I SA/Bd 226/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018r. sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych 1. oddala skargę 2. oddala wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. orzekł o solidarnej z podatnikiem odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu Spółki z o.o. D. I. za jej zaległości podatkowe, powstałe wskutek nieuregulowania pobranych przez płatnika i niewpłaconych organowi podatkowemu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2011 r. oraz miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. w łącznej wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi do dnia wydania tej decyzji w łącznej kwocie [...]zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...]zł. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, że zaległości podatkowe powstały w czasie, gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu ww. Spółki, egzekucja wobec majątku dłużnika okazała się bezskuteczna, a sprawie nie wystąpiły przesłanki uwalniające skarżącego od tej odpowiedzialności, określone w przepisie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia [...]. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej jako "O.p.". Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] r. skarżący złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie m.in.: art. 201 § 1 pkt 2, art. 116 § 1, art. 116 § 1 pkt 2, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 O.p. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz: umorzenie postępowania w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Strony ze Spółką z o.o. D. I. za zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2011 r. oraz miesiące od stycznia do kwietnia 2012 r., za należne odsetki za zwłokę naliczone do dnia wydania zaskarżonej decyzji oraz koszty postępowania egzekucyjnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji w zakresie dotyczącym orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Strony ze Spółką z o.o. D. I. za zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od maja do grudnia 2012 r., za należne odsetki za zwłokę naliczone do dnia wydania zaskarżonej decyzji oraz koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli okaże się, że postępowanie karne prowadzone przez Sąd Rejonowy dla W. - Śródmieścia w W. pod sygn. akt II K 361/15 pozostaje w związku z regulowaniem przez Spółkę z o.o. D. I. zobowiązań publicznoprawnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia podstawowych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz nakazanie temu organowi dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych. W piśmie z dnia [...]. skarżący odniósł się do zagadnień przedstawionych w stanowisku Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., a dotyczących właściwego momentu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, wystąpienia przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 2 O.p., przedwczesnego przypisania mu odpowiedzialności z art. 116 § 1 tej ustawy (prowadzenie egzekucji do całego majątku Spółki), wyliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego oraz braku zawieszenia postępowania podatkowego w trybie art. 201 § 1 O.p. W dniu [...] r. do protokołu z zapoznania z materiałem dowodowym sprawy przedłożył kserokopię wyroku z dnia [...] r. sygn. akt VIII K 1338/13. Z kolei pismem z dnia [...] r. skarżący uzupełnił swoje stanowisko, podnosząc kwestie: postępowania karnego prowadzonego przeciwko poborcy skarbowemu; roszczeń Spółki do spółki dominującej D. S.A. i w tym zakresie wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka członka zarządu D. S.A. T. B.; czasu właściwego na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki; zakwestionowania przez organ wystąpienia przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 2 O.p.; braku prowadzenia egzekucji do całego majątku Spółki i prawidłowości wyliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w okresie, w którym upływał termin płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu w Spółce z o.o. D. I.. Wobec powyższego, spełniona została przesłanka określona w art. 116 § 2 O.p., zgodnie z którą odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 tej ustawy powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Jednocześnie organ zaznaczył, że w jego ocenie organ I instancji prawidłowo wyliczył kwotę odsetek od powyższych zaległości, które wynoszą łącznie [...] zł. Następnie organ odwoławczy przestawił przebieg postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Spółki, które doprowadziło do wydania przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowień z dnia [...]. umarzających postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego D. I. Spółka z o.o. m. in. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...] i [...] dotyczących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2011 r. oraz od stycznia do grudnia 2012 r. Organ egzekucyjny pozostawił jeden tytuł wykonawczy do realizacji ([...] - podatek VAT za I, II. III kwartał 2014 r.) w związku z podjętymi działaniami zmierzającymi do ustalenia adresu Strony. Organ wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych powstały koszty egzekucyjne odpowiednio w wysokości: [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, co razem stanowi kwotę [...]zł. Przedmiotowe koszty egzekucyjne naliczone zostały zgodnie z art. 64 § 1 ustawy z dnia [...] r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229. poz. 1954 ze zm.), dalej "u.p.e.a.". Organ wyjaśnił, że dokumenty w powyższym zakresie znajdują się w aktach sprawy, do których Strona miała prawo wglądu, dlatego też zarzut w zakresie błędnego ich wyliczenia nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że organ podatkowy nie podjął wszelkich możliwych czynności, aby wyegzekwować należności od wierzycieli Spółki, Dyrektor stwierdził, że nie może on stanowić przesłanki zwalniającej skarżącego z odpowiedzialności podatkowej. W sytuacji bowiem, gdy w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności członka zarządu Spółki organy podatkowe dysponują wiążącym dla nich postanowieniem umarzającym postępowanie egzekucyjne wobec Spółki ze względu na jego bezskuteczność, nie mają legitymacji do weryfikowania, czy organ egzekucyjny wykorzystał wszystkie sposoby wyegzekwowania zobowiązania, gdyż postępowanie prowadzone w ww. zakresie nie może służyć do weryfikacji poprawności postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie Dyrektor zauważył, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu, tj. Spółce przysługiwała skarga na czynności egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny, zgodnie z art. 54 u.p.e.a. Ponadto w trybie art. 33 cyt. ustawy miała możliwość złożenia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. W świetle powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji przedstawione w zaskarżonej decyzji w przedmiocie bezskuteczności egzekucji prowadzonej z majątku Spółki, której wykazanie jest warunkiem wstępnym procedowania w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za przedmiotowe zaległości podatkowe, stosownie do treści powołanego przepisu art. 116 § 1 O.p. Odnosząc się natomiast do przesłanek "negatywnych" uwalniających stronę od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie złożono wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, ani też nie wszczęto postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Sąd Rejonowy w T. V Wydział Gospodarczy fakt ten potwierdził pismem z dnia [...] r. Rozpoznając niniejszą sprawę organy podatkowe przeanalizowały zebrany materiał dowodowy pod kątem ustalenia, czy zaistniała w sprawie przesłanka do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w oparciu o posiadane sprawozdania finansowe za lata 2010-2013 oraz inne materiały zebrane w sprawie (deklaracje, karty kontowe Spółki, listy zaległości wraz z odsetkami, raporty Poltax). W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w oparciu o posiadane w aktach sprawy dokumenty przedstawiające sytuację finansową Spółki oraz cel równomiernego zaspokojenia wszystkich wierzycieli, chociażby częściowego z majątku Spółki, złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, nastąpić winno po upływie terminu dwóch tygodni od dnia upływu terminu płatności siódmego nieuregulowanego zobowiązania, tj. podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pełnienia przez Spółkę funkcji płatnika za lipiec 2009 r., uwzględniając, że wówczas suma niewykonanych zobowiązań ([...] zł) przekroczyła 10% wartości bilansowej Spółki za rok 2008 ([...] zł x 10% = [...] zł), a termin płatności wyżej wymienionego zobowiązania (podatek dochodowy od osób fizycznych) przypadał na [...]