oraz zyskał dodatkowo powierzchnię biurową z przeznaczeniem na siedzibę Ośrodka Pomocy Społecznej. Jest to obecnie budynek energooszczędny, spełniający wszelkie wymogi, dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych i stanowiący wizytówkę Gminy Perlejewo. Utrzymanie w budynku przestrzeni przeznaczonej na punkt apteczny, a tym bardziej wygospodarowanie miejsca na aptekę, okazało się niemożliwe bez znacznego ograniczenia przestrzeni przeznaczonej na ochronę zdrowia, ze względu na obowiązujące obecnie przepisy prawa budowlanego. Wskazano, że łączna wartość inwestycji wyniosła 5.236.713,22 zł, z czego 4.591.042,70 zł to dofinansowanie, jakie Gmina Perlejewo otrzymała ze środków w ramach Rządowego Funduszu Inwestycji Strategicznych Polski Ład, a 645.670,42 zł to wkład ze środków własnych Gminy Perlejewo. Inwestycja, w tym wydatkowanie środków publicznych, zrealizowana została zgodnie z prawem, w tym z cytowanym we wniosku art. 44 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 z późn. zm.). Programu funkcjonalno-użytkowego nie sporządzano. Wójt wskazał też, że przedmiotowa odpowiedź na wniosek, wraz z dostępną publicznie dokumentacją, przedstawia w sposób szczegółowy i wyczerpujący całość tematyki związanej z ww. zrealizowanym przez Gminę Perlejewo zadaniem. Pismem z dnia 25 stycznia 2025 r. A. L. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy Perlejewo w nieudostępnieniu informacji publicznej. Wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 1 kwietnia 2025 r. (obejmującego również zagadnienia z wniosku z dnia 27 marca 2025 r.) w sposób zgodny z ustawą o dostępie do informacji publicznej i udostępnienie wnioskowanej informacji; 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Wójt Gminy Perlejewo udzielił jedynie częściowych i ogólnikowych informacji, nie odnosząc się merytorycznie do większości istotnych pytań. W kolejnej odpowiedzi z dnia 14 kwietnia 2025 r. wskazano lakonicznie, że "odpowiedź została udzielona wcześniej", co świadczy o próbie uchylenia się od ponownego, szczegółowego ustosunkowania się do kolejnego wniosku. Zdaniem skarżącego naruszenie ma charakter rażący, ponieważ organ: (-) nie udostępnił informacji dotyczących konkretnych analiz i decyzji projektowych dotyczących apteki i gabinetów lekarskich, (-) nie udostępnił programu funkcjonalno-użytkowego, który stanowi dokument bazowy dla przebudowy obiektu publicznego, (-) nie odniósł się w ogóle do kwestii związanych z analizami ekonomicznymi oraz brakiem wykorzystania dostępnych gabinetów, (-) odpowiedzi miały charakter ogólny lub wymijający, a druga odpowiedź była w istocie odmową odpowiedzi poprzez stwierdzenie, że "sprawa została wyczerpana". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. W art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Mieszczą się tu akty i czynności podejmowane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Sprawa dotyczy bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej. Jest to druga rozpoznawana przez tut. Sąd sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącego o udostępnienie takiej informacji przez Wójta Gminy Perlejewo. Wyrokiem z 5 marca 2025 r. II SAB/Bk 9/25 Sąd zobowiązał Wójta do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 9 stycznia 2025 r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie pytania 4: "Jakie działania w ciągu ostatnich lat podjął Wójt Gminy Perlejewo w kwestii bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców, poprzez przywrócenie Punktu Aptecznego na terenie Gminy Perlejewo i powrotu Specjalisty w dziedzinie Stomatologii? Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było błędne, zdaniem Sądu, przyjęcie przez Wójta, że pytanie to nie dotyczyło informacji publicznej". W tym miejscu należy wyjaśnić, że w złożonej obecnie skardze skarżący żąda zobowiązania Wójta do rozpatrzenia wniosku z 1 kwietnia 2025 r. wskazując, iż obejmuje on również zagadnienia z wniosku z 27 marca 2025 r. Sąd zauważa natomiast, że z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż pismo skarżącego z 1 kwietnia 2025 r. (k. 9 akt sądowych) związane jest z kontynuacją wniosku z 8 stycznia 2025 r. Formułuje on odrębne pytania od tych, które sformułowano we wniosku z 27 marca 2025 r. W treści wniosku z 1 kwietnia 2025 r. skarżący powołuje się zresztą na odpowiedź organu z 31 marca 2025 r., która to została udzielona jako wykonanie wyroku tut. Sądu z 5 marca 2025 r., II SAB/Bk 9/25, a więc odnosi się do sprawy zainicjowanej wnioskiem z 9 stycznia 2025 r. Należało oddzielić sprawę zainicjowaną wnioskiem z 9 stycznia 2025 