I SA/Bd 1176/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D. W. P. spółka z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2011 r. 1. oddala skargę 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) skarżącej D. W. P. spółka z o. o. w W. kwotę 1.500 (tysiąc pięćset) zł tytułem nadpłaconego wpisu. Spółka pismem z [...]., zwróciła się do organu podatkowego z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w formie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za rok 2011, która według stanu na dzień 31 grudnia 2011r. wynosił [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu wskazano, iż na taką zaległość złożyła się trudna sytuacja gospodarczo-finansowa w 2011r., pomimo nagłego spadku wpływów spółka starała się jednak maksymalnie ograniczyć zwolnienia pracowników. Głównym powodem nie zapłacenia podatku były opóźnienia armatora w produkcji statku (siedem miesięcy) przewidzianego na rok 2011. Wniosek uzasadniono ważnym interesem podatnika mającym wpływ na funkcjonowanie Spółki i zakończenia procesu jej odbudowy po zapaści finansowej w 2011r. Umorzenie zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę w całości lub w części ułatwi unormowanie sytuacji Spółki i sprawi, że Spółka mając jasną sytuację w zakresie podatku o nieruchomości będzie z większym zaufaniem podchodzić do podejmowanych przedsięwzięć gospodarczych. Ze względu na pozycję Spółki na rynku lokalnym oraz zatrudnionych pracowników decyzja o umorzeniu podatku wpłynie w sposób znaczący na kontynuowanie bieżącej działalności bez konieczności dalszych redukcji zatrudnienia w Spółce. Decyzją z dnia [...]. Burmistrz Miasta L.odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi. Organ podatkowy na podstawie całości zebranego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego, ocenił, iż udzielona pomoc naruszałaby postanowienia art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej albowiem może prowadzić do zakłóceń w wymianie handlowej pomiędzy państwami Unii Europejskiej. Pełna produkcja przeznaczona jest na wywóz. Wielkość produkcji i sprzedaży wywozowej do państwa Unii Europejskiej kształtuje się na poziomie 12 milionów euro. W okresie spadku produkcji i spadku przychodów w latach 2011 - 2013 Spółka nie podjęła produkcji i sprzedaży na otwartym rynku a produkowała jedynie na potrzeby spółek z grupy kapitałowej. Świadczy to o traktowaniu Spółki jedynie jako podwykonawcy dla spółek grupy kapitałowej. Zachodzi więc przesłanka zagrożenia zakłóceniem konkurencji co wyklucza zastosowanie do udzielonej pomocy art. 67 b § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako: "O.p.". Jednocześnie podatnikowi nie przysługuje pomoc de minimis albowiem sprzeciwiają się temu zapisy rozporządzenia 1998/2006 i 1407/2013. We wniesionym odwołaniu podatnik podkreślił, ż w sprawie istnieją okoliczności, które należy uznać za ważny interes strony oraz ważny interes publiczny. Zarzucił organowi, że nie zajął jasnego stanowiska w odniesieniu do okoliczności zarówno formalnych jak i faktycznych w zakresie sytuacji finansowej i majątkowej podatnika. Nie rozważył należycie faktu czy zapłata zaległości podatkowych nie stworzy realnego zagrożenia funkcjonowania i odpowiedniej egzystencji podatnika, co powinno być rozstrzygnięte w przedmiotowej decyzji. Nie rozważył również czy pozytywna decyzja nie wpłynie na szeroko rozumiane dobro podatnika uznane za ważny element w sprawie. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na wstępie organ podał, że w przypadku, gdy wnioskodawcą w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę jest przedsiębiorca materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowi art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b O.p., przy czym ustalenia dotyczące spełnienia przesłanek umorzenia odnoszą się do okoliczności istniejących w czasie podejmowania decyzji przez organ I instancji. Nie mniej, jak zaznaczył, analiza postępowania podatnika, podejmowane przez niego działania (lub ich brak) w kontekście realizacji obowiązków podatkowych (geneza powstania zadłużenia podatkowego) podlega również ocenie przy badaniu istnienia lub nie przesłanek warunkujących przyznanie ulgi podatkowej. W ocenie organu wnioskująca nie wykazała spełnienia przesłanek udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, tj. ważnego interesu podatnika lub ważnego interesu publicznego, przy uwzględnieniu art. 67b O.p. Organ odwoławczy wskazał, że z przedstawionych dokumentów, głównie bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2012r. oraz rachunku zysków i strat sporządzonego na dzień 31 grudnia 2012r. wynika, że – w okresie, którego dotyczą zaległości podatkowe, a o których umorzenie Spółka wnosi – dysponowała ona dostatecznymi środkami płatniczymi na realizację swoich zobowiązań podatkowych. Za 2012r. Spółka osiągnęła zysk z działalności gospodarczej w kwocie [...], (a po korekcie [...]) zaś środki pieniężne w kasie i na rachunkach wynosiły [...] zł. Sytuacja finansowa Spółki w stosunku do poprzedniego roku, w którym nastąpiła podnoszona przez stronę zapaść finansowa Spółki, uległa poprawie, albowiem z osiągniętej w 2011r. straty z działalności w kwocie (-) [...] zł. Spółka wypracowała zysk netto w kwocie po korekcie[...]zł. W ocenie organu podjęte działania w zakresie restrukturyzacji przedsiębiorstwa i odpowiednia polityka zarządzania firmą odniosła pozytywne skutki i nie można przyjąć, że zapłata zaległości podatkowej w tamtym czasie spowodowałaby realne zagrożenie egzystencji przedsiębiorstwa. Trudna sytuacja finansowa jaka miała miejsce w 2011r., z powodów wskazywanych przez wnioskodawcę, została zażegnana i nie było przeszkód w realizacji istniejących obowiązków podatkowych. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu, istnienie na chwilę obecną zaległości podatkowych jest wynikiem świadomego działania (zaniedbania) ze strony podatnika. Organ zaznaczył również, że braku zagrożenia bytu przedsiębiorstwa w wyniku spłaty zaległości podatkowych nie można stwierdzić w obecnej sytuacji gospodarczej (finansowej) Spółki, albowiem odnotowuje ona stały wzrost sprzedaży wyprodukowanych produktów w roku 2013 o 108,86% w stosunku do roku 2011. Odnotowała także wzrost zysku brutto sprzedaży. Poprawie również uległa sytuacja Spółki z działalności handlowej. W ocenie organu na wyniki z działalności podstawowej Spółki decydujący wpływ ma polityka zarządzania firmą, w tym decyzje zarządu odnoszące się do kosztów dodatkowych związanych ze sprzedażą produktów. Brak jest wyraźnych symptomów wskazujących na podejmowanie działań mających na celu poprawę wyników z działalności podstawowej Spółki, co przekłada się bezpośrednio na jej ogólną kondycję finansową. Spółka nie redukuje kosztów ogólnych zarządu oraz kosztów dodatkowych związanych ze sprzedażą produktów a wręcz je podwaja. Zatem, organ stanął na stanowisku, że sytuacja gospodarcza Spółki nie jest zła, odnotowany jest bowiem ciągły wzrost przychodów ze sprzedaży przy stałym koszcie wytworzenia sprzedanych produktów, stały wzrost zysków ze sprzedaży. Z rachunku zysków i strat na koniec stycznia 2014r. wynika, że Spółka odnotowała zysk w wysokości [...] zł. Spółka rozwija się prężnie, działalność podstawowa nie jest zagrożona a trudności ekonomiczne mają charakter przejściowy i mogą zostać zniwelowane poprzez racjonalne zarządzanie firmą. W związku z tym, zdaniem organu, zapłata zaległego podatku, przy jednoczesnej utrzymującej się tendencji dynamicznego wzrostu przychodów ze sprzedaży, nie będzie miała istotnego wpływu na finanse Spółki i nie zagrozi jej upadłością. Kwota istniejących zaległości w stosunku do osiąganych zysków ze sprzedaży produktów jest niewielka i stanowi ich nieznaczny ułamek. Nie jest to, zdaniem organu, wydatek, którego Spółka nie mogłaby ponieść. Jednocześnie jak zauważył organ, Spółka regulowała swoje zobowiązania długoterminowe (kredyty i pożyczki), także w roku 2011. W ocenie organu, nie bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostaje kwestia powiązania kapitałowego Spółki z innymi podmiotami zagranicznymi. Podstawowe należności jak i zobowiązania występują wewnątrz grupy kapitałowej, a Spółka faktycznie nie ma przeterminowanych zobowiązań lecz przeterminowane należności od spółki powiązanej, będącej 100% jej udziałowcem, zatem decydującym w zakresie polityki w tym finansowej wewnętrznej grupy. W opinii organu kondycja finansowa Spółki zależy wobec tego od decyzji zapadających wewnątrz grupy kapitałowej jako elementu polityki zarządzania firmą i może być rozwiązana wewnątrz grupy. Jest to również uzasadnione tym, że Spółka w złożonym formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis wskazała, że nie spełnia kryteriów kwalifikujących ją do objęcia postępowaniem upadłościowym. Organ zauważył, że samo wykazanie straty bilansowej bądź problemów związanych z kontrahentami nie jest