., a więc [...] r. Organ odwoławczy stwierdził, że wskazana w zaskarżonej decyzji wcześniejsza data złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nie ma wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Dyrektor zaznaczył, że z uwagi na okoliczność, iż skarżący sprawował funkcję Prezesa zarządu dopiero od dnia [...] r. wniosek o ogłoszenie upadłości winien był zgłosić w terminie 2 tygodni od objęcia mandatu Prezesa zarządu. W ocenie organu odwoławczego, fakt, że jeszcze zanim skarżący stał się członkiem zarządu wystąpiły przesłanki do złożenia takiego wniosku nie wyłącza jego odpowiedzialności na gruncie przepisów podatkowych. Organ stwierdził, że być może od razu w momencie objęcia funkcji skarżący nie znał całokształtu finansów Spółki. Jednakże tkwienie w braku tej wiedzy było zawinione, gdyż nie wykazał, aby nie mógł niezwłocznie takich danych pozyskać we własnym zakresie i stosownie do tego podjąć dalsze kroki właściwe dla członka zarządu należycie dbającego o realizację swoich praw i obowiązków, albo też zaprzestać piastowania przejętej funkcji. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że wypełniona została pierwsza z przesłanek określonych w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 233 ze zm.), dalej "u.p.u.n.", tj. niewykonywanie wymagalnych zobowiązali pieniężnych. Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że nie została spełniona "negatywna" przesłanka w postaci zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, umożliwiająca zwolnienie skarżącego z odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki, stosownie do art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. Ponadto, jak słusznie zauważył Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przesłanka egzoneracyjna wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., która stanowi, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu. Skarżący nie dostarczył żadnych dowodów świadczących o zaistnieniu szczególnych okoliczności, uniemożliwiających zrealizowanie obowiązku zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego). Odnosząc się do zarzutu, że organ podatkowy pierwszej instancji błędnie przyjął, iż dla uznania Spółki za niewypłacalną nie może mieć znaczenia to, czy Spółka nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań względem jednego, czy też wielu wierzycieli, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Nawet bowiem w przypadku, gdy jedynym wierzycielem Spółki jest Skarb Państwa, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, nie można przyjąć, że członkowie jej zarządu nie mają z tego powodu obowiązku zgłaszać wniosku o ogłoszenie upadłości w ramach przesłanek egzoneracyjnych. W przedmiocie podniesionych uwag w piśmie z dnia [...] r., a dotyczących ustaleń pomiędzy Spółką a spółką dominującą D. S.A. w zakresie przekazania kwoty [...]zł, Dyrektor podniósł, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. podjął próbę zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Spółce akcyjnej D., jednakże okazała się ona nieskuteczna, bowiem podmiot ten nie podjął korespondencji. Zdaniem organu, istotną dla sprawy jest również okoliczność dokonania zajęcia przez [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W. pismem z dnia [...] r. i [...]. udziałów i zysków w Spółce z o.o. D. l. należących do dłużnika D. S.A. z siedzibą w W. w celu zaspokojenia należności w łącznej kwocie: [...] zł i [...] zł. W dniu [...] r. [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym we [...] dokonał zajęcia udziałów i wierzytelności zobowiązanego, tj. Spółki akcyjnej D. należne od Spółki z o.o. D. I. w celu zapłaty sumy należności głównej [...] zł. Z kolei w dniu [...] r. [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla M. S. W. na wniosek wierzyciela T. Spółka z o.o. w likwidacji dokonał zajęcia udziałów, wierzytelności i praw dłużnika D. S.A. posiadanych w Spółce z o.o. D. I. w celu zapłaty łącznej sumy: [...] zł. Zatem wykonanie porozumienia pomiędzy Spółką a spółką D. S.A. może być zagrożone. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że realizacja tego porozumienia jest zdarzeniem niepewnym, gdyż dotyczy okoliczności, która może być urzeczywistniona dopiero w przyszłości, co nie daje gwarancji efektywnej egzekucji. Dodatkowo zauważył, że Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów w celu udowodnienia, że porozumienie pomiędzy wymienionymi Spółkami miało miejsce. Odnosząc się do zarzutu braku obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego do czasu zakończenia postępowania karnego przeciwko poborcy skarbowemu, który miał pobierać środki od Spółki, organ odwoławczy zgodził się z opinią Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. zawartą w stanowisku z dnia [...] r., że nie było podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego, bowiem postępowania karne w niniejszej sprawie nie stanowi "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Jednocześnie Dyrektor podkreślił, że w celu wyjaśnienia wskazanej przez skarżącego okoliczności, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. pismem z dnia [...] r. wystosował do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego W.-Ś. prośbę o podanie informacji o wpłatach dokonanych przez Spółkę poborcy skarbowemu (data i kwota wpłaty) oraz o odniesienie się do sytuacji dotyczącej przywłaszczenia przez poborcę skarbowego środków Spółki oraz informacji o toczącym się postępowaniu karnym. W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego W.-Ś. przekazał zestawienie rozliczenia uzyskanych kwot od zobowiązanej Spółki m. in. w podatku dochodowym od osób fizycznych począwszy od dnia [...] r. Podano, że w związku z dokonanymi pobraniami należności u zobowiązanego, wszystkie pobrane środki zostały wpłacone i rozliczone. Odnosząc się natomiast do przedłożonego w dniu [...] r. wyroku z dnia [...] r. sygn. akt VIII K 1338/13 organ odwoławczy stwierdził, że nie ma znaczenia w sprawie, bowiem dotyczy postępowania karnego w przedmiocie innej Spółki z o.o. G. , w której skarżący pełnił funkcję Wiceprezesa zarządu. Reasumując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. w sposób prawidłowy zbadał przesłanki pozwalające na zgodne z art. 116 O.p. orzeczenie odpowiedzialności skarżącego jako Prezesa zarządu Spółki z o.o. D. I. za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2011 r. oraz za okres od stycznia do grudnia 2012 r. W skardze do tut. Sądu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez brak obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego, pomimo wskazywania przez Skarżącego w trakcie prowadzonego postępowania na fakt toczącego się postępowania karnego przeciwko poborcy skarbowemu pobierającemu należności podatkowe od Spółki, w wyniku którego Sąd powszechny rozstrzygnie, czy doszło do przywłaszczenia środków pobranych od Spółki. Pozostaje to w bezpośrednim związku z wysokością zobowiązania Spółki, a przez to z ewentualną odpowiedzialnością Skarżącego, co przesądza o przedwczesnym wydaniu decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności Strony skarżącej ze Spółką za jej zaległości podatkowe, odsetki od tych zaległości i koszty postępowania egzekucyjnego. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez: - błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien być zgłoszony w terminie 2 tygodni od objęcia mandatu prezesa zarządu, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że do momentu powstania zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres od kwietnia 2012 r. Spółka nie posiadała innych wierzycieli, wobec czego nie zaistniały podstawy prawne do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przed dniem [...] r., - odstąpienie od zebrania materiału dowodowego oraz ustalenia stanu faktycznego aktualnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do wierzytelności przysługującej Spółce względem D. S.A. oraz możliwości zaspokojenia zobowiązania podatkowego Spółki z kwoty zgromadzonej w depozycie sądowym, przy jednoczesnym ograniczeniu poczynionych ustaleń faktycznych do stanu istniejącego na koniec 2014 r. oraz koniec 2016 r., co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie możliwości zaspokojenia zobowiązań podatkowych Spółki z wierzytelności przysługującej jej względem D. S.A., przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 116 § 1 O.p. poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego ze Spółką za jej zaległości podatkowe pomimo niewykazania przez organ prowadzenia egzekucji z całego majątku Spółki, tj. z wierzytelności przysługujących Spółce wobec M. G. A. B. oraz T. Spółka z o.o., co wyklucza możliwość uznania, że egzekucja przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna, a co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji pomimo niespełnienia ustawowych przesłanek orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego ze Spółką, przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 116 § 1 pkt 2 O.p. poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego ze Spółką za jej zaległości podatkowe, pomimo wskazania przez niego wierzytelności przysługującej Spółce wobec D. S.A., faktu zdeponowania tej kwoty przez D. S.A. w depozycie sądowym oraz toczącego się postępowania przed Sądem Okręgowym w W. pod sygnaturą akt [...] o wydanie środków pieniężnych z depozytu, a w konsekwencji zaistnienia okoliczności zwalniającej Skarżącego z odpowiedzialności. Skarżący, z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, zarzucił ponadto: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez niedokonanie wyczerpujących ustaleń oraz niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, na podstawie których organ ustalił wysokość kosztów egzekucyjnych, co pozbawia Stronę skarżącą możliwości zweryfikowania prawidłowości obliczeń dokonanych przez organ, przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 116 § 1 O.p. poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Strony skarżącej ze Spółką za jej zaległości podatkowe w zakresie nieuregulowania pobranych przez płatnika i niewpłaconych organowi podatkowemu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2011 r. oraz miesiące od stycznia do kwietnia 2012 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego, pomimo, że nie istniały prawne podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, gdyż do maja 2012 r. występował tylko jeden wierzyciel, wobec czego niezłożenie wniosku nastąpiło bez winy Skarżącego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie w trybie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. oraz umorzenie postępowania. W przypadku zaś nieuwzględnienia zarzutów podstawowych, w związku z zarzutami ewentualnymi, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części orzekającej o jego solidarnej odpowiedzialności ze Spółką za jej zaległości podatkowe w zakresie nieuregulowania pobranych przez płatnika i niewpłaconych organowi podatkowemu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2011 r. oraz miesiące od stycznia do kwietnia 2012 r. i koszty postępowania egzekucyjnego, oraz uchylenie w tym zakresie w trybie art. 135 p.p.s.a. decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. Ponadto, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Zasadniczym przedmiotem sporu w sprawie jest zagadnienie, czy istniały podstawy faktyczne i prawne orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, jako prezesa zarządu "D. I." Sp. z o. o. z siedzibą w T., wraz ze Spółką, za jej zaległości podatkowe powstałe wskutek nieuregulowania pobranych przez płatnika i niewpłaconych organowi podatkowemu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2011r. oraz miesiące od stycznia do grudnia 2012r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi. Zdaniem organów podatkowych istniały podstawy do orzeczenia tej odpowiedzialności w oparciu o przesłanki zawarte w przepisie art. 116 § 1 i 2 O.p., bowiem, w okresie, w którym upływał termin płatności wymienionych należności Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu "D. I." Sp. z o. o., stwierdzono także bezskuteczność prowadzonej z majątku tej Spółki egzekucji. Mimo niewypłacalności Spółki, nie złożono również we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego, a Skarżący nie wykazał okoliczności, że niezłożenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy. Skarżący nie wskazał także mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Skarżący natomiast, wskazując na brak podstaw do orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki zarzuca naruszenie art. 122, 187 § 1, 210 § 4 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie terminu zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jak również w zakresie odnoszącym się do wierzytelności przysługującej Spółce względem D. S.A. Zarzuca również naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez brak obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko poborcy skarbowemu, któremu zarzuca się przewłaszczenie należności Spółki. Ponadto, Skarżący zarzuca naruszenie art. 116 § 1 i art. 116 § 1 pkt 2 O.p. z uwagi na niewykazanie przez organ bezskuteczności egzekucji wobec majątku Spółki. W ocenie Skarżącego, organ nie wyjaśnił również wyczerpująco, w jaki sposób ustalił wysokość kosztów egzekucyjnych. Sąd nie podziela zarzutów skargi, bowiem zebrany materiał dowodowy oraz dokonane ustalenia organów podatkowych i ich prawnopodatkowa ocena są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w mających zastosowanie w sprawie przepisach prawa. Należy zauważyć, że stosownie do art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 1649 ze zm.) do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W myśl art. 107 § 1 O.p. za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem również osoby trzecie, solidarnie z podatnikiem. Zgodnie z art. 108 § 1 O.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Zasady odpowiedzialności członków zarządu Spółek kapitałowych, jako osób trzecich, w brzmieniu adekwatnym dla rozpoznawanej sprawy, określa art. 116 § 1 O.p. stanowiący, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, a także ich oprocentowanie i koszty postępowania egzekucyjnego. (§ 2). Wskazane przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu (§ 4 ). Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania tzw. przesłanek pozytywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki tj. pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce, natomiast ciężar udowodnienia istnienia jakiejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności (przesłanki negatywnej), spoczywa na członku zarządu (v. wyroki NSA: z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 189/06, z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 371/08 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie pierwszej z wymienionych przesłanek, którą powinien był wykazać organ, tj. pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, z akt sprawy wynika, że na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] r. Repertorium A Nr [...] została zawiązana Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością R. A. z siedzibą w W.. Zgodnie z § 24 umowy organami Spółki są Zgromadzenie Wspólników i Zarząd. Do Zgromadzenia Wspólników należą między innymi sprawy z zakresu powoływania i odwoływania członków Zarządu w drodze uchwał (§ 30 pkt 11 umowy). Zarząd składa się z jednego lub większej liczby członków, stosownie do zapisu § 33 umowy. Członkowie Zarządu, jak stanowi § 34 umowy, mogą być odwołani w każdym czasie uchwałą wspólników. W myśl § 37 umowy do pierwszego składu Zarządu powołano J. K. i H. G.. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w Krajowym Rejestrze Sądowym, gdzie Sąd Rejonowy dla M. [...] W. w W. XIX Wydział Gospodarczy w dniu [...] r. na podstawie postanowienia Nr [...] dokonał rejestracji Spółki z o.o. R. A. pod numerem: [...]. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki uchwalą Nr [...] z dnia [...] r. dokonało zmiany paragrafu 2 umowy spółki i od tej chwili Spółka zaczęła funkcjonować pod firmą I. Sp. z o.o. Z kolei uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników [...].pl postanowiło zmienić nazwę Spółki, która od tej daty występowała pod firmą: D. I. Sp. z o.o. W tym samym dniu, tj. [...]. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników postanowiło uchwałą Nr [...] odwołać ze składu Zarządu jedynego członka Zarządu - T. B. i na jego miejsce powołać Stronę, tj. Ł. K.. W dniu [...] r. Sąd Rejonowy dla M. S. W. w W. XII Wydział Gospodarczy dokonał wpisu do rejestru KRS w zakresie zmiany siedziby Spółki). Od tego momentu adresem Spółki jest miejscowość T.. ul. [...]. Z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców numer KRS 0000244800 według stanu na dzień [...] r. wynika, że Skarżący nadal pełni funkcję Prezesa Zarządu w Spółce z o.o. D. I. (k. 523-527, tom 2 akt administracyjnych). Zatem, nie ulega wątpliwości, że w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań z tytułu pobranych przez płatnika i niewpłaconych organowi podatkowemu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2011r. oraz miesiące od stycznia do grudnia 2012r. skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu "D. I." Sp. z o.o. Dodatkowo przedstawiony stan faktyczny potwierdzają zebrane dowody i materiały w sprawie, tj.: oświadczenie członków zarządu Spółki z o.o. [...].pl z dnia [...] r. o wniesieniu w całości wkładów na pokrycie kapitału zakładowego, uchwała zarządu Nr [...] z dnia [...] r., bilans sporządzony na dzień [...] r. z dnia [...] r., rachunek zysków i strat za okres od [...] r. do [...] r. z dnia [...] r., lista wspólników Spółki z dnia: [...] r., [...] r., [...] r., bilans sporządzony na dzień [...] r., rachunek zysków i strat za okres od dnia [...] r. do [...] r. z dnia [...] r., bilans sporządzony na dzień [...] r. z dnia [...] r.. wprowadzenie do sprawozdania finansowego za 2013 r. z dnia [...] r., oświadczenie zarządu z dnia [...] r., oświadczenie zarządu z dnia [...] r. w przedmiocie sprawozdania finansowego Spółki za rok 2013, wniosek o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym z dnia [...] r., sprawozdanie zarządu z działalności Spółki za rok 2013 z dnia [...] r. oraz protokół z zajęcia i odbioru ruchomości z dnia [...] r., na których Skarżący złożył podpis. Odnośnie kolejnej, pozytywnej przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej dotyczącej bezskuteczności egzekucji, wobec tego, że pojęcia tego nie wyjaśnia, ani ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani też ustawa Ordynacja podatkowa, pojęcie to należy rozumieć zgodnie z dyrektywami wykładni językowej i powiązać je z celem postępowania egzekucyjnego. W języku potocznym pod pojęciem bezskuteczności rozumie się nieprzynoszenie pożądanych rezultatów, daremność, bezowocność ("Słownika Języka Polskiego", pod redakcją M. Szymczaka, Warszawa 1978, t. I, s. 150). Celem egzekucji jest doprowadzenie do zaspokojenia roszczeń wierzyciela. W związku z powyższym o skuteczności egzekucji można mówić wówczas, gdy zostanie osiągnięty oczekiwany rezultat, a więc zostanie wyegzekwowana kwota długu. W uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08 NSA uznał, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Takie dowody, związane z bezowocnym poszukiwaniem majątku spółki, a tym samym bezskutecznością egzekucji, zostały w rozpoznawanej sprawie zgromadzone. W ocenie składu orzekającego, organy podatkowe zasadnie przyjęły, że egzekucję prowadzoną z majątku Spółki należało uznać za bezskuteczną. Wniosek taki nasuwa nie tylko formalne stwierdzenie bezskuteczności egzekucji postanowieniami Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. Nr [...].[...] i Nr [...].[...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki (k. 554-556 t. 2/4), ale również zgromadzone przez organy dowody obrazujące przebieg egzekucji oraz czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, szczegółowo opisane w wydanych decyzjach. Podać należy, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. oraz Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego W.-Ś.. I tak, z akt administracyjnych wynika, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. w dniach [...] r., [...], [...], [...], [...] r., [...], [...], [...], [...], [...] r., [...], [...] r. wystosował zawiadomienia: do B. S.A., B. w T., I. S.A. i m. S.A. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. W dniach [...], [...] r., [...], [...], [...], [...], [...] r., [...] r. banki poinformowały, że brak jest środków na rachunkach Spółki, wskazując niekiedy na zbieg egzekucji. Ponadto organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem podjął próbę zajęcia rachunków w Bankach: B. S.A., A. S.A., M. S.A,, P. S.A., P. S.A., G. S.A., A. S.A, P. S.A, P. S.A, V. S.A, R. S.A, P. S.A, N. B. S.A, M. S.A, M. S.A, M. S.A, G. S.A, F. S.A, E. S.A, D. S.A, D. S.A, C. S.A, B. S.A, B. S.A, B. S.A, B. S.A, B. S.A, B. w W. S.A, B. S.A, B. w T., B. S.A. W odpowiedzi na powyższe banki pismami m. in. z dnia [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] r. i [...] r. poinformowały, że nie prowadzą rachunków Spółki. Organ egzekucyjny w dniu [...] r. dokonał następujących zajęć praw majątkowych stanowiących wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank: zawiadomienie w firmie B. - zajęcie nieskuteczne - dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia [...] r. poinformował, że nie może zrealizować zajęcia, gdyż wierzytelność Spółki uległa przedawnieniu. Ponadto W. B. oświadczył w dniu [...] r., że powstała kwota nie została uregulowana ze względu na niewłaściwe wykonanie usługi przez Spółkę i pozostaje kwestią sporną pomiędzy kontrahentami; zawiadomienie w P. P. A. - zajęcie nieskuteczne - korespondencja skierowana do dłużnika zajętej wierzytelności została doręczona w trybie zastępczym (art. 44 ustawy z dnia [...] r. Kodeksu postępowania administracyjnego) w dniu [...] r.; z adnotacji umieszczonej na kopercie wynika, że mieszkanie było zamknięte; ponaglenie z dnia [...] r. zostało również odebrane trybie art. 44 k.p.a.; zawiadomienie w B. S.A. - zajęcie nieskuteczne; dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia [...] r. poinformował, że nie posiada żadnych zobowiązań wobec Spółki; - zawiadomienie w W. . Spółka z o.o. - zajęcie nieskuteczne; w dniu [...] r. i [...] r. organ egzekucyjny wystosował ponaglenia; pomimo tego podmiot nie udzielił odpowiedzi; w dniu [...] r. poborca skarbowy ustalił, że podmiot ten nie prowadzi działalności pod wskazanym w zajęciu adresem; zawiadomienie w T. S.A. - zajęcie nieskuteczne - korespondencja skierowana do dłużnika zajętej wierzytelności została doręczona w dniu [...] r. w trybie art. 44 k.p.a.; na potwierdzeniu odbioru znajduje się adnotacja "Biuro zamknięte"; natomiast na ponagleniu dłużnika zajętej wierzytelności z dnia [...] r. pracownik Poczty [...] S.A. umieścił adnotację "adresat wyprowadził się"; zawiadomienie w B. Spółka jawna - zajęcie nieskuteczne; dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia [...] r. poinformował, że nie posiada żadnych zobowiązań wobec Spółki; zawiadomienie w I. Spółka z o.o. - zajęcie nieskuteczne; korespondencję skierowaną do dłużnika zajętej wierzytelności doręczono w trybie zastępczym - art. 44 k.p.a. w dniu [...] r.; na potwierdzeniu odbioru umieszczono adnotację "Biuro zamknięte", natomiast na ponagleniu dłużnika zajętej wierzytelności z dnia [...] r. pracownik Poczty [...] S.A. zawarł adnotację "adresat wyprowadził się". zawiadomienie w O. S.A. - korespondencja skierowana do dłużnika zajętej wierzytelności została doręczona w dniu [...] r. w trybie art. 44 k.p.a.; ponaglenie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. również odebrane w ww. trybie; natomiast na ponagleniu z dnia [...] r. znajduje się adnotacja listonosza "adresat wyprowadził się". Po zweryfikowaniu adresu spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym organ egzekucyjny ponownie w dniu [...] r. zawiadomieniem dokonał zajęcia prawa majątkowego. W konsekwencji podjętych działań O. S.A. pismem z dnia [...] r. uznał zajętą wierzytelność i poinformował organ egzekucyjny, że posiada wobec Spółki zobowiązanie w łącznej kwocie [...]zł, jednakże nie może je przekazać z uwagi na brak płynności finansowej. Organ egzekucyjny pismem z dnia [...] r. zwrócił się z wnioskiem do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. o przeprowadzenie kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że firma [...] S.A. posiada ww. zaległość wobec Spółki. Dlatego też Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wystawił na dłużnika zajętej wierzytelności w dniu [...] r. tytuł wykonawczy Nr [...]