SA/Bk 1406/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA S. Presnarowicz, Sędzia NSA J. Lewkowicz (spr.), Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2004 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za XI i XII 1998 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Urząd Skarbowy w S. określił W. B. w oparciu o przepisy: - art.10 ust. 2, art. 6 ust. 4, art.18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) - art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1998 r. w kwocie 11.426 zł i za miesiąc grudzień 1998 r. w kwocie 4596 zł. W uzasadnieniu organ podał, iż w wyniku przeprowadzonej u podatnika kontroli podatkowej ustalono, że w dniu 10.04.1990 r. podatnik rozpoczął zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie instalatorstwa elektrycznego i elektromechaniki. W złożonych zeznaniach PIT-28 za lata 1996,1997 i 1998 wykazał zerowe kwoty przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ jak oświadczył nie wykonywał w tych latach żadnych czynności podlegających opodatkowaniu z uwagi na pracę w [...] "A" S.A. w S. W dniu 19 listopada 1998 roku podpisał umowę zlecenie z firmą "A" S.A. w P. Uchwałą Rady Nadzorczej Spółki "A" S.A. w P. nr [...] z dnia 28 lipca 1998 roku skarżący został powołany na stanowisko Wiceprezesa Zarządu do spraw Operacyjnych do czasu Walnego Zgromadzenia zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za 1998 rok, nie dłużej jednak niż do 30 listopada 1999 roku. Umowa zlecenia w tym przedmiocie została podpisana przez obie zainteresowane strony w dniu 19 listopada 1998 roku z mocą obowiązującą od dnia 16 października 1998 roku (pkt 1.2 umowy). Za świadczone usługi w ramach wynagrodzenia, Spółka "A" zobowiązała się płacić stronie wynagrodzenie miesięczne w kwocie stanowiącej równowartość kwoty 6000 USD przeliczanej w dniu płatności zgodnie z kursem wymiany walut ogłaszanych przez NBP dla tego dnia oraz jednorazowe wynagrodzenie wstępne za przyjęcie zlecenia, zawarcie umowy i objęcie stanowiska, w kwocie stanowiącej równowartość 12.000 USD, które miało zostać przelane na wskazany rachunek w terminie do 25 listopada 1998 roku. W dniu 14 grudnia 1998 roku do przedmiotowej umowy został sporządzony aneks, w którym uzgodniono, że wszelkie płatności, wynikające z umowy będą realizowane na podstawie faktur VAT wystawionych przez Pana W. B. i płacone przelewem na podany rachunek bankowy w terminie 7 dni od daty doręczenia Spółce faktury za miesiąc poprzedzający. Z treści art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r., Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) wynika, że osobą rozpoczynającą w ciągu roku podatkowego wykonanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT jest osoba, która nie wykonywała tych czynności w poprzednim roku podatkowym. Biorąc pod uwagę fakt, iż według oświadczenia, w roku 1997 nie wykonywał podatnik czynności podlegających opodatkowaniu, uznać należy, że wykonywanie takich czynności rozpoczął w 1998 roku. Zgodnie z art. 14 ust.6 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 2 w ciągu roku podatkowego może wybrać zwolnienie od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży towarów nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 pkt 1 lub w ust. 4. Podatnik ten, przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży, obowiązany jest do złożenia w urzędzie skarbowym pisemnego oświadczenia o wyborze zwolnienia. Takiego oświadczenia Pan W. B. nie złożył, stał się więc podatnikiem podatku VAT z momentem rozpoczęcia wykonywania usług na rzecz firmy "A" S.A. Z zebranych w sprawie dowodów (umowa, oświadczenia strony, pismo spółki "A" S.A.) wynika niespornie, że podatnik świadczył usługi w zakresie zarządzania od 16.10.1998 r. Pomimo wykonywania powyższych usług podatnik nie wykazywał przychodu i nie odprowadzał podatku należnego z tytułu świadczonych usług. W odpowiedzi na zapytanie Urzędu "A" S.A. w piśmie z dnia 26.05.2003 r. wyjaśnił, iż "w latach 1998-2000 nie zawierała z panem W. B. umów zlecenia (kontraktów menedżerskich), które stanowiłyby w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art.13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 90 poz.416 ze zm.) przychód z działalności wykonywanej osobiście, w związku z powyższym nie obliczała, nie pobierała i nie odprowadzała zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu". Spółka dodatkowo podała, iż na podstawie umowy z dnia 16.10.1998 r. świadczył Pan W. B. na rzecz Spółki usługi w zakresie zarządzania w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej wpisanej pod numerem 512 do Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta S. Za okres świadczenia tych usług jako zarejestrowany