I SA/Bd 39/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A.R. (skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B.z dnia [...]r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. W skardze zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie zakończone zostało wydaniem decyzji, w której zmieniono wysokość zobowiązania skarżącego wobec Skarbu Państwa i wobec tego zaistniało realne niebezpieczeństwo dla jego dalszej egzystencji z uwagi na wysokość zobowiązania i zaciągnięte przez niego kredyty. W ocenie skarżącego należy domniemywać, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa podatkowego. Określenie nowej kwoty zobowiązania podatkowego spowodowało sytuację, w której skarżący dokonując jego zapłaty doprowadzi do powstania nieodwracalnej szkody oraz poważnych trudności płatniczych, które przełożą się bezpośrednio na sytuację finansową działalności gospodarczej skarżącego i jego rodziny. Ściągnięcie kwot wynikających z zaskarżonej decyzji wpłynie na niemożność terminowego regulowania rat od zaciągniętych przez skarżącego w działalności gospodarczej kredytów, tym samym ich wypowiedzenie i poniesienie nieodwracalnych strat. Zdaniem strony wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnione jest również interesem społecznym, z uwagi na grożące Skarbowi Państwa odsetki od niesłusznie pobranego zobowiązania podatkowego oraz odszkodowanie za nieodwracalne straty poniesione przez skarżącego w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd. Na poparcie wniosku strona załączyła dokumentację w postaci: analizy sytuacji finansowej i majątkowej firmy P. D. A. R. oraz bilans i rachunek wydatków na dzień 30.09.2011r. i na dzień 30.09.2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez "znaczną szkodę" należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym podkreślić, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny (czy jest on zgodny z prawem), bowiem zaskarżona decyzja aż do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem. Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego należy wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami. Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie potwierdzają tego, zdaniem Sądu, ani twierdzenia skarżącego, ani załączone do wniosku dokumenty, tj. analiza ogólnej sytuacji finansowej i majątkowej firmy, bilans, rachunek zysków i strat. Na podstawie tych dokumentów nie można uznać ponad wszelką wątpliwość, aby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd mógł spowodować skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wykazany przez skarżącego malejący zysk netto, który w okresie od 01.01.-30.09.2012r. wyniósł [...] zł nie świadczy to o tym, że uregulowanie ciążących na nim zobowiązań podatkowych będzie skutkowało utratą płynności finansowej firmy. Wykazywanie bowiem niewielkiego zysku z działalności jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami i nie oznacza braku środków finansowych. Istotne natomiast jest, że jak wynika z przedłożonego przez skarżącego rachunku zysku i strat firmy za okres od 01.01.-30.09.2012r. firma osiągnęła przychód w wysokości [...]zł. Wskazuje to na rozległy rozmiar prowadzonej działalności, co oznacza, że skarżący dysponuje kwotami przekraczającymi zobowiązanie z tytułu spornej kwoty podatku. O tym, że kondycja finansowa firmy skarżącego pozwala na uiszczenie spornych kwot podatku nie powodując znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków świadczy ponadto okoliczność zaciągania przez skarżącego kredytów. Okoliczność ta świadczy również o zdolności kredytowej firmy skarżącego, która niewątpliwie została przez kredytujące banki wnikliwie oceniona. Skarżący może mieć więc ewentualnie możliwość zaciągnięcia dodatkowego kredytu celem uiszczenia zobowiązań podatkowych. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że uiszczenie określonego decyzją podatku mogłoby prowadzić co najwyżej do uszczuplenia zakresu działalności gospodarczej, ale nie do jej całkowitej likwidacji. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Ponadto skarżący może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacja podatkowa). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie spełniają przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.