I SA/Bd 1057/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oddala skargę Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w R. na wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku M. K. (skarżącego) zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2014 r. w łącznej kwocie 355.719 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 33.055 zł. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącego na poczet przewidywanych należności budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca do lipca 2014 r. Organ podatkowy dokonał analizy stanu faktycznego pod kątem stwierdzenia, czy zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący nie zrealizuje przewidywanych należności budżetowych z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Wskazano, że skarżący od [...] sierpnia 2007 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą M. K. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "E. " w zakresie transportu drogowego. Wskazując na genezę zobowiązania w podatku od towarów i usług, którego zabezpieczenia na majątku skarżącego dotyczy przedmiotowa decyzja organ wskazał, że z ustaleń dokonanych w trakcie prowadzonego postępowa kontrolnego, wynika, iż prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą M. K. P.P.H.U. "E." skarżący wystawiał faktury w zakresie sprzedaży usług logistycznych i transportowych, które w rzeczywistości nie miały miejsca lub w których został wskazany podmiot, który faktycznie nie był odbiorcą tych usług. Zdaniem organu, faktury wystawione przez firmę strony na rzecz "C. ." oraz "E. " nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż podmioty te faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej. Organ ustalił, że firma P.P.H.U "E." M. K. wykonywała usługi przewozowe oleju napędowego z państw Unii Europejskiej, jednak odbiorcą towaru nie były podmioty wykazane w tych fakturach, a "M. " spółka z o.o. Wskazano ponadto, że w kontrolowanym okresie podatnik wystawił również faktury na rzecz "P. " spółka o.o. z siedzibą w S., tytułem prowizji od usług logistycznych, wynajmu samochodów i sprzedaży opon. Również w tym wypadku w ocenie organu zebrany przez ten organ materiał dowodowy wskazuje, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych, a kwoty z nich wynikające nie zostaną uznane jako kwoty podlegające rozliczeniu w deklaracjach VAT. Zdaniem organu nieprawidłowości stwierdzone w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego oraz informacje uzyskane z innych organów podatkowych dały podstawę do wskazania, iż wysokość zobowiązania podatkowego w podatku za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2014 r. wyniesie w przybliżonej łącznej kwocie 355.719 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 33.055 zł. Jednocześnie okoliczności związane z zakwestionowanymi transakcjami, tj. działania podatnika polegające na obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony niezwiązany z rzeczywistymi transakcjami gospodarczymi stwarzają obawę, że przyszłe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej, który mógłby stanowić zabezpieczenie przedmiotowych roszczeń Skarbu Państwa. W tym kontekście organ podał, że aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2014r. podczas nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki z o.o. "M. " z siedzibą w R., nastąpiło podwyższenie kapitału zakładowego z kwoty 5.000 zł do 6.100 zł, tj. o kwotę 1.100 zł, poprzez utworzenie 11 nowych udziałów o wartości nominalnej 100 zł. Udziały te zostały objęte przez skarżącego jako wspólnika ww. spółki. Objęte udziały pokrył on wkładem niepieniężnym o łącznej wartości 2.995.486 zł, na który składało się szereg posiadanych przez stronę nieruchomości. Organ dodał, że wbrew twierdzeniom strony ww. nieruchomości stanowią obecnie majątek spółki z o.o. "M. T." i w świetle obowiązujących przepisów praw nie mogą stanowić zabezpieczenia wykonania przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Faktu tego nie zmienia również okoliczność, że skarżący jest jedynym udziałowcem spółki "M. T.". Organ ustalił ponadto, że obecnie podatnik nie jest właścicielem żadnych nieruchomości. Organ dodał, że w ramach czynności zabezpieczających dokonano u skarżącego zajęcia ciągnika samochodowego DAF, rok produkcji 2010, ciągnika samochodowego MAN rok produkcji 2008, naczepy Stokota - rok produkcji 2006 oraz naczepy Stokota - rok produkcji 2005. Konkludując, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że posiadany przez stronę majątek nie pozwala na zaspokojenie przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Organ przeanalizował również składane przez podatnika deklaracje podatkowe w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym oraz dokonywane na ich podstawie wpłaty. Wskazał przy tym na okoliczność, że wielokrotnie dokonywał on wpłat zobowiązań podatkowych po terminie płatności. Ponadto pomimo, że obecnie właściwy organ egzekucyjny nie prowadzi wobec strony żadnych postępowań egzekucyjnych, to we wcześniejszych latach takie postępowania były prowadzone na rzecz szeregu organów z tytułu różnych należności publiczno-prawnych. W rezultacie, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że uwzględniając przewidywaną wysokość zobowiązania podatkowego, skalę procederu, w którym skarżący brał udział, brak majątku wystarczającego na zaspokojenie przedmiotowych zaległości oraz fakt wielokrotnego niewywiązywania się w ustawowych terminach z obowiązków publiczno-prawnych zachodzi uzasadniona obawa, co do wykonania przez stronę przewidywanych należności budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2014 r., które w przybliżonej łącznej kwocie wyniosą 355.719 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 33.055 zł. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego wbrew twierdzeniom podatnika, zostały spełnione przesłanki określone w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowa uzasadniające zastosowanie instytucję zabezpieczenia przyszłych zobowiązań podatkowych. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: art. art. 33 § 2 oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony, w stanie faktycznym sprawy nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej uzasadniające zastosowanie zabezpieczenia na majątku podatnika przyszłych zobowiązań podatkowych. Powołując się na treść art. 33 § 2 ww. ustawy skarżący wskazał, iż postępowanie zabezpieczające nie zmierza do określenia zaległości podatkowej, lecz do ustalenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa wart. 33 § 1 Ordynaci podatkowej. Strona podniosła, iż dokonując zabezpieczenia na majątku przyszłego zobowiązania podatkowego organ podatkowy ograniczył się do powołania ustaleń dokonanych w trakcie postępowania kontrolnego, nie weryfikując ustaleń organu kontrolującego. W ocenie skarżącego przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności świadczące o nieprawidłowościach w rozliczeniach w zakresie podatku od towarów i usług nie stanowią wystarczającego uzasadnienia do zastosowania zabezpieczenia na majątku. Tym samym organ podatkowy, wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia przepisów ogólnych postępowania. Jednocześnie w ocenie skarżącego wysokość potencjalnego zobowiązania podatkowego również nie może stanowić podstawy dokonania zabezpieczenia na majątku oraz nie uzasadnia obawy, iż nie zostanie ono wykonane. Zdaniem strony wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy zlekceważył ustawowe wytyczne, których spełnienie jest nieodzowne dla uzasadnienia zastosowania środka w postaci zabezpieczenia na majątku przyszłych zobowiązań. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie, nie zostały spełnione szczególne przypadki, z którymi ustawa wiąże ocenę istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, a mianowicie, że podatnik trwale i w sposób zawiniony nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub w jakiejkolwiek postaci zbywa majątek. W ocenie skarżącego nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych nie wyczerpuje dyspozycji z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. trwałego nieuiszczania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Ponadto skarżący nie zgadza się z argumentacją organu podatkowego, iż w niniejszej sprawie wystąpiła druga z przesłanek wymienionych w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, odnoszącą się do wyzbywania się majątku, gdyż czynności będące treścią aktu notarialnego dnia [...] stycznia 2014 r. miały miejsce przed wszczęciem postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. Nie można zatem uznać ich jako działania mające na celu utrudnienie lub udaremnienie egzekucji. Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu podatkowego, nie jest udziałowcem spółki "M. T.", ani nie przekazywał na jej rzecz żadnych składników swojego majątku. Jednocześnie podnoszona przez organ podatkowy okoliczność, iż w przeszłości toczyły się wobec skarżącego postępowania egzekucyjne także nie wypełnia przesłanki uzasadniającej dokonania zabezpieczenia na majątku, tym bardziej, że obecnie nie są prowadzone wobec niego czynności egzekucyjne. Zdaniem skarżącego, skoro organ podatkowy dokonał skutecznego zabezpieczenia na jego składnikach majątkowych to tym samym nie zachodzi obawa, iż ewentualna egzekucja przyszłych zobowiązań podatkowych mogłaby się okazać nieskuteczna. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego, iż o jego problemach finansowych świadczyć mają okoliczności takie jak złożenie wniosku o rozłożenie na raty zapłaty zobowiązania z tytułu zaliczki na podatek dochodowy za maj 2015 r., a także nieuregulowanie podatku zadeklarowanego w deklaracji VAT-7 za maj 2015 r., gdyż w deklaracji za czerwiec 2015 r. wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Skarżący jednocześnie wskazał, iż wykazana nadwyżka podatku VAT świadczy, iż poczynił inwestycje w prowadzonej działalności gospodarczej. Zaznaczył, iż wydatki poniesione z tego tytułu nie podwyższają ryzyka, iż będzie unikał wywiązania się z należnego zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze z zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres od marca do lipca 2014 r. w łącznej kwocie 355.719 zł wraz z odsetkami w wysokości 33.055 zł. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 Ordynacji podatkowej instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 7499/98). Stosownie do art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 33 § 2 Ordynacji, w okolicznościach wymienionych w § 1, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 33 § 3 zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 Ordynacji organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji. Przesłanką zabezpieczenie jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Przykładowo wymienia sytuacje, które mogą rodzić uzasadnioną obawę. W pierwszym przypadku chodzi o nieuiszczanie zobowiązań podatkowych, przy czym musi ono mieć charakter trwały, w drugim – o zbywanie majątku. Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "trwale", o którym mowa w pierwszej przesłance. W języku potocznym słowo "trwale" oznacza w ciągu długiego, dłuższego czasu, na długi, dłuższy czas, na długo, na stałe, stale (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s. 539). Trwałe zatem nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało dłuższy czas (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 241). W konsekwencji za trafny uznać należy pogląd, że zwrot "trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań" określa stan, w którym zobowiązania nie są wykonywane, a jednocześnie, na podstawie informacji o sytuacji ekonomicznej dłużnika wiadomo, że nie będzie on miał w dającej się przewidzieć przyszłości środków na wykonanie zobowiązań (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Toruń 2007, s. 292). Natomiast okoliczność zbywania przez podatnika majątku uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane, w szczególności wtedy, gdy dochodzi do uszczuplenia jego majątku, co utrudni lub uniemożliwi ewentualną egzekucję (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2015 r., I FSK 538/14). Podkreślić też należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 Ordynacji stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Dokonanie zabezpieczenia w trybie tego przepisu może nastąpić w każdej sytuacji, w której zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., II FSK 1195/14). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., I FSK 1383/08). Zdaniem Sądu należy zgodzić się z organem podatkowym, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie zostanie wykonane. W tym względzie należy zauważyć, że aktem notarialnym z dnia 24 stycznia 2014r. (k. 34-37) w zamian za podwyższenie kapitału zakładowego z kwoty 5.000 zł do kwoty 6.100 zł i objęcie nowych udziałów (o wartości 1.100 zł), skarżący wniósł do spółki z o.o. "M. " z siedzibą w R. aport o łącznej wartości 2.995.486 zł, na który składały się: niezabudowana nieruchomość rolna położona w miejscowości Ł. o powierzchni 2,8100 ha, nieruchomość położona w R. przy ul. [...], o powierzchni 0,0396 ha zabudowana dwukondycyjnym budynkiem mieszkalnym o powierzchni 179 m2, prawo użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni 0,7349 przy ulicy [...] w R. wraz z stanowiącymi odrębne od niego przedmioty własności zabudowania, przyłącza, ogrodzenia, place manewrowe i drogi wewnętrzne, niezabudowana nieruchomość rolna położona w Rusinowie o powierzchni 3,9982 ha, nieruchomość położona w R. przy ulicy [...] o powierzchni 0,0265 ha zabudowana budynkiem użytkowo-mieszkalnym o powierzchni 320 m2, udział stanowiący 1/3 części we własności niezabudowanej nieruchomości rolnej położonej w miejscowości Ł., niezabudowana nieruchomość rolna położona w miejscowości Z. o powierzchni 2,6131 ha, nieruchomość położona w R. przy ul. [...] o pow. 0,0302 ha zabudowana budynkiem usługowo- handlowo-mieszkalnym o powierzchni 120 m2, prawo użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni 0,7349 przy ul. [...] w R. wraz z stanowiącym odrębny od niego przedmiot własności budynkiem mieszkalnym o powierzchni 196 m2 oraz udział wynoszący 4/28 we własności niezabudowanej nieruchomości położonej w R. przy ul. [...]