I SA/Bd 329/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu samochodu osobowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz W. P. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [....] określającą W. P. kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu pojazdu w stosunku do którego w dniu 02 maja 2004 r. powstał obowiązek podatkowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujący stan faktyczny: w dniu 18 lutego 2004r., W. P. zakupił na terenie Belgii samochód osobowy marki Seat Toledo. W dniu 05 maja 2004r., złożył deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego. Naczelnik Urzędu Celnego w B. w dniu [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług VAT z tytułu importu ww. towaru, w wyniku którego wydał decyzję określającą ten podatek. Decyzję tą wskutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ celny I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m.n., iż rozstrzygnięcie w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług uzależnione jest od prowadzonego postępowania w sprawie podatku akcyzowego. Organ I instancji biorąc pod uwagę ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej postanowił zawiesić przedmiotowe postępowanie. Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego marki SEAT TOLEDO. Powyższa decyzja stała się prawomocna w dniu [...] W związku z powyższym organ I instancji po podjęciu zawieszonego postępowania decyzją z dnia [...] określił podatnikowi kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu ww. pojazdu, w stosunku do którego w dniu 02 maja 2004 r. powstał obowiązek podatkowy. W odwołaniu od powyższej decyzji W. P.zarzucił jej naruszenie: art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez niewłaściwe uznanie, że przed dniem 01 maja 2004 r. nie został dokonany import przedmiotowego samochodu w rozumieniu ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 170 ust. 6 ww. ustawy przez zaniechanie wykazania przesłanek wskazanych wart. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał regulacje art. 170 ust. 6. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 534) określające sytuacjie, w których za import towarów uważa się również wykorzystanie (wprowadzenie do wolnego obrotu) po dniu 30 kwietnia 2004 r., na terytorium kraju, przez podatnika lub każdy inny podmiot niebędący podatnikiem, towarów dostarczonych im przed dniem 01 maja 2004r. na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub terytorium nowych państw członkowskich. Następnie wskazał, iż strona w przedmiotowej sprawie po dniu 30 kwietnia 2004r., wprowadziła do wolnego obrotu pojazd marki Seat Toledo , który kupiła przed dniem 01 maja 2004r. na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem i przed 01 maja 2004 r. nie został dokonany import pojazdu w rozumieniu ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przywołując treść art. 170 ust. 8 pkt. 1, 2, 3 ww. ustawy określający sytuacje, w których obowiązek podatkowy nie powstaje stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wyłączenie to nie może mieć zastosowania bowiem towar nie został przywieziony na terytorium kraju przed 01 maja 2004r., i nie został objęty przeznaczeniem, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 art. 170. Organ uznał za niezasadny zarzut strony, iż organ I instancji nie zweryfikował prawidłowo stanu faktycznego, jak i prawnego pod kątem wykazania zaistnienia przesłanek określonych wart. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz wart. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wskazując, iż "weryfikacja" oznaczała w tej sprawie dokonanie takich ustaleń faktycznych i prawnych, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji. Powołując się na przepisy ustawy Kodeks cywilny, dotyczące umowy sprzedaży organ wywiódł, iż w dniu 18 lutego 2004 r. strona stała się niezależnym właścicielem przedmiotowego pojazdu, który musiał zostać jej dostarczony. Potwierdzeniem tego może być fakt, że już w dniu 15 marca 2004 r. dokonała jego zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu w Oddziale Celnym w G.. W związku z tym, iż w trakcie weryfikacji zgłoszenia ustalono inny niż zadeklarowany rok produkcji pojazdu, zgłaszający w dniu 14 kwietnia 2004 r. wystąpił z prośbą o anulowanie zgłoszenia celnego i "wywóz towaru za granicę". W dniu 26 kwietnia 2006 r. W.P.złożył zgłoszenie celne o objęcie przedmiotowego towaru procedurą tranzytu do Oddziału Celnego w Ś.. Z uzyskanych z Urzędu Celnego w Ś. informacji wynika, że faktyczny wywóz towaru odbył się przez wskazane przejście graniczne w dniu 30 kwietnia 2004 r. Organ za bezsporny uznał fakt ponownego wprowadzenia przez stronę przedmiotowego pojazdu samochodowego na terytorium kraju po dniu 30 kwietnia 2004r. tj. w dniu 02 maja 2004 r. Dyrektor Izby Celnej wskazał dalej, iż w świetle dwóch ostatnich warunków wynikających z przepisu art. 170 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług za import towarów uważa się również