I SA/Bd 630/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2012 r. sprawy ze skargi M. W. – J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem oddala skargę I SA/Bd 630/12 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca wystąpiła do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. jako organu likwidacyjnego o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz o wynagrodzenie za dozór pojazdu ([...]) za okres sześciu miesięcy od dnia usunięcia z drogi, tj. od dnia [...] maja do dnia [...] listopada 2008 r., w kwocie [...] zł przyjmując stawkę za pierwszą dobę dozoru w wysokości [...] zł i po [...] zł za każdą następną dobę. W uzasadnieniu strona wskazała, że pojazd nie został odebrany przez właściciela w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) dalej jako u.p.r.d. Ponadto, właściciel pojazdu nie uregulował opłaty za usunięcie pojazdu z drogi i opłaty za parkowanie, w tym opłaty za parkowanie w okresie sześciu miesięcy, który rozpoczął bieg w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. przyznał dozorcy tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu kwotę [...] zł przyjmując jako podstawę wyliczenia należności, liczbę dni przechowywania pojazdu ([...]) i ustaloną stawkę [...] zł za każdą dobę dozoru. W złożonym zażaleniu skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie kwoty [...] zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu lub alternatywnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając mu naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dalej jako u.p.e.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji przyznanie wynagrodzenia za dozór w zaniżonej kwocie, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązującego w warunkach lokalnych. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ przytaczając treść art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d., art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) stwierdził, że organy egzekucyjne (likwidacyjne) nie zostały przez ustawodawcę ograniczone co do możliwości wyboru metody określenia wydatków i wynagrodzenia za dozór. Dozorca natomiast żądając określonej stawki wynagrodzenia zobowiązany jest wskazać jakimi kryteriami kierował się przy jej określaniu. Występując o zwrot wydatków związanych z dozorem powinien przedstawić również dowody dokumentujące poniesione wydatki. W przedmiotowej sprawie poza powołaniem się na stawki wynikające z przepisów prawa lokalnego - uchwały Rady Powiatu B. z dnia 31 stycznia 2008 r. Nr [...] - strona nie wskazała żadnych podstaw, na których oparła żądanie, nie przedstawiła również dowodów dokumentujących poniesione wydatki związane z dozorem. Wskazała przy tym, że wobec braku umowy pomiędzy organem likwidacyjnym a przechowawcą, stawki wynikające z przywołanych uchwał mogą być uznane za taryfę, o której mowa w art. 836 k.c. Organ zauważył, że twierdzenia strony nie pokrywają się ze stanem faktycznym sprawy, albowiem pomiędzy organem dokonującym faktycznej likwidacji pojazdu a przechowawcą zostały zawarte umowy, o których mowa w przywołanym art. 836 k.c., określające szczegółowo stawki wynagrodzenia za przechowanie. Podniósł, że w dniu [...] stycznia 2008 r. pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B., a stroną jako dozorcą (przechowującym) zawarte zostały umowy (porozumienia) określające zasady i warunki dozoru oraz wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdów, które na podstawie art. 130a ust. 10 u.p.r.d. przeszły na rzecz Skarbu Państwa. W § 3 pkt 1 obu porozumień przyjęto, że dozorca otrzymywać będzie wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem w wysokości [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania pojazdu. Wynagrodzenie oraz zwrot kosztów dozoru będą naliczane od dnia przyjęcia obowiązków dozorcy. Dodatkowo w § 3 pkt 3 zastrzeżono, że poza opisanym wynagrodzeniem i wydatkami, Naczelnik Urzędu nie będzie zobowiązany do pokrywania zwrotu jakichkolwiek innych kosztów, nakładów i wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. W końcowej części porozumień wskazano, że zostały one zawarte na czas określony jednego roku oraz, iż wchodzą w życie z dniem zawarcia i mają zastosowanie do pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa. W związku z powyższym, organ stwierdził, że zawierając niniejsze porozumienia skarżąca zaakceptowała sposób naliczania wynagrodzenia i zwrotu kosztów dozoru, jednoznacznie przyjmując warunki zapłaty przez organ likwidacyjny wskazanych należności. Powyższe okoliczności świadczą, że w przedmiotowej sprawie wysokość wynagrodzenia za przechowanie została określona w zawartych pomiędzy składającym na przechowanie a przechowawcą umowach, tym samym inne metody i uregulowania prawne dotyczące ustalania wysokości wynagrodzenia i