I SA/Bd 24/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 maja 2010r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2006 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2006r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujący stan faktyczny: w wyniku kontroli przeprowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie prawidłowości rozliczenia m.in. podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2006r. stwierdzono, iż strona w kontrolowanym okresie dokonywała sprzedaży towarów, czyli "de facto" prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży złomu, lecz nie składała deklaracji VAT-7 i nie rozliczała podatku z tego tytułu. Fakt ten zostało ustalony w oparciu o formularze przyjęcia odpadów metali, włączone do akt sprawy z postępowania kontrolnego przeprowadzonego w ,,M." Spółka z o.o., na których jako osoba przekazująca odpady figurował M. W.. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając jej błędną interpretację podejmowanych przez nią działań i zakwalifikowanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej, czyli dokonanie wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego oraz błędne zakwalifikowanie podejmowanych przez nią działań do działalności, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1 997r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji z [...]., wskazując na stan faktyczny sprawy stwierdził, że strona dokonała w 2006r. sprzedaży złomu na rzecz firmy ,,M. " Sp. z o.o.., ul. W. , G. w łącznej kwocie brutto 111.732,02 zł. Fakt dokonania tej sprzedaży potwierdzają dowody wewnętrzne, na których figuruje strona (M. W., I., ul. Ś.,) jako osoba przekazująca odpady wraz ze swoim podpisem. Dowody te były jednocześnie dowodami potwierdzającymi otrzymanie gotówki. W 2006r. zrealizowano 156 takich dostaw. Ponadto na wskazanych dowodach znajduje się oświadczenie o treści "Oświadczam, że dostarczony towar jest moją własnością i nie jest obciążony żadnymi prawami osób trzecich". Ustalono, iż strona osobiście odbierała gotówkę za dostarczony złom i kwitowała jej odbiór na dowodach wewnętrznych własnoręcznym podpisem. Strona w trakcie przesłuchań zeznała, iż zbieranie złomu było jedynym źródłem utrzymania jej i rodziny, a złom zbierała po wysypiskach, śmietnikach, rowach, lasach oraz pozyskiwała od właścicieli domków jednorodzinnych. Wyjaśniła, że jeździła samochodem po okolicach Inowrocławia i w samym mieście, a przy zbieraniu złomu pomagali jej różni ludzie. Strona wspólnie z nimi szukała złomu ale oddawała go na swoje nazwisko, a otrzymanymi pieniędzmi się dzieliła. Strona nie potrafiła wskazać nazwisk tych osób, ani adresów, stwierdziła jedynie, iż "To byli mężczyźni w moim wieku. m.in. M., A., P., A., T., D.. W różnych dniach różne to były osoby, nieraz mój teść. Te osoby które akurat były, to ze mną jechały". Ponadto strona zeznała, iż złomu nie kupowała, tylko go zbierała i dostarczała do jednego odbiorcy tj. ,,M. " w I.. Według zeznania strony złom woziła samochodem marki Żuk o ładowności około tony, który był pożyczony od wuja. Strona zeznała ponadto, iż dziennie zbierała od około pół do jednej tony złomu. M. W.potwierdził podczas przesłuchania, iż dokonał dostaw złomu na podstawie przedmiotowych dowodów wewnętrznych, jak również, iż otrzymał za te dostawy gotówkę w wysokości widniejącej na dokumentach, a także potwierdził autentyczność swojego podpisu. Okoliczności te potwierdziła również D.K. - kasjerka z punktu skupu spółki ,,ME." oddział w I.. Jej zdaniem nie było możliwe wydrukowanie dokumentu o nazwie "potwierdzenie dostawy złomu" tzn. kwitu wagowego bez jednoczesnej ,,namacalnej, fizycznej" dostawy złomu. Zeznała ona, iż z całą stanowczością potwierdza, "że ilości złomu zawarte na kwitach wagowych są rzeczywiste, a transakcje sprzedaży, czyli dostawy złomu przez zbieraczy, rzeczywiście miały miejsce". Odbiór gotówki następował zaraz po zawarciu transakcji. Ponadto wyjaśniła ona, iż przyjmując złom, za każdym razem potwierdzała na podstawie dowodu osobistego lub prawa jazdy tożsamość osoby sprzedającej, a osoba której dane widnieją na dokumencie wewnętrznym sprzedaży złomu, odbierając gotówkę osobiście się podpisywała. Przesłuchany w charakterze świadka W. F. - kierownik oddziału "M." w I. zeznał, iż osobiście znał stronę oraz, że dostarczała ona złom do punktu skupu żukiem lub innym samochodem tej klasy. Świadek nie potrafił określić częstotliwości dostaw, jednakże wskazał, iż były one dosyć częste, jednorazowo około tony. Potwierdził również zeznania kasjerki D. K.. W odpowiedzi na pismo organu o przedłożenie wszelkich posiadanych