wykorzystanie (wprowadzenie do wolnego obrotu) po dniu 30 kwietnia 2004 r. na terytorium kraju, przez podatnika lub każdy inny podmiot niebędący podatnikiem, towarów dostarczonych im przed dniem 01 maja 2004 r. na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub terytorium nowych państw członkowskich, jeżeli przed dniem 01 maja 2004 r. do dostawy towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub na terytorium nowych państw członkowskich miały lub mogły mieć zastosowanie odpowiednio przepisy art. 18 ust. 3, 4 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50, z późno zm.). W ocenie organu odwoławczego oznacza, to, że do towarów, które byłyby przedmiotem przywozu miały lub mogły mieć zastosowanie procedury dotyczące transakcji eksportowych w kraju, w którym zostały nabyte, tzn. zostały objęte odpowiednia procedurą celną w kraju wywozu, zostało dokonane zgłoszenie celne do tej procedury lub istniał zamiar przywozu towarów na terytorium kraju w chwili dokonywania dostawy przed dniem 01 maja 2004 r. Ponadto przed dniem 01 maja 2004r. nie mógł zostać dokonany import tych towarów w rozumieniu ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie odpowiednie formalności dotyczące transakcji eksportowych nie zostały dokonane. W ocenie Dyrektora Izby Celnej istniał jednak zamiar przywozu samochodu na terytorium kraju przed dniem akcesji Rzeczypospolitej do Unii Europejskiej. Świadczą o tym chociażby zapisy na rachunku nr 04/0052 z dnia 18 lutego 2004 r. stwierdzające, że pojazd został sprzedany i przeznaczony na eksport do Polski. Tym samym w ocenie organu II instancji istniał zamiar przywozu przedmiotowego pojazdu na terytorium kraju, o czym świadczy dokonanie formalności eksportowych na terytorium Niemiec w marcu 2004 r. Niemniej jednak - ostatecznie import tego pojazdu nie został dokonany. Ponadto organ wskazał, iż W. P. w piśmie z dnia 30 września 2004 r. oświadczył, iż samochód wywiózł w dniu 30 kwietnia 2004 r. z zamiarem przywozu "na nowych unijnych prawach". Zbieżność dat dokonania tych czynności oraz treść oświadczenia zdaniem organu wskazują jednoznacznie na istniejący uprzednio zamiar. Przed dniem 01 maja 2004 r. strona nie dokonała również importu przedmiotowego pojazdu rozumianego jako wprowadzenie towaru na polski obszar celny. Na zakończenie organ odwoławczy stwierdził, iż w dniu 01 maja 2004 r., weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz.535), w tym również art.170 ust.6, zgodnie z którym sprowadzenie przedmiotowego samochodu na terytorium kraju uważane jest za import towarów, z tytułu którego powinien być pobrany podatek według zasad i stawek obowiązujących na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. W skardze do sądu strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając decyzji organu II instancji naruszenie: art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez niewłaściwe uznanie, że przed dniem 01 maja 2004 r. nie został dokonany import przedmiotowego samochodu w rozumieniu ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ponadto wskazano na naruszenie art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez zaniechanie wykazania przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie należało bezwzględnie wykazać łączne zaistnienie przesłanek wymienionych w pkt 1 i 2 art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jego zdaniem treść art. 170 ust. 6 pkt 1 wskazuje, że chodzi w nim o przypadki, w których towary dostarczone przed 01 maja 2004 r. zostały lub miałyby zostać wyeksportowane do jednego z obecnych państw członkowskich Wspólnoty innych niż Polska, bowiem art. 18 ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym dotyczył stawki podatku w eksporcie towarów i usług. W ocenie skarżącego organy w ogóle nie wykazały zaistnienia w przedmiotowej sprawie tych przesłanek, powołując jedynie treść przepisu art. 170 ust. 6 oraz art. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Zdaniem autora skargi rozważenia wymaga ponadto zaistnienie drugiej przesłanki wymienionej w art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., pozwalającej na uznanie za import wprowadzenia towaru nabytego na terenie Wspólnoty lub terytorium nowych państw członkowskich. Przepis art. 170 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. odsyła do definicji importu zawartej w ustawie z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przepis art. 4 pkt 3 tej ustawy stanowi, iż przez import towarów rozumie się przywóz towarów na polski obszar celny, w tym również w wykonaniu czynności określonych w art. 16. Zdaniem strony nie budzi wątpliwości w sprawie, że przedmiotowy samochód został wprowadzony na polski obszar celny przed 01 maja 2004 r., mianowicie w dniu 15 marca 2004 r., kiedy to został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu. W konsekwencji zdaniem skarżącego nie została spełniona druga przesłanka z art. 170 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Spór w sprawie w zasadzie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe rozpatrując przedmiotową sprawę zasadnie uznały, iż znajduje w niej zastosowanie art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT i w konsekwencji tej kwalifikacji, czy miały prawo w dniu 3 lutego 2010 r. wydać decyzję w przedmiocie podatku z tytułu importu rzeczonego samochodu. W stanie faktycznym sprawy istotne jest to, że przedmiotowy Seat Toledo został nabyty przez skarżącego w dniu 18 lutego 2004 r. Samochód ten został przywieziony i następnie wywieziony z kraju przed wejściem Polski do Unii Europejskiej i powtórnie sprowadzony na teren Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 2 maja 2004 r. W tym też dniu powstał obowiązek podatkowy w podatku do towarów i usług. Zgodnie z art. 170 ust. 6 ustawy o VAT, będącym przepisem przejściowym, za import towarów uważa się również wykorzystanie (wprowadzenie do wolnego obrotu) po dniu 30 kwietnia 2004 r., na terytorium kraju, przez podatnika lub każdy inny podmiot niebędący podatnikiem, towarów dostarczonych im przed dniem 1 maja 2004 r. na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub terytorium nowych państw członkowskich, jeżeli: 1) przed dniem 1 maja 2004 r. do dostawy tych towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub na terytorium nowych państw członkowskich miały lub mogły mieć zastosowanie odpowiednio przepisy art. 18 ust. 3 i 4 ustawy, o której mowa w art. 175 (czyli ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.)), oraz 2) przed dniem 1 maja 2004 r. nie został dokonany import tych towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 175. W myśl przywołanego przepisu nabycie samochodu w okresie przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej i sprowadzenie go do kraju po wejściu Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty Europejskiej stanowi import towaru w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Rozstrzygając przedmiotową sprawę Sąd nie miał wątpliwości, że znajduje do niej zastosowanie art. 170 ust. 6 ustawy o VAT. Właściwej wykładni tego przepisu dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 768/06, LEX nr 349629. Warto w tym miejscu przedstawić w celu pełnego wyjaśnienia zastosowanej podstawy prawnej szerszy wywód tego orzeczenia. Przepis ten został wyjątkowo nieudolnie sformułowany. Niewątpliwie chodzi w nim o towary, które zostały wprowadzone do wolnego obrotu na terytorium kraju (trudno dociec, czemu ustawodawca posłużył się przy tym równolegle terminem "wykorzystanie") od dnia 1 maja 2004 r., czyli od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, a zostały podmiotowi wprowadzającemu dostarczone przed tą datą na terytorium Wspólnoty lub państw, które przystąpiły do Wspólnoty z dniem 1 maja 2004 r. (stosownie do art. 170 ust. 1 pkt 2 ilekroć w art. 170 jest mowa o terytorium nowych państw członkowskich rozumie się przez to terytorium państw przystępujących do Wspólnoty Europejskiej na podstawie Traktatu o przystąpieniu podpisanego w dniu 16 kwietnia 2003 r., z wyjątkiem terytorium kraju, czyli Rzeczypospolitej Polskiej - art. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Celem tego przepisu było zapobieżenie sytuacji, w której od towaru nie pobrano by w ogóle podatku od wartości dodanej - ani w kraju zakupu (w tym wypadku w Niemczech), na skutek eksportu tego towaru, czyli jego wywozu poza terytorium Wspólnoty (przed dniem 1 maja 2004 r. Polska nie mogła być traktowana jako terytorium Wspólnoty), ani w kraju przeznaczenia (w Polsce) - od importu, gdyż od dnia 1 maja 2004 r. przywóz do Polski towaru z terytorium Wspólnoty nie stanowi importu (jest nim tylko przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego, czyli niewchodzącego w skład terytorium Wspólnoty - art. 2 pkt 7 w związku z pkt 5 wymienionej ustawy). Właśnie dlatego ustawodawca na mocy omawianego przepisu art. 170 ust. 6 uznał, że w takiej specyficznej sytuacji wprowadzenie towaru do wolnego obrotu po przystąpieniu Polski do Wspólnoty uważa się za import, chociaż nie są spełnione przesłanki z art. 2 pkt 7 ustawy, gdyż przywieziony towar pochodzi z terytorium Wspólnoty (w granicach z 1 maja 2004 r.), a nie państwa trzeciego. I dlatego z uwzględnieniem tego właśnie celu należy interpretować dalszą część omawianego przepisu art. 170 ust. 6, przede wszystkim pkt 1. Tym bardziej, że jego wykładnia literalna prowadziłaby to wniosku, że przepis ten nie mógłby nigdy mieć zastosowania. Odsyła on do polskich przepisów o podatku od towarów i usług, obowiązujących przed dniem 1 maja 2004 r., dotyczących stosowania stawki podatkowej 0% w eksporcie towarów, czyli wywozie ich z polskiego obszaru celnego - do art. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. A jednocześnie odnosi je do dostawy towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub na terytorium nowych państw członkowskich (z wyjątkiem terytorium kraju), stanowiąc o odpowiednim zastosowaniu lub możliwości zastosowania do tej dostawy wymienionych przepisów polskiej ustawy podatkowej. Jednak polskie przepisy podatkowe nie mogły mieć przecież zastosowania, nawet odpowiedniego, do dostaw towarów odbywających się na terytorium innego państwa. Dlatego też przepis art. 170 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. należy rozumieć w ten sposób, że chodzi w nim o zastosowanie lub możliwość zastosowania stawki 0% (a także - z uwagi na identyczne skutki - zwolnienia z prawem do odliczenia - art. 15 pkt 1 i 2 oraz art. 17 ust. 3 lit. b VI Dyrektywy) do eksportu towarów, o których mowa w części wstępnej omawianego przepisu, na terytorium (Wspólnoty przed rozszerzeniem lub nowych państw członkowskich), z którego nastąpił eksport do Polski. Chodzi tu więc w gruncie rzeczy o zastosowanie lub możliwość zastosowania obowiązujących na terytorium innych państw odpowiedników przepisów art. 18 ust. 3 i 4 polskiej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., a nie o odpowiednie zastosowanie (lub możliwość zastosowania) tych przepisów. Zgodnie z art. 170 ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy w imporcie towarów, o którym mowa w ust. 4-6, nie można określić momentu powstania obowiązku podatkowego na zasadach ogólnych, obowiązek podatkowy powstaje w momencie wykorzystania (wprowadzenia do wolnego obrotu) towarów na terytorium kraju - w przypadku, o którym mowa w ust. 6. Stwierdzić zatem wypada, że podatek z tytułu importu winien być zapłacony w 2004r. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że termin płatności tego podatku minął w dniu 13 maja 2004 r. i od tej dany naliczane są przez organ podatkowy odsetki za zwlokę. W myśl art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej ord. pod. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skoro termin płatności upłynął w 2004 r., to zobowiązanie to, jeśli nie nastąpiła przerwa biegu przedawnienia lub zawieszenie jego biegu, przedawniłoby się z upływem 31 grudnia 2009 r. Decyzja organu drugiej instancji w przedmiocie określenia wysokości podatku do towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu, została wydana w dniu [...] a więc po upływie 5 letniego terminu przedawnienia. W takiej sytuacji, gdy teoretycznie zaistniało przedawnienie zobowiązania podatkowego organ w decyzji odwoławczej winien kwestię tą rozważyć i ustalić czy do tego przedawnienia nie doszło. Z akt sprawy nie wynika, aby podatek do upływu 31 grudnia 2009 r. został zapłacony, jak również nie wynika z nich, że w sprawie zastosowano środek egzekucyjny, czy też nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych decyzja odwoławcza w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego winna być wydana przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jeżeli przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpi przed wydaniem decyzji w drugiej instancji organ odwoławczy winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Zapoczątkował tę linię orzecznictwa wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 774/05, LEX nr 202165, w którym Sąd drugiej instancji postawił następującą tezę "Jeżeli przedawnienie zobowiązania podatkowego stwierdzone zostanie w fazie postępowania odwoławczego, organ odwoławczy winien na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego przez organ odwoławczy (jako bezprzedmiotowego), po czym organ pierwszej instancji, w trybie art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, powinien stwierdzić wygaśniecie swojej decyzji, która była przedmiotem zaskarżenia, jako - w zaistniałej sytuacji - również bezprzedmiotowej" (por. też wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1156/09, LEX nr 529309; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 521/09, LEX nr 549506; wyrok WSA w Opolu z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Op 397/08, LEX nr 533759; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/GL 1063/08, LEX nr 522578; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2443/08, LEX nr 516620; wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 259/08, LEX nr 498209; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 590/08, LEX nr 477458; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2192/07, LEX nr 468663; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2005/07, LEX nr 462775; wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1710/07, LEX nr 461345; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I SA/Go 803/07, LEX nr 452515. Wobec powyższego z uwagi na nie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z upływem 2009 r., należało wyeliminować decyzje odwoławczą z obrotu prawnego, bowiem narusza ona prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu organ przede wszystkim winien dokonać stosownych ustaleń w przedmiocie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu importu samochodu i w zależności od tej kwestii rozstrzygnąć sprawę. Mając zatem na względzie powyższe Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.