kosztów dozoru nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z tym, zawarty w zażaleniu zarzut naruszenia art. 102 u.p.e.a., z uwagi na przyznanie zaskarżonym postanowieniem wynagrodzenia za dozór w zaniżonej kwocie, nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu, że wysokość wynagrodzenia za dozór powinna być ustalona przy zastosowaniu stawek określonych przepisami prawa lokalnego organ stwierdził, że stanowisko to nie zostało w jakikolwiek sposób poparte. Wskazał, że zgodnie z treścią uchwał wymienione w nich stawki mają charakter cen maksymalnych, zatem nie ma przeszkód do zastosowania stawki niższej niż określona w tych uchwałach. Dodatkowo organ podniósł, że przywołane przepisy, a co za tym idzie podjęte na ich podstawie uchwały rady powiatu, nie odnoszą się i nie wiążą naczelnika urzędu skarbowego w przedmiocie stawek oraz wysokości przyznanego wynagrodzenia i kosztów dozoru pojazdu, który na podstawie art. 130a u.p.r.d. przeszedł na własność Skarbu Państwa. Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym opłaty za parkowanie, które ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. odnoszą się do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie art. 130a przywołanej ustawy. W konsekwencji nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 ww. ustawy. W zakresie twierdzenia strony, że uzgodniona i zaakceptowana przywołanymi porozumieniami stawka [...] zł za jeden dzień dozoru nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu i podlegała odrębnym negocjacjom, organ wskazał na § 6 przywołanych porozumień, w którym podano, że zostały one zawarte na czas określony jednego roku. Zatem przyjmując datę początkową ich obowiązywania, tj. dzień [...] stycznia 2008 r. organ stwierdził, że ustalone stawki obowiązywały za cały rok 2008. Natomiast odrębne negocjacje odnoszące się do pojazdów przed upływem sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i po tym okresie nie miały miejsca. Tym samym, zawarte porozumienia mają zastosowanie i odnoszą się do całego okresu przechowywania przedmiotowego pojazdu na prowadzonym przez stronę parkingu strzeżonym, tj. od dnia [...] maja do dnia [...] listopada 2008 r. Organ wskazał, że z wniosku oraz z zażalenia nie wynika, aby rzeczywisty koszt przechowywania pojazdów wynosił odpowiednio: [...] zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i [...] zł brutto za każdy następny dzień przechowywania, tj. stawki odpowiednio dwudziestokrotnie i ośmiokrotnie wyższe niż stawka wynikająca z porozumienia zawartego pomiędzy skarżącą a Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B. Ponadto pomimo wezwania, strona nie przedłożyła dowodów potwierdzających wysokość wydatków poniesionych w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydając zaskarżone postanowienie zasadnie przyznał dozorcy tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie sześciu miesięcy od dnia umieszczenia na parkingu strzeżonym do dnia przejścia pojazdu na własność Skarbu Państwa kwotę [...] zł, przyjmując do wyliczenia tej kwoty uzgodnioną stawkę [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania pojazdu. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zarzucając naruszenie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 836 k.c. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w wyniku przyznania skarżącej wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdem w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności, a obowiązującego w warunkach lokalnych. Zarzuciła także naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej jako O.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranych przez organ dowodów. Strona podniosła, że przy przyznawaniu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi, wobec braku umowy pomiędzy organem a przechowawcą, w okresie od dnia usunięcia pojazdu z drogi do upływu sześciu miesięcy przechowywania, stosować należy art. 836 k.c., który nakłada w takich przypadkach wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. W ocenie strony, stawki opłat za parkowanie pojazdów wynikające z uchwał wydanych na podstawie delegacji ustawowej mogą być uznane za taryfę, o której mowa w art. 836 k.c., co oznacza, że wynagrodzenie za czynności dozoru powinno zostać ustalone w oparciu o wskazane w nich stawki. Natomiast przyjmując, że jeżeli stawki określone w uchwałach właściwych organów samorządu nie będą zakwalifikowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 k.c., wysokość wynagrodzenia powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach (tj. z uwzględnieniem zakresu obowiązków przechowawcy, miejsca przechowywania, warunków przechowywania, wielkości przechowywanego przedmiotu i zajętej przez niego powierzchni), a także z uwzględnieniem opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność. Niemniej podmioty prowadzące parkingi depozytowe nie mogą pobierać opłat w innej wysokości niż wynikające ze wskazanych w zażaleniu uchwałach Rady Miasta B. i Rady Powiatu B. Niezależnie od tego, czy określone tymi uchwałami stawki mogą być potraktowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 k.c., powinny być uwzględnione przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia należnego stronie w danych stosunkach. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca powołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Ponadto, strona uznała za błędne zastosowanie stawki [...] zł za jeden dzień dozoru, albowiem stawka ta nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu usuniętego z drogi. Była to stawka umowna podlegająca odrębnym negocjacjom i została zaakceptowana przez stronę wyłącznie w stosunku do pojazdów przechowywanych po upływie okresu sześciu miesięcy od dnia rozpoczęcia przechowywania. W ocenie strony, nie ma podstaw do zastosowania tej stawki do innych czynności, zwłaszcza w sytuacji, w której wysokość wynagrodzenia wynikała z obowiązujących przepisów prawa lokalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu II instancji z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej p.p.s.a wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa. Rozstrzygając przedmiotową kwestię w pierwszej kolejności należy podnieść, że błędne jest odwoływanie się do treści art. 836 k.c. Regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są właśnie jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeśli więc zadanie z zakresu administracji publicznej jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym, co wyklucza możliwość powoływania się na przepisy kodeksu cywilnego regulującego sferę stosunków cywilnoprawnych, z tym oczywiście zastrzeżeniem, że właściwe przepisy nie zawierają stosownego odesłania do kodeksu cywilnego. Zagadnienie przyznania dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór zostało uregulowane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie zakłada ustalenia wydatków czy wynagrodzenia odpowiadających przeciętnym wydatkom czy wynagrodzeniu związanemu z dozorem rzeczy danego rodzaju. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie odsyła także do innych regulacji np. do przepisów kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjne powinny być wprost stawki przyjęte przez radę powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d., bez rozważenia konkretnych okoliczności. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym stawki ustalane taką uchwałą dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie, w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d. Opłaty te nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 przedmiotowej ustawy (zob.: wyroki NSA o sygn. akt I OSK 1841/06, Lex nr 516649; I OSK 1768/06, Lex nr 347847; I OSK 464/10). Tym samym nie można podzielić poglądu wnoszącego skargę kasacyjną, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjnie winny być stawki przyjęte przez radę powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu, podstawę prawną zwrotu koniecznych wydatków oraz przyznania wynagrodzenia dozorcy (na jego wniosek) stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a., który to przepis pozostawia jednocześnie w gestii organów kwestię ustalenia wysokości tego wynagrodzenia. Nie oznacza to jednak dowolności organu przy jego ustalaniu. Przyznając zwrot wydatków oraz wynagrodzenie, organ musi wykazać w jaki sposób kwoty te zostały wyliczone, co umożliwia weryfikację prawidłowości wyliczenia. W niniejszej sprawie organ pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. (k.5 akt administracyjnych) wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie podstawy do naliczenia wysokości opłat za dozór w żądanej wysokości, tj. [...] zł za pierwszy dzień i [...] zł w odniesieniu do podanego pojazdu. W odpowiedzi wskazano, że należności zostały naliczone na podstawie uchwały Rady Powiatu B. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. (k.9 akt administracyjnych). Jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia poza powołaniem się na stawki wynikające z uchwał ([...] zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i [...] zł za każdy następny) strona nie wskazała żadnych dowodów potwierdzających poniesione wydatki związane z dozorem ani nie wykazała, że rzeczywisty koszt poniesionych wydatków odpowiada stawkom wynikającym ze wskazanej uchwały. W tej sytuacji zasadnie organ przyjął do wyliczenia należności stawkę [...] brutto za jedną dobę przechowywania. Stawka ta wynika z porozumienia zawartego pomiędzy Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. a skarżącą w dniu [...] stycznia 2008r. (k. 13-16 akt administracyjnych). Sąd zgadza się ze stroną skarżącą, że wskazane porozumienie dotyczy zwrotu należności za okres po upływie sześciu miesięcy, w przypadku nie odebrania pojazdu przez właściciela. Niemniej - jak trafnie podnosi organ - zawarcie przedmiotowego porozumienia świadczy, że kwota [...] zł za jedną dobę przechowywania pojazdu w pełni pokrywa zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór tego konkretnego pojazdu, a strona nie wykazuje, aby faktycznie poniesione wydatki w okresie, za który domaga się zwrotu należności, były wyższe. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że okoliczności przechowywania pojazdu uległy tak zmianie, aby do wyliczenia wysokości wynagrodzenia nie można było przyjąć stawki wskazanej w porozumieniu zawartym przez strony. Zauważyć należy, że stawka ta ([...] zł) została przyjęta zgodnie przez strony i odnosi się do konkretnego pojazdu przechowywanego w konkretnych warunkach. Jeżeli skarżąca domaga się wielokrotnego zwiększenia stawki za dozór pojazdu za okres przed upływem 6-miesięcy, to powinna podać jakie okoliczności uzasadniają podwyższenie należności. Niezrozumiałe jest domaganie się wyższego wynagrodzenia bez wskazania przyczyn, z powodu których wraz z rozpoczęciem siódmego miesiąca przechowywania pojazdu stawką adekwatną jest [...]zł, natomiast choćby dzień przed ta datą, należy przyjąć jej wielokrotność. Skarżąca dla poparcia swojego stanowiska odwołuje się do fragmentu uzasadnienia uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010r., zgodnie z którym "Wskazane wcześniej okoliczności dotyczące wysokości opłat powinna uwzględnić rada powiatu, która zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie. Można bowiem uznać, że już od chwili usunięcia z drogi pojazdu porzuconego z zamiarem wyzbycia się, wyznaczona jednostka zaczyna sprawowanie nad nim dozoru, a warunkiem właściwego sprawowania tego dozoru jest przemieszczenie pojazdu na parking strzeżony." Podkreślić należy, że zagadnienie prawne przedstawione składowi siedmiu sędziów nie dotyczyło kwestii wysokości wynagrodzenia, lecz dotyczyło zasadności w ogóle przyznania na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d. W kontekście zatem zadanego pytania należy odczytywać uzasadnienie uchwały. Podnieść należy, że ten przywołany fragment uzasadnienia uchwały nie należy także odrywać od pozostałej argumentacji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Otóż, Sąd ten w uzasadnieniu uchwały podniósł, że "Dozorca występujący do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór może przedstawić pokwitowania i rachunki w związku z poniesionymi wydatkami oraz wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru. Przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 należy więc uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1999 r., sygn, akt I SA/Wr 2390/97, ONSA 2000, nr 1, poz, 28 oraz R. Hauser, Komentarz do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 1975 r., II CR 279/75, Postępowanie administracji w świetle orzecznictwa, t. V, Warszawa 1980, s. 150 i n.; W. Grześkiewicz, Egzekucja administracyjna - teoria i praktyka, ABC 2006)." Jeżeli - jak twierdzi skarżąca - należałoby zastosować automatycznie stawki wynikające z uchwał rad powiatu, to zbędna byłaby argumentacja NSA w uzasadnieniu uchwały odnosząca się choćby do wykazania przez wnioskodawcę wielkości poniesionych kosztów np. stosownymi rachunkami, pokwitowaniami. Przyjęcie stanowiska strony skarżącej sprowadzałoby się wyłącznie do przyznania wynagrodzenia według ustalonej już z góry stawki bez odniesienia ich do rzeczywistych kosztów w konkretnym przypadku. Oczywiście nie można wykluczyć, że w sytuacji wykazania przez wnioskodawcę, że koszty były znacznie wyższe niż ustalone w porozumieniu, wówczas mogłyby zachodzić podstawy do przyznania wynagrodzenia również na poziomie odpowiadającym stawce ustalonej w przywoływanej uchwale Rady Powiatu B., jednakże w przedmiotowej sprawie z takimi okolicznościami nie mamy do czynienia, a przynajmniej wnioskodawca ich nie wykazuje. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro koszt przechowania pojazdu powyżej 6 miesięcy wynosił [...] zł/dzień, to przed tą datą trudno przyjąć inną kwotę, skoro brak jakichkolwiek dowodów, że wysokość ich faktycznie była wyższa. W ocenie Sądu sposób wyliczenia wysokości należności, której domaga się strona został dokonany przez organy prawidłowo. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. wskazać należy, że przepisy tej ustawy nie miały w sprawie zastosowania. W ocenie tut. Sądu nie doszło do naruszenia odpowiadających im przepisów k.p.a., tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, z przyczyn podanych wyżej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. L. Kleczkowski H. Adamczewska-Wasilewicz U. Wiśniewska