I SA/Bd 378/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 15 kwietnia 2024 r. nr SKO-4231/161/24 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2019 r. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. z dnia 31 stycznia 2024 r. nr 5 (RF.3123.2.64-1.2023.P1) Ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz B. ustalił A. R. (dalej także Skarżąca) i R. R. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. w kwocie [...]zł, w tym z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł i z tytułu podatku rolnego w kwocie [...]zł. Wymiar podatku został dokonany na podstawie informacji z ewidencji podatkowej za poprzedni okres oraz złożonej w dniu [...] r. informacji w sprawie podatku rolnego na 2019 r. W związku z protokołem kontroli podatkowej odebranym [...] r. oraz wątpliwościami organu w zakresie faktycznego wykorzystywania działki nr [...], pismem z dnia [...] r. wezwano A. R. i R. R. do złożenia korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz korekty informacji o gruntach za lata 2018-2021. W odpowiedzi, wezwani wskazali, iż nie znajdują podstaw do złożenia korekt informacji. Postanowieniem z dnia [...] r. organ w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) wznowił postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2019 r., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza B. nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz B. decyzją z dnia [...] r. stwierdził istnienie przesłanki wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i uchylił w całości ostateczną decyzję Burmistrza B. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 r. oraz ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie [...]zł dla A. R. i R. R.. Organ podał, ze R. R. rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej [...] r. natomiast zaprzestał [...] r. jako dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazał B. [...] B.. Przeważającą i wykonywaną działalnością gospodarczą była produkcja wyrobów budowlanych z betonu. Zmiany związane z zajęciem na prowadzenie działalności gospodarczej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] skutkowały zmianą wymiaru podatku. W odwołaniu strony postępowania podatkowego zarzuciły, iż decyzja wydana przez Burmistrza B. posiada wady nieważności określone w art. 247 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej oraz jest nieuzasadniona, wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, iż fotografia satelitarna działki nr [...] obr. B. znajdująca się w aktach sprawy nie może być dowodem w sprawie, gdyż nie spełnia wymogów określonych w art. 180 § 1 i 181 Ordynacji podatkowej. Ponadto, podniesiono, iż R. R. nie ustanowił pełnomocnika do reprezentowania go we wszystkich czynnościach, w sprawie wznowionej przez Burmistrza B., a jedynie upoważnił go do wykonania w jego imieniu tylko jednej czynności w ramach prowadzonego postępowania. Zdaniem strony niniejsze pełnomocnictwo było ograniczone jedynie do czynności polegającej na zapoznaniu się z dowodem w postaci fotografii satelitarnej terenu działki objętej postępowaniem, a co więcej nie obejmuje okresu, którego dotyczy pierwotna decyzja podatkowa (2021 r.). Zatem stroną przedmiotowego postępowania są tylko właściciele działek nr [...] położonych w B. [...], którzy działają bez pełnomocników. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także: SKO, Kolegium, organ) decyzją z dnia [...] r. działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570) – dalej: "u.p.o.l." – oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Odpowiadając na zarzut odwołania wskazał, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zdjęcia satelitarne załączone do postępowania zostały udostępnione przez firmę [...] S.A. na podstawie zawartej umowy nr [...].SG (dokument licencyjny udzielony w dniu [...] r.) i mogą stanowić materiał, który przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Organ podkreślił, że zdjęcia satelitarne nie są jedynym dowodem wskazującym na zajęcie pod działalność gospodarczą spornej nieruchomości. Podczas przeprowadzonej kontroli podatkowej znak: [...] podatnik złożył pismo, w którym wyjaśnił, iż: "grunty działek nr [...] zostały tymczasowo częściowo utwardzane płytami betonowymi. Powstałe w wyniku utwardzenia gruntów place służą do przechowywania wyrobów betonowych produkowanych w zakładzie firmy [...]