I SA/Bd 33/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. orzekającą o solidarnej z podatnikiem odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu K. spółki z o. o. w T., pełniącego funkcję w okresie kiedy upływał termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za III kwartał 2014r. za powstałą wskutek nieuregulowania tego zobowiązania zaległość podatkową w kwocie [...]zł, należne odsetki za zwłokę naliczone do dnia wydania ww. decyzji w wysokości [...] zł i koszty postępowania egzekucyjnego wynoszące [...] zł. W dniu [...]. do Izby Administracji Skarbowej w B. wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego z dnia [...]. informujące o błędnym doręczeniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. na stronie 1 decyzji, poprzez naniesienie poprawki w zakresie oznaczenia imienia osoby reprezentującej stronę w poniższy sposób: jest "Pana D. S.", winno być: "Pana T. S.". W złożonym zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść postanowienia, tj. art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), poprzez jego błędne zastosowanie. Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie oczywista omyłka, nie doprowadziła do zmiany kwalifikacji prawnej sprawy, ani do zmiany stanu faktycznego, czy też osoby samego zobowiązanego. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. została prawidłowo wydana na stronę postępowania odwoławczego, a mianowicie na: S. B., ul. [...]. [...] w G. i skierowana prawidłowo - wbrew podniesionemu zarzutowi - na adres osoby reprezentującej stronę, tj. ul. [...] w G.. Ponadto, decyzja Dyrektora Izby Administracji w B. z dnia [...]. rozstrzyga o prawach i obowiązkach S. B., który był stroną postępowania odwoławczego. Uzasadnieniem powyższych twierdzeń jest fakt kierowanej w toku prowadzonego postępowania odwoławczego do strony za pośrednictwem pełnomocnika adwokata T. S. korespondencji. Organ zaznaczył, że w odpowiedzi na postanowienie z dnia [...]. S. B. wraz z pełnomocnikiem T. S. stawili się w siedzibie Izby Administracji Skarbowej w B. w dniu [...]. Organ podał też, że D. S. wraz z T. S. występowali jako pełnomocnicy strony w równocześnie prowadzonej przed Dyrektorem Izby Skarbowej sprawie orzeczenia o solidarnej z podatnikiem odpowiedzialności S. B. jako byłego członka zarządu spółki K., pełniącego funkcję w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za listopad 2014r., za zaległość podatkową powstałą wskutek pobrania przez płatnika i niewpłacenia organowi podatkowemu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że podanie w decyzji z dnia [...]. imienia osoby reprezentującej skarżącego, tj. "Pan D. S." zamiast "Pan T. S." należało uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Powyższe uprawniało organ podatkowy do wydania postanowienia na podstawie art. 215 O.p. W skardze strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść postanowienia, tj. art. 215 § 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji wydanie zaskarżonego postanowienia, podczas gdy wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji nie doszło jedynie do nieprawidłowego oznaczenia imienia pełnomocnika reprezentującego stronę, lecz do błędnego wskazania innego adwokata, prowadzącego odrębną kancelarię pod innym adresem, co uniemożliwiło zapoznanie się z treścią decyzji, tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy zakres błędu organu podatkowego nie wypełnia dyspozycji art. 215 § 1 O.p., gdyż zakres zmiany nie jest związany z błędem rachunkowym czy inną oczywistą pomyłką, ale wywołuje daleko idące konsekwencje dla strony, w tym w zakresie ewentualnych odsetek w związku z zapadłą decyzją, co przesądza o braku możliwości sprostowania uchybienia organu. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego, oznaczenie w decyzji jako pełnomocnika innego adwokata i skierowania do niego decyzji nie można oceniać w charakterze oczywistej omyłki, albowiem decyzja ta skierowana była do konkretnej istniejącej osoby, która ją odebrała i mogła się z nią zapoznać, pomimo faktu, że nie była pełnomocnikiem w tym postępowaniu. Stąd błąd organu należy traktować nie w kategorii pomyłki imienia pełnomocnika, lecz pomyłki co do osoby pełnomocnika, a tego rodzaju wątpliwość nie może być prostowana, lecz wymaga wydania prawidłowej decyzji. W ocenie strony, przedmiotowa decyzja również nie uwzględnia faktu, iż faktyczną datą decyzji nie jest w takim razie [...]