I SA/Bd 276/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2025r. sprawy ze skargi C. Sp. z o. o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2025 r. nr 0401-IEW2.4253.3.2025 w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku skarżącej 1. oddala skargę, 2. odmawia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. punktu drugiego wyroku Na rozprawie w dniu [...] lipca 2025 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że postępowanie wymiarowe może trwać jeszcze długo stąd wniosek jest uzasadniony. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.) sąd może na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej, ustanowiona w powołanym przepisie, odnosi się bowiem do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Istotą wykonania decyzji jest natomiast doprowadzenie do jej realizacji. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w zakresie zabezpieczenia na majątku zobowiązań podatkowych, jako ostateczna w toku postępowania, doprowadza do zastosowania środków przymusu w postępowaniu zabezpieczającym. Jest to jedyny cel zaskarżonej decyzji i polega na dokonaniu czynności zabezpieczających. Należy mieć przy tym na uwadze, że zastosowane środki zabezpieczające przekształcają się w egzekucyjne w wyniku wydania głównej decyzji podatkowej, określającej lub ustalającej wysokość podatku, lub też podlegają wygaszeniu wobec jej niewydania. Wstrzymanie wykonania decyzji w zakresie określenia i zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań podatkowych, które pozbawia w efekcie bytu prawnego czynności zabezpieczające, wchodzi w istotę sprawy zarezerwowaną dla głównego orzeczenia kończącego sprawę sądowoadministracyjną, wszczętą poprzez wniesienie samej skargi na decyzję w przedmiocie określenia i zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań. Dopiero uznanie skargi za uzasadnioną i wydanie wyroku pozytywnego dla strony skarżącej może wywołać ten skutek, jakiego w istocie domaga się Skarżąca – zwolnienie zabezpieczenia. Trudno bowiem mówić o wstrzymaniu zabezpieczenia polegającego np. na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego potencjalnego zobowiązanego (czyli zablokowaniu kwot pieniężnych), w sytuacji gdy wymiernym rezultatem tego wstrzymania ma być dalsze zajmowanie zabezpieczonych kwot lub rzeczy (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 742/24; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt. I SA/Wr 1242/16; oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1320/18 - dostępne w CBOSA). Zatem skoro w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w trybie zabezpieczenia, to brak jest podstaw do uwzględnienia takiego wniosku. Niezależnie od powyższego Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając wstrzymania wykonania aktu lub czynności, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA: z dnia 25 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FZ 319/14; z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GZ 160/14; z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10). Argumentacja strony uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że Skarżący, poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił uzasadnienia wniosku, poza okolicznością, iż postępowanie wymiarowe może jeszcze długo trwać. Nie przedłożył również żadnych danych, oświadczeń czy dokumentów potwierdzających wniosek, które pozwoliłyby Sądowi na ocenę, czy sytuacja finansowa i majątkowa Skarżącego istotnie może się pogorszyć w taki sposób, aby uwzględnić złożony wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. Strona nie przedstawiła więc konkretnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji, tj. że mogłaby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. s. U. Wiśniewska s. Halina Adamczewska-Wasilewicz as. J. Ziołek