I SA/Bd 318/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2025 r. nr 0401-IOA.4802.11.2025 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] lutego 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na J. W. G. (dalej także jako: "Skarżący") karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu tablicą "ODPADY". W wyniku wniesionego odwołania decyzją z [...] kwietnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako: "Organ", "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu DIAS podał, że w dniu [...] sierpnia 2023 r. funkcjonariusze służby celno-skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., na drodze krajowej [...], w miejscowości M., przeprowadzili kontrolę drogową ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] z naczepą ciężarową marki [...] o nr rej. [...], którym kierował S. R., realizując zarobkowy transport drogowy rzeczy w imieniu pracodawcy, tj. [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, udokumentowanych w protokole nr [...], funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. stwierdzili wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.; dalej także jako: "ustawa o odpadach"). W konsekwencji dokonanych ustaleń organ I instancji wydał decyzję, którą nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy: ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej także jako: "u.t.d."), ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742; dalej także jako: "Rozporządzenie Min. Środ."). Organ zauważył, że podmiot zajmujący się przemieszczaniem odpadów, nie odpowiada na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, tj. brak stosownego oznakowania pojazdu podczas wykonywania transportu drogowego odpadów, gdyż odpowiedzialność przewidziana przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, co oznacza, że dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Mając na względzie wskazane przepisy prawa i ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej, a w szczególności zapisy w karcie przekazania odpadów nr [...] organ stwierdził, że przedmiotem skontrolowanego przewozu były odpady o kodzie 15 01 01, ujęte w załączniku do Rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10), o masie 22.680 kg, co przesądza, że przewóz ten powinien odbywać się prawidłowo oznaczonym pojazdem. Odnosząc się do treści odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. zauważył, że stwierdzone podczas kontroli drogowej przewinienie jest ewidentne. Podkreślił, że Skarżący nie kwestionuje ustaleń kontroli, a kwestionuje jedynie swoją odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie w przewozie drogowym odpadów i wnioskuje o jej wyłączenie na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.t.d. lub na podstawie przepisu art. 189f ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej także jako: "k.p.a."). Analizując zasadność uwzględnienia w niniejszej sprawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że dla uwolnienia się przewoźnika od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, tj. brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. DIAS rozpatrując sprawę w kontekście wystąpienia ww. przesłanek stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do zastosowania ww. przepisu. Skarżący w żaden sposób nie dowiódł, że w jego przypadku takie nadzwyczajne okoliczności wystąpiły. Z wyjaśnień Skarżącego wynika jedynie, że brak odpowiedniego oznaczenia pojazdu na czas transportu odpadów wynikał z zaniedbań kierowcy, co jednakże nie wyłącza odpowiedzialności przewoźnika. Skarżący jako profesjonalista świadczący usługi przewozu rzeczy, powinien przed rozpoczęciem przewozu upewnić się, czy właściwe oznaczenie pojazdu zostało na nim umieszczone w sposób trwały. Podobnej kontroli pojazd powinien być poddany po każdej przerwie czy postoju w trakcie przewozu. Są to podstawowe obowiązki przewoźnika, dlatego też okoliczność, że wymagane oznaczenie pojazdu nie zostało odkryte przez kierowcę, nie wyłącza odpowiedzialności z tytułu stwierdzonego podczas kontroli jego braku, gdyż nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności, której przewoźnik nie mógł przewidzieć. W opinii DIAS, powszechnie wiadomo, z czego Skarżący jako profesjonalista doskonale musi sobie zdawać sprawę, że przewóz odpadów wiąże się ze szczególnymi obostrzeniami i dlatego należy dochować należytej staranności na każdym etapie jego realizacji. Nie można w niniejszej sprawie zatem twierdzić, zdaniem Organu, że Skarżący nie miał wpływu na powstałe naruszenie, gdyż to właśnie od niego zależał sposób sprawowanego nadzoru nad kierowcami realizującymi przewóz w jego imieniu. Dlatego też zaniedbania kierowców, czy innych pracowników, nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika. Zdaniem DIAS, bez znaczenia zatem dla sprawy pozostaje dowód z przesłuchania kierowcy Skarżącego czy samego Skarżącego na okoliczność dostarczenia przez niego pojazdu spełniającego wymagania do przewozu odpadów, ponieważ Organ tego nie kwestionował. Zdaniem DIAS, Skarżący nie udowodnił okoliczności objętych hipotezą przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zarówno na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego Skarżący nie udowodnił podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa ani nie przedstawił dowodów, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W związku z tym norma ta nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do