podatnik podatku VAT wystawiał Pan faktury VAT. W piśmie nr [...] z dnia 19.05.2003 r. skierowanym do Urzędu Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Inspektorat w S. wyjaśnił, iż w latach 1998-2000 (od miesiąca grudnia 1998) opłacał podatnik składki na ubezpieczenie społeczne własne z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a ponadto w związku z tą działalnością, od miesiąca stycznia 1999 r. zgłosił do ubezpieczenia również, jako osobę współpracującą, żonę Panią D. B. i opłacał składki na jej ubezpieczenie. Prowadząc działalność gospodarczą jednocześnie był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w A od 10.10.1992 r. do 31.08.1999 r., w tym okresie od 01.12.1998 r. do 07.05.1999 r. korzystał z urlopu bezpłatnego. W okresie urlopu bezpłatnego podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Od 08.05.1999 r. do 31.08.1999 r. będąc pracownikiem podlegał tylko ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu tej działalności. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2002 roku, sygn. III S.A. 769/01, bezpośrednio związanym z rozpatrywaną sprawą, stwierdził, że Spółka "A" S.A. prawidłowo odliczała podatek naliczony VAT, zawarty w fakturach wystawionych (w tym przypadku przez Pana W. B.) z tytułu umowy o zarządzanie jako działalności gospodarczej (art.10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.). Skład orzekający uznał za przekonujące stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 marca 2002 r., sygn. I SA/Wr 2057/99, że "działalność gospodarczą w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, od działalności wykonywanej osobiście (w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 2 podanej wyżej ustawy) odróżnia nie tyle fakt realizowania osobiście działalności na rzecz określonego kręgu podmiotów, nie mających przymiotu "ludności", lecz zarobkowy, zorganizowany, zawodowy, określony administracyjno-prawnie i ciągły (powtarzalny i stały) charakter prowadzonej działalności, pozwalający na uczestnictwo w obrocie gospodarczym". Reasumując, Urząd Skarbowy w S. stwierdził, że Pan W. B. wykonywał na rzecz "A" S.A. usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonane ustalenia dowodzą, że nie uzyskiwał przychodów określonych przepisem art. 13 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tym samym nie korzystał ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy (działalność wykonywana osobiście). Wobec tego należy stwierdzić, iż osiągane przez podatnika przychody z tytułu świadczenia usług zarządzania będą stanowić przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej – art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W zakresie podatku VAT wykonywanie działalności gospodarczej i wolnego zawodu podlega ogólnym regułom dotyczącym momentu powstania obowiązku podatkowego. Ministerstwo Finansów w piśmie z dnia 3 stycznia 1995 r. Nr PP8-722-240/94 stwierdza, że "fakt zapłaty wynagrodzenia w podatku od towarów i usług nie ma decydującego znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego". Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 15 lipca 1998 roku, sygn. I SA/Gd 1198/96, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 1998 roku, sygn. I SA/Wr 1870/96, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2000 roku, sygn. I SA/Wr 1726/98. Wobec powyższego stwierdza się, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstał w stosunku do usług świadczonych przez podatnika, stosownie do art. 6 ust. 4 cyt. powyżej ustawy o VAT, nie później niż w listopadzie 1998 roku. Powołany przepis mówi, że jeżeli sprzedaż towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Natomiast zgodnie z § 40 ust. 1 powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów... fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Powyższy stan potwierdzony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 17 czerwca 1997 roku, sygn. I SA/Ka 797/97. Jako podatnik podatku od towaru i usług, powinien prowadzić ewidencję określoną w art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz składać deklaracje podatkowe dla potrzeb tego podatku, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy. Podatnik nie prowadził zarówno rejestru zakupów jak i rejestru sprzedaży VAT oraz nie składał deklaracji VAT-7. Biorąc pod uwagę datę wejścia w życie umowy, ustalenia w niej zawarte oraz przepisy podatkowe, Pan W. B. powinien wystawić faktury VAT za wykonanie usługi, za poszczególne okresy rozliczeniowe, tj. za okres od 16.10. – 31.10.1998 r. w kwocie 3.000 USD, w terminie do 7.11.1998 r., za okres od 1.11. – 30.11.1998 r. – 6.000 USD, w terminie do 7.12.1998 r. oraz fakturę VAT na kwotę 12.000 USD jako wynagrodzenie wstępne, zgodnie z punktem 3.4 umowy zlecenia z dnia 16.10.1998 r. (za przyjęcie umowy i stanowiska), przeliczone na PLN, w dniu 25.11.1998 r. Świadczone przez stronę usługi zarządzania przedsiębiorstwem nie są wymienione w załącznikach do w/w ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowane są więc zgodnie z art. 18 ust. 1 powyższej ustawy, 22 % stawką podatku VAT. W związku z powyższym podatnik zaniżył podatek należny w 1998 r. odpowiednio za m-c listopad o 11.426 zł i za m-c grudzień o 4.596 zł. W odwołaniu pełnomocnik podatnika W. B. zarzucił: - naruszenie przepisów art. 23, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180 ustawy – Ordynacja podatkowa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela; - obrazę art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 ustawy z 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez ich błędną interpretację, - obrazę art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 13 pkt 8, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) przez uznanie za przychód kwot należnych, lecz nie otrzymanych z tytułu wykonywania wolnego zawodu; - naruszenie art. 30 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie zobowiązania podatkowego zgodnie z zeznaniem podatnika. W uzasadnieniu odwołania podano, że organ naruszył art. 30 ustawy o NSA, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi na decyzję Izby Skarbowej w B. dot. określenia zobowiązania podatnika w podatku VAT za listopad i grudzień 1998 r. wyrokiem z dnia 28.01.2003 r., sygn. akt SA/Bk 607/02 uchylił zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu zajął stanowisko, iż czynności menedżerskie stanowią wykonywanie wolnego zawodu. Pełnomocnik podatnika podniósł, że podatnik świadczył usługi zarządzania spółką "A" S.A. w ramach wykonywania wolnego zawodu. Stwierdził także, że powoływanie się przez organ na wyroki NSA wydane w sprawach III SA 769/01 (wyrok z 13.122002 r.) i I SA/Wr 2057/99 (wyrok z 14.03.2002 r.) nie jest właściwe, gdyż nie zachodzi tu zjawisko związania nimi organu podatkowego z mocy art. 30 ustawy o NSA. Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził na wstępie, że żądanie podatnika "uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i ustalenia zobowiązania podatkowego zgodnie z zeznaniem podatnika" świadczy, iż przyznał on, że uzyskiwane przez niego przychody były osiągane z wykonywania świadczeń w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej i podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż w złożonym "zeznaniu" (deklaracjach VAT-7) wykazał właśnie ten podatek. Wbrew twierdzeniom podatnika, wyrokiem z dnia 28.01.2003 r. NSA wcale nie przesądził, że świadczone przez niego usługi należy traktować jako wykonywanie wolnego zawodu. Zresztą dla sprawy opodatkowania podatkiem VAT nie ma to istotnego znaczenia. Według obowiązujących w tym czasie przepisów ustawy o podatku VAT, na takich samych zasadach podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zarówno usługi menedżerskie traktowane jako wykonywanie wolnego zawodu, jak i nie kwalifikujące się do określenia ich mianem wolnego zawodu. Organ odwoławczy nadmienił, że moment rozpoczęcia opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ani data sporządzenia aneksu do umowy z 16.10.1998 r. nie dają podstaw aby usługi zarządzania wykonywane na podstawie tej samej umowy kwalifikować do dwóch różnych źródeł przychodów, tym bardziej, że w piśmie z dnia 20 listopada 2000 r. skarżący podał, iż pracę na stanowisku wiceprezesa Spółki "rozpoczął praktycznie od 16 sierpnia 1998 r. ...", natomiast z aneksu do umowy nie wynika, że do daty jego sporządzenia wykonywał inne czynności niż po tej dacie. Wejścia w życie umowy zlecenia z dnia 16 października 1998 r. (podpisanej 19 listopada 1998 r.) nie przyjęto "arbitralnie", lecz zgodnie ze stanem faktycznym, potwierdzonym także przez podatnika w piśmie z dnia 20 listopada 2000 r. Dla sprawy wystąpienia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT nie miało jakiegokolwiek znaczenia zwracanie się do spółki "A" z zapytaniem "dlaczego nie dokonywał w 1998 r. płatności Odwołującemu się zgodnie z literalnym brzmieniem umowy...", gdyż – jak wcześniej już wyjaśniono - powstanie obowiązku w podatku VAT nie jest uzależnione od otrzymania należności za wykonane usługi. W rezultacie dokonanych rozważań, organ odwołujący stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono zarówno podstawy opodatkowania jak i dokonano prawidłowo rozliczenia podatku VAT. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego W. B. zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa, a w szczególności obrazę art. 23, art.120, art.121, art.122, art.124 i art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926, nr 160, poz. 1083) przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela wbrew oczywistym ustaleniom postępowania podatkowego; 2. naruszenie art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art.19 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. nr 11, poz. 50 z póź. zm.) przez ich błędną interpretację; 3. naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 13 pkt 8, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 3, art.22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. nr 90, poz. 416 z późn. zm.) przez uznanie za przychód kwot należnych, lecz nie otrzymanych z tytułu wykonywania wolnego zawodu i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Urząd Skarbowy dopuścił się obrazy art. 30 ustawy o NSA (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), gdyż w wyroku z dnia 28.01.2003 r. NSA Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku zajął stanowisko, iż czynności menedżerskie stanowią wykonywanie wolnego zawodu. Zdaniem skarżącego przytoczona przez Urząd Skarbowy argumentacja oparta na wyroku NSA w Warszawie z 13.12.2002 r., sygn. III SA 769/01 i na wyroku z dnia 14.03.2002 r., I SA/Wr 2057/99 nie jest właściwa, gdyż nie zachodzi tu zjawisko związania nimi organu skarbowego z mocy w/w art. 30 ustawy o NSA, a ponadto wyrok NSA w Warszawie dotyczył innego stosunku prawnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przede wszystkim Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w wyroku z dnia 28.01.2003 r., sygn. akt SA/Bk 607/02 Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, iż czynności menedżerskie stanowią wykonywanie wolnego zawodu. Sąd jedynie takiej ewentualności nie wykluczył stwierdzając wyraźnie, że w tym zakresie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Rację ma też organ administracyjny podnosząc, że sam podatnik zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego, że jego przychody nie podlegały zwolnieniu określonemu w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług bowiem w toku całego postępowania wnosił o uznanie złożonych przez niego deklaracji VAT-7 za prawidłowe. Sąd podzielił też stanowisko organów podatkowych, że Pan W. B. usługi zarządzania wynikające z umowy zlecenia zawartej z firmą "A" S.A. wykonywał w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Podzielić bowiem należy pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 13.03.2002 r., sygn. akt I SA/Wr 2057/99, że: " Działalność gospodarczą w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) od działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy odróżnia nie tyle fakt realizowania osobiście działalności na rzecz określonego kręgu podmiotów, nie mających przymiotu "ludności", lecz zarobkowy, zorganizowany, zawodowy, określony administracyjnie i ciągły (powtarzalny i stały) charakter prowadzonej działalności gospodarczej, pozwalającej na uczestnictwo w obrocie gospodarczym". W literaturze powyższy pogląd jest akceptowany (por. glosa do wyroku autorstwa Ryszarda Kubackiego zamieszczona w grudniowym numerze "Glosy" z 2002 r.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie powyższego stanowiska. Nie bez znaczenia jest także fakt, że w sprawie III SA 769/01 NSA w Warszawie uznał, że wystawiający "A" S.A. faktury W. B. wykonywał usługi w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) przez co Spółka prawidłowo odliczała podatek w nich zawarty. Wyrok ten nie wiąże w niniejszej sprawie, ale świadczy o jednolitości orzecznictwa pogłębiającym zaufanie do organów państwowych. Zasadnie więc przyjęto w zaskarżonej decyzji, że skoro w myśl umowy zawartej z "A" S.A. podatnik od 16 października 1998 r. do 30 listopada 1999 r. miał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonywać usługę zarządzania Spółką, to powinien był za cały ten okres wystawiać faktury VAT. Zgodnie bowiem z przepisem art. 6 ust. 4 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli sprzedaż towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w siódmym dniu od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Stosownie zaś do przepisu § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024), fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Przepisy powyższe nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, ponieważ obowiązek podatkowy W. B. w podatku od towarów i usług w ustalonym stanie faktycznym i prawnym powstał nie później niż w listopadzie 1998 r. decyzja określająca zobowiązanie w tym podatku za miesiące listopad i grudzień 1998 r. nie narusza prawa. Z powyższych powodów Sąd skargę oddalił na mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).