I SA/Bd 118/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent Sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lipca 2009r. sprawy ze skargi ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z [...] określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 64.956 zł W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne. Skarżący w dniu 22 marca 2007r. złożył w Urzędzie Skarbowym, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L w roku podatkowym 2006. W zeznaniu tym, wykazał m.in.: przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 710.759,62 zł, dochód uzyskany z tego tytułu w kwocie 72.676,65 zł oraz zadeklarował należny podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 12.015 zł. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej za 2006 rok stwierdzono szereg nieprawidłowości w ewidencjonowaniu przychodów oraz zaliczaniu poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Na podstawie poczynionych ustaleń decyzją z dnia 31 lipca 2008r. organ podatkowy określił stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w kwocie 64.956 zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie w całości przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając wyżej wymienionej decyzji błędne ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2006r. W uzasadnieniu odwołania podatnik zakwestionował głównie zasadność ustaleń organu I instancji opierających się nieuwzględnieniu w pozycji kosztów wydatków związanych z nabyciem używanych palet od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej. Odwołujący się wyjaśnił, iż dowodem na zakup tych palet jest przede wszystkim prowadzony od 2005r. zeszyt, w którym to notowane są wszystkie transakcje zakupu palet, co mogą potwierdzić również zeznania pracowników podatnika. W toku postępowania odwoławczego, uznając, iż stan faktyczny sprawy zawarty w zgromadzonym materiale dowodowym nie pozwalał na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, w zakresie transakcji nabycia palet od wskazanych w załączonym do odwołania zeszycie - osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, w tym także przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków wskazanych przez podatnika jako dostawców palet. Po uzyskaniu dodatkowego materiału dowodowego w postaci protokołów z przesłuchania 4 pracowników firmy "R" R. K., jak również protokołu z oględzin miejsca składowania palet, w miejscowości W. oraz przeanalizowaniu całości materiału Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toku przesłuchania w dniu 29 listopada 2007r. podatnik zeznał, że w kontrolowanym okresie, tj. w 2006r. dokonywał skupu palet używanych wyłącznie od M. K. Wszystkie transakcje dokumentowane były fakturami VAT. Stwierdził ponadto, że aby utrzymać znak towarowy firmy "E." nie mógł prowadzić skupu palet używanych od osób fizycznych i w 2006r. nie dokonywał od takich osób skupu palet używanych. Jednakże w odwołaniu podatnik zarzucił organowi podatkowemu, że w poczet kosztów nie zaliczył nabycia 20.006 palet na wartość ok. 253.571 zł, których nie wprowadzono do ewidencji zakupów VAT, gdyż były dokonywane od osób, które nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Na potwierdzenie zawarcia ww. transakcji dotyczących zakupu używanych palet od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej strona przedłożyła kserokopię prowadzonego od 2005r. zeszytu. Zdaniem organu dokonana analiza dokumentacji księgowej, w tym zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie potwierdziła zbiorczego ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych, np. w oparciu o dodatkowe rejestry, ewidencje, zestawienia itp. Jednocześnie wskazano, iż zebrane w sprawie materiały dowodowe, a zwłaszcza kserokopia protokółu kontroli, decyzja organu I instancji oraz protokóły przesłuchania 4 świadków oraz wspomniana wyżej kserokopia zeszytu wskazują na nierzetelność dokonanych transakcji zakupu używanych palet. Z przeprowadzonych w toku postępowania wyjaśniającego dowodów z przesłuchania 4 świadków wynika, iż osoby te nie sprzedawały na rzecz strony palet, lecz były jedynie pracownikami firmy "R" i dokonywały w jej imieniu skupu palet w miejscowości W. Pracownicy potwierdzili fakt, iż zakupy palet były przez nich ewidencjonowane w przedmiotowym zeszycie, jednakże z zawiłości zapisów trudno wywnioskować za jaką kwotę w danym dniu dokonywano rzekomych zakupów, tym bardziej, iż nie były wystawiane żadne dokumenty, które mogłyby stanowić potwierdzenie zapłaty za zakupione palety. Organ wskazał jednocześnie, iż jedynie dwóch z czterech przesłuchanych pracowników, tj. J. K. i W. K. figurują w ewidencji wynagrodzeń firmy podatnika za 2006r. Natomiast J. K. zeznał, iż pracował w niej jedynie 3 dni w 2006r. - z zapisów dokonanych w zeszycie wynika zaś, iż był to rok 2005. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadny uznał zarzut odwołującego się w kwestii niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu zakupu palet od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej . Organ podkreślił, iż zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.),podstawą zapisów w księgach podatkowych są dowody księgowe, tj. faktury, rachunki i noty korygujące oraz inne dokumenty wymienione w tych przepisach, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające, co najmniej wiarygodne określenie wystawcy i wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, dane zatem nie mogą być fikcyjne. Wskazano, iż w postępowaniu podatkowym zasadnicze znaczenie mają dowody z dokumentów. Związane to jest z koniecznością dokumentowania określonych czynności, będących przedmiotem podatkowo - prawnego stanu faktycznego, w określonej formie. Zatem dowód księgowy musi oddawać stan rzeczy, co oznacza zgodność z rzeczywistością zarówno w aspekcie podmiotowym (prawdziwy kontrahent), jak i przedmiotowym (m.in. zakres i cena usług). W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego przedłożona przez podatnika kserokopia zeszytu nie stanowi dowodu potwierdzającego rzeczywiste zawarcie transakcji gospodarczych, i tym samym nie ma mocy dowodowej w rozliczeniu podatkowym. Tym samym brak jest podstaw do zakwalifikowania kwoty zakupów palet we wskazanej w odwołaniu wysokości do kosztów uzyskania przychodów firmy "R". Zdaniem organu dało to podstawę do wyłączenia tych wydatków z kosztów uzyskania przychodów firmy za 2006r. Wydatki te bowiem nie zostały udokumentowane w sposób określony prawem, a w toku postępowania nie przedłożono innych wiarygodnych dowodów, potwierdzających faktyczne przeprowadzenie tych transakcji oraz nie wskazano okoliczności wskazujących na legalne nabycie towarów. Organ za nieuzasadnione uznał również zarzuty dotyczące wyłączenia przez organ podatkowy z kosztów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków wynikających z faktur VAT, wystawionych przez Przedsiębiorstwo W M. K. Wskazano, iż szereg faktur wystawionych przez ten podmiot zostało zewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i nie były one kwestionowane przez organ I instancji. Tym samym stanowią one koszty uzyskania przychodów firmy podatnika. Za bezzasadne uznał również organ odwoławczy zarzuty dotyczące ustaleń organu I instancji, w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów firmy "R", wydatków dotyczących transakcji zawartych ze spółką "E". Wskazano, iż w odpowiedzi na pytanie organu podatkowego dotyczące faktur dokumentujących zawarte w 2006r. z firmą "R" R. K., transakcje sprzedaży energii, wraz z datą i sposobem zapłaty spółka "E" przesłała Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, m.in.: kserokopię umowy sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług przesyłowych z dnia 17 marca 2004r. oraz potwierdzone kopie 12 faktur za okres styczeń - grudzień 2006r. oraz wykaz dokonywanych przez stronę wpłat. Po przeanalizowaniu powyższego materiału dowodowego, organ I instancji stwierdził, iż nie wszystkie transakcje wykazane przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, zostały potwierdzone kserokopiami faktur VAT przesłanymi przez spółkę "E". Podkreślono, że wszystkie wymienione przez podatnika w odwołaniu faktury potwierdzone przez spółkę "E" zostały uznane za koszty uzyskania przychodów firmy "R". W związku z powyższym, zarzuty w tej kwestii uznano za bezpodstawne. Odnosząc się do zakwestionowania przez stronę wiarygodności danych ujętych w ewidencji sprzedaży i zakupów VAT, prowadzonej przez M. K. ze względu na ewentualną ingerencję i manipulację danymi przez osobę nieuprawnioną (co potwierdza zdaniem strony załączone do odwołania pismo informatyka – A. K. i fakt skierowania do Prokuratury Rejonowej zawiadomienia o podejrzeniu przestępstwa polegającego na fałszowaniu ewidencji zakupów i sprzedaży) organ wskazał, iż powyższą okoliczność, jak i dowody podatnik powołał dopiero na etapie postępowania odwoławczego, mimo iż np. ww. pismo zostało sporządzone w dniu 15 kwietnia 2008r. W związku z czym już w trakcie toczącego się postępowania podatkowego strona była w posiadaniu przedmiotowej opinii i nie przedłożyła jej organowi pierwszej instancji. Wskazano, iż w dniu 16 października 2007r, tj. w dniu wszczęcia kontroli, podatnik złożył oświadczenie, iż wszystkie dokumenty za lata 2000-2006 zostały skradzione, co zostało zgłoszone i potwierdzone przez Komendę Policji P. w Ż. Dowody źródłowe oraz podatkową księgę przychodów i rozchodów za okres od października do grudnia podatnik przedłożył w dniu 19 października 2007r. zaś wydruk z systemu informatycznego podatkowej księgi przychodów i rozchodów za miesiące od stycznia do września 2006r. dostarczył w dniu 27 listopada 2007r. W związku z powyższym organ nie zgodził się z poglądem podatnika, iż do czasu wyjaśnienia tej sprawy niemożliwe jest wydanie prawidłowej decyzji w sprawie. Wydając bowiem zaskarżoną odwołaniem decyzję organ podatkowy uwzględnił cały zebrany materiał dowodowy w sprawie, a swoje rozstrzygnięcie oparł na rzetelnych i potwierdzonych przez kontrahentów dowodach. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów: § 14 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz art. 22 i 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez nieuwzględnienie w kosztach prowadzenia działalności gospodarczej wydatków poniesionych na zakup używanych palet i drewna w celu uzyskania przychodu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż podatnik nie mógł sprzedawać towaru, którego nie posiadał, w związku z czym poza sporem pozostaje fakt, iż musiał ten towar nabyć. W ocenie skarżącego dowodem na zakup tych palet jest przede wszystkim zeszyt, w którym zapisywano ilość i rodzaj skupionych palet, jak również zeznania świadków, którzy potwierdzili fakt nabywania palet na rzecz strony. W opinii skarżącego w związku z powyższym oraz faktem kradzieży całej dokumentacji księgowej firmy za okres objęty kontrolą niezrozumiałym jest żądanie przedłożenia dokumentów księgowych. Skarżący nie może przedłożyć dokumentów księgowych, których nie posiada tym bardziej, iż § 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zezwala na dokumentowanie zapisów w księdze na podstawie dowodów wewnętrznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów, w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. wydatki na zakup 20.006 palet o wartości 253.571 zł. W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zgodnie z tą regulacją podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod tym wszakże warunkiem, iż: 1) wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, 2) zostały one poniesione w celu osiągnięcia przychodu, 3) wydatki te nie są wymienione w katalogu wyłączeń wskazanym w art.23 ust.1 wymienionej ustawy. Decydujące znaczenie dla rozpatrywanej sprawy mają wnioski płynące z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Istota sporu sprowadza się głównie do zagadnień dowodowych. Przystępując do rozważań na tej płaszczyźnie niezbędne jest odniesienie się do treści art. 191 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje na gruncie postępowania podatkowego zasadę swobodnej oceny dowodów. Wyraża się ona w tym, że organ podatkowy nie jest związany jakimikolwiek regułami dowodowymi, ocenia dowody za wiarygodne bądź niewiarygodne na podstawie własnego przekonania. Ocena ta powinna być zgodna z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki. W postępowaniu podatkowym materiał dowodowy powinien być zebrany w całości i w sposób wyczerpująco rozpatrzony, co wynika z art. 187 § 1 Ordynacji. Ponadto organ podatkowy powinien uczynić zadość treści art. 122 tej ustawy, w świetle którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Choć obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych obciąża organ podatkowy, to z faktu tego nie wynika, że podatnik jest zwolniony z czynnego uczestniczenia w procesie poszukiwania środków dowodowych, które mogą okazać się niezbędne dla wyjaśnienia sprawy. W piśmiennictwie podkreśla się, że organ podatkowy może żądać od podatnika przedstawienia wiarygodnego dokumentu na okoliczność poniesienia wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, bowiem nie ma praktycznie innej możliwości ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Żądanie dostarczenia dokumentu nie jest związane z regułami dowodzenia, ale z gromadzeniem przez organ podatkowy środków dowodowych, pozwalających na ustalenie stanu faktycznego ( B.Brzeziński, M.Masternak, O tak zwanym ciężarze dowodu w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy 2004, nr 5, s.59). Z akt sprawy wynika, że w 2006 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie produkcji, skupu i sprzedaży palet drewnianych pod firmą "R" - R. K. W dniu 16 października 2007 r. strona złożyła oświadczenie, iż wszystkie dokumenty za lata 2000 – 2006 zostały skradzione, co zostało potwierdzone przez policję. Jednakże w dniu 19 października 2007 r. skarżący przedłożył do kontroli dowody źródłowe oraz podatkową księgę przychodów i rozchodów za okres od października do grudnia 2006 r. Natomiast wydruki z systemu informatycznego podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do września 2006 r. dostarczył 27 listopada 2007 r. W trakcie przesłuchania w dniu 29 listopada 2007 r. R. K. zeznał, że w 2006 r. dokonywał skupu palet wyłącznie używanych od M. K. Wszystkie transakcje były dokumentowane fakturami VAT. Stwierdził ponadto, że aby utrzymać znak towarowy firmy "E." nie mógł prowadzić skupu palet używanych od osób fizycznych i w 2006r. nie dokonywał od takich