I SA/Bd 359/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. U. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. oddala skargę W dniu [...] grudnia 2017 r. wpłynął do organu wniosek złożony przez J. U. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, w którym wnioskodawca podał, że w maju 2016 zakupił nieruchomość roku zabudowaną budynkiem wybudowanym w latach 1925-1928 i rozbudowanym w latach 1984-86. Budynek od początku istnienia pełnił funkcję bankowe. Z racji przeznaczenia na przestrzeni lat, budynek posiada pomieszczenia takie jak skarbiec, przedskarbiec, schron przeciwlotniczy, wrzutnię nocną. Budynek obecnie został przeznaczony na funkcję oświatową i mieści się tam średnia szkoła plastyczna. We wrześniu 2017 roku wnioskodawca dokonał 5-letniego przeglądu technicznego budynku zgodnie z wymogami prawa, podczas którego sporządzono ekspertyzę techniczną bezpieczeństwa pożarowego. W ekspertyzie technicznej bezpieczeństwa pożarowego ww. powierzchnie oraz poddasze zostały wskazane do wyłączenia z użytkowania jako nie spełniające wymogów pożarowych oraz budowlanych. Wnioskodawca powołał się również na opinię Konserwatora Zabytków, mówiącą o wyjątkowości obiektu jako jednego z nielicznych przykładów tak dobrze zachowanego obiektu o funkcji publicznej we W.. Zdaniem Wnioskodawcy, skoro część powierzchni budynku nie spełnia wymogów przeciwpożarowych oraz budowlanych, w części pomieszczeń przechodzą instalacje techniczne, a Konserwator Zabytków uznaję ten obiekt za ważny dla historii miasta, to nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W interpretacji z dnia [...] marca 2018r. wydanej przez Prezydenta Miasta stanowisko wskazane we wniosku uznano za nieprawidłowe. Organ podał, że obowiązek podatkowy i zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości normuje ustawa o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991r. (Dz. U. z 2017 poz. 1785 ze zm., dalej: "u.p.o.l"). Organ stwierdził, że w świetle regulacji zawartych w tej ustawie, aby obniżyć stawkę podatku od nieruchomości (jako nie związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej) lub całkowicie wyłączyć budynek z opodatkowania, konieczne jest posiadanie ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego lub górniczego. Wymienione decyzje mogą dotyczyć także części budynku lub budowli. Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego organ podkreślił, że nie wynika z niego by takie decyzje zostały wydane. W konsekwencji, zdaniem organu, przedmiotowy budynek stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a ekspertyza techniczna bezpieczeństwa pożarowego nie stanowi decyzji ostatecznej o której mowa w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. W skardze do tut. Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucając jej: brak uzasadnienia merytorycznego, które zostało zastąpione polemiką ze stanowiskiem wnioskodawcy; brak właściwej opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; uznanie naliczenia podatku od części obiektu trwale wyłączonego z użytkowania za zgodne z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu skarżący wskazał na obowiązki organu wynikające z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p."). Organ dokonuje oceny na podstawie wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to czy wyciągnięte wnioski mają uzasadnienie logiczne (art. 191 O.p.). W ocenie skarżącego organ nie podjął żadnych działań, aby ustalić zakres opieki konserwatorskiej nad obiektem, występując do odpowiednich organów władzy publicznej. Zdaniem strony, władze Miasta W. nie mogą kwestionować zabytkowych walorów budynku i jego wyposażenia do czasu zasięgnięcia opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i ewentualnego wykreślenia z gminnej ewidencji. Konkludując skarżący stwierdził, że organ podatkowy w przedstawionym stanie faktycznym nieprawidłowo stwierdził, że nie ma podstaw do zwolnienia części budynku wpisanego do wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1389 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. We wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej skarżący wskazał, że zakupił nieruchomość w maju 2016 roku zabudowaną budynkiem wybudowanym w latach 1925-1928. Budynek od początku istnienia pełnił funkcję bankowe. Z racji przeznaczenia na przestrzeni lat, budynek posiada pomieszczenia takie jak: skarbiec, przedskarbiec, schron przeciwlotniczy, wrzutnię nocną. Budynek obecnie został przeznaczony na cele oświatowe i mieści się tam średnia szkoła plastyczna. We wrześniu 2017 roku wnioskodawca dokonał 5 letniego przeglądu technicznego budynku zgodnie z wymogami prawa, podczas którego sporządzono ekspertyzę techniczną bezpieczeństwa pożarowego. W ekspertyzie technicznej bezpieczeństwa pożarowego, jak twierdzi wnioskodawca, w/w pomieszczenia oraz poddasze zostały wskazane do wyłączenia z użytkowania jako nie spełniające wymogów pożarowych oraz budowlanych. Wnioskodawca powołuje się również na opinię Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, w której wskazano na zabytkowy charakter tego budynku, stanowiącego jeden z nielicznych przykładów tak dobrze zachowanego obiektu o funkcji publicznej we W.. Zdaniem wnioskodawcy, skoro część powierzchni budynku nie spełnia wymogów przeciwpożarowych oraz budowlanych, w części pomieszczeń przechodzą instalacje techniczne, a Konserwator Zabytków uznaje ten obiekt za ważny dla historii miasta, to nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Nie zgadzając się ze stanowiskiem samorządowego organu podatkowego strona wniosła skargę do tut. Sądu. W petitum skargi strona nie zarzuciła jednak zaskarżonej interpretacji naruszenie jakiegokolwiek konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Natomiast w uzasadnieniu skargi wskazano na naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Jak już wskazano, na podstawie art. 57a p.p.s.a., sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym zakresie można odwołać się, ze względu na podobieństwo powyższej regulacji prawnej do wymogów jakie powinna spełniać skarga kasacyjna, do orzecznictwa sądowego wydanego na gruncie przepisów p.p.s.a. dotyczących właśnie skargi kasacyjnej. W tym kontekście należy stwierdzić, że związanie podstawami prawnymi skargi polega na tym, że wskazane przez stronę naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego określa zakres kontroli sądu administracyjnego. Zatem autor skargi wyznacza zakres kontroli, podając, które normy zostały naruszone. Przytoczenie podstawy prawnej skargi powinno być więc precyzyjne. Sąd nie jest przy tym uprawniony do przypisywania skarżącemu zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy prawnej, ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. Sąd nie może więc uzupełnić lub w jakikolwiek inny sposób konwalidować wadliwych czy niepełnych podstaw skargi (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2018 r., I FSK 39/18; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., I OSK 1823/17; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., I OSK 2304/15; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., I FSK 2260/15). Oznacza to, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na interpretację indywidualną nie może przy podejmowaniu rozstrzygnięcia uwzględnić naruszeń prawa innych niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1576/16). Także w doktrynie podkreśla się, że w świetle art. 57a p.p.s.a. sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2016). Tym samym w rozpatrywanej sprawie Sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze naruszeniami prawa. Jedynymi przepisami jakie podał w tym zakresie skarżący są art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Podkreślenie jednak wymaga, że organ interpretujący nie mógł naruszyć tych przepisów, ponieważ z art. 14 h O.p. wynika, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych wymienionych przepisów nie stosuje się. Z uwagi na powyższe bezprzedmiotowa jest ocena, czy przy wydaniu zaskarżonej interpretacji doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów O.p., wyrażających zasadę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), zasadę wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 187 § 1) i zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191). Wymienione w skardze przepisy O.p. nie mogą być podstawą ewentualnego uznania, że zaskarżona interpretacja narusza prawo. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. E. Kruppik – Świetlicka L. Kleczkowski U. Wiśniewska