I SA/Bd 618/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. I SA/Bd 618/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] określającą Z.B. wysokość zobowiązania podatkowego tytułu podatku od towarów i usług za miesiące [...] 2005r. i za [...] 2006r. w kwotach po 0,00 zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) związanego z wystawieniem faktury VAT: nr [...] z dnia [...] (podatek do zapłaty [...] zł), nr [...] z dnia [...] (podatek do zapłaty [...] zł) oraz nr [...] z dnia [...](podatek do zapłaty [...] zł). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że skarżący od dnia[...] dpo dnia [...] prowadził działalność gospodarczą P.H.Z. z siedzibą w [...]w zakresie działalności agentów zajmujących się sprzedażą towarów różnego pochodzenia. Organ podatkowy przeprowadził u podatnika kontrolę w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...] 2005 r. oraz czynności sprawdzające za okres od [...] do [...] 2006r. W związku z brakiem dokumentacji, która według strony uległa zagubieniu, organ I instancji zwrócił się do innych organów z pytaniem czy w ramach kontroli podatkowej lub czynności sprawdzających stwierdzono występowanie w latach 2005 i 2006 transakcji, w których stroną był Z.B.. W odpowiedzi na pismo, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. poinformował, że w toku kontroli skarbowej przeprowadzonej w firmie PPHU "P" M.K. stwierdzono trzy faktury wystawione przez P.H. "Z" oraz ustalono, iż faktury te nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, gdyż czynności nie zostały dokonane. Na potwierdzenie powyższego załączono stosowne dokumenty. W konsekwencji ww. decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące [...] 2005 r. i [...]2006 r. w wysokości 0,00 zł oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług związanego z wystawieniem trzech faktur VAT. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podatnik nie posiada żadnych dokumentów związanych z prowadzoną działalnością, jednocześnie nie potrafi wskazać żadnych informacji dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej - nie pamięta nazwy dostawców ani odbiorców złomu, nazwisk właścicieli, adresów, ani nazwy firmy transportowej, która świadczyła na rzecz strony usługę przewozu złomu. Organ stwierdził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. udowodnił fikcyjność transakcji z kontrahentem - firmą PPHU "P" M.K.. W konsekwencji ustalono, że Z.B. nie wykonywał czynności opodatkowanych podatkiem VAT w miesiącach grudzień 2005 r. i maj 2006 r. Jedynie poprzez wystawienie fikcyjnych faktur VAT nr [...] , [...] oraz [...] na rzecz firmy PPHU "P" wygenerował podatek VAT w kwocie [...] zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że jest osobą chorą, wielokrotnie przebywającą w szpitalu dla nerwowo i psychicznie chorych w Ś. Podatnik podał, że podczas jednego z pobytów w szpitalu został ukradziony samochód, w którym znajdowały się wszystkie dokumenty dotyczące prowadzonej przez niego działalności. Podniósł, że po wykreśleniu prowadzonej przez niego firmy z ewidencji działalności gospodarczej, nie wystawił żadnych faktur, ani ich nie podpisał. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołał się na przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, regulujące prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz sytuację, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały wykonane, przez co nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przywołując stan faktyczny sprawy organ podał, że M.K. podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu [...] zeznał, iż transakcje handlowe przeprowadzone z firmą PH ,,Z" były fikcyjne. Odnośnie trzech faktur podał, że dokumentują one zakup usług, które w rzeczywistości nigdy nie miały miejsca, a faktury otrzymywał już wypisane od nieznanego mężczyzny o imieniu W. lub R. . M.K. wyjaśnił, że nigdy nie spotkał się z właścicielem ani pracownikiem firmy P.H. "Z", która widnieje na tych fakturach jako wystawca. Nie sprawdzał również czy taka firma istnieje i nie ma żadnych świadków przeprowadzania tych transakcji. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił PPHU "P" M.K., zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług m.in. za miesiące grudzień 2005 r. i maj 2006r., uznając, iż przedmiotowe faktury nie odzwierciedlają faktycznego przebiegu operacji gospodarczych, a wykazane w nich podmioty nie dokonywały czynności w tych fakturach wymienionych, co oznacza, że podane faktury VAT nie dokumentują rzeczywiście przeprowadzonych transakcji. Organ odwoławczy przywołał wyjaśnienia podatnika, w których podniósł, że nie zatrudniał żadnych pracowników, działalność prowadził w M. przy ul. [...], gdzie wynajmował pomieszczenie biurowe na podstawie umowy najmu lecz nazwy firmy ani żadnego nazwiska podmiotu, od którego wynajmował pomieszczenie, nie pamięta. Nie posiadał żadnego placu do składowania złomu ani wagi. Działalność polegała na skupie złomu i jego natychmiastowej sprzedaży, a zakupów dokonywał od firmy z O. - nazwy firmy i adresu nie pamięta. Nie posiada własnych środków trwałych firmy, wykorzystując dla celów działalności gospodarczej samochody firmy transportowej. Strona podała, że zakupiony złom odstawiała do G. i Gd., lecz nazw firm, adresów i nazwisk właścicieli nie pamięta. Wszystkie natomiast dokumenty związane z działalnością podatnik zagubił podczas przeprowadzki z I. do Ś.W. we [...] 2006r. Stwierdził, że nie pamięta czy wystawiał faktury dla firmy "P" M.K.. Organ wskazał, że w odwołaniu podatnik podał, iż dokumentacja firmy została skradziona wraz z samochodem osobowym, podczas jednego z jego pobytów w szpitalu. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów u usług, w przypadku gdy osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku jest obowiązana do jej zapłaty. Zdarzeniem rodzącym obowiązek zapłaty danej kwoty jest sam fakt wystawienia faktury, w której została wykazana kwota podatku. Wystawienie faktury oznacza podpisanie dokumentu i jego przekazanie innemu podmiotowi - wprowadzenie do obrotu. Zgodnie z wolą ustawodawcy, wystawienie faktury jest czynnością rodzącą publiczno-prawny obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku, przyjmując swoisty rodzaj sankcji. Sankcja polega na konieczności zapłaty kwoty wykazanej jako podatek należny. Dyrektor Izby Skarbowej podał, że organ I instancji w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uznał, iż transakcje udokumentowane fakturami nr [...], [...] i [...] nie zostały dokonane. Wskazano, że działalność gospodarcza strony, według oświadczenia złożonego do protokołu z kontroli, polegała na pośrednictwie handlowym w zakresie kupna i sprzedaży złomu. W tym kontekście organ wskazał, że faktury, będące podstawą do określenia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o V AT miały dokumentować usługi montażowe pieców (faktura [...]), wykonanie prac monterskich i spawalniczych (faktura [...]) oraz montaż instalacji mieszanek paliwowych i wykonanie prac antykorozyjnych (faktura [...] ). Usługi wskazane w powyższych fakturach są niezgodne z zakresem prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Ponadto, jak wynika z decyzji wydanej dla wskazanego w fakturach nabywcy – M.K. - w takcie przesłuchania z dnia [...] potwierdził on fikcyjność zawartych transakcji. W ocenie organu odwoławczego podatnik nie wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczył usługi oraz nie przedstawił dowodów potwierdzających, iż nie wystawiał faktur, w których wykazano podatek. W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji słusznie określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 108 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług związane z wystawieniem faktur VAT nr [...], nr [...]i nr [...] na łączną kwotę [...] zł. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie norm prawa materialnego i podatkowego, błędne ustalenie stanu faktycznego i interpretowanie norm prawa podatkowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że M.K. podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu [...]zeznał, iż transakcje handlowe przeprowadzane z jego firmą były fikcyjne, a faktury otrzymywał od nieznanego mężczyzny o imieniu W. lub R. Skarżący podkreślił, że K. zeznał również, iż nigdy się z nim nie spotkał skarżącą. Organy nie udowodniły, że to on wystawiał faktury, podpisał je i przekazywał temu kontrahentowi do obrotu. Skarżący przywołując treść art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdził, że nie wystawiał wymienionych faktur, lecz zostały one sporządzone przez osobę o nie ustalonej tożsamości na jego firmę. To samo dotyczy faktur wystawionych po zakończeniu działalności gospodarczej. Natomiast samo stwierdzenie, że zakończenie działalności gospodarczej nie oznacza, iż nie wystawiał faktur, jest w ocenie skarżącego mało przekonywujące i budzi wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe w stopniu, który nakazuje wyeliminować ją z obrotu prawnego. Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy Z.B. wystawił trzy faktury VAT, co skutkuje obowiązkiem zapłaty wykazanego w nich podatku od towarów i usług. Zdaniem organu materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że powyższy obowiązek ciąży na skarżącym. W ocenie natomiast podatnika organy nie udowodniły, że to on wystawił faktury. W pierwszej kolejności należy podać, że stosownie do art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej u.p.t.u.) w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku wyższą od kwoty podatku należnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że przywołany art. 108 ust. 1 u.p.t.u. przewiduje szczególny przypadek samoistnego powstania obowiązku podatkowego w efekcie samego wystawienia faktury wykazującej kwotę podatku od towarów i usług, przy czym obowiązek ten przyjmuje postać swoistej sankcji. Polega ona na tym, iż niezależnie od tego, czy w sprawie zaistniał obrót będący podstawą opodatkowania podatkiem VAT, jak również niezależnie od rozmiarów i konsekwencji podatkowych tego obrotu - każdy wystawca tzw. pustej faktury liczyć się winien z koniecznością zapłaty wykazanego w niej podatku. Regulacja ta stanowi o szczególnej roli faktury we wspólnym systemie podatku od towarów i usług, gdyż dla podatnika otrzymującego taką fakturę zwykle stanowi podstawę do obniżenia podatku należnego, a nawet żądania zwrotu podatku (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 866/08). Wskazany przepis art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi implementację art. 21 ust. 1 lit. d) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każda osoba, która wykaże VAT na fakturze jest zobowiązana do jego zapłaty. Powołany przepis na mocy art. 1 pkt 4 Dyrektywy Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r. zmieniającej Dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do określenia osoby odpowiedzialnej za zapłatę podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 269 z dnia 21 października 2000 r.) z dniem 21 października 2000 r. zastąpił przepis art. 21 ust. 1 lit. c) VI Dyrektywy o tej samej treści. Natomiast z dniem 1 stycznia 2007 r. znalazł swoje odzwierciedlenie w treści art. 203 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L 347 z dnia 11 grudnia 2006 r.). W wyroku z dnia 19 lutego 2010r. sygn. akt I FSK 8/09 NSA stwierdził, że treść art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług zgodna jest z treścią art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE i wcześniej obowiązującego art. 21 ust. 1d VI Dyrektywy, w myśl których do zapłaty podatku zobowiązana jest każda osoba, która wykaże ten podatek na fakturze. Tak restrykcyjna regulacja powodowana jest tym, że dane z faktury VAT wpływają na powstanie obowiązku podatkowego oraz stanowią podstawę do odliczenia podatku dla nabywcy. Przepis art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług odpowiada treści art. 21 pkt 1 ppkt (d) VI Dyrektywy VAT Rady Unii Europejskiej, który stanowi, iż osobą zobowiązaną do zapłaty podatku jest jakakolwiek osoba, która wykaże na fakturze podatek od wartości dodanej, bez względu na przyczynę takiego zachowania. Analogiczne rozwiązanie zawiera art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE. Z brzmienia tego przepisu (art. 203) wynika, że "wystawca faktury ma obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze również wtedy, gdy jego kwota jest wyższa od rzeczywistej kwoty podatku należnego z tytułu danej transakcji (normę tę wyraża art. 108 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług), gdy dana czynność nie jest objęta zakresem opodatkowania VAT lub podlega zwolnieniu z VAT, a także wówczas, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Taka regulacja wynika ze szczególnej roli faktury we wspólnym systemie VAT, a mianowicie z faktu, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawą do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego, czy wręcz do żądania zwrotu podatku. Innymi słowy, ponieważ w przypadku wystawienia faktury zawierającej wykazaną kwotę podatku, nawet jeżeli faktura taka nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, istnieje istotne ryzyko, że adresat takiej faktury potraktuje wykazany w niej podatek jako podatek naliczony podlegający odliczeniu, a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości, zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi swego rodzaju ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku" (J. Fornalik, [w:] Dyrektywa VAT, pod red. K. Sachsa, op. cit., s. 519). Powyższe stwierdzenia odnoszące się do art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 21(1)(d) VI Dyrektywy) mają również zastosowanie do art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem NSA przepis prawa materialnego - art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dotyczy również sytuacji, gdy wystawiona faktura nie odzwierciedla żadnej transakcji (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2009r. sygn. akt I FSK 1658/07). Podobny pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2009r. sygn. akt I FSK 1107/09. Analogiczne stanowisko prezentuje doktryna prawa podatkowego (por. Leksykon VAT 2009r. Janusz Zubrzycki, wyd. UNIMEX, s. 498-499). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że przesądzające dla oceny sprawy jest ustalenie, czy skarżący wystawił wymienione faktury VAT. W aktach administracyjnych znajdują się trzy faktury: z dnia [...] Nr [...], z dnia [...] Nr [...] i z dnia [...] Nr [...] (k. nr 16-18 akt administracyjnych). Z faktur tych wynika, że wystawione zostały na P.P.H.U. "P" M. K., opatrzone pieczątką firmy P.H. "Z", pieczątką "właściciel B.Z." wraz z podpisem (wyraźny, imieniem i nazwiskiem). Organ podatkowy przyjął, że wymienione faktury zostały wystawione przez Z. B.. Zauważyć należy, że z opisu zeznań M.K. zawartego na s. 11-12 decyzji z dnia [...](k. nr 22-33) Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wynika, że faktury miały charakter fikcyjny i służyły do powiększenia wielkości kosztów firmy M.K.. Jednocześnie M.K. zeznał, że za wystawienie faktur płacił nieznanemu z nazwiska mężczyźnie kwotę podatku VAT, pieniądze przekazywał w gotówce, nigdy nie spotkał żadnego właściciela lub pracownika firm, które widnieją na tych fakturach jako ich wystawcy. Nie sprawdzał, czy są to firmy rzeczywiście istniejące. Nie dzwonił na podane na fakturach numery telefonów ani nie był w siedzibach tych firm. Nie wie, kto wypisywał te faktury, ponieważ przywożone faktury były już wypisane, a treść faktur wcześniej uzgadniali, tzn. M.K. podawał, jakie usługi mają być wpisane. Podczas przekazywania tych faktur i pieniędzy nikt inny poza nimi nie był obecny. Nie ma żadnych świadków przeprowadzania tych transakcji. Nie wie skąd brane były dane firm widniejących na fakturach jako ich wystawcy. Z przywołanych w decyzji zeznań nie wynika, że to skarżący był tą osobą, która wystawiła sporne trzy faktury, lub w imieniu której zostały one wystawione. Skarżący również na żadnym etapie postępowania nie potwierdził, że wystawił ww. faktury. W wyjaśnieniach z dnia 6 stycznia 2010r. zasłaniał się niepamięcią z przyczyn zdrowotnych (k. nr 43 akt administracyjnych). W odwołaniu podniósł, że przebywał w szpitalu dla nerwowo i psychicznie chorych. Podczas pobytu w szpitalu został skradziony samochód wraz z dokumentami i pieczątką firmy, a kradzież była zgłoszona na policję. Jednocześnie podał: "nie spotykałem się z nikim w sprawie zawodowej i nie wystawiałem żadnych faktur, ani nie podpisywałem. Co do faktury VAT Nr [...] z dnia [...] to nic sobie nie przypominam bo już miałem problemy zdrowotne." Z protokołu z dnia [...](k. nr 66 akt administracyjnych) wynika, że strona dokonała przeglądu akt, zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym i podtrzymała zarzuty wniesione w odwołaniu. Ponadto podkreśliła, że faktury znajdujące się w aktach sprawy nr [...] z dnia [...]., nr [...] z dnia [...] oraz nr [...]z dnia [...] nie zostały przez nią wystawione, a podpis na nich znajdujący się nie należy do Z.B.. Również w skardze skarżący twierdzi, że faktur nie wystawiał zarzucając, iż organ nie udowodnił podpisania ich przez niego. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że ustalenia wymaga, czy trzy sporne faktury rzeczywiście zostały wystawione przez skarżącego. W związku z tym należało przesłuchać pod odpowiedzialnością karną Z.B. w trybie art. 199 Ordynacji podatkowej na okoliczność czy on wystawił faktury, czy podpis na nich widniejący jest jego podpisem. Niewątpliwie należało ustalić, czy prawdą jest, że Policja otrzymała i kiedy zgłoszenie skarżącego o zaginięciu pojazdu wraz z dokumentami i pieczątką firmy. Zdaniem Sądu w przypadku, gdy podatnik kwestionuje wystawienie faktur, podpisy na nich widniejące, a brak innych dowodów potwierdzających ich wystawienie przez niego, należy powołać biegłego na podstawie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. W ocenie Sądu przedłożony materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić jednoznacznie, że sporne faktury zostały wystawione przez skarżącego, wobec zaprzeczenia przez niego, że widniejący na nich podpis został przez niego złożony. W związku z powyższym należy stwierdzić, że doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Na podstawie tych przepisów w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191). Jednocześnie Sąd nie przesądza, czy na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty wykazanego w trzech fakturach podatku od towarów i usług, lecz stwierdza, że organ nienależycie przeprowadził postępowanie dowodowe i nie wykazał – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – że to Z.B. podpisał wystawione faktury. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.