I SA/Bd 297/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J.N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. prowadzi do majątku J. N. postępowanie egzekucyjne między innymi na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w Ż. o numerach W10/[...], W[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...], W10/[...]. W toku tego postępowania zawiadomieniem z dnia [...] marca 2009r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę w Spółce z o.o. [...] Materiałów Budowlanych we W. Natomiast zawiadomieniami z dnia [...] września 2010r. dokonano zajęcia [...] udziałów w kapitale zakładowym Spółki z o.o. [...] w B. oraz wierzytelności z tytułu pełnienia funkcji prezesa w tej spółce. Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. skarżący zwrócił się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o częściowe umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz odstąpienie od zajęcia prawa majątkowego w postaci [...] udziałów w kapitale zakładowym spółki [...] z siedzibą w B. Wskazał, że należności objęte wskazanymi w piśmie tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu, co powinno skutkować umorzeniem postępowania w tym zakresie. Po analizie materiału zgromadzonego w sprawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wymienionych w sentencji oraz odmówił odstąpienia od czynności dokonanych na ich podstawie. Pismem z dnia [...] stycznia 2011r. strona złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego wraz z odstąpieniem od zajęcia prawa majątkowego w postaci [...] udziałów w kapitale zakładowym [...] z siedzibą w B., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi egzekucyjnemu do dalszego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 109 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niezastosowanie oraz błędne przyjęcie, że do należności z tytułu składek powstałych przed 31 grudnia 1999r. stosuje się przepisy tej ustawy, a nie ustawy z dnia 25 listopada 1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, a wobec tego błędne przyjęcie, że należności te nie podlegają przedawnieniu w terminie 5 lat od dnia ich wymagalności. Błędne zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i zastosowanie terminu przedawnienia ustalonego po powstaniu należności (a więc z mocą wsteczną). Ponadto strona zakwestionowała sposób doręczenia tytułu wykonawczego wobec pominięcia zapisu zawartego w art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 27c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podniosła także naruszenie art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że nie okazała dowodów stwierdzających wygaśnięcie egzekwowanego zobowiązania. Rozpatrując powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) Następnie wyjaśnił, że tytuły wykonawcze, które obejmują składki za okres od grudnia 1997r. do grudnia 1999r. zostały doręczone skarżącemu w dniu [...] maja 2005r. Dyrektor zauważył, że co do zasady 5-letni termin przedawnienia, obowiązujący w dniu powstania tych zobowiązań, upływał w okresie od stycznia 2003r. (składka za grudzień 1997r.) do stycznia 2005r. (składka za grudzień 1999r.) Niemniej jednak w uchwale z dnia 8 lipca 2008r. nr I UZP 4/08 Sąd Najwyższy stwierdził, że do składek na ubezpieczenia społeczne należnych i nieprzedawnionych przed dniem 31 grudnia 2002r. należy stosować przepis art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074). Organ wyjaśnił, że do takich należności stosuje się zatem 10 letni termin przedawnienia, wobec czego ulega on wydłużeniu odpowiednio do okresu od stycznia 2008r. do stycznia 2010r. Dyrektor zauważył, że w tym czasie tj. dnia [...] maja 2005r. doręczono stronie powyższe tytuły wykonawcze. Wskazał, że zgodnie z art. 24 ust 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zatem od dnia [...] maja 2005r., w którym doręczono skarżącemu tytuły wykonawcze, bieg terminu przedawnienia dochodzonych należności został zawieszony do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do pozostałych tytułów wykonawczych organ wskazał, iż czynnościami zawieszającymi bieg terminu przedawnienia było doręczenie dnia [...] maja 1998r. tytułu wykonawczego m W10/[...] oraz pobranie dnia [...] marca 1998r. gotówki do tytułu wykonawczego nr W10/[...]