. Organ egzekucyjny w dniu [...] r. dokonał zajęć rachunków bankowych: w P. S.A. (odpowiedź z Banku z dnia [...]. - zbieg egzekucji z wieloma komornikami na terenie kraju), B. S.A. (odpowiedź Banku z dnia [...] r. - zajęcia wielu organów), I. S.A. (odpowiedź Banku z dnia [...] r. - zbieg egzekucji z wieloma komornikami na terenie kraju) i m. S.A. (odpowiedź Banku z dnia [...] r. - brak rachunku bankowego). W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu organ egzekucyjny pismem z dnia [...] r. przekazał go wraz z aktami egzekucyjnymi do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.. Naczelnik Pierwszego Ś. Urzędu Skarbowego w S. z uwagi na brak możliwości dokonania czynności egzekucyjnych zwrócił zlecenie rekwizycyjne bez wykonania. Postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie egzekucyjne wobec [...] S.A. zostało umorzone z uwagi na bezskuteczność egzekucji; zawiadomienie w S. Spółka z o.o. - zajęcie nieskuteczne; korespondencja skierowana do dłużnika zajętej wierzytelności została doręczona w dniu [...] r. w trybie art. 44 k.p.a.; na ponagleniu dłużnika zajętej wierzytelności z dnia [...] r. pracownik P. [...] S.A. umieścił adnotację "adresat wyprowadził się". W dniu [...] r. zobowiązany przedłożył w Urzędzie Skarbowym w T. kopie faktur VAT wystawione przez Spółkę z o.o. D. I. celem dokonania zajęć wierzytelności. Po analizie przedstawionego materiału organ egzekucyjny, mając na uwadze powyższe czynności, zawiadomieniami z dnia [...] r.: - dokonał zajęcia wierzytelności w E. S.A. - korespondencja skierowana do dłużnika zajętej wierzytelności została doręczona w dniu [...] r. w trybie art. 44 k.p.a. Na ponaglenie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. następca prawny Spółki L. S.A. odpowiedział pismem z dnia [...]. Wskazał, że od stycznia 2012 r. firma nie dokonywała i nie dokonuje żadnych transakcji i rozliczeń z D. Spółką z o.o.; - dokonał zajęcia wierzytelności w D. S.A. - korespondencja skierowana do dłużnika zajętej wierzytelności została doręczona w dniu [...] r. w trybie art. 44 k.p.a., podobnie ponaglenie z dnia [...] r. - na potwierdzeniu odbioru została zawarta adnotacja "Mieszkanie zamknięte". W dniach [...] r., [...], [...], [...], [...] r., [...], [...], [...], [...], [...] r. poborca skarbowy sporządził raporty o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych. W raportach ujawniono, że D. Spółka z o.o. pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności. Poborca skarbowy w dniu [...] r. dokonał zajęcia ruchomości stanowiących własność D. Spółki z o.o.: drukarki K. [...], [...] (3 sztuki), [...] (2 sztuki), drukarki B. [...], drukarki C. , drukarki C. . Egzekucja z tych ruchomości okazała się niemożliwa. [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. - W. w W. pismem z dnia [...] r. i [...] r. dokonał zajęcia udziałów i zysków w Spółce z o.o. D. [...] należących do dłużnika D. S.A. z siedzibą w W.. Z kolei w dniu [...] r. [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym we [...] dokonał zajęcia udziałów i wierzytelności obowiązanego, tj. Spółki akcyjnej D. należne od Spółki z o.o. D. I. (sygn. sprawy [...]). Nadto w dniu [...]. [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla M. [...] W. pismem Nr [...] dokonał zajęcia udziałów, wierzytelności i praw dłużnika D. S.A. posiadanych w Spółce z o.o. D. I.. Z powyższego wynika, że wskazane faktury nie mogą stanowić potwierdzenia dla skutecznego pozyskania środków od wskazanych w nich podmiotów. Zasadnie Dyrektor przywołuje także szereg innych ustaleń, które świadczą o bezskuteczności egzekucji wobec Spółki z o.o. D., tj.: - podmiot nie posiada jakichkolwiek praw do nieruchomości ujawnionych w rejestrach KRS i ruchomości zabezpieczonych zastawem rejestrowym (pismo Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] r. - k. 580-582, t. 2/4), - wykaz majątku Spółki złożony ustnie przez przedstawiciela Spółki, tj. Skarżącego do protokołu z dnia [...] r. na rozprawie w sprawie o sygn. akt I Co 679/15, z którego wynika, że "(...) Spółka nie posiadała nigdy nieruchomości. Potrzebne były tylko komputery, biurka, sprzęt elektroniczny. (...) Sprzęt jest cały czas na M. - w siedzibie spółki. Poborca spisał cały sprzęt. Od tamtego czasu nic się nie zmieniło (...)" (k. 537-548, t. 2/4), - podmiot nie figuruje w centralnej ewidencji pojazdów (informacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców Oddział P. z dnia [...] r. i [...] r. - k. 571-578, t. 2/4), - w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych podmiot nie figuruje (22.03.2017 r. - k. 561-563, t. 2/4), - w systemie OGNIVO ustalono rachunek bankowy w m. S.A. (01.02.2017 r. - k. 570, t. 2/4) - zajęty w postępowaniu egzekucyjnym, w wyniku zajęcia nie uzyskano żadnych kwot, - w systemie CERBER ustalono rachunki bankowe w I. S.A., m. S.A. (22.03.2017r. - k. 564-565, t. 2/4) - zajęte w postępowaniu egzekucyjnym, w wyniku zajęcia nie uzyskano żadnych kwot, - w systemie CZM - nie występuje jako strona (k. 558, t. 2/4), poprzez stronę internetową [...] skierowano zapytanie do bazy KRS o wyszukiwanie podmiotów - z danych KRS wynika, że osobą upoważnioną do reprezentacji Spółki jest prezes zarządu, tj. Skarżący, zam. T., ul. [...] (22.03.2017 r.- k. 579, t. 2/4). W związku z podanymi okolicznościami Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniami z dnia [...] r. Nr [...].[...] i Nr [...].[...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego D. I. Spółka z o.o. m. in. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...] i [...] dotyczących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2011 r. oraz od stycznia do grudnia 2012 r. (k. 554-556, t. 2/4) Ponadto postanowieniami tymi umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki w przedmiocie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług. Organ egzekucyjny pozostawił jeden tytuł wykonawczy do realizacji ([...] - podatek VAT - I, II, III kwartał 2014 r.) w związku z podjętymi działaniami zmierzającymi do ustalenia adresu Strony. W konsekwencji powyższego uprawnione jest stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o bezskuteczności egzekucji z majątku D. I. Sp. z o.o. Powyższe potwierdzają nie tylko postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ale szereg dowodów zgromadzonych w sprawie. Podnieść należy, że postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały wydane w 2017r., a zatem w roku wydania zaskarżonej decyzji, stąd nie można zarzucać odwołania się w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego do nieaktualnych ustaleń organu egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazał również istnienia okoliczności, które uwalniałyby go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, wymienione w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Sąd akceptuje ocenę organów, że Skarżący nie wskazał mienia Spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych. Okolicznością zwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki nie jest wskazanie mienia jakiegokolwiek, ale takiego, które faktycznie, realnie i w sposób nie budzący wątpliwości umożliwia zaspokojenie istniejących zaległości podatkowych. Określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części" oznacza, że można przewidzieć z dużą dozą pewności, iż egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek, porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki. Zdaniem tut. Sądu, Skarżący nie wskazał, ani nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego posiadanie przez Spółkę "D. I." majątku, z którego można byłoby faktycznie zaspokoić roszczenia z tytułu zaległości podatkowych. W tej sytuacji w pełni na aprobatę zasługuje stanowisko organów o braku wskazania przez skarżącego majątku, z którego mogłoby dojść do zaspokojenia wierzyciela. Odnośnie przedłożonych przez Skarżącego w dniu [...] r. w Urzędzie Skarbowym faktur VAT wystawionych przez Spółkę, zauważyć należy, że już wcześniej znajdowały się one w posiadaniu organu egzekucyjnego. Na ich podstawie w dniu [...] r. dokonano zajęć praw majątkowych stanowiących wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności, jednakże jak już wcześniej wskazano, nie mogą one stanowić potwierdzenia dla skutecznego pozyskania środków od wskazanych w nich podmiotów. W przedmiocie podniesionych w skardze uwag dotyczących przysługujących Spółce wierzytelności w wysokości około [...] zł od firmy D. S.A. podnieść należy, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...]