I SA/Bd 245/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Szulc asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2024r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 grudnia 2018r. nr 0401-IOV1.4103.50.2018 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz M. G. kwotę 19626 zł (dziewiętnaście tysięcy sześćset dwadzieścia sześć) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał w stosunku do M. G. (dalej także: Skarżący, Strona, Podatnik) rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2009 r. w sposób odmienny od przyjętego w złożonych deklaracjach podatkowych. Rozpoznając wniesione odwołanie, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 787/13, uchylił ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. w całości. W związku z wniesioną, a następnie cofniętą skargą kasacyjną, powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej, po dokonaniu analizy akt sprawy i wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 787/13, decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania dowodowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. określił Skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia organu, że wystawione przez PPHU [...] M. S. oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] R. B. faktury VAT, dotyczące sprzedaży złomu, nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem Skarżący nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego, zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – dalej: "u.p.t.u.". Po rozpatrzeniu wniesionego od powyższej decyzji odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją i podkreślił, że przed upływem terminu przedawnienia tych zobowiązań, tj. odpowiednio z upływem [...] r. i z upływem [...] r., Skarżący wiedział, że toczy się postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe odnośnie narażenia na uszczuplenie i spowodowanie uszczuplenia w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r., i ustanowił profesjonalnego obrońcę. Z uwagi na powyższe, nie doszło w myśl art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa do przedawnienia dokonanych przez organ pierwszej instancji rozliczeń z tytułu podatku VAT za przedmiotowe okresy. Przechodząc do meritum sprawy organ odwoławczy wskazał, że faktury wystawione przez PW [...] R. B. i PPHU [...] M. S. nie odzwierciedlają podmiotowo zdarzeń mających faktycznie miejsce. R. R. B. i M. S. sprowadzała się do zafakturowania sprzedaży złomu niewiadomego pochodzenia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wskazani kontrahenci nie weszli w posiadanie praw do rozporządzania towarem wykazanym w okazanych organowi pierwszej instancji fakturach zakupu. W przypadku M. S. wszyscy rzekomi wystawcy faktur nie potwierdzili ich wystawienia, ani transakcji, a w przypadku R. B. - okazali się oni podmiotami nierzetelnymi. Wskazane jako dostawcy podmioty zamieszkują, bądź mają swoje firmy, na terenie różnych województw ([...], [...], a prowadzone przez nich działalności gospodarcze nie są związane, poza jednym przypadkiem, z branżą złomową (sprzedaż i montaż bram garażowych, ogrodzeniowych, handel akcesoriami obuwniczymi, usługi transportowe). Organ podkreślił, że większość wystawców faktur dokumentujących sprzedaż złomu na rzecz R. B. nie posiadała dokumentacji, zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej, unikała kontaktu z organami prowadzącymi wobec nich ustawowe czynności dotyczące tej działalności. Takie zachowanie nie odpowiada wizerunkowi profesjonalnego przedsiębiorcy, faktycznie prowadzącego działalność gospodarczą i świadczy o nieprawidłowościach w zakresie ich funkcjonowania. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Skarżący miał lub mógł mieć świadomość, że dokonuje rozliczenia faktur, których wystawcy nie byli właścicielami opisanego w nich towaru. Organ podkreślił, że Skarżący działał w branży złomowej od kilkudziesięciu lat, a zatem bardzo dobrze znał specyfikę tej branży, swoich kontrahentów oraz rynek obrotu złomem. Prowadził firmę, która we wskazanym okresie zatrudniała około 10 pracowników, dysponował bogatą infrastrukturą. W ocenie organu, Skarżący nie dochował należytej staranności przy weryfikacji i doborze "kontrahentów", dopuszczając w ten sposób do wprowadzenia do obrotu złomu pochodzącego z nielegalnych źródeł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów postępowania i prawa materialnego. Skarżący zakwestionował dokonane przez organy ustalenia faktyczne i wyciągnięte na ich podstawie wnioski. Wywodził, że organy bezpodstawnie pozbawiły go prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez M. S. i R. B., gdyż faktury te odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze - M. S. i R. B. dysponowali towarem widniejącym na zakwestionowanych fakturach i dokonywali jego dostaw na rzecz Skarżącego. Skarżący zarzucił też, że organy bezpodstawnie przyjęły, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją. Wyrokiem z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 154/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Rozpatrując wniesioną przez Podatnika skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1869/19 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji w sposób niedostateczny