r., którego kontynuację stanowią odpowiedź organu z 31 marca 2025 r. i pismo skarżącego z 1 kwietnia 2025 r. od sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 27 marca 2025 r. W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji dwukrotnego orzekania przez Sąd w sprawie tożsamej, co jest niedopuszczalne. Przyjęto zatem, że odpowiedź Wójta Gminy Perlejewo z 10 kwietnia 2025 r. odnosi się wyłącznie do wniosku z 27 marca 2025 r. i tylko ona może stanowić przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Sąd nie może w tej sprawie badać treści pisma Wójta z 31 marca 2025 r. ani nawiązującego do tego pisma strony skarżącej z 1 kwietnia 2025 r. W konsekwencji nie mogły podlegać badaniu zarzuty odnoszące się do treści wskazanych we wniosku z 1 kwietnia 2025 r. Wniosek skarżącego z 1 kwietnia 2025 r. odnosi się do sprawy rozpoznanej już przez Sąd. Na marginesie można wskazać, że kwestia wykonania wyroku Sądu z 5 marca 2025 r. może być przedmiotem odrębnej sprawy, w sytuacji gdy zostanie złożona skarga na niewykonanie tego wyroku w trybie przewidzianym w art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc do meritum należy wskazać na treść art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Według art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.; dalej u.d.i.p.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ma miejsce wówczas, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej i jest skierowany do adresata zobowiązanego do jej udzielenia. Nieudzielenie informacji publicznej i niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach opóźnień i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Z bezczynnością będziemy mieć zatem do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany organ nie udzieli informacji lub nie podejmie przewidzianych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i dodatkowym terminie albo podejmując te czynności nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo nie wyda, na zasadach przewidzianych w u.d.i.p., decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). W judykaturze ugruntowało się stanowisko, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Wybór właściwej formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga od podmiotu, do którego się zwrócono, dokonania oceny, czy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. W konsekwencji, w przypadku badania, czy doszło do bezczynności w sprawach o udostępnienie informacji publicznej również Sąd jest obowiązany ocenić, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Tylko bowiem w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 31/14, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie kwalifikacji podmiotowej Sąd stwierdza, że Wójt Gminy Perlejewo jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) – co w sprawie nie jest sporne. Stwierdzić też należy, że w terminie ustawowym organ załatwił wniosek skarżącego z 27 marca 2025 r. r., bowiem w dniu 10 kwietnia 2025 r. (a więc zachowując ustawowy 14-dniowy termin) udzielił skarżącemu odpowiedzi. Skarżący zarzuca, że odpowiedź nie została udzielona w sposób wyczerpujący. Sąd tego stanowiska nie podziela. Wyjaśnić należy, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Jak już wyjaśnił Sąd w wyroku z 5 marca 2025 r. II SAB/Bk 9/25 wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów (zob. też powołane w nim wyroki: WSA w Warszawie z 3 listopada 2020 r., II SAB/Wa 266/20; WSA w Bydgoszczy z 10 grudnia 2014 r., II SAB/Bd 70/14). Co istotne, informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji. Tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Lex 2016, Komentarz do art. 6; wyroki WSA w Gdańsku z 5 października 2023 r., II SAB/Gd 172/23 i z 16 listopada 2023 r., III SAB/Gd 183/23). Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że realizacja wniosku o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwa, gdy wnioskodawca domaga się informacji nieistniejących w dniu złożenia wniosku czy wręcz abstrakcyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2014 r., II SA/Wa 2385/13). Przesłanką podmiotową zaistnienia obowiązku udostępnienia informacji jest jej posiadanie przez podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1–2. Kryterium zatem stanowi konkretny stan faktyczny, a więc posiadanie informacji. Podmiot zobowiązany weryfikuje go po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji i w przypadku stwierdzenia, że jej nie posiada, powiadamia o tym wnioskodawcę, co stanowi także pewnego rodzaju informację (zob. (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych., s. 65–66). Oznacza to, że jeżeli adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie dysponuje żądaną informacją publiczną, jest zwolniony z obowiązku jej udzielenia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 3 lipca 2013 r., II SAB/Wa 187/13). Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wówczas, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i – co najistotniejsze – nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma do niej innego trybu dostępu (zob. wyrok NSA z 10 października 2012 r., I OSK 1499/12). Jeżeli adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest w posiadaniu żądanej informacji, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma i nie spoczywa na nim obowiązek poszukiwania informacji na użytek przedmiotowego wniosku. Sąd orzekający w sprawie podziela nadto pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że każdy wniosek niezależnie od tego, jaki rodzaj postępowania ma wszczynać, musi zawierać co najmniej takie dane i być na tyle precyzyjny, aby możliwe było jego załatwienie zgodnie z prawem (zob. wyrok WSA w Krakowie z 13 listopada 2007 r., II SAB/Kr 58/07). Analizując wniosek skarżącego z 27 marca 2025 r. należy przyjąć, że dotyczył on dwóch zagadnień: 1. przedstawienia analiz (np. potrzeb i oczekiwań mieszkańców, oczekiwań przyszłych potencjalnych najemców, prawdopodobieństwa, że wyremontowane pomieszczenia zostaną wynajęte zgodnie z założonymi celami), które poprzedziły podjęcie przez Wójta decyzji o zleceniu projektu termomodernizacii wraz z przebudową, rozbudową nadbudową i zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych na potrzeby Ośrodka Pomocy Społecznej, budowę muru oporowego", a następnie decyzji o wykonaniu remontu dawnego ośrodka zdrowia w Perlejewie; 2. udostępnienia Programu funkcjonalno – użytkowego, na podstawie którego zlecono wykonanie remontu. Sąd nie ma wątpliwości, że zagadnienia odnoszące się do majątku gminy, w tym sposobu zarządzania nim, mieszczą się w kategorii podlegających obowiązkowi informowania o nich w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wątpliwości w tym zakresie nie zgłaszał w tej sprawie również Wójt. Niemniej jednak warto pamiętać, że adresat wniosku musi go każdorazowo ocenić również pod kątem precyzyjności sformułowanych pytań, a odpowiedzi zobowiązany jest udzielić tylko wówczas, gdy jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej. Odnośnie części wniosku opisanej w pkt 1 Sąd zauważa, że sformułowane przez skarżącego pytanie jest wysoce nieprecyzyjne. Skarżący nie wskazał, jakich analiz żąda, wątpliwym jest również, czy takimi analizami adresat wniosku dysponował już na datę jego złożenia i czy był zobowiązany nimi dysponować. Niemniej jednak Wójt Gminy Perlejewo udzielił skarżącemu żądanej informacji, wskazując, czym kierowały się organy gminy (Wójt i Rada Gminy) podejmując decyzję o przebudowie budynku dawnego Ośrodka Zdrowia - obecnie Centrum Zdrowia w Perlejewie. Wskazał na stan techniczny budynku, wymogi prawne, zachowanie dotychczasowego przeznaczenia budynku na potrzeby ochrony zdrowia i mieszkalne a także Ośrodka Pomocy Społecznej. W ocenie Sądu Wójt Gminy wywiązał się w ten sposób z obowiązku nałożonego na niego ustawą o dostępie do informacji publicznej. W kontekście zarzutów skargi warto dodać, że we wniosku z 27 marca 2025 r. skarżący nie żądał udostępnienia mu decyzji projektowych dotyczących apteki i gabinetów lekarskich. Odnośnie zaś drugiej części wniosku dotyczącej programu funkcjonalno – użytkowego wnioskodawca został w piśmie z 13 kwietnia poinformowany o braku jego sporządzenia. Jak już wskazano, takie działanie również mieści się w granicach ustawowych realizacji wniosku złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podnosi, że taki Program stanowi dokument bazowy dla przebudowy obiektu publicznego. Odnosząc się do tego, należy wskazać, że nie jest rolą Sądu orzekającego w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej badanie, czy w przypadku realizowanej przez Wójta Gminy inwestycji istniał obowiązek sporządzenia Programu funkcjonalno – użytkowego. Jeśli dokument taki nie został – jak twierdzi Wójt – sporządzony, to nie może zostać udostępniony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Aby zakwestionować prawdziwość twierdzenia Wójta skarżący musiałby wykazać, że dokument taki istnieje. Wówczas podlegałby on udostępnieniu na podstawie analizowanej ustawy. Skarżący jednak na taki fakt się nie powołał. Uznając z powyższych względów skargę za niezasadną, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.