., lecz powinna zostać wydana nowa decyzja z datą [...]. Kwestia ta może mieć zasadnicze znaczenie dla strony, a także wpływać na wysokość odsetek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa. Przedmiotem sporu jest zasadność sprostowania przez organ jako oczywistej omyłki imienia pełnomocnika skarżącego – T. S. w skierowanej do skarżącego decyzji podatkowej z dnia [...] r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności S. B. jako członka zarządu spółki z o.o. K. za zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2014 r. W decyzji tej oznaczenie imienia osoby reprezentującej stronę sprostowano w ten sposób, że zamiast "D. S." powinno być "T. S.". Jak wynika z treści art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przepis ten przewiduje zatem możliwość sprostowania błędów rachunkowych oraz oczywistych omyłek w wydanej decyzji. Wskazania jednak wymaga, że powołany przepis, podobnie jak inne przepisy Ordynacji podatkowej, nie definiuje pojęcia "oczywista omyłka". W tym zakresie, w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że oczywistą omyłką mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, czy zły dobór słów. Natomiast ustalenia faktyczne przyjęte, jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumcja, błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru. Nie może być natomiast wykorzystywany do tego celu tryb rektyfikacyjny (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2003 r., III SA 622/01). Oczywisty błąd zatem polega na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską w decyzji zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., II FSK 1158/10). Innymi słowy, oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy uprawnione było przyjęcie, że nastąpiła pomyłka polegająca na podaniu błędnego imienia pełnomocnika skarżącego. Sprostowanie tej omyłki nie zmieniło ustaleń organu co do istoty rozstrzygnięcia sprawy, ani też nie miało wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Decyzja została prawidłowo wydana w stosunku do S. B. będącego stroną postępowania podatkowego. Pomyłka ta wynikła z tego, że D. S. wraz z T. S. występowali jako pełnomocnicy S. B. w równocześnie prowadzonej przed Dyrektorem Izby Skarbowej sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności S. B. jako byłego członka zarządu spółki K. za zaległości podatkowe w w podatku dochodowym od osób fizycznych za listopad 2014 r. wskutek pobrania przez płatnika i niewpłacenia organowi podatkowemu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Nie bez znaczenia w sprawie jest również to, że wszelkie pisma kierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w toku prowadzonego postępowania odwoławczego przez pełnomocnika strony - T. S. zawierają adres, którym posługuje się zarówno adwokat T. S., jak i adwokat D. S., tj. G., ul. [...] (por. k. 5 i k. 34 akt adm.) W sprawie odpowiedzialności S. B. jako członka zarządu spółki z o.o. K. za zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2014 r. nie budzi wątpliwości, że pełnomocnikiem był T. S.. Do tego bowiem pełnomocnika organ kierował w toku postępowania korespondencje, np. postanowienie z dnia [...]. w sprawie odmowy przeprowadzenia żądanych dowodów, postanowienie z dnia [...]. w sprawie odmowy przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, postanowienie z dnia [...] r. o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (k. 38-46 akt adm.). Trzeba też zauważyć, że S. B. wraz z pełnomocnikiem - T. S. stawili się w siedzibie Izby Administracji Skarbowej w B. w dniu [...] r. w celu zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym (por. protokół z dnia [...]., k. 47 akt. adm.). W świetle powyższego uznać należy, że wskazana pomyłka ma charakter oczywisty, co uprawniało organ do wydania postanowienia na podstawie art. 215 § 1 O.p. Także w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że omyłki w nazwisku nie wpływają na ważność decyzji, jeżeli z aktów administracyjnych wynika zamiar ustalenia przez organ podatkowy sytuacji prawnej konkretnej osoby, będącej stroną w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2010r., III SA/Wa 1377/09, wyrok NSA z dnia 18 maja 2017r., II FSK 1139/15). Podniesiona w skardze kwestia naliczania odsetek, jak trafnie zauważył organ, wykracza poza zakres postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.