I SA/Bd 353/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2022 r., nr SKO-4231/107/2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz K. K. ustalił Ł. W. wysokość podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. w łącznej kwocie [...]zł. Decyzja dotyczyła nieruchomości położonych w K. K., przy ul. [...], nr jednostki rejestrowej [...], będących własnością skarżącego, dla których prowadzone są księgi Wieczyste [...]. Decyzja została podjęta na podstawie wypisu z ewidencji rejestru gruntów oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W dniu [...] r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek strony dotyczący wzruszenia ww. decyzji ostatecznej z powodu niezgodności obszaru z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz K. K. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Burmistrza K. K. z dnia [...] r. w przedmiocie wymiaru podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. z uwagi na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), gdyż w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wysokość zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. została dokonana na podstawie wcześniej złożonych przez podatnika informacji oraz danych z ewidencji gruntów i budynków (zawiadomienie Starosty [...] o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] r.). Organ ustalił, iż z powyższego zawiadomienia wynika, że skarżący jest właścicielem między innymi gruntów o powierzchni 0,1113 ha położonych w K. K., sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako Ti. Organ podał, że grunty oznaczone symbolem Ti zgodnie z załącznikiem nr [...] do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków zalicza się do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych o przeznaczeniu — inne tereny komunikacyjne. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l.") grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. dla gruntów pozostałych. Jednocześnie organ wskazał, że Burmistrz K. K. w toku prowadzonego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, wystąpił w dniu [...] r. do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie wypisu z rejestru gruntów wg stanu na dzień [...] r., z którego to wynika, iż skarżący nadal jest właścicielem gruntów o powierzchni 0,1113 ha, tj. działki numer [...], położonej w K. K. sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako Ti, i nie wystąpiła żadna zmiana w tym zakresie (wypis z dnia [...] r.). Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ II instancji stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia prawomocnej decyzji Burmistrza K. K. z dnia [...] r., albowiem w chwili jej wydania była ona prawidłowa. Zaistniałe okoliczności, wskazane przez podatnika nie wypełniają dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie organu, podnoszone przez podatnika argumenty dotyczące niezgodności obszaru gruntów pozostałych z przeznaczeniem i wypisem geodezyjnym nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które wyszły na jaw i istniałyby w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który tę decyzję wydał. Są one zgodne z powyższym wypisem z rejestru gruntów prowadzonym przez Starostę S. . Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny sprawy Kolegium uznało, że decyzja z dnia [...] r. jest prawidłowa. Zdaniem organu przedłożone przez skarżącego dokumenty nie stanowią nowych dowodów, nowych okoliczności faktycznych, które istniałyby w dniu [...] r. i byłyby istotne dla sprawy, zatem nie mogą one skutkować, zgodnie z żądaniem strony, uchyleniem decyzji w zakresie opodatkowania gruntów pozostałych. Dowodów takich nie stanowią bowiem zdjęcia dokumentujące słupy graniczne. Decyzja ostateczna została podjęta na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci ewidencji gruntów i budynków, która to zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: "u.p.g.k.") stanowi podstawę wymiaru podatków, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. W świetle powyższego, organ podatkowy przy wymiarze podatków od nieruchomości oraz rolnego związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o położeniu, granicach i powierzchni gruntów oraz rodzaju użytków gruntowych i klasach gleboznawczych gruntów. Danych tych nie może samodzielnie korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wyraźnie stanowi, że podstawą wymiaru podatków jest stan faktyczny ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też, podatki lokalne (m. in. podatek od nieruchomości oraz podatek rolny) ustalane są w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym w przedmiotowej sprawie brak jest istotnych, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które wyszły na jaw i istniałyby w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który tę decyzję wydał. Dlatego też, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 245 § 1 pkt 2 O.p., który przewiduje odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, w całości, w sytuacji, gdy organ podatkowy nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W skardze skarżący wniósł o orzeczenie zwrotu nienależnie pobranego podatku. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 79a, art. 10, art. 7a, art. 7b, art. 11 ustawy z dnia [...] r. Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia zawodowego, w szczególności bez należytej staranności nie został wyjaśniony zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił, że organ odmówił zwrotu nienależnie pobranego podatku, wydając decyzję z lakonicznym uzasadnieniem, nieodnoszącym się do konkretnych przyczyn odmowy, uzasadnienie nic nie wnosi do sprawy, nie sposób ocenić czym kierował się organ, który nie podał żadnych konkretów. Zdaniem strony, SKO przemilczało zupełnie jakie jest konkretnie kryterium utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, opierając się przy tym na gołosłownych i niedookreślonych zwrotach. Tym samym pismo nazwane jako decyzja, w szczególności jej uzasadnienie, można określić jako lakoniczny pogląd nie poparty żadnymi dowodami. Organ ponadto przemilczał fakt bardzo złego stanu zdrowia skarżącego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzje z punktu widzenia zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Obecnie nie jest możliwe przeprowadzenie "tradycyjnej" rozprawy w siedzibie budynku Sądu. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1652/21 przewidziane w przytoczonym powyżej przepisie ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych. Podkreślenia wymaga, że przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił skarżącemu pisemne wypowiedzenie się w sprawie, wyznaczając mu 10-dniowy termin. W piśmie z dnia [...] r. skarżący nie wyraził zgody na rozpoznanie sprawy w trybie zdalnym ani niejawnym. Z kolei organ nie wypowiedział się w tym zakresie. Zatem zgody na udział w rozprawie zdalnej i przede wszystkim oświadczenia o możliwościach technicznych udziału w rozprawie zdalnej, nie złożyły obie strony postępowania. W tej sytuacji Sąd ocenił, że nie zachodzi podstawa do odstąpienia od skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym i z tych względów oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie rozprawy. Dodać należy, że wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym został doręczony skarżącemu i złożył on wniosek o jego uzasadnienie. Sedno sporu sprowadza się do tego, czy okoliczności przedstawione przez skarżącego w piśmie z dnia [...]., uzupełnionym pismem z dnia [...]., mogły stanowić istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany temu organowi i po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. (postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) stanowić podstawę do wydania decyzji uchylającej w całości decyzję dotychczasową i orzeczenia co do istoty sprawy. Z powyższych pism wynika, że skarżący nie zgadza się z decyzjami podatkowymi FN3223.1400.30.1 od 2003 r. w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pozostałych, wskazując na niezgodności obszaru - z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym. Chodzi tutaj o działkę nr [...] o powierzchni 0,1113 ha, położoną w K. K., sklasyfikowaną w ewidencji gruntów i budynków jako Ti. Rozpoznawana sprawa odnosi się do decyzji ostatecznej Burmistrza K. K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. Organy rozpoznały sprawę w trybie nadzwyczajnym, wznawiając postępowanie zakończone wskazaną wyżej decyzją ostateczną. W skardze strona podnosi zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jednak zauważyć trzeba, że organy nie mogły ich naruszyć, bowiem podstawą prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Niemniej, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tego względu Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem naruszenia odpowiadających powołanym w skardze przepisom postępowania, regulacji zawartych w O.p. W podobnych sprawach, dotyczących innych lat podatkowych, zapadły już orzeczenia wydane przez tutejszy Sąd, np. wyrok z dnia 11 października 2022r., sygn. akt I SA/Bd 347/22; wyrok z dnia 18 października 2022r., sygn. akt I SA/Bd 351/22; wyrok z dnia 21 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 345/22. Skład orzekający w pełni podziela stanowisko w nich zawarte, a w dalszej części przywoła również argumentację w nich zawartą. Odnosząc się zatem do istoty sporu należy podać, że ustawodawca w treści art. 240 § 1 O.p. w sposób enumeratywny wymienił podstawy wznowienia postępowania, wskazując w punkcie 5 tego przepisu, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Podkreślić trzeba, że wznowienie postępowania jest szczególnym, nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 O.p. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu, przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2018r., sygn. akt II FSK 2687/16). Wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymaga kumulatywnego spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Granice postępowania wznowieniowego zakreśla strona, występując ze stosownym wnioskiem i wskazując którąś z podanych w art. 240 § 1 O.p. podstaw. Istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania konkretnej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończenia postępowania, a nie do ponownej weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową. Z tych względów, strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zobowiązana jest do wskazania, jakie konkretnie nowe dowody wyszły na jaw. Jest to istotne, ponieważ tylko w obszarze tak skonkretyzowanych dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie. Jeśli natomiast zamiarem strony było przeprowadzenie przez organ w ramach postępowania wznowieniowego ponownego postępowania dowodowego, oceny merytorycznej zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnięcie przez ten organ co do istoty sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną, to takie działanie wykracza poza umocowanie ustawowe organów podatkowych określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (por. J. Rudowski [w:] S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2019, s. 1270, 1272). Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium prawidłowo uznało, że żaden z dokumentów załączonych przez skarżącego oraz zdjęcia przedstawiające słupy graniczne nie stanowi nowych dowodów, ani nowych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla opodatkowania nieruchomości. W toku postępowania wymiarowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...]. organ ustalił bowiem istotne dla sprawy okoliczności na podstawie wcześniej złożonych przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. W wypisu z rejestru gruntów znajdującego się w aktach sprawy wynika, że skarżący jest nadal właścicielem działki nr [...] o powierzchni 0,1113 ha. Trafnie organ podkreślił przy tym znaczenie ewidencji gruntów i budynków, która stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.g.k. stanowi podstawę wymiaru podatków. Słusznie też w zaskarżonej decyzji wskazano, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji przedmiotu opodatkowania. Organy podatkowe nie mają również możliwości weryfikowania danych ujawnionych w tej ewidencji. Jeżeli dane w ewidencji, w oparciu o które następuje wymiar podatku są nieaktualne, względnie istnieje opieszałość organu w ujawnieniu aktualnych danych z urzędu lub na wniosek zainteresowanych osób, osobom tym, a nie organowi podatkowemu przysługuje katalog środków dyscyplinujących. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że przedmiot opodatkowania, oraz powierzchnie przyjęte do opodatkowania i stawki podatkowe, winny zostać ustalone w pierwszej kolejności w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zwrot "podstawa wymiaru podatków" należy rozumieć w ten sposób, iż wpływające na wymiar podatku dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (por. wyroki NSA: z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4002/21; z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt III FSK 165/21; z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt III FSK 385/21). W pierwszym z wymienionych wyroków zwrócono uwagę, że zawarte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. pojęcie "wymiar podatku" odnosi się zarówno do powierzchni, jak i funkcji (klasyfikacji), co oznacza, że organ podatkowy zobowiązany jest odwoływać się do danych zawartych w ewidencji ilekroć są one prawnie relewantne dla prawidłowego określenia lub ustalenia zobowiązania podatkowego. Z kolei w ostatnim z wymienionych wyroków - z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt III FSK 385/21 - stwierdzono, że dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego, który w postępowaniu podatkowym nie ma kompetencji do ich zmiany. Zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków. Jak podkreślił NSA w wyrok z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4693/21 "postępowanie dowodowe przeciwko lub w uzupełnieniu danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może być prowadzone w postępowaniu podatkowym tylko wtedy, gdy dane te zawierają informacje wykraczające poza kompetencje organu ewidencyjnego, a więc takie, do zamieszczenia których w ewidencji organ ewidencyjny nie był prawnie umocowany. Wszelkie pozostałe dane mają charakter wiążący do momentu ich wykreślenia lub skorygowania ostateczną decyzją organu ewidencyjnego; w takim przypadku zmiany w ewidencji oddziaływają tylko na przyszłość, nigdy wstecznie. Skoro zatem w określonym momencie dokonano takich zmian w ewidencji, które wywołują skutek dla wymiaru podatku, nie mogą ona stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawach podatkowych wcześniej zakończonych ostatecznymi decyzjami, nie są bowiem nowymi okolicznościami faktycznymi lub dowodami, nieznanymi organowi, który wydał decyzję". Sąd orzekający przywołane powyżej poglądy podziela. Zatem, jeżeli skarżący uważa, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne ze stanem rzeczywistym, to w pierwszej kolejności powinien uruchomić postępowanie w przedmiocie zmiany danych w tej ewidencji przez Starostę. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków będzie mogła w przyszłości mieć wpływ na ustalenie wymiaru podatku. Dopóki w ewidencji gruntów i budynków dane są niezmienione, to organ podatkowy nie może samodzielnie ich podważać. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuty sformułowane w skardze nie są zasadne. W ocenie Sądu, organ podatkowy podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dokonał oceny przedłożonych przez stronę dowodów. Zaskarżona decyzja zawiera także, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, w którym organ precyzyjnie wyjaśnił podstawę prawną decyzji, jak i zaistniałe w sprawie przesłanki prawne i faktyczne uniemożliwiające zmianę decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. Powoływane przez skarżącego okoliczności takie jak zły stan zdrowia, czy nie uwzględnienie interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli nie mogły stanowić podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej, bowiem nie zostały one wymienione jako podstawy wznowienia w przepisie art. 240 § 1 O.p. W sprawie nie wystąpiły również wątpliwości co do wykładni i zastosowania normy prawnej. Wobec zatem niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.