I SA/Bd 1036/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec 2013 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki a także umorzenia postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę Skarżąca wniosła skargę na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postępowanie w tym przedmiocie zostało prawomocnie zakończone zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 13 lutego 2018r. pozostawiającym wniosek bez rozpoznania. W konsekwencji powyższego, zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2018r. Przewodniczący Wydziału ponownie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 45 akt sądowych). Odpis zarządzenia doręczono na adres kancelarii pełnomocnika skarżącej w dniu 23 kwietnia 2018r. (data na zwrotnym poświadczeniu odbioru, k. 47 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braków skargi upływał z dniem 30 kwietnia 2018r. W wyznaczonym terminie do uiszczenia wpisu od skargi ponownie złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu jej nieopłacenia. Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez Sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 powyższej ustawy stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie wpis nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono na adres kancelarii pełnomocnika skarżącej w dniu 23 kwietnia 2018r. Zatem termin do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi upływał z dniem 30 kwietnia 2018r. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu sądowego. Jednocześnie w tym terminie ponownie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego (por. np. postanowienia NSA: z dnia 21 marca 2012r., II GZ 95/12, z dnia 22 lipca 2010r., II FSK 1349/10, z dnia 29 kwietnia 2011r., II Fz 122/11, z dnia 18 września 2007r. II Fz 330/07, z dnia 11 stycznia 2008r. II Fz 616/07, z dnia 19 lutego 2010r. II FSK 621/09 i z dnia 22 lipca 2010r. II FSK 1349/10 orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl.). Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści ponownego wezwania do uiszczenia wpisu we wskazanym przez sąd terminie. Nieuiszczenie wpisu przez stronę skarżącą w terminie wskazanym w wezwaniu Sądu dokonanym po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, powoduje w konsekwencji, że skarga, jako nieopłacona podlega wówczas odrzuceniu. Zdaniem Sądu, wskazaną ocenę przedstawionego zagadnienia, odnieść należy także do sytuacji, gdy pierwszy, złożony w postępowaniu wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy rozstrzygnięty został (jak w niniejszej sprawie) prawomocnym orzeczeniem formalnym (tj. zarządzeniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania). Odmienna ocena występującego w tej sprawie zagadnienia, mogłaby doprowadzić do uniemożliwienia, z przyczyn dotyczących wyłącznie strony - kontynuowania postępowania sądowego wskutek rozpoznawania przez sąd kolejnych, obarczonych brakami formalnymi wniosków skarżącego o przyznanie prawa pomocy, skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania lub nawet niemożnością jego zakończenia. Skarżący, który występuje z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obarczonym brakami formalnymi i jednocześnie braków tych nie usuwa na wezwanie sądu, składając kolejny wniosek o prawo pomocy, po prawomocnym zakończeniu rozpoznawania orzeczeń wydanych w przedmiocie poprzedniego wniosku, nie może być traktowany korzystniej niż osoba, której wniosek o zwolnienie od kosztów, został oddalony po merytorycznym jego rozpoznaniu. Zdaniem Sądu, skutek prawny w postaci odrzucenia skargi z powodu braku opłaty powinien wystąpić zarówno w przypadku ponownego wystąpienia skarżącego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym oddaleniu merytorycznie rozpoznanego wniosku, jak również w sytuacji, gdy wniosek ten merytorycznie nie mógł być rozpoznany, z przyczyn powyżej wskazanych. W sytuacji bowiem, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, to nowy wniosek skarżącej dotyczący tej samej kwestii, nie może uchronić przed konsekwencjami wynikającymi z wezwania sądu do wykonania zarządzenia nakazującego uiścić należny od wniesionej skargi wpis (por. także postanowienia: WSA w Bydgoszczy z dnia 2 czerwca 2014r., sygn. akt I SA/Bd 337/14 z dnia 9 kwietnia 2013r., sygn. akt I SA/Bd 1003/12; WSA w Krakowie z dnia 13 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Kr 1081/12 oraz WSA w Kielcach z dnia 05 maja 2014r., sygn. akt II SA/Ke 702/13 – dostępne j.w.). Tut. Sąd powyższe poglądy w pełni podziela. Wobec niewykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i nieuiszczenia należnego wpisu, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.