I SA/Bd 292/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2025r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2025r. nr 0401-IOA.4802.14.2025 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2023 r. w miejscowości K. na autostradzie [...] funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali do kontroli drogowej ciągnik samochodowy marki [...], z naczepą marki [...], którym kierował M. Ś., realizując krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu pracodawcy, tj. firmy Z. D. U. T. i H.. Kierowca skontrolowanego pojazdu okazał do kontroli potwierdzenie wystawienia karty przekazania odpadów w formie papierowego wydruku z systemu BDO, z którego wynikało, że transport obejmuje odpady o kodzie 19 12 09, tj. minerały (np. piasek, kamienie). Funkcjonariusze prowadzący kontrolę ustalili, że przewożone w ramach kontrolowanego transportu opady nie odpowiadają odpadom zadeklarowanym w okazanym do kontroli potwierdzeniu wystawienia karty przekazania odpadów. Ustalili również, że towar znajdujący się na kontrolowanym środku transportu to rozdrobnione odpady tworzyw sztucznych oraz piasek. Skład morfologiczny odpadów został określony na miejscu kontroli przez inspektora WIOŚ, który stwierdził, że transportowany ładunek jest odpadem o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. W wyniku kontroli drogowej zostało ustalone zatem, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady bez wymaganego dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. Na skutek dokonanych ustaleń organ I instancji wydał decyzję, którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł., za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli drogowej ustalone zostało, iż kierowca nie posiadał karty przekazania odpadów obejmującej stwierdzone na kontrolowanym pojeździe odpady, tym samym kontrolowany transport wykonywany był bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, strona natomiast działając jako przewoźnik miała obowiązek zadbania o to, aby kierowca realizujący przewóz został wyposażony w prawidłowy dokument przewozu odpadów, o którym mowa w § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu towarów. Brak tego dokumentu stanowi dowód niedopełnienia obowiązku przewidzianego przepisem art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d.") w związku z art. 87 ust. 3 u.t.d., a nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, które w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce. Przechodząc do oceny możliwości wyłączenia odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenie, o którym mowa w przepisie art. 92c u.t.d., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dokonał analizy przesłanek wykluczających wszczęcie lub nakazujących umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego wobec przedsiębiorcy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego i uznał, że przesłanki do umorzenia postępowania nie występują w tej sprawie. Organ zauważył przede wszystkim, że na żadnym etapie postępowania strona nie wskazała faktów, które mogłyby potwierdzić zaistnienie okoliczności wskazanych w przepisie art. 92c ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., a to przewoźnik powinien udowodnić okoliczności objęte hipotezą przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisów, które mogą zwolnić go od odpowiedzialności za wykroczenie. Nie wystarczy tutaj samo powołanie się na ten przepis, czy na brak winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnienie powzięcia wszystkich, niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, czego strona nie uczyniła. Organ odwoławczy zauważył również, że powołanie się przez stronę na brak odpowiednich kwalifikacji kierowcy do ustalenia prawidłowej klasyfikacji odpadów, jako na nadzwyczajne okoliczności, na które strona nie miała wpływu lub których nie mogła przewidzieć, a mające wyłączyć jej odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie, nie może stanowić o ich istnieniu i prowadzić do faktycznego wyłączenia tej odpowiedzialności. W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej ustalenie, czy otrzymana do transportu karta przekazania odpadów odpowiada ładunkowi nie wymaga specjalistycznej wiedzy, a jedynie odpowiedniej dbałość o wykonywanie obowiązków i przestrzeganie obowiązującego prawa. Już same oględziny towaru powinny dać odpowiednio przeszkolonemu kierowcy, za co odpowiada strona, podstawę do powzięcia wątpliwości, czy odbierany ładunek odpowiada dokumentom. W świetle bowiem informacji zawartej w Formularzu Określenia Składu Morfologicznego Odpadów, w ich masie przeważają rozdrobnione odpady tworzyw sztucznych, a nie ziemia czy piasek. Zdaniem organu odwoławczego strona organizując przewóz odpadów nie dołożyła należytej staranności i nie uczyniła wszystkiego, czego można od niej rozsądnie wymagać przy realizacji kontrolowanego transportu. Zarówno okoliczności sprawy jak i dowody nie wskazują, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła jako podmiot profesjonalnie świadczący usługi przewozu rzeczy, w tym wielokrotnie odpadów, przewidzieć. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - rażące naruszenie art 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") mające istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na odstąpieniu od zasady proporcjonalności (konieczności) przy podejmowaniu decyzji, co poskutkowało zastosowaniem środków najbardziej uciążliwych, podczas gdy w sprawie zaistniały przesłanki ku temu, aby wybrać środki najmniej uciążliwe takie jak pouczenie, zwłaszcza wobec faktu, iż skarżący nie posiadał jakichkolwiek możliwości faktycznych i technicznych, które pozwalałyby mu na dokonanie rzeczowej analizy składu odpadów, jakie zostały załadowane na należący do niego środek transportu w dniu [...] sierpnia 2023 r. przez G. P. sp. z o.o.; - rażące naruszenie art.189f §1 pkt 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na braku odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a sam skarżący nie posiadał jakichkolwiek możliwości faktycznych i technicznych, które pozwalałyby mu na dokonanie rzeczowej analizy składu odpadów, jakie zostały załadowane na należący do niego środek transportu w dniu [...] sierpnia 2023 r.; - rażące naruszenie prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 87 ust. 1 pkt 3) lit f) w związku z art.92a ust.1 u.t.d. poprzez uznanie, iż okoliczność okazania przez kierowcę karty przekazania odpadów zawierającej błędną informację co do kodu przewożonych odpadów winno być kwalifikowane w sposób tożsamy z nieposiadaniem takiej karty i jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art.92a ust.1 u.t.d.; - rażące naruszenie prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 92c ust.1 u.t.d. polegające na braku odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a sam skarżący nie posiadał jakichkolwiek możliwości faktycznych i technicznych, które pozwalałyby mu na dokonanie rzeczowej analizy składu odpadów, jakie zostały załadowane na należący do niego środek transportu w dniu [...] sierpnia 2023 r. W związku z takimi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] lutego 2025 i umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2023 r. w miejscowości K. funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali pojazd marki [...] z naczepą marki [...]. Przewoźnikiem była firma U. T. i H. Z. D.. W trakcie kontroli kierowca pojazdu – M. Ś. okazał kartę przekazania odpadów, z której wynikało, że transport obejmuje odpady o kodzie ex 19 12 09, tj. minerały (np. piasek i kamienie). W wyniku oględzin towaru dokonanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz wezwanego na miejsce kontroli inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., Delegatury we [...], stwierdzono natomiast, że transportowane opady nie odpowiadają zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów (por. protokół z kontroli drogowej - k. 16 akt adm.). Inspektor WIOŚ stwierdził, że przewożone były odpady o kodzie 19 12 12 – inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w kodzie 19 12 11, co znalazło wyraz w treści sporządzonego na miejscu kontroli "Formularza określenia składu morfologicznego odpadów" (k. 18-19 akt adm.). W trakcie transportu posiadacz odpadów – spółka G. P. wystawiła kolejną kartę przekazania odpadów, w której zmieniono kod odpadów na właściwy, tj. 19 12 12. W wyniku kontroli drogowej zostało zatem stwierdzone, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady, którym powinien być przypisany kod 19 12 12, zgodnie z klasyfikacją w katalogu odpadów, zawartą w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów. W konsekwencji organ wymierzył skarżącemu, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., karę pieniężną w wysokości [...] zł. Kwestionując rozstrzygnięcie organu strona twierdzi, ze nie miała możliwości faktycznych i technicznych, które pozwoliłyby na dokonanie analizy składu odpadów. Uważa również, że błędnie wystawiona karta odpadów nie jest tożsama z brakiem takiej karty. Wskazuje na regulację zawartą w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy, odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (dalej: "u.o."), odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 u.o.; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez stronę przewozu, właściwym dokumentem była karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o. Karta taka powinna zawierać m.in. kod i rodzaj odpadów (art. 67 ust. 3 pkt 9 u.o.). Art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych. Zgodnie