odniósł się do problematyki przedawania zobowiązań podatkowych, w tym także kwestii doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej Stronie (pełnomocnikowi). NSA wskazał, że rozważania Sądu, których zabrakło, winny nie tylko wskazywać na samo zaistnienie zdarzeń, które nominalnie powodują zawieszenie biegu terminu przedawnienia, ale przede wszystkim powinny wyznaczać precyzyjnie początek i koniec zawieszenia, względnie wyjaśniać przyczynę dalszego jego biegu w powiązaniu z omówieniem zaistniałych w sprawie przesłanek zawieszenia, w tym w kontekście zarzutów skargi. Rozważania Sądu dotyczące problematyki przedawnienia powinny się odnosić także do zarzutu Skarżącego, że nie został powiadomiony w sformalizowanym trybie określonym w art. 70c Ordynacji podatkowej, a w tym nie został zawiadomiony jego pełnomocnik (o skutku w postaci zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie w ujęciu merytorycznym jest zasadność zakwestionowania prawa Skarżącego do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług wykazanego na fakturach VAT, które zostały zakwestionowane przez organy podatkowe jako dokumentujące zdarzenia gospodarcze, które nie miały w rzeczywistości miejsca. W pierwszej kolejności wskazać należy jednak na skutki, jakie dla oceny niniejszej sprawy wynikają z faktu uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1869/19 zasadności skargi kasacyjnej Skarżącego i w konsekwencji tego uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto przepis ten wyklucza oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych względów sąd ponownie rozpoznający sprawę i będący związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a wydane rozstrzygnięcie musi uwzględniać zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należałoby stosować przepisy prawa odmienne niż wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na sądzie ponownie rozpoznającym sprawę, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca. Z tych też względów w ramach obecnego, ponownego rozpoznania sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem rozważań czynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku kasacyjnym, a wyrażone w nim poglądy prawne, muszą zostać w pełni zaakceptowane, ze wszystkimi wynikającymi z nich konsekwencjami prawnymi. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku uzasadniając uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie I SA/Bd 154/19 stwierdził, że Sąd pierwszej instancji w sposób niedostateczny odniósł się do problematyki przedawania przedmiotowych zobowiązań podatkowych, w tym także kwestii doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej Stronie (pełnomocnikowi). Formułując zalecenia co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji powinien nie tylko wskazać na samo zaistnienie zdarzeń, które nominalnie powodują zawieszenie biegu terminu przedawnienia, ale przede wszystkim powinny wyznaczać precyzyjnie początek i koniec zawieszenia, względnie wyjaśniać przyczynę dalszego jego biegu w powiązaniu z omówieniem zaistniałych w sprawie przesłanek zawieszenia, w tym w kontekście zarzutów skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 13 grudnia 2023 r. zwrócił uwagę na wynikające z orzecznictwa tego Sądu wskazania dotyczące oceny wystąpienia przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w kontekście doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd będąc związany powyższymi ocenami i zaleceniami uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa i należało wyeliminować ją z obrotu prawnego, W pierwszym rzędzie, jako do najdalej idącego, należy odnieść się do zagadnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r. na tle okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie, a mających wpływ na bieg terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym zobowiązania podatkowe (kwoty nadwyżek) za okresy miesięczne od stycznia do listopada 2009 r. nominalnie przedawniały się z upływem [...] r., zaś za grudzień 2009 r. z upływem [...] r. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została w dniu [...] r., a więc po upływie 5-letniego okresu, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na poprzednio wydaną decyzję w tej sprawie (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r.) bieg terminu przedawnienia został zawieszony. Organ zwrócił uwagę, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniesiona została w dniu [...] r., podczas gdy odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 kwietnia 2014 r. wpłynął do organu podatkowego w dniu 13 maja 2017 r. Zaznaczył organ, że z uwagi na przedstawioną okoliczność, bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu na podstawie at. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Należy w związku z tym przychylić się do stanowiska organu odwoławczego, że w świetle powyższej przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia upływał on w stosunku do rozliczeń za miesiące od stycznia do listopada 2009 r. w dniu [...] r., natomiast odniesieniu do rozliczenia za grudzień 2009 r., w dniu [...] r. (por. t. I, k. 29v. akt sądowych). Należy także zauważyć, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c Ordynacji podatkowej dotyczy okoliczności związanych z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego tylko określonych w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Niezależnie od powyższego organ powołał się na przyczynę zawieszenia biegu przedawnienia określoną w art. 70 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ wskazał (por. t. I, k. 114 akt admin. II inst.), iż postanowieniem z dnia [...] r. w stosunku do Skarżącego zostało wszczęte dochodzenie, zaś postanowieniem z dnia [...] r. śledztwo, co wynika z pism Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. skierowanych do Dyrektora Izby Skarbowej (por. t. I, k. 67, 95 akt admin. II inst.). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] r. stosownym postanowieniem przedstawione zostały Stronie jako podejrzanemu zarzuty narażenia na uszczuplenie i spowodowanie uszczuplenia w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. Wezwaniem z dnia [...] r. Strona została zobowiązania do stawienia się w charakterze podejrzanego w sprawie karnej skarbowej dotyczącej podatku VAT za 2009 r. i zawiadomienie to odebrała osobiście. Pomimo, że Strona nie stawiła się zgodnie wezwaniem, to pismem z dnia [...] r. odniosła się do stawianych zarzutów i wniosła o umorzenie postępowania karnego-skarbowego. Ponadto ustanowiony w sprawie karnej skarbowej obrońca złożył wniosek z dnia [...] r. o zaznajomienie z materiałami przedmiotowego postępowania. Z kolei postanowieniem z dnia [...] r. śledztwo w przedmiotowej sprawie zostało zawieszone, ale nie zostało zakończone. Na tle powyższych okoliczności organ wywiódł, że Skarżący przed upływem terminu przedawnienia, to jest odpowiednio z upływem [...] r. i z upływem [...] r. wiedział, że toczy się postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe odnośnie narażania na uszczuplenie i spowodowanie uszczuplenia w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. i ustanowił profesjonalnego obrońcę. Z uwagi na powyższe nie doszło w myśl art. 70 1 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej do przedawnienia rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za przedmiotowe okresy. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. (por. t. I, k. 29v. akt sądowych), organ swoje stanowisko oparł na orzecznictwie NSA, m.in. zaprezentowanym w wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1712/16 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia). Należy jednakże zwrócić uwagę, że kluczowe znaczenie w zakresie oceny biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej mają uchwały NSA z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. akt I FPS 1/18 oraz z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18, w których stwierdza się, że: - zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania - podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy; - dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony; - uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jak stwierdził NSA w uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku z dnia [...] r. powołując się na uchwałę z dnia [...] r. od dnia [...] r., tj. wejścia w życie przepisu art. 70c Ordynacji podatkowej, wymóg poinformowania podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania ze względu na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe pozostające w związku z niewykonaniem tego zobowiązania został sformalizowany i w razie prowadzenia postępowania - materializuje się w postaci czynności procesowej, niezależnie od tego czy zawiadomienia dokonuje organ prowadzący postępowanie, czy też zobowiązany do zawiadomienia jest organ nieprowadzący postępowania. Jednocześnie stanowisko, iż wystarczająca jest świadomość, stan wiedzy podatnika o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym skarbowym lub postępowaniu o wykroczenie skarbowe, a nie sposób oraz forma, w jakiej podatnik wiedzę tę nabył, zdezaktualizowało się w stanie prawnym od [...] r. Wprowadzenie do systemu prawnego jednoznacznego unormowania, które określa obowiązki organów podatkowych, powoduje, że ten obowiązek informacyjny został sformalizowany. Powiadomienie musi zostać dokonane przez określony organ i powinno mieć określoną treść. Jak wynika z zaskarżonej decyzji skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia powiązany został z wszczęciem postępowania karnego skarbowego w 2014 r., a zatem w warunkach obowiązywania przepisu art. 70c Ordynacji podatkowej. Nie budzi wątpliwości, że Skarżącemu, czy też jego pełnomocnikowi nie zostało doręczone zawiadomienie, o którym stanowi art. 70c Ordynacji podatkowej. Powyższe oznacza, że naruszono art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec dostrzeżonego naruszenia prawa przedwczesne byłoby rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi natury merytorycznej odnoszących się do istoty sporu w rozpoznawanej sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu organ uwzględni wyrażone w uzasadnieniu stanowisko Sądu oraz dokona szczegółowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście biegu terminu przedawnienia oraz wystąpienia przesłanek jego zawieszenia w odniesieniu do poszczególnych okresów rozliczeniowych będących przedmiotem postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). J. Ziołek T. Wójcik J. Szulc