osób skupu palet używanych. Jednakże w zastrzeżeniach do protokołu z kontroli podatkowej skarżący wniósł o przesłuchanie czterech świadków (W. K., J. K. T. K. J. K.) na okoliczność dokonywania w 2006 r. zakupu drewna i palet od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej. Jednocześnie wyjaśnił, że zakupy palet i drewna od osób fizycznych dokumentowane były dowodami wewnętrznymi PK, które tak, jak pozostała dokumentacja księgowa, zostały skradzione. W odwołaniu od decyzji organu I instancji dodatkowo stwierdził, że używane palety nie zostały wprowadzone do ewidencji zakupów VAT, ponieważ były to zakupy dokonywane od osób , które nie podlegały opodatkowaniu tym podatkiem. Organ przesłuchał wskazanych czterech świadków, którzy zeznali, że skupowali w 2006 r. w imieniu R. K. palety od osób fizycznych. Zakup był ewidencjonowany w zeszycie. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że wyjaśnienia skarżącego odnośnie zakupu palet są niespójne. Najpierw skarżący w trakcie przesłuchania w dniu 29 listopada 2007 r. zeznał, że w 2006 r. nie dokonywał zakupu palet od osób fizycznych. Kupował je od swojej m. – M. K., a transakcje były dokumentowane fakturami VAT. Następnie zmienił zdanie i stwierdził, że zakup był dokonywany od osób fizycznych, co było dokumentowane dowodami wewnętrznymi KP, które zostały skradzione. Wskazani przez skarżącego świadkowie potwierdzili, że zakupu palet dokonywali od osób fizycznych i ewidencjonowali to w zeszycie. Z zeszytu tego trudno jednak wywnioskować od kogo dokonywano zakupu oraz za jaką cenę jednostkową nabywano palety (w skardze skarżący stwierdził, że w zeszycie zapisywano rodzaj i ilość skupionych palet). Z zeznań świadków wynika także, że zapłaty za palety dokonywali gotówką i nie wystawiali potwierdzeń przyjętej gotówki. Należy wskazać także na sprzeczność w zeznaniach J. K. Stwierdził on, że dokonywał skupu palet w 2006 r. (przez trzy miesiące). Z zeszytu wynika jednak, że nie był to 2006 r., a 2005 r. Ponadto w ocenie Sądu, jeżeli prawo przewiduje określony sposób dokumentowania samoobliczenia podatku, zastępowanie go, bądź w istotnym merytorycznym zakresie uzupełnianie, zeznaniami świadków jest prawnie nieuzasadnione. Udokumentowanie samoobliczenia podatku powinno następować w trakcie tego procesu, ponieważ wymaga tego obowiązujące prawo, a ponadto ma ono istotny wpływ na możliwość określenia i zweryfikowania powstania i wysokości zobowiązania podatkowego. Jeżeli koszty zakupu palet uzasadniać można by tylko albo w istotnym zakresie danymi uzyskiwanymi od osobowych źródeł dowodowych – jak chce tego skarżący - to dokumentowanie wydatków w tym zakresie w trakcie roku podatkowego w formach przewidzianych prawem – w tym przypadku zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, byłoby całkowicie zbędne (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2009 r., II FSK 138/08). Podstawą uznania rzekomych wydatków na zakup palet nie mogą być zapisy w zeszycie. Zeszyt ten nie pozwala na wiarygodne stwierdzenie, że R. K. skupował palety od osób fizycznych. Zapisy dokonywane w zeszycie nie odpowiadają nawet informacjom jakie powinien zawierać dowód wewnętrzny. Dokonana analiza dokumentacji księgowej, w tym zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie potwierdziła zbiorczego ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych, np. w oparciu o dodatkowe rejestry, zestawienia. Prawidłowe prowadzenie dokumentacji księgowej obciąża podatnika. Dokumentacja ta powinna umożliwiać weryfikację zawartych przez podatnika transakcji. Nawet dowód wewnętrzny powinien potwierdzać fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, które potwierdzałyby jego stanowisko. Trudno uznać, że dokumenty te zostały skarżącemu skradzione. Kradzież przez Z. G. dotyczyła faktur dokumentujących sprzedaż towarów (a nie ich zakup) i tego dotyczył przedstawiony mu przez organy ścigania zarzut, co potwierdził sam skarżący na rozprawie w dniu 14 lipca 2009 r. Argumentem kradzieży skarżący posługuje się w zależności od sytuacji, gdy nie może przedłożyć stosownych dokumentów, w tym wypadku dowodów zakupu palet. Jeżeli skarżący, jak twierdzi w skardze, sprzedał palety w ilości większej niż 20.006 sztuk, to źródło zakupu tych palet jest nieznane. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stanowisko organów skarbowych, że wskazywane przez skarżącego wydatki na zakup palet nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Sądu przedstawiona przez organy ocena tego materiału dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie narusza art.191 Ordynacji podatkowej. Postępowanie dowodowe było prowadzone z uwzględnieniem treści art. 122 Ordynacji podatkowej. W sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wyczerpującej analizie, z której wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.