I SA/Bd 111/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. [...] w T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne Skarżąca Spółka wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Przy piśmie z dnia 9 marca 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej poinformował, że działając na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę Spółki w całości w związku z czym 9 marca 2026 r. zmienił z urzędu zaskarżoną interpretację uznając stanowisko przedstawione przez Spółkę we wniosku z 1 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej za prawidłowe. W związku z powyższym organ wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Użyty w tym przepisie zwrot "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy, postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., II OSK 2798/15). Wśród "innych przyczyn", o których mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wymienia się takie okoliczności, jak: pozbawienie bytu prawnego zaskarżonej decyzji w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności), skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenie jej, wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., II GSK 376/14; por. T. Woś, (w:) H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2016, Komentarz do art. 161). Zgodnie art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie natomiast do art. 14e § 1a pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zmiana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych spowodowało, że niemożliwe jest prowadzenie postępowania w sprawie, gdyż przestał istnieć przedmiot tego postępowania. Stało się ono bezprzedmiotowe wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego wymienionej interpretacji indywidualnej. W takiej sytuacji wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008 r., I FSK 1189/08; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I FZ 503/11; postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2367/13). W konsekwencji, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, o co wnosiła strona w skardze. Jednocześnie Sąd zauważa, że prawomocność materialna interpretacji indywidualnej wydanej na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zostaje wzruszona wskutek prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na interpretację autokontrolną. W rezultacie uchylenie orzeczenia autokontrolnego oznacza, że postępowanie z pierwotnej skargi nie jest już bezprzedmiotowe i toczy się według zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2367/13 oraz wskazane tam orzecznictwo sądowe oraz literatura). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.