. W/w nieruchomości stanowią obecnie majątek spółki z o.o. "M. T." i w świetle obowiązujących przepisów prawnych nie mogą stanowić zabezpieczenia wykonania przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Sam skarżący nie jest właścicielem żadnych nieruchomości. Okoliczność, że podatnik przekazał wskazane nieruchomości spółce przed wszczęciem postępowania kontrolnego, nie zmienia faktu, że brak jest majątku, który mógłby obecnie stanowić zabezpieczenie spłaty przewidywanego zobowiązania podatkowego. W tym miejscu należy wskazać, iż organ podatkowy w ramach czynności zabezpieczających dokonał zajęcia ruchomości należących do skarżącego w postaci: ciągnika samochodowy DAF - rok produkcji 2010, ciągnika samochodowy MAN - rok produkcji 2008, naczepy Stokota - rok produkcji 2006, naczepy Stokota - rok produkcji 2005. Wprawdzie z zarządzenia o zabezpieczeniu (k. 81-82) wynika, że skarżący dysponuje także innymi środkami transportu, jednakże większość tych pojazdów jest wieloletnia (roczniki 2002-2007), a zatem także ich wartość nie jest znacząca i może nie zapewnić zaspokojenia przewidywanych należności podatkowych. Podkreślenia wymaga, że ani w skardze, ani w odwołaniu skarżący nie wskazał konkretnych składników majątku nieruchomego czy ruchomego, z którego mogłoby nastąpić pełne zaspokojenie wierzyciela podatkowego. Ponadto należy zauważyć, że wprawdzie w zeznaniu rocznym o wysokości uzyskanego dochodu (poniesionej straty) PIT - 37 za 2013 r. podatnik wykazał dochód w kwocie 8.265, a w PIT - 36L dochód w kwocie 1.474.871,49 zł, zaś za 2014 r. w zeznaniu PIT - 37 dochód w kwocie 109.463,19 zł, a w PIT- 36L dochód w kwocie 1.671.996,87 zł, to w 2015 r. na poczet zaliczek na podatek dochodowy skarżący dokonał wpłat za styczeń - 17.260 zł i luty - 9.603 zł. Natomiast w stosunku do zaliczki za maj 2015 r. w kwocie 55.302 zł uregulował jedynie kwotę 5.302 zł. Przy czym za następne miesiące, tj. czerwiec i lipiec nie regulował w ogóle zaliczek. Odnośnie twierdzeń skarżącego, iż na dzień wydania decyzji w przedmiocie dokonania zabezpieczenia uregulował posiadane zadłużenie z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2015 r. organ podatkowy wskazał, iż w dniu [...] lipca 2015 r. na poczet zobowiązania za ten okres podatnik dokonał wpłaty w kwocie 2.979,80 zł, zaś pozostała kwota, tj. 62.550,20 zł została uregulowana po terminie płatności z rozliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług powstałej za czerwiec 2015 r. Powoływanie się przez skarżącego na fakt dokonywania nakładów inwestycyjnych nie zmiana faktu, że zobowiązania podatkowe skarżący reguluje po terminie. Potwierdzają to także zgromadzone w aktach sprawy dokumenty. Wynika z nich, że po terminie podatnik uregulował też zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za: marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2013 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, 2014 r., styczeń 2015 r., zaliczki na podatek dochodowy pobierany przez płatnika PIT - 4 za: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2013 r., luty, marzec, kwiecień maj, czerwiec, październik 2014 r., liniowy podatek dochodowy od osób fizycznych za: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2012 r. (łączna kwota wpłat po terminie stanowi kwotę 28.967 zł), styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopada 2013 r. (łączna kwota wpłat po terminie - 129.914 zł), styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień 2014 r. (łączna kwota wpłat po terminie - 130.928 zł). Należy też podkreślić, iż chociaż obecnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. nie prowadzi wobec skarżącego żadnych postępowań egzekucyjnych, to we wcześniejszych latach takie postępowania były prowadzone na rzecz: Gminy M. R. (7 tytułów wykonawczych dotyczących podatku od środków transportu, podatku od nieruchomości i podatku rolnego), Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego w T. (3 tytuły wykonawczych dotyczących opłaty środowiskowej), Urzędu Gminy B. (4 tytuły wykonawcze dotyczące podatku rolnego), Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w B. Delegatura w T. (4 tytułów wykonawczych), M. Urzędu Wojewódzkiego w W. (5 tytułów wykonawczych), Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (1 tytuł wykonawczy), Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w B. (1 tytuł wykonawczy), P. Urzędu Wojewódzkiego w B. (1 tytuł wykonawczy), Kujawsko- P. Urzędu Wojewódzkiego we [...] (1 tytuł wykonawczy), Kujawsko- P. Urzędu Wojewódzkiego w B. (1 tytuł wykonawczy). Kwoty wynikające z powyższych tytułów wykonawczych (np. za mandaty karne, podatek od środków transportowych) były znacznie mniejsze niż kwota należności w przybliżeniu ustalona przez organ w postępowaniu zabezpieczającym, a mimo to dla ich wyegzekwowania konieczne było wszczęcie egzekucji. Powyższe okoliczności świadczą niewątpliwie o problemach finansowych skarżącego w regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych. Nawet jeżeliby uznać, że nieuiszczanie zobowiązań podatkowych nie miało charakteru trwałego, to biorąc pod uwagę fakt wielokrotnego niewiązywania się z płatności w ustawowych terminach, przewidywaną wysokość zobowiązania podatkowego, oraz brak majątku wystarczającego na zaspokojenie przedmiotowych zaległości, zasadnym jest twierdzenie organu podatkowego, że zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z wykonania zobowiązania podatkowego. Taka sytuacja może powstać nie tylko wtedy, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań, czy zbywa majątek, lecz w każdym przypadku, gdy brak zabezpieczenia mógłby pozbawić wierzyciela publicznego jakim jest organ podatkowy, zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych. Taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie. Ponadto należy zauważyć, że z ustaleń dokonanych w toku prowadzonego postępowania kontrolnego (k. 2-8), wszczętego w związku z wnioskiem Prokuratury Okręgowej w P., wynika, że M. K., wykonując działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "E." wystawiał faktury w zakresie sprzedaży usług transportowych oraz logistycznych, które w rzeczywistości nie miały miejsca lub w których został wskazany podmiot, który faktycznie nie był odbiorcą tych usług. W tym względzie organ zakwestionował faktury wystawione przez skarżącego na rzecz spółki z o.o. "E. " oraz czeskiego podmiotu "C. G. S..R..O." Organ nie uznał także faktur wystawionych na rzecz spółki z o.o. "P." w zakresie usług logistycznych. Skarżący podejmował zatem działania (wystawianie nierzetelnych faktur), które naruszały przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, co zostało poparte analizą dokonanych ustaleń (str. 4-7 zaskarżonej decyzji, str. 2-6 decyzji organu pierwszej instancji). Oczywiście - z uwagi na to, że przepisy o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych (art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej) wymagają określenia w decyzji o zabezpieczeniu jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego – okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niepełne i nieostateczne, jednak zachowanie się skarżącego polegające na wystawianiu nierzetelnych faktur podważa jego wiarygodność jako rzetelnego podatnika i wskazuje również na to, że wykonanie przez niego przyszłych zobowiązań może być zagrożone. Odnosząc się do twierdzenie skarżącego, że organ błędnie przyjął, że jest on udziałowcem w spółce "M. T." i wniósł do tej spółki majątek jako wspólnik, należy zauważyć, że rzeczywiście jest on udziałowcem spółki "M. T." (k. 30-32) i do tej spółki (a nie spółki "M. T.") wniósł wskazane wyżej składniki majątkowe. Zdaniem jednak Sądu błędne oznaczenie przez organ spółki, nie ma wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Na koniec należy zauważyć, że w sytuacji zajęcia rachunku bankowego dokonanie zabezpieczenia nie pozbawia podatnika całkowicie możliwości dokonywania płatności z zajętego rachunku. Art. 166a § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi bowiem, że w okresie zabezpieczenia mogą być dokonywane za zgodą organu egzekucyjnego wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego, po przedstawieniu przez niego wiarygodnych dokumentów świadczących o konieczności poniesienia tych wydatków dla wykonywania działalności gospodarczej. Mając na uwadze, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawnych, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. L. Kleczkowski U. Wiśniewska I. Najda-Ossowska