żądania Skarżącego dotyczącego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na zasadach określonych art. 189f k.p.a. DIAS wskazał, że organ nakładający karę pieniężną na mocy ustawy o transporcie drogowym nie ma wpływu na jej wysokość, ponieważ u.t.d. nie przewiduje możliwości miarkowania wysokości kar, zarówno przez organ, jak i sąd. Tym samym w tym zakresie wskazane przepisy nie znajdują zastosowania. Uzasadniając swoje stanowisko, Organ wskazał również na treść przepisu art. 189a § 2 k.p.a., zgodnie z którym przepisów Działu IVA k.p.a. nie stosuje się w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. DIAS wyjaśnił, że w związku z tym oraz biorąc pod uwagę fakt, że przepisem odrębnym w tym zakresie jest przepis art. 92c u.t.d., przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wskazane w art. 189f k.p.a., nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Tym samym w ocenie DIAS zarzut jego nie zastosowania należało uznać za bezzasadny. Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyraził stanowisko, że Skarżący organizując przewóz odpadów nie dołożył należytej staranności i nie uczynił wszystkiego, czego można od niego rozsądnie wymagać, aby uniknąć stwierdzonych nieprawidłowości. Zarówno okoliczności sprawy, jak i dowody, nie wskazują, że Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem odpadów, przewidzieć. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i uznanie przez organ, że Skarżący nie kwestionuje ustaleń kontroli, a kwestionuje jedynie odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie w przewozie drogowym odpadów i wnioskuje o jej wyłączenie na podstawie przepisu art. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. lub na podstawie art. 189f k.p.a.; b) art. 11 w zw. z art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne, wybiórcze i jednostronne uzasadnienie swojego stanowiska przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a tym samym niezrealizowanie zasady przekonywania i powiązanej z nią zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a także nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegający na niezałatwieniu sprawy zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, gwarantującymi należytą ochronę słusznych interesów Skarżącego; c) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. polegające na bezpodstawnym uznaniu przez organ, iż przewinienie Skarżącego jest ewidentne i Skarżący naruszył przepisy dotyczące transportu odpadów, pomimo zaistnienia przesłanki egzoneracyjnej, przy czym kontrolowany przewóz odbywał się drogą oficjalną, został zgłoszony na platformie BDO, Skarżący potwierdził dokonanie transportu zaraz po dostarczeniu towaru od odbiorcy. Przewóz odbył się zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurami przy przewozie tego rodzaju towarów, pojazd pozostawał należycie oznaczony, przy czym brak widocznej tablicy "ODPADY" wyniknął z czynności związanych z przewozem, na które Skarżący nie miał wpływu, jak również naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, bowiem kierowca wykonujący transport posiadał wymagane przeszkolenie, jak również wieloletnie doświadczenie. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z [...] lutego 2025 r. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Sprawę rozpoznano na rozprawie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2023 r. w miejscowości M. dokonano kontroli drogowej ciągnika samochodowego marki [...] z naczepą ciężarową marki [...], którym kierował S. R., w imieniu [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono wykonywanie transportu bez oznakowania środka transportu tablicą z napisem "ODPADY". Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej z [...] sierpnia 2023 r. (k. 2-4 akt adm.). W myśl art. 24 ust. 1 ustawy o odpadach, transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. Art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach stanowi, że środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Stosownie do § 9 Rozporządzenia Min. Środ., środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm (ust. 1). Jeżeli ze względu na wielkość lub konstrukcję środka transportu brakuje na nim powierzchni do umieszczenia tablicy o wymiarach określonych w ust. 1 pkt 1, dopuszcza się zmniejszenie: 1) wymiaru tablicy do minimum 300 mm szerokości i minimum 120 mm wysokości; 2) wysokości napisu "ODPADY" do minimum 80 mm i szerokości linii do minimum 12 mm (ust. 2). Oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni (ust. 3). Oznakowanie powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne (ust. 4). Zgodnie z art. 92a ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 do 40.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1 pkt 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3 pkt 1 zdanie pierwsze). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 7). W myśl lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych. Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że transport odpadów może być wykonywany tylko środkami transportu odpowiednio oznakowanymi. Zespoły pojazdów, którymi przewożone są odpady powinny być oznakowane tablicą koloru białego o wskazanych w przepisach prawa wymiarach, na której jest umieszczony napis "ODPADY", naniesiony wielkimi literami koloru czarnego. Tablica powinna być umieszczona w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Opisane oznakowanie powinno być czytelne i trwałe oraz odporne na warunki atmosferyczne. Z zebranego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wynika, że zespół pojazdów podczas kontroli nie był oznakowany tablicą wymaganą przy przewozie odpadów, tj. tablicą z napisem "ODPADY". Zatem transport był wykonywany z naruszeniem przepisów art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach i przepisów Rozporządzenia Min. Środ. Wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. W konsekwencji Organ zasadnie nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 oraz i lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. W skardze Skarżący neguje, że podczas kontroli zespół pojazdów nie był oznakowany tablicą z napisem "ODPADY". Twierdzi bowiem, że samochód pozostawał oznakowany, zaś kierowca "przez przeoczenie tudzież omyłkę nie pozostawił tablicy widocznej w wymagany sposób". W dalszej części pisma Skarżący podnosi, że "tablica dot. przewozu odpadów była zamontowana w pojeździe, a jedynie nie została odsłonięta" (k. 3 akt sądowych). Zdaniem Skarżącego, Organ bezzasadnie uznał, że pojazd nie był wcale oznakowany. Ponadto Skarżący podał, że dochował należytej staranności bowiem samochód pozostawał oznakowany, jednak kierowca przez przeoczenie tudzież omyłkę nie pozostawił tablicy widocznej w wymagany sposób. Powyższe, w ocenie Skarżącego, obligowało DIAS do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., względnie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W tym kontekście podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postepowania art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W ocenie Sądu, powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., można byłoby mówić w sytuacji, gdyby organ wydał decyzję bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy czy też wydał decyzję bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie, pominął przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego albo prowadził je w sposób niepozwalający na ustalenie stanu faktycznego danej sprawy. Taka sytuacja nie miała jedna miejsca w kontrolowanej sprawie. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Słusznie na podstawie dokumentów włączonych do akt postępowania, w szczególności protokołu kontroli (podpisanego przez kierowcę wykonującego transport), a także zdjęć kontrolowanego pojazdu (k. 12 – 14 akt adm.), Organ ocenił, że pojazd nie był właściwie oznakowany podczas transportu. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwaniami Skarżącego, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz inne gwarancje procesowe strony. Okoliczność wyposażenia pojazdu w stosowne oznakowanie w momencie przekazania pojazdu kierowcy nie zmienia faktu, że w momencie zatrzymania przez funkcjonariuszy pojazd nie był prawidłowo oznakowany. Zdaniem Sądu, stan faktyczny ustalono prawidłowo, uwzględniając wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody. Dokonana w zaskarżonej decyzji (jak i w decyzji organu I instancji) ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa oraz wskazaniem, które dowody mają istotne znaczenie dla sprawy i dlaczego. Nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3, art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (jak i decyzji organu I instancji) wynika jasno, że organy nie miały wątpliwości co do stanu faktycznego, przyjmując dowody, z których bezsprzecznie wynika, że podczas kontroli drogowej stwierdzono naruszenie, którego konsekwencją było wydanie decyzji administracyjnej wymierzającej karę pieniężną z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego bez oznakowania środka transportu tablicą "ODPADY". Dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują, że w chwili kontroli drogowej oznaczenie pojazdu tablicą "ODPADY" było wadliwe. Nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, które w niniejszej sprawie bezspornie, w ocenie Sądu, miało miejsce. Krytycznie należy odnieść się do stanowiska Skarżącego prezentowanego w skardze, iż Organ bezzasadnie uznał, że pojazd nie był wcale oznakowany. Podkreślić należy, że - jak już wspomniano - wyposażenie pojazdu w stosowną tablicę nie jest równoznaczne z posiadaniem odpowiedniego oznaczenia środka transportu w chwili dokonywania przewozu odpadów, w sytuacji, gdy tablica ta pozostawała zamknięta. Na okoliczność zamknięcia tablicy wskazują natomiast zgromadzone w sprawie dowody, m.in. protokół z kontroli (k. 2-4 akt adm.), fotografie na k. 12 – 14 akt adm. oraz oświadczenie Skarżącego na k. 37 akt. adm. W piśmie tym z [...] listopada 2024 r. Skarżący wskazał, że cyt. "Niestety co wykazała kontrola, nie została odkryta tablica z informacją , że przewożony jest odpad. Kierowca dokonujący przewozu doskonale wie, że mamy taki obowiązek niestety tym razem zapomniał zadbać o właściwe oznakowanie pojazdu." Słusznie zatem Organ stwierdził wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. W ocenie Sądu, wobec powyżej przytoczonego oświadczenia Skarżącego, Organ był uprawniony do stwierdzenia, że Skarżący nie kwestionuje ustaleń kontroli. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, zarzuty skargi zmierzające do podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego okazały się bezzasadne. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem prawa, przewoźnik jest zwolniony z odpowiedzialności, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Sąd zauważa, że obie okoliczności wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. muszą wystąpić łącznie, na co wskazuje spójnik "a", tzn. "okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia", a zarazem "naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć". Konieczność wystąpienia obu przesłanek - dla uwolnienia od odpowiedzialności - jest akceptowana w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 1025/20). Podkreślić należy, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1095/24). Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym za określoną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. okoliczność egzoneracyjną, w pierwszej kolejności przyjmuje się siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność taką przyjmuje się też wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania pracownika przedsiębiorcy, którym posługuje się on przy realizacji danego zadania przewozowego, nawet gdyby było ono zawinione (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 280/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3353/16). Zatem określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. Rację ma organ, że Skarżący jako profesjonalista świadczący usługi transportowe powinien przed rozpoczęciem przewozu upewnić się czy właściwe oznaczenie pojazdu zostało na nim umieszczone w sposób trwały, bądź powinien to uczynić kierowca wykonujący przewóz. Podobnej kontroli pojazd powinien być poddany po każdej przerwie czy postoju w trakcie przewozu. Okoliczność, że "de facto samochód pozostawał oznakowany, zaś kierowca przez przeoczenie tudzież omyłkę nie pozostawił tablicy widocznej w wymagany sposób", na co powołuje się Skarżący (k. 3 akt sądowych), nie może wyłączać jego odpowiedzialności z tytułu stwierdzonego podczas kontroli naruszenie prawa, gdyż nie stanowi okoliczności nadzwyczajnej, na którą przewoźnik nie miał wpływu, a zarazem której nie mógł przewidzieć. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1189/18, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Bezsprzecznie bowiem podczas kontroli drogowej stwierdzono brak otwartej tablicy z napisem "ODPADY", co zostało udokumentowane w protokole kontroli drogowej podpisanym przez kierowcę. Sam fakt wyposażeniu pojazdu w stosowną tablicę i przeoczenie tudzież omyłka kierowcy powodująca zaniechanie otworzenia tablicy przed rozpoczęciem przewozu nie może świadczyć o tym, że Skarżący dochował należytej staranności przy oznakowaniu pojazdu. Wskazać również należy, że protokół kontroli będący w niniejszej sprawie podstawą do wymierzenia kary Skarżącemu jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. To, co zostało w nim urzędowo potwierdzone objęte jest więc domniemaniem zgodności z prawdą. Domniemanie to może zostać obalone wskutek przeprowadzenia innych dowodów w toku postępowania administracyjnego. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż dowód z dokumentu urzędowego jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14). Ponadto należy zauważyć - odwołując się w tym zakresie do treści art. 74 ust. 2 zdanie 2 u.t.d. - że kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 4 u.t.d.). Zatem protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który podpisał go bez zastrzeżeń, nie korzystając z możliwości wniesienia uwag, co do treści stwierdzonych tam ustaleń. Stosownie do uczynionych powyżej uwag to Skarżący winien wykazać, że ustalenia zawarte w protokole kontroli nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy. Tymczasem Skarżący w toku postępowania nie obalił domniemania zgodności z prawdą protokołu kontroli, a co więcej złożył oświadczenie potwierdzające opis stanu faktycznego zawarty w tym protokole (k. 37 akt. adm.). Biorąc pod uwagę powyższe, niezasadny jest, zdaniem Sądu, wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Końcowo wskazać również należy, że – w kontekście naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący wskazał na możliwość zastosowania w sprawie art. 189f k.p.a. Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych w art. 189a § 2 k.p.a. stanowi wystarczającą podstawę do wyłączenia przepisów Działu lVa k.p.a., stanowiących ogólną regulację odnoszącą się do administracyjnych kar pieniężnych. Kluczowe znaczenie ma przy tym to, że nie jest wymagane, aby owe przepisy odrębne, mające szczegółowe zastosowanie w sprawach danego rodzaju, regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w dziale lVa k.p.a. Zakres normowania w przepisach odrębnych nie musi więc pokrywać się z zakresem normowania w przepisach wskazanego działu k.p.a. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 września 2021 r., sygn. II GSK 717/21; z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 732/23). W związku z powyższym słusznie w kontrolowanej sprawie Organ stwierdził, że przepisem odrębnym jest przepis art. 92c u.t.d. zatem przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wskazane w art. 189f k.p.a. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Podsumowując, zarzuty i stanowisko prezentowane w skardze przez Skarżącego okazały się niezasadne. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu w granicach sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., nie dostrzegł innych wad, które powodowałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji DIAS z [...] kwietnia 2025 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl J. Ziołek T. Wójcik H. Adamczewska - Wasilewicz