I SA/Bd 319/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 4 kwietnia 2025 r. nr 0401-IOA.4802.15.2025 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na M. R. (dalej też jako: skarżący) karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach). Rozpoznając złożone odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] października 2023 r. w miejscowości N. M. na drodze krajowej S5 funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali do kontroli drogowej ciągnik samochodowy z naczepą, którym kierował M. R., realizując krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu pracodawcy, tj. firmy: M. R. T.-M. w S.. Z akt sprawy wynika, że kontrolowanym pojazdem przewożone były odpady w postaci opakowań z papieru i tektury o kodzie 15 01 01 i w postaci opakowań z tworzyw sztucznych o kodzie 15 01 02. Kierowca skontrolowanego pojazdu okazał do kontroli 4 karty przekazania odpadów w formie papierowego wydruku z systemu BDO, które miały stanowić potwierdzenie rodzaju transportowanych odpadów. W wyniku kontroli okazało się, że karty te nie mogą zostać uznane za dokumenty towarzyszące przewożonym odpadom i potwierdzające rodzaj transportowanych odpadów, ponieważ zostały wystawione na inny podmiot transportujący odpady. W trakcie kontroli zostały wystawione 4 nowe karty przekazania odpadów, które kierowca okazał kontrolującym w postaci elektronicznej, co umożliwiło kontynuowanie przewozu odpadów. Organ podkreślił, że podmiot transportujący odpady, w świetle przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742; dalej: rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów), nie odpowiada na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, tj. brak wyposażenia kierowcy w stosowny dokument wymagany podczas wykonywania transportu drogowego odpadów, gdyż odpowiedzialność przewidziana przepisem art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.; dalej u.t.d.) ma charakter obiektywny, co oznacza, że dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Organ wskazał, że karta przekazania odpadów musi odzwierciedlać nie tylko rodzaj przewożonych odpadów, ale i wszystkie podmioty, które w tym przekazaniu uczestniczą. Nie może być to karta, w której ujęto jakiegokolwiek transportującego odpady. Przewożenie odpadów z kartą, która nie dotyczy podmiotu, który je transportuje, jest równoznaczne z przewożeniem odpadów bez żadnej karty przekazania odpadów. W rozpoznawanej sprawie, jak podał organ, kierowca nie posiadał karty przekazania odpadów obejmującej stwierdzone na kontrolowanym pojeździe odpady, tym samym kontrolowany transport wykonywany był bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów. Skarżący natomiast działając jako przewoźnik miał obowiązek zadbania o to, aby kierowca realizujący przewóz został wyposażony w prawidłowy dokument przewozu odpadów, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1. Brak tego dokumentu stanowi dowód niedopełnienia obowiązku przewidzianego przepisem art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d. w związku z art. 87 ust. 3 u.t.d., a nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, które w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł DIAS uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Organ podał, że dokonał także analizy przesłanek wykluczających wszczęcie lub nakazujących umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego wobec przedsiębiorcy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego i na tej podstawie uznał, iż przesłanki do umorzenia postępowania nie występują w tej sprawie. Podkreślił, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie wskazał faktów, które mogłyby potwierdzić zaistnienie okoliczności z art. 92c ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., a to przewoźnik powinien udowodnić okoliczności objęte hipotezą przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisów, które mogą zwolnić go od odpowiedzialności za wykroczenie. Nie wystarczy samo powołanie się na ten przepis czy na brak winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnienie powzięcia wszystkich, niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, czego skarżący nie uczynił. Z dokumentów przekazanych kierowcy bezsprzecznie wynika, że dotyczą innego przewoźnika. Obowiązkiem skarżącego było ich zweryfikowanie. Pozwoliłoby to wychwycić występujące nieprawidłowości. Skarżący jako profesjonalista świadczący usługi przewozu rzeczy, poświęcając należytą uwagę otrzymanym dokumentom osobiście lub za pośrednictwem kierowcy, mógł wyjaśnić sprawę i zadbać o to, aby do transportu odpadów został przekazany właściwy dokument. W rezultacie, przewóz odpadów stanowiących przedmiot niniejszej sprawy nie powinien mieć miejsca bez uzupełnienia, poprawienia bądź wymiany stosownych dokumentów. Organ zaznaczył, że obowiązkiem skarżącego - a nie kierowcy, czy podmiotu przekazującego odpady - było dochowanie należytej staranności przy realizacji transportu odpadów. Zdaniem organu, skarżący organizując przewóz odpadów nie dołożył należytej staranności i nie uczynił wszystkiego, czego można rozsądnie wymagać przy realizacji kontrolowanego transportu. Zarówno okoliczności sprawy jak i dowody nie wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć jako podmiot profesjonalnie świadczący usługi przewozu rzeczy, w tym wielokrotnie odpadów. Mając na względzie, że skarżący nie tylko nie wykazał braku winy co do stwierdzonych nieprawidłowości, ale nie udowodnił także, iż podjął wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, organ stwierdził, że norma przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. W złożonej skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie: - art. 92a ust. 1, 7, 