-[...], który usytuowany jest na sąsiedniej nieruchomości - działce nr [...]". Powyższe wyjaśnienia zostały włączone jako dowód w sprawie postanowieniem z dnia [...] r. Następnie w związku z prowadzoną kontrolą podatkową podatnik złożył informację (5 października 2022 r.) o nieruchomościach i obiektach budowlanych na 2022 r., w której wskazał działkę nr [...] położoną w obrębie B. [...] jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał także, iż postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi R. R.. Skutkiem takiego rozstrzygnięcie był brak wejścia do obrotu prawnego decyzji z dnia [...] r., z uwagi na brak skutecznego doręczenia jej stronie (ustanowionemu pełnomocnikowi). Warunkiem bowiem wejścia tej decyzji do obrotu prawnego jest skuteczne doręczenie jej stronie, a więc w tym przypadku ustanowionemu pełnomocnikowi strony - R. R.. W związku z powyższym Burmistrz B. wydał decyzję z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 rok, która została doręczona stronie postępowania - A. R. dnia 2 lutego 2024 r. i B. Ś. jako pełnomocnikowi R. R. dnia [...] r., zatem weszła do obrotu prawnego, a skutkiem wniesienia odwołania od tej decyzji było rozpatrywanie sprawy przez Kolegium. W złożonej skardze A. R. zarzuciła, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 133 § 1, art. 180 § 1, art. 181 Ordynacji podatkowej oraz posiada wady określone w art. 247 § 1 pkt 4 i art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podkreśliła, że w roku 2019 na terenie spornej nieruchomości przechowywane były czasowo materiały budowlane przeznaczone do budowy obiektów zakładu firmy [...], usytuowanego na sąsiedniej działce o nr 227 oraz przechowywane były czasowo materiały powstałe w wyniku prowadzonych tam robot rozbiórkowych. Wyjaśnienia takie zostały złożone w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji. Znajdująca się w aktach sprawy satelitarna fotografia działki nr [...] obr. B. [...] przedstawia więc obraz działki nr [...] z przechowywanymi na niej nieodpłatnie materiałami budowlanymi przeznaczonym do budowy obiektów firmy [...] oraz materiałami rozbiórkowymi obiektów tej firmy. Zdaniem strony zarówno Burmistrz B. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazują przepisu prawa, który upoważniałby do stwierdzenia, że fotografia satelitarna działki nr [...] potwierdza fakt prowadzenia na niej działalności gospodarczej. Ponadto Skarżąca podniosła, że w obiegu prawnym istnieją dwie decyzje Burmistrza B. o wymiarze podatku dotyczące działek nr [...] obr. B. [...]. Decyzja ostateczna z dnia [...] r., nr [...] Burmistrza B.: stwierdzająca istnienie przesłanki wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, uchylająca w całości ostateczną decyzję Burmistrza B. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 rok; ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie [...]zł oraz decyzja z dnia [...] r., nr [...] Burmistrza B. stwierdzająca istnienie przesłanki wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, uchylająca w całości ostateczną decyzję Burmistrza B. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 rok; ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie [...]zł. Od pierwszej z tych decyzji odwołanie wniósł R. R.. Postanowieniem z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], stwierdziło jednak niedopuszczalność odwołania. Od drugiej z tych decyzji odwołanie wniosła Skarżąca. W związku z tym, że decyzja z dnia [...] r., nr [...] Burmistrza B. - utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...], dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...] Burmistrza B., z mocy art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej obie decyzje organów pierwszej i drugiej instancji są nieważne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Z akt sprawy (decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 z dnia [...] r.) wynika, że małżonkowie A. R. i R. R. są współwłaścicielami działek o nr [...] położonych w B. [...]. Burmistrz B. decyzją z dnia [...] r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2019 r. ustalił A. R. i R. R. to zobowiązanie w kwocie [...]zł. W wyniku wznowienia postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, Burmistrz B. stwierdził, że działka nr [...] była w 2019 r. wykorzystywana na działalność gospodarczą w zakresie przechowywania wyrobów betonowych. W rezultacie decyzją z dnia [...] r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, Burmistrz B. uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] r. i ustalił A. R. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł. W następstwie wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze (a wcześniej w odwołaniu) strona podniosła, że w wyniku wznowienia postępowania, obok decyzji z dnia [...] r., Burmistrz B. wydał decyzję z dnia [...] r. w tym samym przedmiocie i w stosunku do tych samych osób. Zatem, w ocenie Skarżącej, decyzja z dnia [...] r. dotyczy już sprawy rozstrzygniętej inną decyzją, co oznacza, że na mocy art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej obie decyzje organów pierwszej i drugiej instancji są nieważne. W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wyjaśniając tę kwestię wskazało, iż postanowieniem z dnia [...] r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] r., z uwagi na niedoręczenie tej decyzji B. Ś. - pełnomocnikowi R. R. (strony postępowania). Zdaniem Kolegium wskutek niedoręczenia decyzji z dnia [...] r. pełnomocnikowi, nie weszła ona do obrotu prawnego. W związku z powyższym Burmistrz B. wydał wskazaną decyzję z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 r., która według organu została już prawidłowo doręczona. Ze stanu faktycznego wynika, iż nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania stanowią współwłasność. W myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w sytuacji gdy nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. W myśl natomiast art. 6 ust. 7 u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy. Podobne regulacje zawierają art. 3 ust. 5 i art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym. W świetle powyższych przepisów decyzja dotycząca wymiaru osobom fizycznym podatku od nieruchomości i podatku rolnego jest decyzją ustalającą, ma zatem charakter decyzji konstytutywnej. W konsekwencji zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i podatku rolnym w odniesieniu do osób fizycznych powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Nadto, z powyższych przepisów wynika, że odpowiedzialność współwłaścicieli jest solidarna, co oznacza, że organ miał obowiązek doręczyć przedmiotową decyzję każdemu ze współwłaścicieli, tj. każdemu z małżonków (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 244/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjn6ych powołane w dalszej części uzasadnienia). Tak długo bowiem jak istnieje współwłasność nieruchomości adresatami decyzji muszą być wszyscy współwłaściciele bez względu na to jaką część nieruchomości współwłaściciel faktycznie zajmuje, czy też w jaki sposób wywiązuje się z ciążących na nim zobowiązaniach podatkowych. Jeżeli decyzja zostanie doręczona tylko jednemu z małżonków (współwłaścicieli), tylko na nim będzie ciążyło zobowiązanie podatkowe. Od drugiego małżonka, do czasu doręczenia mu decyzji, nie będzie można wymagać i egzekwować podatku (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 593/09). Z akt sprawy (por. str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) wynika, że pierwsza decyzja z dnia [...] r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2019 r. została wydana w trybie wznowienia postępowania (na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) i była doręczona A. R., natomiast nie została doręczona pełnomocnikowi jej męża - B. Ś.. Nie oznacza to jednak – wbrew stanowisku organu – że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego i jest aktem nieistniejącym. Skoro bowiem decyzja ta została doręczona Skarżącej, to weszła ona do obrotu prawnego i wywołuje wobec niej skutki prawne. Decyzja ta powinna być natomiast prawidłowo doręczona przez organ drugiemu z współwłaścicieli - R. R.. Do tego czasu zobowiązanie w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2019 r. będzie ciążyło tylko na A. R.. W rezultacie nie było podstaw prawnych do wydawania przez Burmistrza B. nowej decyzji - z dnia [...] r. ustalającej Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2019 r. W obrocie prawnym funkcjonowała już bowiem – jak to zaznaczono – decyzja z dnia [...] r. W judykaturze podkreśla się, że istnienie dwóch decyzji obejmujących