argumentem wystarczającym dla udzielenia ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Podatnik nie przedstawił żadnego wiarygodnego uzasadnienia konieczności udzielenia mu pomocy. Działalność Spółki, jako zakładu produkcyjnego, faktycznie służy działalności handlowej prowadzonej przez Spółkę z grupy kapitałowej, stąd udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej byłoby pomocą udzieloną podmiotowi zagranicznemu - firmie włoskiej będącej finalnym odbiorcą towaru. Za umorzeniem nie przemawia tym samym również interes publiczny, bowiem zasadą jest równe traktowanie podatników, a udzielenie ulgi wystąpić może jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Zdaniem organu, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, rozważania co do zakłócenia bądź zagrożenia zakłóceniem konkurencji w wymianie handlowej pomiędzy państwami członkowskimi nie mają w niniejszej sprawie znaczenia bowiem pomoc de minimis, o którą wnioskuje Spółka, stanowi szczególną kategorię wsparcia udzielanego przez państwo, gdyż uznaje się, że ze względu na swą małą wartość nie powoduje ona zakłócenia konkurencji w wymiarze unijnym. W związku z powyższym, nie stanowi ona de facto pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zdaniem organu udzieleniu ulgi podatkowej sprzeciwiają się postanowienia art. 1 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, opublikowane w dniu 24 grudnia 2013r. w Dzienniku Urzędowym UE L nr 352 z. W złożonej do tut. skardze Spółka wniosła o: zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosków i umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie [...] zł oraz odsetek za zwlokę w kwocie 20 488 zł ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowania art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Skarżąca podkreśliła, że organ nie zbadał dogłębnie jej sytuacji finansowej wskazując w treści uzasadnienia decyzji, że jest ona w dobrej kondycji finansowej będąc jednocześnie niewypłacalną. Wskazała również na fakt, że produkowanie towarów wyłącznie na eksport stawia ją w negatywnej sytuacji faktycznej i prawnej. Z uwagi na to jest bowiem karana odmową udzielenia ulgi W ocenie skarżącej w sprawie występują okoliczności uzasadniające udzielenie ulgi, tj. ważny interes publiczny oraz ważny interes strony. spowodowane są znacznym obniżeniem zdolności płatniczych związanych z opóźnieniem armatora w produkcji statku, co spowodowało zastój i problemy finansowe. Podkreśliła, że nie jest prawdą, iż poziom zadłużenia podatkowego nie jest znaczący w jej finansach. Wskazała, że zapłata zaległego podatku może doprowadzić do zapaści finansowej i uniemożliwić bieżące funkcjonowanie. Zaznaczyła, że stale zatrudnia określoną liczbę osób i na rynku lokalnym jest znaczącym pracodawcą. Zatem dobro lokalnej społeczności należy uznać jako przesłankę interesu publicznego. Spółka zaznaczyła, ze nie osiągnęła jeszcze płynności finansowej, co wynika jeszcze z trudnego dla niej roku 2011. Udzielenie wnioskowanej ulgi wpłynęłoby znacząco na poprawę jej kondycji finansowej bez konieczności redukcji etatów. W ocenie spółki powołany przez organ biegły dokonał błędnej interpretacji sytuacji faktycznej, prawnej i finansowej Spółki. Spółka podkreśliła, że także organ nie wykazał bezsprzecznie, iż istnienie zaległości podatkowej jest wynikiem świadomego działania względnie zaniedbania Spółki, zarzuciła, ze organ podchodzi do jej sytuacji finansowej z pominięciem uwarunkowań gospodarczych i sytuacji na rynku lokalnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast art. 67b § 1 tej ustawy stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a ustawy, które nie stanowią pomocy publicznej (pkt 1); które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis (pkt 2) oraz które stanowią pomoc publiczną między innymi na restrukturyzację (pkt 3 ). Decyzja wydana w trybie art. 67a § 1 O.p. ma charakter uznaniowy co oznacza, że ustawodawca przyznał organom podatkowym możliwość wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań. Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Sprowadza się ona w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy. Sądowa kontrola decyzji o charakterze uznaniowym obejmuje więc samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była wyżej mowa. Skoro zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, nie jest władny wkraczać w sferę uznania organów podatkowych. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wnioskiem z dnia [...] r. wystąpiła o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za 2011r. w ramach pomocy de minimis. Wskazać w tym miejscu należy, że przepisy art. 67a i art. 67b O.p. są ze sobą powiązane. Oznacza to, że przepis art. 67b ustawy powinien być stosowany łącznie z jej art. 67a, a więc przy uwzględnieniu zarówno form udzielanych ulg podatkowych jak i przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, przewidzianych w art. 67a) O.p. Organ podatkowy nie może zatem udzielić ulgi podatkowej podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą, o ile nie zachodzą łącznie przesłanki udzielenia takiej ulgi określone w przepisach art. 67a i art. 67b O.p. Brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia udzielenie wnioskowanej ulgi. Przechodząc do przesłanek zawartych w art. 67 a § 1 O.p. należy wskazać, że w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu strony decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o umorzeniu lub nie - zaległości podatkowej. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości. Ponieważ instytucja umorzenia ma charakter wyjątkowy (zasadą jest bowiem płacenie podatków), uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych, okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu wnioskującego o ulgę (zob. S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004; s. 253). Zauważyć też trzeba, że uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1 O.p. Przesłanki zastosowania ulgi podatkowej należy więc oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty (por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., I SA/Łd 13/98, niepubl.). Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, iż taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne nie potwierdzają tego. Natomiast przesłankę "interesu publicznego" najpełniej charakteryzuje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1838/01 (Mon.Pod. 2003/7/43), w którym interes ten określono jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.". Sąd podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd o wyjątkowym charakterze ulgi, jaką jest umorzenie należności podatkowych. Ulga ta oznacza w istocie rezygnację z wpływów do budżetu państwa i stanowi - aczkolwiek dopuszczone przez ustawodawcę i niezbędne z punktu widzenia kompletności systemu podatkowego - to jednak odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. W utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że ocena, czy przesłanki udzielenia ulgi podatkowej istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 O.p.), a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (art. 122 O.p.). Ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowe i zgodne z wymogami określonymi w art. 210 § 1 i § 4 O.p. uzasadnienie jest szczególnie ważne przy decyzjach wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne. Uzasadnienie, szczególnie decyzji negatywnych dla podatnika, powinno szczegółowo wskazywać przyczyny, dla których organ nie zastosował instytucji umorzenia pomimo wystąpienia szczególnych okoliczności. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Spółka wnosząc o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie [...] zł wskazywała , że głównym powodem nie zapłacenia podatku były opóźnienia armatora w produkcji statku – siedem miesięcy – przewidzianego na rok 2011. Poślizg spowodował kryzys finansowy i zmusił do zredukowania kosztów , opóźnienia płatności wobec dostawców jak również zmniejszenie zatrudnienia o możliwie minimalną liczbę pracowników. W ocenie Sądu podniesiona we wniosku o udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej argumentacja nie świadczy o istnieniu przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Zdaniem Sądu, wydając zaskarżoną decyzję organ wziął pod uwagę wszystkie podnoszone przez stronę okoliczności i zgromadzone dowody, a odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sformułował wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. W świetle zebranego materiału dowodowego trafnie organy podatkowe stwierdziły, że spłata zaległości podatkowej w obecnej sytuacji gospodarczej (finansowej) Spółki nie stanowi zagrożenia bytu przedsiębiorstwa. Trzeba podkreślić, iż Spółka odnotowuje stały wzrost sprzedaży wyprodukowanych produktów co oznacza, że zagwarantowany ma rynek zbytu i nie napotyka na problemy związane z