11 u.t.d. poprzez niesłuszne nałożenie kary pieniężnej w sytuacji posiadania i okazania przez kierowcę wymaganych dokumentów; - art. 69 ust. 1a w zw. z art. 67 ust. 6 ustawy o odpadach poprzez ich nieuwzględnienie, tj. nieprzyjęcie, że w trakcie transportu odpadów wystarczające jest dokonanie potwierdzenia wygenerowanego z BDO umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazanych odpadów ze stanem rzeczywistym; - art. 87 ust. 1 u.t.d. w związku z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie szczególnych wymagań dla transportu odpadów poprzez ich nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, tj. nieuznanie za dokument danych zapisanych i okazanych w toku kontroli, mimo iż określały one rodzaj transportowanych odpadów; - art. 7 oraz art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie zbadania czy w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przewidziane w dziale IVA k.p.a. instytucje odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej lub okoliczności wyłączające odpowiedzialność za naruszenie prawa i w konsekwencji ich naruszenie; - art. 189f k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od jego zastosowania, tj. poprzez odmowę odstąpienia od wymierzenia kary w niniejszej sprawie i poprzestanie na pouczeniu strony; - art. 15 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wszystkich zarzutów odwołania, bowiem organ nie odniósł się do argumentów i stanowiska strony, podczas gdy zasada dwuinstancyjności wymaga ponownego rozpoznania sprawy, a w tym rozstrzygnięcia lub co najmniej odniesienia się do zarzutów i argumentacji, a także naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; - art. 6, 7, art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak ustalenia rzeczywistego przebiegu kontroli i przyjęcia, że transport odpadów odbywał się bez wymaganego dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, co nie było zgodne z rzeczywistością; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie do końcowego materiału dowodowego, w szczególności niedoręczenie dokumentów otrzymanych od K. [...] M. Sp. z o.o. Sp. J.; - art. 7, art. 77 § 1, 76, 80, art. 8 w związku z art. 81a § 1 k.p.a., art. 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 136 § 1 k.p.a. poprzez: niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, błędne przyjęcie, że protokół kontroli nie podlega swobodnej ocenie jako dowód, przekroczenie swobodnej oceny dowodów, brak wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, że kierowca nie posiadał dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji. Skarżący podkreślił, że jako przewoźnik wykonywał zlecenie transportowe na rzecz zleceniodawcy (przekazującego odpady) K. [...] M. Sp. z o.o. Sp.j. i posiadał przy sobie dokumenty potwierdzające zgodnie z powyżej wskazanym naruszeniem rodzaj transportowanych odpadów (15 01 01), tj. odpady z papieru i tektury oraz ilości. Niestety wskutek okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności podmiot wykonujący przewóz, kierowca omyłkowo okazał nieprawidłowy dokument. Jeszcze podczas czynności kontrolnych okazał dokument odpowiadający powszechnie obowiązującym regulacjom prawnym. Zdaniem skarżącego, każdy z przedstawionych dokumentów potwierdzał rodzaj przewożonych odpadów zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. Powyższe znajduje potwierdzenie w zgormadzonym przez organ materiale dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Ocena przeprowadzona na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazać należy, że decyzja dotycząca nałożenia kary pieniężnej wydana została w postępowaniu po dokonaniu kontroli drogowej w dniu [...] października 2023 r., której czynności zostały utrwalone w protokole kontroli wraz z zawartym w załączniku nr [...] opisem stwierdzonego naruszenia. Protokół ten niewątpliwie jest podstawowym dowodem w sprawie o stwierdzenie naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego i jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. - sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wprawdzie istnieje możliwość podważenia protokołu kontroli, ale wyłącznie na zasadzie przeprowadzenia przeciwdowodu, czyli jedynie przez konkretny dowód wskazujący, że dane zawarte w protokole są nieprawdziwe. Tym samym stwierdzić należy, że w prowadzonym postępowaniu kontrolnym możliwe było dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zgromadzonych podczas kontroli, które nie zostały w sposób skuteczny podważone przez skarżącego. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2023 r. w miejscowości N. M. na drodze krajowej S5 funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali do kontroli drogowej ciągnik samochodowy marki M.-B. A. o numerze rejestracyjnym [...], z naczepą marki L. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. R. , realizując krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu pracodawcy, tj. firmy M. R. T.-M.. Kontrolowanym pojazdem przewożone były odpady w postaci opakowań z papieru i tektury o kodzie 15 01 01 oraz w postaci opakowań z tworzyw sztucznych o kodzie 15 01 02. Kierowca skontrolowanego pojazdu okazał do kontroli 4 karty przekazania odpadów w formie papierowego wydruku z systemu BDO, które miały stanowić potwierdzenie rodzaju transportowanych odpadów (k. 17-20 akt admin.). W wyniku kontroli okazało się, że karty zostały wystawione na inny podmiot transportujący odpady, niż w rzeczywistości. Z okazanych kart BDO wynikało, że transportującym odpady jest przewoźnik R. T. Sp. z o.o. Natomiast z przedstawionej przez kierującego – kierowcę wypisu z licencji nr [...] dotyczącej wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jednoznacznie wynikało, że transportującym odpady był M. R. T.