ten sam przedmiot postępowania, skierowanych do tego samego podmiotu rażąco narusza prawo art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1415/07). W rozpatrywanej Burmistrz B. dwukrotnie nałożył na A. R. ten sam podatek – raz decyzją z dnia [...] r., drugi raz – decyzją z dnia [...] r. Nie ma prawnych możliwości ponownego rozpoznania danej spawy, jeżeli w sprawie tej została już wydana decyzja i nie została ona skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym stwierdzić należy, że decyzja Burmistrza B. z dnia [...] r. ustalająca Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2019 r. jest nieważna. Oznacza to, że nieważna jest także decyzja Kolegium z dnia [...] r. utrzymująca w mocy powyższą decyzję. Sąd nie podziela natomiast stanowiska strony, że B. Ś. nie był umocowany do działania w imieniu R. R.. Należy zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2019 r., z uwagi na brak doręczenia tej decyzji B. Ś. - pełnomocnikowi R. R.. Skarga na to postanowienie została oddalona przez tut. Sąd wyrokiem z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 199/24. Sąd zatem przyznał rację organowi, że w przedmiotowej sprawie B. Ś. był pełnomocnikiem R. R.. Sąd w składzie orzekającym to stanowisko podziela. W następstwie niniejszego wyroku obowiązkiem Burmistrza B. będzie doręczenie decyzji z dnia [...] r. B. Ś. – pełnomocnikowi R. R.. Natomiast A. R. decyzja ta została już doręczona i nie zachodzi potrzeba jej powtórnego doręczania. Z uwagi na stwierdzone uchybienie przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze wywody i wskazania Sądu zawarte w tym wyroku. Ponadto Sąd rozpoznając skargę w niniejszej sprawie odnotował, że przekazane mu akta administracyjne sprawy nie są kompletne. Burmistrz B. wykonując zalecenie Kolegium z dnia [...] r. w załączeniu do pisma z dnia [...] r. (por. k. 60 akt sądowych) przekazał wprawdzie sądowi akta sprawy dotyczącej łącznego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2019 r., jednakże są to w istocie akta organu odwoławczego do sprawy, w której wydano postanowienie z dnia [...] r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania R. R. z dnia [...] r. od decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. Burmistrz stwierdził przy tym, że "są to jedyne akta, które zostały mu zwrócone po zakończeniu postępowania [...] oraz sygn. akt I SA/Bd 199/24". Niewątpliwie nie są to – z wyjątkiem spisu dokumentów – akta postępowania przed organem I instancji, o których mowa we wspomnianym wyżej piśmie SKO do Burmistrza B. z dnia [...] r. (por. k. 33 akt sądowych). Należy wskazać, ze zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. skarga przekazywana jest sądowi (przez organ którego m.in. działanie jest przedmiotem skargi) wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jak wskazuje się w orzecznictwie "akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, powinny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta przedkładane sądowi powinny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową, czyli "spis treści". Akta powinny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, że sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji" (por. prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 728/23). Ponadto skoro "obowiązkiem organu administracji jest przekazanie sądowi kompletnych akt administracyjnych sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę (...), to nie jest rolą sądu poszukiwanie dokumentów będących podstawą rozstrzygnięcia organu lub też orzekanie w oparciu o materiał dowodowy, który nie został sądowi administracyjnemu przedstawiony" (por. prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 750/22). Uwzględniając powyższe Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o informacje zawarte w dokumentach znajdujących się w aktach, którymi dysponował. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. Sąd nie orzekał w przedmiocie kosztów postępowania, ponieważ przed zamknięciem rozprawy Skarżąca nie zgłosiła wniosku o przyznanie należnych kosztów. Nie uczestniczyła także w rozprawie, stąd też Sąd nie miał możliwości pouczenia jej o prawie złożenia wniosku o zwrot poniesionych kosztów postępowania na wypadek uchylenia zaskarżonej decyzji i skutkach jego niezłożenia stosownie do art. 210 § 1 p.p.s.a.