obniżeniem popytu na produkowane produkty. Przychody ze sprzedaży produktów w 2011 r. wyniosły [...]zł, za 2012r. wynosiły [...]zł zaś za 2013r. [...]zł. (dane zaczerpnięto z bilansów). Zatem w stosunku do 2011r. wystąpił znaczny wzrost przychodów ze sprzedaży w 2013r. aż o 108,86% . Zysk brutto ze sprzedaży produktów (przychód ze sprzedaży produktów minus koszt sprzedanych produktów) wyniósł odpowiednio za 2011r. [...]zł, za 2012r. [...]zł a za 2013r. [...]zł. Odnotowany został zatem wzrost zysku brutto ze sprzedaży produktów w stosunku do 2011r. o 162,81%. W 2012r. w stosunku do 2011r. przy niewielkim wzroście przychodów ze sprzedaży produktów (jedynie o 11,63%) i jednoczesnym niewielkim zredukowaniu kosztów sprzedaży (o 10,24%) i niewspółmiernym wzroście kosztów ogólnego zarządu aż o 74% Spółka wypracowała zysk netto ze sprzedaży w kwocie [...]. Dalej organ wskazał, że sytuacja Spółki z działalności handlowej w 2013r. w stosunku do 2012r. również uległa poprawie. Nastąpił wzrost przychodów ze sprzedaży produktów o 88% i Spółka wypracowała zysk brutto ze sprzedaży produktów w kwocie [...], tj. większy o 46%. Z rachunku zysków i strat na koniec 2012r. i 2013r. wynika, że udział kosztów sprzedaży produktów w ogólnym przychodzie netto ze sprzedaży produktów kształtował się w 2012r. na poziomie 81,15% a w 2013r. 85,28%. Podobna sytuacja występuje na koniec stycznia 2014r. udział ten wynosi 86,31% Zatem należy stwierdzić, że koszt wytworzenia sprzedanych produktów jest względnie stały w całym analizowanym okresie. Na uzyskany wynik z działalności podstawowej Spółki za 2013r. w postaci straty (-) 85.007,59zł, pomimo bardzo dobrych rezultatów ze sprzedaży produktów i jednoczesnym utrzymaniu kosztów ich wytworzenia na stałym poziomie, miał wpływ wzrost kosztów sprzedaży (wzrost kosztów sprzedaży znacznie przewyższył wzrost przychodu ze sprzedaży) oraz kosztów ogólnych zarządu. Dokonana analiza wskazuje ponadto, że że na wyniki z działalności podstawowej Spółki ma decydujący wpływ polityka zarządzania firmą w tym decyzje zarządu odnoszące się do kosztów dodatkowych związanych ze sprzedażą produktów. Brak jest wyraźnych symptomów wskazujących na podejmowanie działań mających na celu poprawę wyników z działalności podstawowej Spółki co przekłada się bezpośrednio na jej ogólną kondycję finansową. Spółka nie redukuje kosztów ogólnych zarządu oraz kosztów dodatkowych związanych ze sprzedażą produktów a wręcz je podwaja. Powyższe rozważania doprowadziły organ do słusznej , zdaniem Sądu , konkluzji, że sytuacja gospodarcza Spółki nie jest zła, odnotowany jest ciągły wzrost przychodów ze sprzedaży przy stałym koszcie wytworzenia sprzedanych produktów, stały wzrost zysków ze sprzedaży. Z rachunku zysków i strat na koniec stycznia 2014r. wynika, że Spółka odnotowała zysk w wysokości [...]. Spółka rozwija się prężnie, działalność podstawowa nie jest zagrożona a trudności ekonomiczne mają charakter przejściowy i mogą zostać zniwelowane poprzez racjonalne zarządzanie firmą. W związku z tym nie można powiedzieć, że zapłata zaległego podatku, przy jednoczesnej utrzymującej się tendencji dynamicznego wzrostu przychodów ze sprzedaży, będzie miała istotny wpływ na finanse Spółki i zagrozi jej upadłością. Kwota istniejących zaległości w stosunku do osiąganych zysków ze sprzedaży produktów jest niewielka, stanowi ich nieznaczny ułamek. Nie jest to wydatek , którego Spółka nie mogłaby ponieść. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, iż "ryzyko związane z prowadzoną działalnością gospodarczą ponosi zawsze podatnik, który winien poszukać możliwości rozwiązania swojej sytuacji finansowej i płatniczej bez udziału budżetu państwa. (...) Niepowodzenia podatnika w działalności gospodarczej nie mogą skutkować obowiązkiem przyznania ulg podatkowych w spłacie zaległości podatkowych" Skarb Państwa nie może przejmować ryzyka związanego z działalnością gospodarczą podmiotów gospodarczych, ani ponosić konsekwencji ich nieudanych przedsięwzięć gospodarczych (wyrok NSA z dnia 8 września 1999r. sygn. akt I SA/Gd 1623/97 dostępny: System Informacji Prawnej LEX nr 38750). Takiego postępowania domaga się skarżąca. Nie bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostaje kwestia powiązania kapitałowego Spółki z innymi podmiotami zagranicznymi. Jak wynika z akt sprawy co zostało podniesione w zaskarżonej decyzji udziałowcami Spółki były zagraniczne podmioty, tj. "D.Srl" oraz "I. Srl" z siedzibą na terytorium Republiki Włoskiej oraz A. D., L. D. oraz V. D. w równej liczbie udziałów po 20% każdy z nich. Od 2009r. Spółka "D. Srl" obejmowała już 40% udziałów. Z danych KRS wynika natomiast , że od czerwca 2014r. jedynym udziałowcem Spółki, obejmującym 100% udziałów, jest Spółka z kapitałem zagranicznym tj. D. W. S.R.L a więc podmiot z którym obecnie realizowane są wszystkie transakcje handlowe, tj. produkowane i sprzedawane są na rzecz tego podmiotu produkty zakładu. Analiza bilansów przedstawionych przez Spółkę wskazuje jednoznacznie, że zarówno w 2013r. jak i latach wcześniejszych produkcja zakładu odbywała się na rzecz jednostek powiązanych w grupie kapitałowej. W 2013r. na należności krótkoterminowe z tytułu dostaw towarów i usług w kwocie [...] należności od jednostek powiązanych wynosiły [...] a więc stanowiły one aż 92,54% wszystkich należności. W poprzednich latach struktura ta kształtowała się na poziomie 91,26% za 2012, 72,33% za 2011r. Z dokumentacji wynika również , że umowy pożyczki z 2004r. i 2009r. zawarte zostały ze spółką należącą do grupy kapitałowej tj. "D. Srl". Według struktury wiekowej zobowiązań i należności na koniec maja 2014r. zobowiązania przeterminowane wobec obecnej spółki powiązanej kapitałowo wynosiły 1.692.602,74 zł zaś należności przeterminowane od tej spółki wynosiły 6.939.139,27zł. Mając na względzie fakt, iż podstawowe należności jak i zobowiązania występują wewnątrz grupy kapitałowej oraz odrzucając znane rozliczenia zasadne są wniosku organu odwoławczego, iż Spółka D. Polska nie ma przeterminowanych zobowiązań lecz przeterminowane należności od spółki powiązanej, będącej 100% udziałowcem Spółki a zatem decydującym w zakresie polityki w tym finansowej wewnętrznej grupy. Uprawnione jest stwierdzenie, że kondycja finansowa Spółki zależy wobec tego od decyzji zapadających wewnątrz grupy kapitałowej jako elementu polityki zarządzania firmą. Jest to również uzasadnione tym , że Spółka w złożonym formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis wskazała, że nie spełnia kryteriów kwalifikujących ją do objęcia postępowaniem upadłościowym. Zdaniem Sądu, organ podatkowy wyszczególnił i uzasadnił przyczyny odmowy zastosowania rozpatrywanej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, a zatem w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Orzeczenie uznaniowe może być bowiem przez Sąd uchylone w wypadkach stwierdzenia, iż zostało wydane z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy, lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a tak się w rozpoznawanej sprawie nie stało. Sąd podziela także dokonaną przez organ ocenę prawną, która znajduje swoje oparcie w obowiązującym stanie prawnym, a także opiera się na przyjętej w orzecznictwie wykładni przepisów i nie można jej zarzucić dowolności. Badając sytuację finansową Spółki oraz istnienia "ważnego interesu podatnika" w zastosowaniu ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych organ prawidłowo ustalił i wywiódł brak jego istnienia. Organ podatkowy rozważył również interes publiczny w niniejszej sprawie, a w szczególności prowadził rozważania mające na celu wyważenie w rozpatrywanym przypadku relacji między interesem publicznym a interesem stron, w tym organ podatkowy analizował istotne w tym zakresie zasadę powszechności i równości opodatkowania. W tej kwestii należy podkreślić, że art. 84 Konstytucji RP określa zasadę powszechności opodatkowania, będącej wyrazem zasady sprawiedliwości podatkowej, wynikającej z art. 217 Konstytucji RP (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 listopada 1999 r., sygn. akt: K 28/98). Zatem wszelkie odstępstwa od powyższej zasady, polegające na zaniechaniu poboru podatku winny mieć w zasadzie charakter wyjątkowy (wyrok NSA z 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt: I SA/Ka 498/00; wyrok NSA z 12 czerwca 2000 r., sygn. akt: I SA/Lu 375/99; wyrok NSA z 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt: I SA/Gd 655/98; wyrok NSA 18 lutego 2000 r., sygn. akt: III SA 372/99). Sąd nie stwierdził także, ze względów wyrażonych w przedmiotowym uzasadnieniu, naruszenia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 i 67b O.p. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ) orzekł jak w sentencji wyroku. W punkcie 2 sentencji Sąd orzekł o zwrocie nadpłaconego wpisu w oparciu o art. 225 cyt. wyżej ustawy. I. Najda – Ossowska M. Łent U. Wiśniewska