-M. (k. 23 akt admin.). W toku kontroli kierowca przedstawił wygenerowane w systemie BDO karty odpadów, które zawierały już prawidłowe dane transportującego, tj. M. R.. Jednakże należy mieć na uwadze, że te prawidłowe karty zostały wygenerowane dopiero po rozpoczęciu kontroli, w trakcie jej prowadzenia i nie mogły zmienić ustaleń, że przewóz był dokonywany z nieprawidłowymi kartami. Karty wygenerowane w trakcie kontroli miały wpływ na okoliczność zwolnienia pojazdu i zezwolenia na dalszy transport. Powyższe zostało udokumentowane w protokole kontroli drogowej (k. 13-15 akt admin.). W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych zasadnie stwierdzono naruszenie prawa polegające na braku dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów w postaci potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO. Brak prawidłowej karty w opisanym zakresie jest równoznaczne z brakiem karty. Mając powyższe na względzie, Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. Po rozpatrzeniu odwołania decyzja ta została uchylona w całości przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i orzeczono o nałożeniu kary pieniężnej w niższej wysokości, tj. [...] zł. Podać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (dalej też: "u.o."), odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 u.o.; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez stronę przewozu, właściwym dokumentem była karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o. Karta taka powinna zawierać m.in. nazwę posiadacza odpadów, w tym wykonującego usługę transportu odpadów, siedzibę oraz adres miejsca prowadzenia działalności (art. 67 ust. 3 pkt 1 u.o.). Z kolei art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie z pozycją 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, wynosi 10 000 zł. Jak to już podkreślono w rozpatrywanej sprawie, dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów była karta odpadów, przy czym w karcie tej jako transportujący odpady powinien być wskazany M. R. T.-M.. Bezsprzecznie kierowca nie miał takiej karty. Karta odpadów powinna zawierać informacje zgodne ze stanem faktycznym. Znajduje to potwierdzenie w art. 69 ust. 1a u.o., w myśl którego kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest zobowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym. W rozpatrywanej sprawie doszło zatem do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa - § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w zw. z art. 67 ust. 3 pkt 1 u.o. Wysokość kary za stwierdzony w niniejszej sprawie delikt administracyjny została przez ustawodawcę ustalona sztywno (ściśle). Organy orzekające nie mają w tym zakresie swobody decyzyjnej i nie mogą jej miarkować. Co więcej odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do naruszenia prawa określonego w u.t.d. jest niezależna od zaistnienia winy po stronie osoby dokonującej naruszenia. Wystarczające jest ustalenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Stwierdzenie naruszenia prawa powoduje odpowiednią, zgodną z przepisami kwalifikację tego naruszenia, a w konsekwencji nałożenie kary w przewidzianej ustawą wysokości. Istotą tej kary jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1703/18; 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1202/19; 3 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1488/19; 3 września 2024 r., sygn. akt II GSK 709/24; wyrok WSA w Poznaniu z 8 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 667/23). Prowadzi to do konstatacji, że odpowiedzialność wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter odpowiedzialności obiektywnej. Tym samym podnoszona w skardze kwestia braku zawinienia skarżącego w naruszeniu prawa, czy braku jego celowego działania, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na skutek dokonanych ustaleń ujętych w protokole kontroli drogowej nr [...], organ I instancji uznał, że z uwagi na to, iż przewożone odpady zostały ujęte w 4 kartach przekazania odpadów, kara pieniężna za stwierdzone naruszenie wynosi [...] zł ([...] zł x 4) i wydał decyzję, którą nałożył na stronę karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów w wysokości [...] zł, z uwagi na ustawowe ograniczenie wysokości kary. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uwzględnił wniosek strony i stwierdził, że kara powinna wynosić [...] zł, a nie [...] zł. W tym kontekście zasadnie wskazał, że pod pozycją 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d., została określona wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a ustawodawca nie wskazał w tym przypadku, w przeciwieństwie do kar określonych pod innymi pozycjami, że karę tę należy zwielokrotnić w zależności od tego, ile dokumentów ostatecznie potwierdzi rodzaj przewożonych odpadów. W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ odwoławczy zasadnie wymierzył skarżącemu karę pieniężną w niższej wysokości, tj. [...] zł. Okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika zostały natomiast określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zdaniem Sądu, żaden z przypadków wymienionych w tym przepisie nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, aby postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. Przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Sprawdzenie przez skarżącego, czy karta odpadów została prawidłowo wypełniona wymagało zachowania przez niego minimum staranności, co w przypadku osoby zawodowo trudniącej się świadczeniem usług transportowych nie wydaje się wymaganiem nadmiernym. Jest to tym bardziej uzasadnione, że prowadzący działalność gospodarczą powinni dawać rękojmię profesjonalnego i sumiennego realizowania