. W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie doszło do przedawnienia dochodzonych należności. Ponadto organ podkreślił, że w piśmie z dnia [...] grudnia 2010r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wskazał, że należności za okres od października 1997r. do grudnia 1998r. oraz od października do grudnia 1999r. zostały zabezpieczone wpisem hipoteki, a zatem na mocy art. 24 ust 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie ulegają przedawnieniu. Odnosząc się do kwestii prawidłowości wystawionych tytułów wykonawczych Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 29c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Wskazał przy tym, iż obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków występuje w sytuacji prowadzenia egzekucji z majątku wspólnego, ale również z majątków osobistych zobowiązanego i jego małżonka. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny prowadzi egzekucję z majątku skarżącego, jak i majątku wspólnego. Nie doszło natomiast do egzekucji z majątku osobistego żony skarżącego. Zatem, w ocenie Dyrektora, nie było konieczne wystawienie tytułu wykonawczego na oboje małżonków, a co za tym idzie wszczęto egzekucję na podstawie prawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych. Organ podkreślił również, iż zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 78 poz. 60 ze zm.), w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Regulacja ta na mocy art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ma odpowiednie zastosowanie do należności z tytułu składek. Zatem w przypadku prowadzenia egzekucji do majątku niewykraczającego poza zakres określony w art. 29 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - tj. do majątku wspólnego, nie ma obowiązku wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków. Za niezasadny Dyrektor uznał również zarzut naruszenia art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem skarżący nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających wskazane w tym przepisie okoliczności powodujące odstąpienie od egzekucji. Zdaniem organu, samo twierdzenie, że dochodzone zaległości uległy przedawnieniu nie stanowi bowiem dowodu, o którym mowa w tym przepisie. Tym samym nie zaszła konieczność odstąpienia od dokonanych czynności egzekucyjnych. Na koniec organ wyjaśnił, iż wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2011r. o wstrzymanie czynności egzekucyjnych zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. Skarżący zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 109 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niezastosowanie oraz błędne przyjęcie, że do należności z tytułu składek powstałych przed 31 grudnia 1999r. stosuje się przepisy tej ustawy, a nie ustawy z dnia 25 listopada 1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych. - niezastosowanie art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 25 listopada 1998 i przyjęcie, że należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne powstałe przed 31 grudnia 1999r. nie podlegają przedawnieniu w terminie 5 lat od dnia ich wymagalności. - błędne zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i zastosowanie terminu przedawnienia ustalonego po powstaniu należności (a więc z mocą wsteczną). - art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego zastosowanie oraz przyjęcie, iż wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego jednemu z małżonków, bez jego doręczenia drugiemu w sytuacji, gdy małżonkowie pozostają w związku małżeńskim oraz istnieje podstawa do prowadzenia egzekucji także z majątku wspólnego małżonków, a w konsekwencji uchybienie treści art. 27c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi skutecznie dokonaną czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano w całości dotychczasową argumentację w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2011r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy co następuje. Skarga nie jest zasadna. Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r. (k-8 akt administracyjnych), zawierający w swej treści żądanie częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w zakresie tytułów wykonawczych wskazanych w tym wniosku. Podstawę prawną orzekania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowi art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek ściśle związany jest z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Ponadto stosownie do art. 59 § 2 tej ustawy postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W uzasadnieniu powołanego powyżej wniosku skarżący wskazał, iż obowiązki objęte wskazanymi tytułami wygasły wskutek przedawnienia a zatem powołał się na przesłankę z art. 59 par. 2 cyt. ustawy. Przy czym we wniosku wskazał, iż do przedawnienia ma zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 04 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) tj. 10-letni termin przedawnienia natomiast w zażaleniu i w skardze wskazuje już na 5-letni termin wynikający z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1989r. Nr 25, poz. 137 ze zm.). W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, iż tytuły wykonawcze wymienione we wniosku z dnia [...] grudnia obejmują składki od grudnia 1997r. do grudnia 1999r. Zatem jak prawidłowo przyjął Dyrektor Izby Skarbowej 5-letni termin przedawnienia, obowiązujący w dniu powstania tych zobowiązań (art. 35 ust. 3 ustawy z 1986r, i art. 24 ust. 4 ustawy z 1998r.) upływał w okresie od stycznia 2003r. (składka za grudzień 1997r.) do stycznia 2005r. (składka za grudzień 1999r.). Nie mniej ustawa z dnia 18 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz, 2074) , która weszła w życie z dniem 01 stycznia 2003r. wydłużyła termin przedawnienia należności z tytułu składek do lat 10 (art. 1 pkt 9 lit.a). Mając na uwadze wskazane powyżej regulacje rodzi się pytanie czy taka niekorzystna dla dłużnika zmiana terminu przedawnienia wydłuża dotychczasowe (krótsze) terminy przedawnienia, to znaczy czy wierzytelności nieprzedawnione podlegają dłuższemu okresowi przedawnienia. Odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca. Ustawodawca co prawda nie wyraził jej w odrębnej jednostce redakcyjnej ustawy zmieniającej, niemniej taka wykładnia wynika z samej treści zmienionego przepisu stanowiącego, że "należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat od dnia, w którym stały się wymagalne", bowiem przyjąć należy, że dłuższy termin przedawnienia odnosi się do należności jeszcze wówczas nieprzedawnionych. W przeciwnym razie konieczny byłby przepis o rozdzieleniu poprzedniego i nowego terminu przedawnienia odpowiednio do składek wymagalnych przed i po tej zmianie. Systemowo tego typu rozwiązanie stanowiłoby nieuzasadnione różnicowanie sytuacji wierzycieli i dłużników. Przepis wydłużający termin przedawnienia jest korzystny dla wierzyciela i zarazem pogarsza sytuację dłużnika. Dzieje się to w obszarze tej samej zasady, że zobowiązanie pieniężne ma być wykonane i tylko ustawodawcy, a nie stronom, przysługuje prawo do modyfikacji terminu przedawnienia (art. 119 k.c.). Prawo zmiany terminów przedawnienia jest więc domeną ustawodawcy i skoro ma w ten sposób wpływ na stosunki cywilnoprawne, to obejmuje ono również stosunki publicznoprawne (należności składkowe). Inaczej mówiąc dłużnik musi się poddać terminom przedawnienia wydłużanym przez ustawodawcę w czasie trwania stosunku prawnego. W wyroku z dnia 10 grudnia 2009r. sygn. akt III UK 49/09 Sąd Najwyższy odnosząc się do omawianego zagadnienia wskazał, iż zmierza to do lepszej realizacji długu i zapewnia szerszą gwarancję celu ubezpieczeniowego. Tytułem przykładu rozwiązań systemowych wydłużania terminów przedawnienia i obejmowania nimi roszczeń jeszcze nieprzedawnionych SN w powołanym wyroku wskazał na art. 2 ustawy 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny w odniesieniu do wprowadzenia dłuższego przedawnienia odpowiedzialności deliktowej (art. 4421 k.c.), a wcześniej na art. 8 i 9 ustawy z 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321) w odniesieniu do wydłużenia przedawnienia (art. 118 k.c.) i zasiedzenia (art. 172 k.c.). Podkreślił również, iż wskazany sposób rozwiązywania sporów intertemporalnych związanych ze zmianą regulacji dotyczących przedawnienia zgodny jest z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok z dnia 11 kwietnia 1994 r. sygn. akt K 10/93, OTK 1994/1/7), według którego zakres obowiązywania przepisu należy analizować funkcjonalnie, tj. w ścisłym związku z jego stosowaniem w czasie. Ujęcie to ma szczególne znaczenie wówczas, gdy brak jest oddzielnych (wyodrębnionych jako jednostki redakcyjne tekstu ustawy zmieniającej) przepisów intertemporalnych. W takim bowiem przypadku - wbrew potocznym intuicjom - nie zachodzi brak regulacji kwestii intertemporalnej (luka co do przepisów intertemporalnych). Sytuacja taka natomiast przesądza o bezpośrednim skutku ustawy nowej. Tak więc i wobec braku regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa jest rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy zmieniającej (zob. wyrok TK z 1 lipca 2003 r., sygn. akt P 31/02, OTK-A 2003/6/58). Sąd w obecnym składzie w pełni akceptuje powyższy pogląd jak również zbieżny z nim, wyrażony w uchwale z dnia 08 lipca 2008r. I UPZ 4/08, na którą powołał się organ w zaskarżonym postanowieniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy ponownie wskazać, iż tytuły wykonawcze wymienione we wniosku z dnia [...] grudnia obejmują składki od grudnia 1997r. do grudnia 1999r. Zatem przedawnienie należności z tytułu tych składek stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986r. następowałoby w okresie od stycznia 2003r. do stycznia 2005r. Innymi słowy przedawnienie, które bieg swój rozpoczęło pod rządami ustawy z 1986 o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych oraz ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (art. 24 ust. 4 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002r. -przewidujący pięcioletni termin przedawnienia), nastąpiłoby pod rządami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2003r. przewidującym dziesięcioletni termin przedawnienia (art. 24 ust. 4). Mając powyższe uwagi na względzie w takiej sytuacji, gdy przepis nakazujący zastosowanie określonych postanowień w sposób retroaktywny (art. 24 ustawy nowej) jest przepisem późniejszym, bądź też przepisem szczególnym, to w myśl reguł lex posterior derogat legi priori oraz lex specialis derogat legi generali, pierwszeństwo zyskiwać będzie powyższy przepis przed przepisem art. 35 ust. 3 starej ustawy - ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu zgodnie z którym termin przedawnienia należności objętych powyższymi tytułami wykonawczymi uległ wydłużeniu odpowiednio do okresu od stycznia 2008r. do stycznia 2010r. W tym czasie tj. dnia [...] maja 2005r. doręczono skarżącemu tytuły wykonawcze. Zgodnie zaś z art. 24 ust 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zatem od dnia [...] maja 2005r., w którym doręczono skarżącemu tytuły wykonawcze, bieg terminu przedawnienia dochodzonych należności został zawieszony do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Dodać jeszcze należy, iż w odniesieniu do tytułu wykonawczego W10/[...] czynnością zawieszającą bieg terminu przedawnienia było doręczenie dnia [...] maja 1998r. tytułu wykonawczego a wobec tytułu wykonawczego nr W10/[...] pobranie dnia [...] marca 1998r. gotówki. Z powodów wskazanych powyżej Sąd nie zgada się z interpretacją art. 109 ustawy z 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych przedstawioną w skardze. Ustosunkowując się do załączonego do skargi pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w Ż. z dnia [...] kwietnia 2011r. wskazać należy, iż w aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] (k- 28 akt), z którego wynika, że obsługa kont z zadłużeniem do 12/1998r. jest realizowana przez Wydział Realizacji Dochodów O/ZUS w B. Z pisma zaś ZUS/O w B. z dnia [...] grudnia 2010r. wynika, ze skarżący posiada zaległości sprzed [...] stycznia 1999r. (k-29 akt administracyjnych). W skardze podniesiono również zarzut naruszenia art. 27c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wystawienie tytułów wykonawczych jedynie na zobowiązanego. Sąd w tym zakresie podziela argumentację zwartą w skardze. Podkreślić bowiem należy, iż w kwestii zastosowania art. 27c za ugruntowany w orzecznictwie Wojewódzkich Sadów Administracyjnych (wyrok z dnia 06 maja 2008r. sygn. akt I SA/Gd 1115/07, wyrok z dnia 13 lipca 2009r. sygn. akt I SA/Op 221/09, wyrok z dnia 18 maja 2011 sygn. akt I SA/Bd 1014/10), Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1415/08 wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 335/07) i Sądu Najwyższego ( w uchwałach z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt III CZP 3/05, opubl. w OSNC 2006 r., nr 2,poz. 27 i z dnia 18 września 2002 r., sygn. akt III CZP 49/02, opubl. w OSNC z 2003 r., nr 9, poz. 115) uznać należy pogląd, iż w przypadku skierowania egzekucji do majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, tytuł wykonawczy wystawiony winien być na oboje małżonków. Pomimo akceptacji poglądów skarżącego okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie albowiem błędne wystawienie tytułu wykonawczego nie spełnia żadnej z przesłanek wskazanych w przepisie art. 59 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sytuacji takiej nie zachodzi bowiem błąd co do osoby zobowiązanego (art. 59 par. 1 pkt 4 ) albowiem zobowiązanym jest jedynie podatnik (nie jego małżonka) nie następuje tu także określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią z przepisu prawa bowiem do opłacenia składek zobowiązany był jedynie skarżący. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia Sąd uznał, iż organ prawidłowo, bez naruszenia art. 45 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odmówił odstąpienia od czynności egzekucyjnych. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. skarga została oddalona.