natomiast z pozycją [...] załącznika nr [...] do u.t.d., wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia [...] grudnia 2012 r. o odpadach, wynosi [...] zł. Wskazać należy, że celem kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy ustawy o transporcie drogowym stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1095/24). Jak to już podkreślono w rozpatrywanej sprawie dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów była karta odpadów, przy czym jako rodzaj odpadów w karcie tej powinny być wskazane odpady o kodzie 19 12 12. Bezsprzecznie kierowca nie miał takiej karty. W judykaturze podkreśla się, z czym należy się zgodzić, że podmiot wykonujący transport odpadów winien dysponować dokumentami potwierdzającymi rzeczywisty rodzaj transportowanych odpadów i żądać od podmiotu zlecającego przemieszczanie odpadów odpowiednich dokumentów odpowiadających rodzajowi odpadów oraz prawidłowego sklasyfikowania według kodów (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Przewoźnik nie może wykluczyć tego że odpady, które ma transportować, mogą być wadliwie sklasyfikowane. Zadaniem przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą umożliwiały dokonanie sprawdzenia przewożonych odpadów. Dlatego skarżący nie może zasłaniać się tym, że nie ma wiedzy specjalistycznej i nie mógł zweryfikować rodzaju przewożonych odpadów. W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ zasadnie wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł. Okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Żaden z przypadków wymienionych w tym przepisie nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. Przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy (por. wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy – k. 26 akt adm.) skarżący zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na niego pełną odpowiedzialność za wykonywany transport. Prowadzący działalność gospodarczą winni dawać rękojmię profesjonalnego i sumiennego realizowania obowiązków prawnych związanych z taką działalnością (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01). Skarżący nie wykazał obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności, które mogły być podstawą do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i uwolnienia go od odpowiedzialności. Taką okolicznością nie może być braku posiadania przez skarżącego (czy kierowcę) specjalistycznej wiedzy co do składu morfologicznego odpadów. Nie można też podzielić stanowiska strony, że w sprawie znajduje zastosowania art. 189f k.p.a. Wynika to z treść art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Należy wskazać, że art. 92c ust. 1 u.d.t., jako odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a., reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, na przewoźnika nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.d.t. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym istotne to, że zakres unormowania w przepisach odrębnych zagadnienia określonego w art. 189a § 2 k.p.a. jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny, zbliżony albo odmienny (por. wyroki WSA: w Opolu z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 307/23; w Łodzi z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 606/23; w Gliwicach z dnia 6 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 361/23; w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 520/23). W rezultacie nie było podstaw do odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i poprzestaniu jedynie na pouczeniu. Skarżący podnosi także, że sankcja obejmuje wyłącznie wykonywanie przewozu bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, a nie z dokumentem błędnie wypełnionym. W związku z tym brak było podstaw do jej ukarania. Sąd tego poglądu nie podziela. Karta odpadów powinna zawierać dane zgodne ze stanem rzeczywistym, co znajduje potwierdzenie w art. 69 ust. 1a u.o., w myśl którego kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest zobowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym. Gdy karta danych zgodnych ze stanem rzeczywistym nie zawiera nie można jej uznać za dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów. Także w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w przypadku błędnego zakwalifikowania odpadów należy wymierzyć karę na podstawie poz. 4.7. załącznika nr 3 do u.t.d. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 361/23; wyroki WSA z Bydgoszczy z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 453/22 i z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 226/22). W konsekwencji, ze wskazanych wyżej względów, nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy prawne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.