obowiązków prawnych związanych z taką działalnością (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01). W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do zastosowania - w przypadku skarżącego - art. 92c u.t.d. Skarżący nie udowodnił bowiem, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wskazane w art. 92c ust. 1 u.t.d. przesłanki odnoszą się do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, a nie do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa. W zakresie okoliczności wyłączających odpowiedzialność wymienić można np. sytuacje spowodowane siłą wyższą lub działaniem osób trzecich, za których winę przedsiębiorca/zarządzający transportem nie może odpowiadać, zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, z czym nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organ trafnie (w odpowiedzi na skargę) stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f k.p.a. Wynika to z treści art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Należy wskazać, że art. 92c ust. 1 u.t.d., jako odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a., reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, na przewoźnika nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym przesądzające to, że zakres unormowania w przepisach odrębnych zagadnienia określonego w art. 189a § 2 k.p.a. jest węższy lub szerszy od zakresu unormowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki NSA: z 19 października 2023 r., sygn. akt II GSK 938/20; z 9 stycznia 2024r., sygn. akt II GSK 732/23; wyroki WSA: w Opolu z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 307/23; w Łodzi z 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 606/23; w Gliwicach z 6 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 361/23; w Bydgoszczy z 22 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 520/23). Te same spostrzeżenia należy odnieść co do możliwości zastosowania - w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym - art. 189e czy art. 198d k.p.a. Dodać należy, że uchwała NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21 została podjęta na gruncie relacji pomiędzy przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie regulującymi wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy a przepisem art. 189f k.p.a., a więc w istocie jej tezy nie mogły stanowić wzorca normatywnego w niniejszej sprawie, w której przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają odrębną regulację wyłączającą stosowanie działu IVa k.p.a. (zob. wyrok NSA z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 732/23). Jako nieuprawniony należy ocenić również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie do końcowego materiału dowodowego, w szczególności niedoręczenie dokumentów otrzymanych od K. [...] M. Sp. z o.o. Sp. J. W tym kontekście tut. Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych znajduje się wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie z [...] stycznia 2025 r. o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego (k. 64 akt admin.). Ponadto postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r. organ odwoławczy wyznaczył także 7-dniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (k. 96 akt admin.). Organ nie ma natomiast obowiązku doręczać z urzędu materiały dowodowe w postępowaniu i zgromadzone w aktach sprawy administracyjnej. Nie było zatem przeszkód, aby skarżący się z nimi zapoznał. Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy uzasadniał zobowiązanie skarżącego do uiszczenia przedmiotowej kary pieniężnej, a kara ta została nałożona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organy oparły swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym, który był wyczerpujący, zupełny oraz pozwalał na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Podkreślenia nadto wymaga, że przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, a organ powinien każdorazowo rozważyć żądanie przeprowadzenia dowodu z uwagi na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 3768/17). W ocenie tut. Sądu w niniejszej sprawie zgromadzone przez organ dowody były wystarczające dla potwierdzenia zarzucanego skarżącemu naruszenia. Z tego względu dalsze prowadzenie postępowania dowodowego byłoby nieracjonalne i niecelowe w świetle zasad ekonomiki oraz szybkości i prostoty postępowania, określonej w art. 12 k.p.a. W ocenie Sądu, organ dostatecznie i wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto w sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego z odpowiedzialności za ujawnione naruszenie, które to przesłanki zostały przez organ omówione. Stąd, nie zasługują na akceptację stawiane przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze szeregu przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Jednocześnie Sąd stwierdza, że organ odwoławczy prawidłowo odniósł się w decyzji do argumentacji skarżącego podnoszonej w toku postępowania administracyjnego. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organ podjął wszelkie kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z treści skargi wynika, że skarżący w istocie nie zgadza się z oceną prawną tego materiału dokonaną przez organ. Oczywiście strona ma prawo do własnego przekonania o zasadności swojego stanowiska, jednakże przekonanie to nie musi mieć oparcia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Z uwagi na powyższe, tut. Sąd stwierdza, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów k.p.a., w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 15, art. 76, art. 77, art. 80, art. 81a § 1, art. 107 § 3, art. 136 k.p.a. ani przepisów prawa materialnego, w tym art. 92a i 92c u.t.d. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.