. podjął próbę zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Spółce akcyjnej D., jednakże okazała się ona nieskuteczna, bowiem podmiot ten nie podjął korespondencji. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...]. wezwano Skarżącego do osobistego stawiennictwa w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w T. celem udzielenia informacji. Natomiast w dniu [...]. spisano ze Stroną skarżącą protokół o stanie majątkowym zobowiązanego. Skarżący podał m.in., że siedziba Spółki mieściła się przy ul. [...] w T. w wynajmowanym lokalu. Wyposażenie było własnością właściciela lokalu. Spółka nie posiada nieruchomości i pojazdów. Oświadczył także, że Spółka D. S.A. posiada zobowiązania pieniężne wobec przedmiotowej Spółki w kwocie [...]zł. Nie ma natomiast wiedzy czy Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą. Istotną dla sprawy jest również okoliczność dokonania zajęcia przez [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W. pismem z dnia [...] r. i [...] r. udziałów i zysków w Spółce z o.o. D. [...] należących do dłużnika D. S.A. z siedzibą w W. w celu zaspokojenia należności w łącznej kwocie: [...] zł i [...] zł. W dniu [...] r. [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym we [...] dokonał zajęcia udziałów i wierzytelności obowiązanego, tj. Spółki akcyjnej D. należne od Spółki z o.o. D. I. (sygn. sprawy [...]) w celu zapłaty sumy należności głównej [...] zł. Z kolei w dniu [...] r. [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla M. [...] W. na wniosek wierzyciela [...] B Spółka z o.o. w likwidacji pismem Nr [...] dokonał zajęcia udziałów, wierzytelności i praw dłużnika D. S.A. posiadanych w Spółce z o.o. D. I. w celu zapłaty łącznej sumy: [...] zł. Nie budzi zatem wątpliwości, że dokonano już zajęcia udziałów, wierzytelności i zysków na łączną kwotę przekraczającą wielokrotnie kwotę [...]zł. Ponadto nie może ujść uwadze, że sam skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że powołana kwota około [...] zł jest w depozycie bankowym, bowiem obecnie toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w W. pod sygnaturą [...] o jej wydanie. Zatem zgodzić się należy z organem podatkowym, że próba przeprowadzenia egzekucji z ww. wierzytelności jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. W konsekwencji wskazanie wierzytelności w wysokości ok. [...] zł od D. S.A. nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W związku z powyższym niezasadne było również przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka T. B., członka zarządu S.A. D., na tę okoliczność. Mając na uwadze powyższe w pełni zgodzić się należy z organem, że Skarżący nie wskazał realnego majątku, z którego mogłoby dojść do faktycznego zaspokojenia wierzyciela. W kwestii obowiązku wykazania przez skarżącego, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jej winy należy wskazać, mając na uwadze przepisy adekwatne dla rozpoznawanej sprawy, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 233 ze zm.), dalej u.p.u.n., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei na podstawie art. 11 tej ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, natomiast dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 i 2 tej ustawy, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. Sformułowanie art. 21 u.p.u.n. dotyczące "właściwego czasu" do zgłoszenia wniosku, jak również ocena przesłanek wymienionych w art. 11 ("nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych" oraz "gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku") oznacza, że czasem właściwym do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli ( np. wyrok NSA z 18 marca 2015r., I FSK 74/14 ). Celem postępowania upadłościowego jest ochrona praw wierzycieli oraz zaspokojenie roszczeń wobec upadłego w sposób przewidziany przepisami. Termin na złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o ogłoszenie upadłości, liczony od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum czasu, w którym dłużnik może rozporządzać swoim majątkiem. Wniosek o ogłoszenie upadłości można uznać za złożony we właściwym czasie tylko wtedy, gdy nie upłynęło więcej niż dwa tygodnie od chwili, gdy bądź to przedsiębiorca nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań bądź też gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 Prawa upadłościowego i naprawczego). Takie też stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., I FSK 1115/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2006 r., II FSK 1287/05; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s.552). Niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu (v. wyrok SN z 20 stycznia 2011r., II UK 174/10, publ. OSNP 2012/5-6/73, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2013r., I GSK 239/12). W toku postępowania organy dokonały analizy sytuacji, czy i kiedy zaistniała w sprawie przesłanka do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki. W tym celu, m.in. poddano analizie posiadane finansowe za lata 2010-2013 oraz inne materiały zebrane w sprawie (deklaracje, karty kontowe Spółki, listy zaległości wraz z odsetkami, raporty Poltax). Jak wynika z bilansów sporządzonych na dzień [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. Spółka osiągnęła zysk w wysokości: [...] zł za 2011 r., [...] zł za 2012 r., [...] zł za 2013 r. oraz stratę w wysokości [...] zł za 2010 r. Kapitał własny Spółki wykazywał w analizowanych latach wartość dodatnią: [...] zł - 2010 r., [...] zł - 2011r., [...] zł - 2012 r., [...] zł - 2013 r. Zobowiązania długoterminowe i krótkoterminowe Spółki łącznie wyniosły odpowiednio: [...] zł - 2010 r., [...] zł - 2011 r., [...] zł - 2012 r. (brak zobowiązań długoterminowych). [...] zł - 2013 r. (brak zobowiązań długoterminowych). Natomiast majątek Spółki kształtował się następująco: [...] zł 2010 r., [...] zł 2011 r., [...] zł - 2012 r., [...] zł - 2013 r. Należności krótkoterminowe wyniosły na ostatni dzień roku: 2010, 2011, 2012, 2013 odpowiednio: [...] zł, [...] zł, [...] zł i [...] zł. Spółka nie wykazała należności długoterminowych. Ponadto środki trwałe kształtowały się na poziomie: [...] zł - 2010 r., [...] zł - 2011 r.. [...] zł - 2012 r., [...] zł - 2013 r. Spółka posiadała środki pieniężne w kasie i na rachunkach, których wielkość w roku 2010 wyniosła [...] zł, w 2011 r. - [...] zł, w 2012 r. - [...] zł i w 2013 r. - [...] zł. Analizując sytuację finansową organy podatkowe ustaliły, że wskaźnika ogólnego zadłużenia (zobowiązania ogółem/aktywa ogółem) mówiącego, jaki udział w finansowaniu majątku firmy miały zobowiązania i dług, kształtował się następująco: na dzień [...] r. – 0,05, na dzień [...] r. - 0,25, na dzień [...] r. - 0,52, na dzień [...] r. - 0,49. Wskaźnik zadłużenia długoterminowego, liczony jako iloraz wartości zobowiązań długoterminowych i wysokości kapitału własnego Spółki, wyniósł: [...] w 2010 r., [...] w 2011 r., [...] w 2012 r. i 2013 r. Jak wynika z akt sprawy (lista zaległości - stan na dzień [...] r., k. 656, t. 2/4), w okresie kiedy skarżący pełnił funkcję Prezesa zarządu Spółka posiadała zaległości, które powstały wskutek nieuregulowania zadeklarowanych przez podmiot zobowiązań podatkowych z terminami płatności począwszy od [...] r., tj. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia przez Spółkę funkcji płatnika za styczeń 2009 r. Stan nieregulowania zobowiązań podatkowych pogłębiał się z upływem kolejnych terminów zapłaty zobowiązań w podatku od osób fizycznych z tytułu pełnienia przez Spółkę funkcji płatnika za miesiące od lutego do listopada 2009 r., za miesiące od lipca do grudnia 2011 r., za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r., a także nieuregulowanych zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec i listopad 2012 r., kwiecień i grudzień 2013 r. oraz I, II, III i IV kwartał 2014 r. oraz zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2013 wraz z odsetkami za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc grudzień 2013 r. Ponadto Spółka (zgodnie ze stanem zaległości na dzień [...] r., k. 651, t 2/4) posiadała zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. za okres od kwietnia 2012 r. do września 2013 r. Stwierdzić zatem należy, że Spółka nie wykonywała zobowiązań wobec wierzyciela jakim jest Skarb Państwa począwszy od dnia [...] r. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że w oparciu o posiadane w aktach sprawy dokumenty przedstawiające sytuację finansową Spółki oraz cel równomiernego zaspokojenia wszystkich wierzycieli, chociażby częściowego z majątku Spółki, złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, nastąpić winno po upływie terminu dwóch tygodni od dnia upływu terminu płatności siódmego nieuregulowanego zobowiązania, tj. podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pełnienia przez Spółkę funkcji płatnika za lipiec 2009 r. Uwzględniając, że wówczas suma niewykonanych zobowiązań ([...] zł) przekroczyła 10% wartości bilansowej Spółki za rok 2008 ([...] zł x 10% = [...] zł), a termin płatności wyżej wymienionego zobowiązania (podatek dochodowy od osób fizycznych) przypadał na [...] r., w związku z tym wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być zgłoszony [...] r., jak trafnie wykazał organ. Podkreślić należy, że z uwagi na okoliczność, iż Skarżący sprawował funkcję Prezesa zarządu dopiero od dnia [...] r. wniosek o ogłoszenie upadłości winien był zgłosić w terminie 2 tygodni od objęcia mandatu Prezesa zarządu. Okoliczność, że jeszcze zanim Skarżący stał się członkiem zarządu wystąpiły przesłanki do złożenia takiego wniosku, zdaniem Sądu, nie wyłącza jego odpowiedzialności na gruncie przepisów podatkowych. Brak wiedzy nie może być usprawiedliwieniem dla braku działania i podejmowania właściwych kroków przez członka zarządu należycie dbającego o realizację swoich praw i obowiązków. Odnosząc się do zarzutu Strony, że organ podatkowy pierwszej instancji błędnie przyjął, że dla uznania Spółki za niewypłacalną nie może mieć znaczenia to, czy Spółka nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań względem jednego, czy też wielu wierzycieli, należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Nawet bowiem w przypadku, gdy jedynym wierzycielem Spółki jest Skarb Państwa, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, nie można przyjąć, że członkowie jej zarządu nie mają z tego powodu obowiązku zgłaszać wniosku o ogłoszenie upadłości w ramach przesłanek egzoneracyjnych. Zauważyć należy, że Skarżący nie wskazał na jakikolwiek racjonalny związek pomiędzy brakiem przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania naprawczego z konkretnymi przesłankami egzoneracyjnymi wskazanymi w art. 116 § 1 O.p. Tym samym wyrażony przez niego pogląd, że termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, wobec powstania zaległości w stosunku do drugiego wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w maju 2012r. (zobowiązanie za kwiecień 2012r.), minął dopiero [...]., zdaniem Sądu nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Odnosząc się do kwestii wyliczenia kosztów egzekucyjnych wskazać należy, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego powstały koszty egzekucyjne odpowiednio w łącznej wysokości [...] zł. Przedmiotowe koszty egzekucyjne naliczone zostały zgodnie z art. 64 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na stronie 16 zaskarżonej decyzji Dyrektor wskazał konkretne czynności, z którymi związane są koszty egzekucyjne w podanej kwocie. Wysokość, jak i szczegółowe rozliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego wynika wprost z informacji ze "Stanu zaległości zobowiązanego na dzień [...]." (k.634-635, 650-651, t. 2/4), które znajdują się w aktach sprawy. Organ nie dokonywał w niniejszej sprawie wyliczenia tych kosztów, a jedynie przyjął ich ustaloną wysokość. Zauważyć należy, że Strona miała prawo wglądu do tych dokumentów i z tego prawa skorzystała w dniach [...] i [...]. (k. 988 i 1023, t. 4/4). Dlatego też Sąd nie podziela zarzutu Skarżącego w zakresie wyliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Dla podważenia wskazanych wielkości w decyzji i wynikających z akt administracyjnych nie wystarcza gołosłowne ich podważanie. Nadto Sąd zauważa, że poważanie wysokości naliczonych kosztów egzekucyjnych następuje w postępowaniu egzekucyjnym. W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej przyjmowane SA te koszty, które ustalono w postępowaniu egzekucyjnym. Z kolei zarzut Skarżącego, że organ podatkowy nie podjął wszelkich możliwych czynności, aby wyegzekwować należności od wierzycieli Spółki: M. G. A. B., T. Spółka z o.o., zdaniem Sądu, nie może stanowić przesłanki zwalniającej go z odpowiedzialności podatkowej. W sytuacji bowiem, gdy w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności członka zarządu Spółki organy podatkowe dysponują wiążącym dla nich postanowieniem umarzającym postępowanie egzekucyjne wobec Spółki ze względu na jego bezskuteczność, nie mają legitymacji do weryfikowania, czy organ egzekucyjny wykorzystał wszystkie sposoby wyegzekwowania zobowiązania, gdyż postępowanie prowadzone w ww. zakresie nie może służyć do weryfikacji poprawności postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie należy zauważyć, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu, tj. Spółce przysługiwała skarga na czynności egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny, zgodnie z art. 54 u.p.e.a. Ponadto, w trybie art. 33 cyt. ustawy miała możliwość złożenia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Ustawodawca nie przyznał osobie trzeciej (tutaj członkowi zarządu Spółki) legitymacji do ingerowania w stosunek prawny czy to pomiędzy podatnikiem, a organem podatkowym, czy pomiędzy zobowiązanym podatnikiem a organem egzekucyjnym, w zakresie zasadności, wymagalności, wykonalności i egzekwowania tych zobowiązań. Niemniej jednak tut. Sąd zauważa, że z decyzji oraz akt sprawy administracyjnej wynika, że wobec T. Spółka z o.o. podjęto czynności egzekucyjne, jednakże nie przyniosły one żadnego rezultatu. Organ egzekucyjny, dokonał zajęcia praw majątkowych stanowiących wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank w firmie T. S.A. zawiadomieniem z dnia [...] r., jednakże zajęcie to okazało się jednak nieskuteczne. (k. 257-260, t. 1/4). Natomiast powołana należność przysługująca Spółce od wierzyciela T. Spółka z o.o., nie znajduje odzwierciedlenia w materiałach dowodowych złożonych przez Skarżącego w dniu [...] r. (k. 296-324, t. 1/4) i [...] r. (k. 701-732, t. 3/4). Wobec natomiast M. G. A. B. wprawdzie nie zostały podjęte czynności, jednakże zauważyć należy, że faktura VAT z dnia [...] r. Nr [...] (k. 718, t. 3/4) dokumentująca należność od firmy M. G. A. B. została złożona w dniu [...] r. przez Skarżącego na etapie prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania o jego odpowiedzialności podatkowej (k. 732, t. 3/4). Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie posiadał informacji o współpracy Spółki ze wskazanym kontrahentem. Dlatego też nie dokonał zajęcia w tym przedmiocie (k. 1042, t. 4/4). Należy również podkreślić, że wysokość określona do zapłaty w przywołanej fakturze VAT ([...] zł brutto), przy założeniu że egzekucja będzie efektywna, w żaden sposób nie gwarantuje zaspokojenia przedmiotowych zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, stosownie do zapisu art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki "w znacznej części" oznacza bowiem, że musi mieć egzekwowalną wartość spełniającą przesłankę znaczności w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 39/11). W przedmiotowej sprawie, jak wykazano wyżej, ustalona wartość nie spełnia przesłanki znaczności. Odnośnie przedłożonego w dniu [...] r. wyroku z dnia [...] r. sygn. akt [...] stwierdzić należy, że nie ma on znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem dotyczy postępowania karnego w przedmiocie innej Spółki z o.o. G., w której Skarżący pełnił funkcję Wiceprezesa zarządu (k. 1022, t. 4/4). Odnosząc się do zarzutu braku obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego do czasu zakończenia postępowania karnego przeciwko poborcy skarbowemu, który miał pobierać środki od Spółki, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych w tym zakresie, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego. Postępowania karne w niniejszej sprawie nie stanowi "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Jednocześnie należy podkreślić, że w celu wyjaśnienia wskazanej przez Skarżącego okoliczności, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. pismem z dnia [...] r. Nr [...] wystosował do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego W.-Ś. prośbę o podanie informacji o wpłatach dokonanych przez Spółkę poborcy skarbowemu (data i kwota wpłaty) oraz o odniesienie się do sytuacji dotyczącej przywłaszczenia przez poborcę skarbowego środków Spółki oraz informacji o toczącym się postępowaniu karnym. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego W.-Ś. w odpowiedzi z dnia [...] r. Nr [...].[...] przekazał zestawienie rozliczenia uzyskanych kwot od zobowiązanej Spółki m. in. w podatku dochodowym od osób fizycznych począwszy od dnia [...] r. Podano, że w związku z dokonanymi pobraniami należności u zobowiązanego, wszystkie pobrane środki zostały wpłacone i rozliczone (k. 757-761, t. 3/4). W przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności także w zakresie odsetek za zwłokę podać należy, że organ odwoławczy odniósł się do tego zagadnienia na s. 9-10 zaskarżonej decyzji. Powołał stosowne przepisy Ordynacji podatkowej w tym art. 53 § 1, stanowiący, że od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę i § 4 w myśl którego, odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego oraz art. 107 (wyżej już przywołany). Rację ma organ, że osoba trzecia – członek zarządu spółki kapitałowej ponosi także odpowiedzialność za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Terminy płatności podatku wynikają zaś z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś stawka odsetek określona jest w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę ora opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. Nr 165, poz. 1373 ze zm.). Strona skarżąca wprawdzie zgłasza zastrzeżenia w przedmiocie odsetek za zwłokę, jednak wobec braku skutecznego podważenia wysokości zaległości podatkowych, stawki za zwłokę oraz upływu przyjętego terminu płatności podatku, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w tym zakresie podniesionych. Reasumując, zdaniem Sądu, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty, pozwalają stwierdzić, że organy podatkowe obu instancji w sposób prawidłowy zbadały przesłanki pozwalające na zgodne z art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącego jako prezesa zarządu Spółki z o.o. D. I. za zaległości tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2011 r. oraz za okres od stycznia do grudnia 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego. Prawidłowo wskazano, że zaległości podatkowe powstały w czasie, gdy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu oraz wykazano bezskuteczność egzekucji wobec majątku dłużnika. Ponadto w sprawie nie wystąpiły przesłanki uwalniające Skarżącego od tej odpowiedzialności, określone w przepisie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, zawartych w skardze. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy w sprawie zebrano w sposób wyczerpujący, a następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddano go starannej analizie i ocenie, wyciągając logicznie uzasadnione wnioski. Organ odniósł się również do wszystkich istotnych i mających znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia zagadnień. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał niezasadność twierdzeń strony. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia życiowego oraz wewnętrznego przekonania ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, rozpatrując wszystkie dowody we wzajemnej łączności, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia wymaganej przez prawo podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji. Inna ocena tego samego materiału dowodowego dokonana przez Stronę nie może stanowić sama w sobie podstawy do stwierdzenia, iż ocena dokonana przez organ podatkowy jest niewłaściwa czy też dowolna. Odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza jednakże, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej (postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 19/15). Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku niezbędne jest odniesienie się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., FZ 85/04). Dlatego też brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 206). W rozpatrywanej sprawie, uzasadniając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie Skarżącej. Podano, że zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji opiewa na znaczną kwotę pieniężną. Prowadzenie egzekucji tym zakresie – z uwagi na nieposiadanie przez skarżącego środków pozwalających na jednorazowe zaspokojenie zobowiązania – będzie wiązało się z zajęciem rachunku bankowego oraz wierzytelności przysługujących skarżącemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, pozbawiając go środków utrzymania. Podkreślono, że skarżący nie posiada istotnych aktywów (nieruchomości, kosztownych ruchomości itp.), które mógłby zbyć lub ukryć w celu uniemożliwienia zaspokojenia należności podatkowych, wobec czego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie wiązało się z ryzykiem uszczuplenia majątku skarżącego. W świetle powyższych wywodów, podanych we wniosku okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy bowiem samo stwierdzenie strony, że wskutek wykonania decyzji może ponieść niepowetowane straty. Na tej podstawie Sąd nie jest w stanie zbadać, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy wykonanie decyzji będzie niekorzystnie oddziaływać na sytuację strony skarżącej. Okoliczności powołane we wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany tak, aby możliwe było ustalenie, iż przyznanie ochrony tymczasowej jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Zatem to w interesie strony leży poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015r., sygn. akt II FZ 542/15). Nie wystarczy zatem jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014r., sygn. akt II OZ 661/14), gdyż twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (postanowienie NSA z dnia 17 września 2014r., sygn. akt II GSK 2045/14). Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego) nie uczyniła zadość swojemu obowiązkowi i nie przedłożyła dokumentacji dotyczącej jej sytuacji finansowej i majątkowej. Z uzasadnienia wniosku nie wynika bowiem, jakimi w ogóle środkami finansowymi dysponuje Skarżąca. Sąd nie otrzymał informacji o wysokości aktywów i pasywów strony, posiadanych nieruchomościach, wartościowych ruchomościach. Tym samym Sąd nie posiada wiedzy, która pozwoliłaby na dokonanie analizy ustawowych przesłanek w sposób zindywidualizowany, adekwatny do okoliczności rozpoznawanej sprawy. W rezultacie, na podstawie samych tylko twierdzeń strony niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację finansową Strony skarżącej. Należy także zaznaczyć, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania decyzji (postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010r. sygn. akt II FZ 391/10). Wobec zatem niezasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.