dowodów związanych z dokonaną w 2006r. sprzedażą złomu strona pismem z dnia 16 maja 2009r. wyjaśniła, iż zbieranie i sprzedaż złomu miała być zajęciem okazjonalnym. Poinformowała także, że ze względu na to że nie prowadziła działalności gospodarczej nie wykazywała przychodu w rocznym zeznaniu podatkowym. Wyjaśniła, iż złom odbierała w różnych miejscach, jednak nie był sprzedawany od razu. Strona podkreśliła, iż złom zbywała odpłatnie po kilku miesiącach (nawet po okresie sześciu miesięcy od momentu nabycia). Dodatkowo oświadczyła, iż nie posiada żadnych stosownych dowodów w tym dokumentów dotyczących tej sprawy. Następnie organ zwrócił się do strony o uszczegółowienie okoliczności składowania złomu. W piśmie z dnia 29 maja 2009r. strona poinformowała, iż zebrany złom składowany był na polu znajomego M. J. zamieszkałego w J.. Strona zaznaczyła, iż złom zwoziła w małych ilościach w długim okresie czasu (w latach 2003-2004). Ponadto oznajmiła, iż w 2006r. zaczęła sprzedawać złom w związku z dobrą ceną na rynku, a nabyty złom leżał na polu ponad rok czasu. Przesłuchany w charakterze świadka M. J. zeznał, iż jest właścicielem gospodarstwa rolnego i na terenie jego posesji strona składowała złom od 2003r. do początku 2008r. Według zeznań złom ten był składowany na utwardzonym niezadaszonym placu i składowany ponad rok, a potem był sukcesywnie wywożony. Ponadto świadek zeznał, iż złom ten był przywożony żukiem. W trakcie przesłuchania w dniu 6 lipca 2009r. M. W. zmienił pierwotne zeznania wyjaśniając, iż źródłem utrzymania w 2006r. była sprzedaż wcześniej uzbieranego złomu, a uzbierany złom leżał u znajomego M. J. ponad dwa lata. Według zeznań złom ten był wywożony w 2006 i 2007 roku. Ponadto strona zeznała, iż "Chciałbym zmienić informację udzieloną wcześniej, że z osobami wymienionymi w poprzednim przesłuchaniu jeździłem, nie w 2006 roku tylko miało to miejsce w 2005r. Te ilości mi się nie zgadzały, w 2005r. były to mniejsze ilości." W ocenie organu zmiana zeznań spowodowała zmianę w kwestiach związanych z organizacją zbiórki złomu i jego pozyskaniem, okresem składowania i jego sprzedażą w punkcie skupu. Jednak czas składowania złomu nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zeznań strony, iż były to mniejsze ilości organ stwierdził, iż kwestia zawiązana z ilością oddanego złomu do punktu sprzedaży jest bezsprzeczna wynika bowiem z wystawionych dokumentów dotyczących sprzedaży. Z dokumentów tych wynika również, iż sprzedaż odbywała się w sposób częstotliwy. W ocenie organu postępowanie strony wyczerpuje znamiona podatnika określonego w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z przepisem ust. 1 tego artykułu podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl natomiast ust. 2 działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W opinii organu odwoławczego organ pierwszej instancji słusznie przyjął, iż mimo, że strona nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług to w rzeczywistości prowadziła działalność gospodarczą. Ponieważ czynności te były wykonywane systematycznie, w sposób częstotliwy oraz dokonywane były z zamiarem ich powtarzania. Ustawodawca zastrzegł bowiem, iż do działalności gospodarczej w pojęciu podatku od towarów i usług zaliczana jest dana czynność również wówczas, gdy została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. W konsekwencji zdaniem organu w oparciu o treść art. 15 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podatku od towarów i usług czynności wykonywane przez stronę w 2006r. podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej mając na uwadze uregulowania ww. ustawy w tym również uwzględniające zwolnienie z opodatkowania do kwoty limitu prawniającego do zwolnienia strona po przekroczeniu kwoty 39.200 zł z tytułu dokonanej sprzedaży złomu zobowiązana była do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż powoływanie się organu pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji na definicje dotyczące działalności gospodarczej zawarte w innych ustawach tj. art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 2 ustawy z dnia 02 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej nie było konieczne, ale wskazuje na wzajemne uzupełnianie się regulacji prawnych z różnych dziedzin i potwierdzenie słuszności zajętego stanowiska w sprawie. Podkreślono, iż w sprawie został wykazany zarówno zarobkowy charakter wykonywanych czynności przez stronę, jak i powtarzalność i zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż wykonywane czynności miały charakter jedynie okazjonalny. Organ wyjaśnił, iż na gruncie uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług, działalność gospodarcza występuje również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Fakt, że strona sama nie zaliczyła wykonywanych przez siebie czynności do działalności gospodarczej nie świadczy o tym, że takiej działalności nie prowadziła. Dla oceny bowiem samego zaistnienia zdarzenia prowadzenia działalności gospodarczej nie ma charakteru przesadzającego fakt nie zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej do ewidencji działalności gospodarczej, czy też nie zgłoszenia obowiązku podatkowego z tego tytułu, lecz wystąpienie ogółu obiektywnych okoliczności świadczących o takim procesie. Zatem nie zakwalifikowanie przez stronę wykonywanych przez siebie czynności do prowadzenia działalności gospodarczej doprowadziło do sytuacji, w której strona w odpowiednim momencie nie dokonała zarówno opodatkowania wskazanej sprzedaży (ponad kwotę limitu uprawniającego do zwolnienia), jak również nie dopełniła wymogów formalnych związanych z zarejestrowaniem się dla potrzeb podatku od towarów i usług i tym samym naruszyła powołane przepisy cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług. W skardze do sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, iż organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony nie dał wiary jego wyjaśnieniom z dnia 26 maja i 06 lipca 2009 r. oraz wyjaśnieniom świadka M.J., w których wskazano, iż zbierany złom zwożony był na posesję świadka na ponad dwa lata przed jego sprzedażą. Z przedłożonych przez skarżącego wyjaśnień, potwierdzonych zeznaniami świadka M. J., wynika, iż zgromadzony złom został zbyty po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Skarżący stwierdził, iż fakt ten może być również potwierdzony przez innych świadków. Wyjaśnił, że co prawda powyższa okoliczność nie została przeze niego podniesiona podczas pierwszego przesłuchania, niemniej jednak w ramach uszczegółowienia stanu faktycznego przedstawił dodatkowe informacje, w których wskazał na te istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W ocenie skarżacego konieczne było uwzględnienie tego materiału dowodowego przy pełnej i prawidłowej ocenie stanu faktycznego. W konsekwencji a contrario uzyskane z tego tytułu środki nie mogą być zakwalifikowane do źródeł przychodów uwzględnianych przy ustaleniu podstawy opodatkowania. Organ kontroli podatkowej nie przedstawił żadnych innych dowodów przeciwnych, które podważałyby tę okoliczność, tym samym winien dać wiarę wyjaśnieniom strony oraz zeznaniom świadka. Skarżący zakwestionował również stanowisko organu w zakresie zakwalifikowania podejmowanych przeze niego działań do działalności gospodarczej. Warunkiem uznania, iż dostawy miały charakter stały, ciągły i zorganizowany jest w świetle art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) udowodnienie, iż odpłatne zbycie złomu nastąpiło przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Element ciągłości w takich okolicznościach nie występuje. Działalność gospodarczą należy bowiem definiować jak wskazuje sam organ jako zorganizowany zespół działań charakteryzujący się względnie stałym sposobem prowadzenia. Natomiast działalność strony miała charakter okazjonalny, czego nie należy utożsamiać jedynie z częstotliwością dostarczania złomu do skupu. Ponadto autor skargi zarzucił, iż organ kontroli podatkowej dokonał subiektywnej oceny prowadzonej przez stronę działalności i błędnie zakwalifikował ją do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa oraz w rozumieniu art. 5a i art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ dokonał w przedmiotowym zakresie wykładni rozszerzającej tego pojęcia nie uwzględniając okoliczności, iż była to działalność okazjonalna, nie prowadzona w sposób ciągły. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu, który mógłby implikować uchylenie zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie uzależnione jest od udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy skarżący dokonując sprzedaży złomu prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, tym samym, czy stał się podatnikiem tego podatku. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej do Sądu decyzji przede wszystkim należy dokonać oceny legalności rozstrzygnięcia w zakresie uznania, iż w okolicznościach sprawy skarżący wykonywał czynności mieszczące się w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT. Zdaniem Sądu kwalifikacja organów w przedmiocie dokonywanych przez skarżącego czynności, nie narusza prawa. W stanie faktycznym sprawy jednoznacznie stwierdzić trzeba, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w myśl przywołanego powyżej unormowania. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pojecie działalności gospodarczej w myśl ust. 2 obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przystępując do wykładni powołanych przepisów nie można ograniczyć się wyłącznie do interpretacji przepisów krajowych. Należy brać bowiem także pod uwagę przepisy prawa wspólnotowego, które stanowiły źródło implementacji. Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L z dnia 11 grudnia 2006 r.), zwanej dalej Dyrektywą 112 VAT "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług winny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1430/08, LEX nr 465861). Teza zaprezentowanego orzeczenia mieści się w ramach prowspólnotowej wykładni przywołanych powyżej regulacji Dyrektywy 112 VAT. Ponadto z orzecznictwa ETS wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami, przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400/98). Z kolei brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika VAT. Pod pojęciem handel należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany nabyć towarów w celu ich odsprzedaży. W ten sposób opodatkowaniu podlega, chociażby jednorazowo, czynność spełniająca kryteria zaliczenia jej do tak rozumianego pojęcia handel, czyli zrealizowana w formie zorganizowanej sprzedaży towaru, poprzedzonej nabyciem dokonanym w celu jego odsprzedaży, wskazująca na zamiar jej kontynuacji w tej formie. W stanie faktycznym sprawy zasadnie organy podatkowe uznały, że skarżący prowadził działalność gospodarczą. Dokonywał bowiem w sposób zorganizowany, częstotliwy i zarobkowy sprzedaży złomu. Dobitnie świadczą o tym dane dotyczące ilości, częstotliwości i wielkości sprzedaży. Skarżący w okresie od stycznia do grudnia 2006 r. uzyskał przychód z tytułu sprzedaży złomu w wysokości 111.732,02 zł. Dokonał w tym czasie 156 transakcji, co w przeliczeniu na ilość dni w tygodniu, daje 3 transakcje tygodniowo. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że nabycia następowały bez ekwiwalentu pieniężnego, a realizowane były w części na zasadzie posprzątania terenu – "różne śmieci, ludzie dawali, żeby posprzątać". Istotne w okolicznościach faktycznych sprawy jest to, że skarżący nabywał – znajdował złom, co stanowi formę jego nabycia, w celu jego odprzedaży. Działania te wykonywał w sposób częstotliwy, zorganizowany i zarobkowy. Wobec powyższego – zdaniem Sądu – stwierdzić jednoznacznie należy, że w ramach działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług mieści się sprzedaż nabywanego złomu, w tym również nabywanego pod tytułem darmym lub "za posprzątanie terenu", w celu jego odprzedaży, która odbywa się w sposób częstotliwy, zorganizowany i w celach zarobkowych. Podkreślić w sprawie należy, że dla uznania podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług, nie mają znaczenia wymogi formalne w postaci zaewidencjonowania się podmiotu w stosownych rejestrach. Nie ma zatem znaczenia fakt niezarejestrowania się przez podatnika w ewidencji podatników podatku od towarów i usług, w gminnej ewidencji działalności gospodarczej, uzyskanie nr Regon w Wojewódzkim Urzędzie Statystycznym, czy też brak rejestracji dla celów ZUS-owskich. Na przymiot podatnika nie wpływa także brak podatkowego rozliczania prowadzonej działalności gospodarczej w urzędzie skarbowym poprzez składanie deklaracji na podatek od towarów i usług oraz podatek dochodowy. Jeśli chodzi o stanowisko skarżącego, że działalności gospodarczej nie prowadził, że złom co najmniej przez pól roku przed sprzedażą składowany był na polu u znajomego M. J., stwierdzić należy, iż nawet gdyby przyjąć za wiarygodne twierdzenia dotyczące przechowywania złomu przez okres dłuższy niż pół roku, od dnia jego nabycia, to i tak nie zmienia to oceny, iż zaistniały w sprawie stan faktyczny wyczerpuje przesłanki prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku do towarów i usług. Okres przechowywania towaru nawet, gdyby był długi (rok, dwa lata), przy spełnieniu istotnych przesłanek prowadzenia działalności gospodarczej, nie ma znaczenia przy kwalifikacji wykonywanych czynności do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Sprzedaż nabywanego towaru nabytego w celu jego odprzedaży w okolicznościach dokonywania sprzedaży częstotliwe (trzy razy w tygodniu), w sposób zorganizowany, w ilościach jak w niniejszej sprawie, w celach zarobkowych – niewątpliwie dowodzi prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu podatku od towarów i usług. Wobec powyższego argumenty skargi należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić.