I SA/Bd 311/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie [...] zł. Organ w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdził, że uzyskany przez stronę przychód nie został wydatkowany w całości na cele, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."). Organ nie uwzględnił przedstawionej przez stronę faktury VAT nr 32/2007 z dnia 30 kwietnia 2007 r. wystawionej przez [...] "E." sp. z o. o. [...] w B. na kwotę brutto [...] zł, albowiem nie dokumentowała ona rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. W złożonym odwołaniu skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzuciła jej naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 4, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."). Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami organu w zakresie stwierdzenia nierzetelności faktury VAT z dnia 30 kwietnia 2007 r. nr 32/2007, wystawionej na kwotę brutto [...] zł przez spółkę "E.", podnosząc że faktura ta dotyczy należności za faktycznie wykonaną usługę. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że aktem notarialnym z dnia 13 lutego 2007 r., Rep. [...] skarżąca sprzedała własność lokalu mieszkalnego, położonego w B., przy ul. [...] wraz z przynależnościami, nabytego w 2004 r. za łączną kwotę [...] zł. W związku z tym, iż odpłatne zbycie nastąpiło w warunkach objętych treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., pismem z dnia 27 lutego 2007 r. strona złożyła oświadczenie o przeznaczeniu środków uzyskanych z przedmiotowej transakcji na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) lub e) u.p.d.o.f., w ciągu dwóch lat od dnia zbycia. W celu rozliczenia części uzyskanego z tytułu przedmiotowej sprzedaży przychodu, skarżąca przedłożyła organowi pierwszej instancji m.in. kserokopię faktury VAT z dnia 30 kwietnia 2007 r., nr 32/2007, wystawioną przez spółkę "E." na łączną kwotę [...] zł, za wykonanie prac remontowych w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w B. - roboty ogólnobudowlane, elektryczne, wod-kan., C.O., stolarka okienna i drzwiowa wraz z dowodem Kp z dnia 04 maja 2007 r., w którym C. W. (Prezes Zarządu) potwierdził gotówkową wpłatę kwoty wynikającej z powyższej faktury. W celu potwierdzenia faktu wykonania prac remontowych opisanych w spornej fakturze organ pierwszej instancji zwrócił się do jej wystawcy o przedłożenie kopii tej faktury, dowodu zapłaty za tę fakturę oraz rejestru sprzedaży VAT z m-ca maja 2007 r. albo innego okresu, jeżeli faktura została wydana w innym okresie rozliczeniowym, kopii deklaracji VAT-7 za dany okres. Z dokumentów tych wynikało, iż w rejestrze sprzedaży za okres od 01 do 30 kwietnia 2007 r., w poz. 9, spółka "E." ujęła fakturę VAT nr 30 z dnia 30 kwietnia 2007 r. wystawioną dla W.M. z B., ul. [...] na łączną wartość [...] zł, zaś w następnej pozycji (nr 10) ujęto jej korektę wyksięgowując tę kwotę z rejestru. W poz. 12 tego rejestru zaksięgowana została faktura wystawiona na rzecz skarżącej w tej samej kwocie brutto [...] zł. W takich okolicznościach, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego zwrócił się do W. M. [...] o udzielenie informacji, czy spółka "E." wykonywała na rzecz wspólnoty jakiekolwiek usługi i czy były one w jakikolwiek sposób udokumentowane. W odpowiedzi wymieniona wspólnota przekazała m.in. kopię umowy zawartej z wymienioną firmą w dniu 04 września 2006 r. na wykonawstwo wymienionych w jej treści robót budowlanych opiewających na ogólną kwotę brutto [...] zł, protokół końcowy z dnia 30 kwietnia 2007 r. odebranych prac budowlanych, których zakres był określonych w umowie, oraz fakturę końcową podpisaną przez C. W. - Prezesa Zarządu spółki "E." z dnia 30 kwietnia 2007 r. nr 32/2007 na kwotę [...] zł za usługę wykonania prac dociepleniowych i remontowych budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B., zgodnie z umową nr 1054/73/P/2006. Administrator wspólnoty nadmienił, iż żadnych faktur korygujących do tej faktury nie otrzymał. Także spółka "E." takiej korekty faktury nie przedłożyła. Fakty, o których wyżej mowa znalazły także potwierdzenie w treści protokołu z kontroli podatkowej, przeprowadzonej przez pracowników Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w spółce "E." w dniach od 02 do 25 października 2012 r. W toku czynności kontrolnych stwierdzono nadto, iż w rejestrze zakupów za m-c kwiecień 2007 r. spółka wykazywała m.in. zakupy materiałów budowlanych niezbędnych do wykonania prac dla W. M. [...]. Z kolei do protokółu przesłuchania w charakterze strony z dnia 31 października 2012 r. skarżąca zeznała, iż w okresie od lutego do kwietnia 2007 r. spółka "E." dokonała generalnego remontu mieszkania położonego w B., przy ul. [...], polegającego m.in. na wymianie instalacji elektrycznej gazowej, telewizyjnej, telefonicznej, zainstalowaniu ogrzewania na gaz, wyburzaniu ścian działowych i stawianiu nowych, malowaniu, cyklinowaniu, tynkowaniu, położeniu glazury w części pomieszczeń. Skarżąca podała, że była zatrudniona w wymienionej spółce w okresie od 2001 lub 2002 r. do końca 2011 r. Przesłuchany w charakterze świadka C. W. zeznał, iż remontu dokonywali pracownicy spółki "E." (8-10 osób), wykorzystując nadmiar zakupionych przez spółkę materiałów na potrzeby innych inwestycji, które nie zostały w czasie tych inwestycji wykorzystane, a zalegały w magazynach spółki. Świadek nie był w stanie wskazać personaliów osób prowadzących prace remontowe w mieszkaniu. Organ podał, że za rozliczenia podatkowe w spółce "E." odpowiedzialny był brat C. W., J. W., który jest szwagrem strony, albowiem od dnia 01 września 2007 r. skarżąca oraz C. W. są małżeństwem. Reasumując powyższe, organ drugiej instancji stwierdził, że nie neguje, iż prace remontowe zostały kiedykolwiek dokonane. Zatem zbędnym wydaje się przesłuchiwanie kolejnych świadków na okoliczność potwierdzenia dokonania remontu. Organ zakwestionował jedynie fakt, jakoby przedłożona faktura VAT z dnia 30 kwietnia 2007 r., nr 32/2007 stanowiła wiarygodny dowód na poniesienie, występujących w jej treści wydatków. Mając z kolei wzgląd na całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, dowód w postaci wystawionej faktury nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, ale został wystawiony jedynie na potrzeby rozliczenia przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu przy ul. [...] w B. W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze z jednej strony obszerny zakres prac towarzyszących remontowi należącego do skarżącej lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w B., ich koszt, a także doświadczenie życiowe strony, a także fakt złożenia oświadczenia o wydatkowaniu przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w B., przy ul. G., działania podatnika pozbawione były jakiejkolwiek przezorności, czy nawet staranności, o czym świadczy chociażby brak jakichkolwiek umów z wykonawcą robót, kosztorysów prac, czy też protokółów zdawczo odbiorczych tych robót. Zdaniem Dyrektor Izby Skarbowej, mając na uwadze przedłożoną kserokopię faktury VAT nr 32/2007 i dowód Kp z dnia 04 maja 2007 r. potwierdzający gotówkową zapłatę należności wynikającej z tejże faktury, kolejnym, znajdującym uzasadnienie w okolicznościach sprawy argumentem uzasadniającym stanowisko w kwestii odmowy przyjęcia za wiarygodną sporną fakturę jest fakt, że wpłata gotówką tak wysokiej kwoty bez pośrednictwa banku pozostaje w sprzeczności z zasadami logicznego działania oraz doświadczenia życiowego, tym bardziej, że obydwie strony posiadały rachunki bankowe. Dokonując zatem oceny zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy ostatecznie stwierdził, że przedłożona przez skarżącą faktura z dnia 30 kwietnia 2007 r., nr 32/2007 jest niewiarygodna, jako dokumentująca wydatki poniesione na cele wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 32 u.p.d.o.f. Zdaniem organu, wobec niewypełnienia przez podatnika warunku wydatkowania części przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego, w kwocie [...] zł na cele mieszkaniowe określone w powołanym wyżej przepisie, organ pierwszej instancji zasadnie określił od tego przychodu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym w wysokości 10%, prawidłowo i bez naruszenia prawa materialnego je opodatkowując. Końcowo odnosząc się do kwestii przedawnienia, organ wskazał, że w niniejszej sprawie termin płatności zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w B., przy ul. [...] upływał w dniu 27 lutego 2007 r., zatem pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania za 2007 r. upłynąłby z dniem 31 grudnia 2012 r. Jednakże termin ten został przerwany przez zastosowanie środka egzekucyjnego m.in. w dniu 10 grudnia 2012 r. w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w BZ WBK S.A., spółki z o. o. "[...]" i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., o których została skarżąca zawiadomiona. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie: - art. 235 w zw. z art. 180 § 2, art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p., poprzez niedopuszczenie wskazywanych przez stronę środków dowodowych, zaniechanie zbierania materiału dowodowego i oparcie się wyłącznie na dowodach zgromadzonych przez organ pierwszej instancji, jak również nieuzasadnione nieuwzględnienie wniosków strony o przeprowadzenie dowodów; - art. 247 § 1 pkt 7 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 O.p., poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji pomimo występującej wady polegającej na braku wskazania ważnej podstawy prawnej; - art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez niepełne i wybiórcze odniesienie się do zarzutów odwołania; - art. 120 O.p. oraz art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu przed dniem 01 stycznia 2007 r.), poprzez bezpodstawne przyjęcie ograniczeń dowodowych polegające na założeniu, że strona może uzasadniać swoje stanowisko wyłącznie na podstawie dowodu z dokumentów; - art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych; - art. 122 O.p., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uzasadniając skargę strona podniosła, że skoro w treści złożonego środka odwoławczego zasugerowała zebranie dodatkowego materiału dowodowego w sprawie, to organ drugiej instancji winien był zrealizować ten postulat i uzupełnić dowody zebrane przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej jednak nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do dogłębnego zbadania okoliczności faktycznych, w nieuzasadniony sposób pomijając wskazywane dowody. Skarżąca zarzuciła, że organ drugiej instancji odmówił jej prawa do przeprowadzenia dowodów innych niżeli dowody z dokumentów. Skarżąca podniosła, że jeśli zdaniem organu podatkowego, sugerowana przez nią konieczność przeprowadzenia dowodu na wykonanie remontu w postaci opinii biegłego nie wskazywałby kto poniósł wydatki, organ winien był przyjąć od strony oświadczenie w tym zakresie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. W ocenie strony, postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie było wyłącznie postępowaniem mającym charakter sporu, w którym to organ występował przeciwko podatniczce, skupiając się na podważeniu okoliczności przez nią wskazywanych, co jest równoznaczne z odmową pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Strona podniosła, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji oparte zostało na przepisie prawa nieobowiązującym w dacie jego wydania, wobec czego organ odwoławczy zobowiązany był do zastosowania w tej sytuacji normy z art. 247 § 1 pkt 7 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 O.p., albowiem decyzja pierwszoinstancyjna zawierała wadę powodującą jej nieważność. Natomiast organ drugiej instancji pozostawił w obrocie prawnym rozstrzygnięcie obarczone tą wadą. W ocenie skarżącej, w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji organ pobieżnie zanalizował stan sprawy, pomijając istotne ustalenia i koncentrując się jedynie na podważeniu wiarygodności faktury VAT wystawionej przez "E." sp. z o. o. Strona podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż z jednej strony nie zakwestionował faktu wykonania remontu, ale z kolei uznając wadliwe zaksięgowanie spornej faktury przez firmę, która ją wystawiła, pozbawił skarżącą możliwości uprawdopodobnienia (w inny sposób) kwoty poniesionych wydatków i tym samym skorzystania ze zwolnienia od podatku. Skarżąca uważa, że niezgodnym z prawem, a tym samym krzywdzącym dla niej, było twierdzenie organu, że do jej obowiązków należało przedstawienie dowodów na wystąpienie wskazywanych faktów i to wyłącznie w wybrany przez siebie sposób. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ podatkowy zasadnie uznał, że faktura VAT z dnia 30 kwietnia 2007 r. wystawiona na rzecz strony przez spółkę działającą pod firmą K. Z. W. "E." [...] w B. na kwotę [...] zł nie dokumentują rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. W rezultacie koszty prac remontowych, wykazanych na fakturze nie zostały uwzględnione jako poniesione przez stronę w celu zaspokojenia podstawowych celów mieszkaniowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a i c u.p.d.o.f. W związku z czym uznano, że nie wszystkie środki pochodzące ze sprzedaży w dniu 13 lutego 2007 r. lokalu mieszkalnego, położnego w B. przy ul. [...] za cenę [...] zł zostały wydatkowane na cel, o którym mowa w art. 21 ust.1 pkt 32 a lub e u.p.d.o.f. W rezultacie uznano, że skarżąca winna w związku z tym uiścić zryczałtowany podatek dochodowy od zbycia lokalu przed upływem 5 lat od jego nabycia w wysokości 10% od środków niewydatkowanych zgodnie z ulgą. Jak wynika z treści skargi, strona nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem organu i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji argumentując, iż przeprowadziła wszystkie prace remontowe, co w jej opinii potwierdzić może dokonanie oględzin przez biegłego lub zastosowanie art. 276 § 1 O.p. poprzez dokonanie oględzin przez organ podatkowy. W opinii strony organy naruszyły podstawowe zasady procedury a mianowicie art. 235 , w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbierania materiału dowodowego i poprzez oparcie się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji. Strona podniosła, że środki dowodowe przez nią wskazywane nie zostały dopuszczone, co stanowi naruszenie wskazanego przepisu art. 235 oraz art. 180 § 2 O.p. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ odwoławczy winien zauważyć, że wskazana przez organ pierwszoinstancyjny jako podstawa prawna art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f. nie obowiązywał w dacie wydania decyzji, a zatem organ odwoławczy w tej sytuacji winien zgodnie z art. 247 § 1 pkt 7, w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 O.p. z uwagi na wadę prawną decyzji w postaci przywołania nieobowiązującego przepisu, stwierdzić nieważność decyzji z mocy prawa. Strona przyznała, że na podstawie przepisów przejściowych ten przepis obowiązuje, ale organ winien to wyraźnie określić, przywołując jako podstawę prawną przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona dodatkowo podniosła, ze rozbieżności w dokumentacji księgowej firmy "E." sp. z o.o. nie powinny ją obciążać. Stwierdziła, ze to organy podatkowe za pomocą wszelkich możliwych środków winny zebrać kompletny materiał dowodowy, a nie twierdzić, że to podatnik ma tu rolę przewodnią, zwłaszcza, że dowody wskazywane przez stronę nie zostały dopuszczone. Przystępując do rozpoznania przedmiotowej sprawy należy przede wszystkim wskazać, że przedmiotem rozważań Sądu jest zwolnienie z podatku dochodowego od osób fizycznych sprzedaży nieruchomości, zbytej przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. takie odpłatne zbycie nieruchomości jest źródłem przychodu. W myśl art. 7 ust. 1 noweli cyt. ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. do przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a-c u.p.d.o.f. nabytych lub wybudowanych do dnia 31 grudnia 2006 r. stosuje się zasady sprzed dnia 1 stycznia 2007r. tj. zgodnie z art. 28 ust. 2 podatek od ww. przychodu ustala się w formie 10 % ryczałtu, płatnego bez wezwania po upływie 14 dni od daty sprzedaży na rachunek US wg miejsca zamieszkania, chyba, że podatnik złoży w tym terminie oświadczenie, że przychód uzyskany ze sprzedaży przeznaczy na cele, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 a lub e u.p.d.o.f. Takie oświadczenie strona złożyła w terminie. Zgodnie ze wskazanym przepisem, wolne od podatku są dochody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych w części wydatkowanej nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży m. innymi na : 1. budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, położonych na terytorium RP (lit. a); 2. na spłatę kredytu, pożyczki a także odsetek od tychże zaciągniętych na cele , o których mowa w lit. a w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo – kredytowej, mających siedzibę na terytorium RP, w tym także na spłate kredytu lub pożyczki oraz odsetek od tego kredytu zaciągniętych przed diem uzyskania tych przychodów lit. c W przypadku gdy podatnik nie wydatkuje uzyskanych środków na wskazane ww. cele w terminie 2 lat, to na podstawie art., 28 ust. 3 cyt. ustawy podatek jest płatny najpóźniej dnia następnego po upływie terminów określonych w tym przepisie wraz z odsetkami, naliczonymi od terminu płatności do dnia zapłaty, w wysokości połowy odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie organów podatkowych jest zgodne z prawem. Wydanej decyzji nie można zarzucić naruszenia procedury. Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że przedłożona przez stronę faktura i okoliczności sprawdzone przez organy w postaci: braku u wystawcy faktury korygującej, oświadczenie Spółdzielni Mieszkaniowej oraz powiązania rodzinne z wystawcą faktur nie uprawdopodobniają faktu, iż przedmiotowa faktura potwierdza stan rzeczywisty. Nie można zgodzić się ze stroną, że nie miała ona obowiązku rzetelnego gromadzenia dowodów na potwierdzenie dokonanych wydatków. Ulgi jak trafnie wskazał organ są wyjątkiem od zasady powszechnego opodatkowania a zatem skoro strona domaga się zastosowania ulgi i wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne, to zgodnie z obowiązującą zasadą obciąża ją obowiązek wykazania, że wydatki te istotnie zostały poniesione w takiej wysokości i w takim terminie, zgodnie z przesłankami pozwalającymi na zastosowanie ulgi. A zatem wszystkie wydatki poniesione na remont nie mogą być objęte ulgą podatkową, jeśli tylko część z nich została udokumentowana stosownymi fakturami. Skorzystanie z ulgi mieszkaniowej wymaga bowiem udokumentowania poniesienia wydatków stosownymi fakturami, a ciężar udowodnienia faktu poniesienia spornych wydatków spoczywa na podatniku (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 881/08). W tym miejscu należy przywołać wyrok jaki zapadł przed WSA w Gdańsku w dniu 27 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 150/12, w której Sąd sformułował następującą tezę: "Skoro przepis art. 21 ust. 1 pkt 32 u.p.d.o.f. stanowi, że ulgę w postaci zwolnienia przychodu od podatku powoduje wydatkowanie tego przychodu na określony cel i w określonym czasie, to nie ma uzasadnienia do zastosowania ulgi z tego jedynie powodu, że strona skarżąca faktycznie dokonała prac remontowo-modernizacyjnych w zakupionym budynku mieszkalnym bez wykazania wysokości wydatków poniesionych w tym celu". A zatem należy powtórzyć za organem, że nie kwestionuje się przeprowadzenia prac remontowych, kwestionuje się wartość wykonanych prac, bo strona nie określiła tych wydatków, a przywołana faktura nie stanowi dowodu na poniesienie takich kosztów na rzecz wystawcy. Zwolnieniu podlega przychód ze sprzedaży nieruchomości wydatkowany na cel określony w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. nie tylko jednoznacznie udokumentowany, ale w realnej, faktycznie poniesionej wysokości (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1184/09. Trafny jest również pogląd WSA w Łodzi, wyrażony w wyroku zapadłym w dniu 11 lutego 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1184/09, gdzie stwierdzono, że "Podatnik podejmujący istotną z punktu widzenia swych zasobów finansowych i sposobu życia decyzję - budowę domu - nie może zasadnie tłumaczyć braku dowodów poniesienia wydatków na zakup materiałów tym, że nie przypuszczał, że kiedykolwiek będą mu potrzebne. Każdy, podejmując budowę domu winien, co wynika z doświadczenia życiowego i rozsądku charakteryzującego osoby dojrzałe, a takie przecież najczęściej podejmują ważne życiowo decyzje jak budowa domu, przechowywać dokumenty świadczące o zaangażowanych środkach. Winien to czynić zwłaszcza wtedy, gdy mogą one być przydatne przy ubieganiu się o zwolnienie z powszechnego i wynikającego z przepisów prawa obowiązku tj. od płacenia podatków. W razie zaniechania takiej ostrożności narażenie się na niekorzystne skutki, w postaci odmowy uwzględnienia twierdzenia o przeznaczeniu środków ze sprzedaży nieruchomości na budowę domu, nie może być zaskoczeniem". Odnosząc się do przywołanych dopiero na etapie skargi załączników w postaci zdjęć mieszkania oraz listy nazwisk osób, które wykonały prace remontowe, należy stwierdzić, że nie mogą one zostać uwzględnione, albowiem Sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji. W zakresie podniesionych w skardze zarzutów proceduralnych Sąd stwierdza, że istniały podstawy do uznania, iż postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy wypowiedział się we wszystkich kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności stosownie do wymogów wynikających z treści art. 122, art. 180 § 1, art. 181 § 1, art. 187 § 1 i 2, art. 191 O.p. zebrały i rozpatrzyły wyczerpująco cały materiał dowodowy niezbędny do załatwienia sprawy. Dokonana ocena dowodów korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p., jest logiczna, oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o kryteria wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Uzasadnienie decyzji spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisem art. 210 O.p., nie godząc w regulacje § 1 ust. 6 tego przepisu. W szczególności, jasno wyjaśniono, dlaczego organ nie dał wiary zasadniczemu dowodowi w sprawie jakim jest faktura VAT z dnia 30 kwietnia 2007 r. i z jakich powodów odmówił przeprowadzenia innych dowodów. Uzasadnienie decyzji jest prawidłowe i kompletne, tłumaczy zapadłe rozstrzygniecie. Zachowana została zasada czynnego udziału strony w prowadzony postępowaniu, w tym także poprzez umożliwienie jej zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz formułowania uwag pod jego adresem (art. 123 § 1 O.p. oraz art. 200 O.p.). Podjęte rozstrzygniecie wydane zostało w oparciu o obowiązujące przepisy prawa (art. 120 O.p). W ocenie Sądu, brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że ustalony stan faktyczny nie uprawniał do zastosowania wobec strony przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. H. Adamczewska-Wasilewicz D. Dudra E. Kruppik-Świetlicka