I SA/Bd 623/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszk Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 01 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanowił: 1. umorzyć postępowanie 2. zasądzić od Ministra Finansów na rzecz A. W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania UZADANIENIE Pismem z dnia 16 maja 2012 r. A. W., reprezentowana przez doradcę podatkowego M. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem organu – Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. skargę na interpretację tego organu z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W przesłanym do Sądu wraz ze skargą piśmie Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów wniósł o umorzenie postępowania w sprawie wyjaśniając, iż organ uznał skargę za zasadną w całości i w interpretacji z dnia [...]., działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a, zmienił zaskarżoną interpretację i uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Pismem z dnia 22 czerwca 2012r. pełnomocnik skarżącej wniósł do Sądu o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz zwrot uiszczonego wpisu od skargi. W związku z wydaniem interpretacji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. zaistniała sytuacja, iż przedmiotem zaskarżenia stała się nieistniejąca interpretacja. Konsekwencją powyższego jest bezprzedmiotowość postępowania przed tut. Sądem, skutkująca jego umorzeniem. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 sentencji) podjęto na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zwrot zasądzonych od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, stosownie do art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. obejmuje uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł; koszty zastępstwa prawnego w kwocie 240 zł (ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu – Dz. U. Nr 31, poz. 153 ze zm. dalej rozporządzenie) oraz opłatę skarbową w kwocie 17 zł za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Rozstrzygając o zwrocie skarżącemu kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 240 zł Sąd miał na względzie fakt, że zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia zasądzając wynagrodzenie czynności doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w cytowanym przepisie, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią kwoty określone w § 3. Wynagrodzenie to nie może być wyższe niż sześciokrotna kwota określona w § 3 ani nie może przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Powyższe przepisy, a w szczególności § 2 ust. 1 rozporządzenia, dają zatem sądowi możliwość miarkowania wysokości wynagrodzenia pełnomocnika. Wynika to między innymi z faktu, iż ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych za poszczególne czynności lub za udział w poszczególnych postępowaniach dokonał precyzyjnego rozważenia i uwzględnienia wszelkich okoliczności charakterystycznych dla danego typu spraw. Tym samym w przyjętych stawkach minimalnych oddana została swoista wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił jedynie możliwość uwzględnienia przez sąd orzekający pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2010r. sygn. akt I GZ 203/10). Pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, czyli dwukrotnie wyższej niż stawka minimalna określona w § 3 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia, uzasadniając to niezbędnym nakładem pracy doradcy podatkowego, wkładem jego pracy oraz charakterem sprawy. Wskazać należy, że w orzecznictwie wyraża się pogląd, że regulacje dając sądowi możliwość miarkowania wysokości wynagrodzenia pełnomocnika wymagają jednocześnie, by gdy wynagrodzenie to ma być wyższe niż wskazane w rozporządzeniu stawki minimalne, sąd dodatkowo wskazał okoliczności zdecydowanie zwiększające nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika i uzasadniającej przyznanie wynagrodzenia powyżej minimalnej wysokości. Przyznanie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości przez niego ustalonej winno mieć miejsce wyjątkowo w oparciu o § 3 ust. 3 tego rozporządzenia. Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie okoliczności uzasadniających przyznanie wynagrodzenia powyżej minimalnej wysokości. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej również nie przedstawił takich okoliczności ograniczając się w zasadzie jedynie do zacytowania treści przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia. W kontekście niniejszej sprawy Sąd pragnie przywołać również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r. o sygn. akt FZ 345/04, w którym stwierdzono, że w razie wyeliminowania decyzji w trybie samokontroli, co skutkuje następnie umorzeniem postępowania sądowego, wkład pracy pełnomocnika będzie mniejszy niż w razie rozstrzygania sprawy na rozprawie. Dlatego Sąd I instancji powinien zasądzić koszty zastępstwa procesowego według stawek minimalnych. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 17 marca 2009 r. o sygn. akt I GZ 3/09 oraz z dnia 29 września 2010r. o sygn. akt I GZ 279/10.