I SA/Bd 631/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 18 września 2025 r. nr 0401-IEE1.7113.71.2025.2 w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia M. R. (dalej też jako: skarżący) złożył do Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 18 września 2025 r. w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na grożące stronie nieodwracalne skutki prawne w postaci bezprawnego pozbawienia go prawa własności nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Ocena wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej za każdym razem należy do sądu. Strona skarżąca powinna zatem sama co najmniej uprawdopodobnić konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – przedstawiając swoją konkretną sytuację majątkową i wpływ na nią ewentualnej egzekucji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 93/13). Przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09 oraz z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 415/11). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Wyjaśnić należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zaskarżonego aktu. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji czy postanowienia będącego przedmiotem wniesionej skargi. Ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Zagadnienie to było rozważane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten przyjmował m.in., że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt l OZ 1236/14). Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego postanowienia a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek, wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I FZ 481/09). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zawiera tylko lakoniczne uzasadnienie, w którym skarżący wskazuje na grożące mu nieodwracalne skutki prawne w postaci bezprawnego pozbawienia go prawa własności nieruchomości. Jak wcześniej wskazano, rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu nie jest dopuszczalne dokonywanie merytorycznej oceny zaskarżonego aktu. Na tym etapie Sąd nie dokonuje oceny zasadności zarzutów, ani nie dokonuje oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie przedstawił okoliczności uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które pozwoliłyby Sądowi dokonać oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, co uniemożliwiło merytoryczną ocenę złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze, że skarżący nie wykazał, iż w stosunku do niego wstrzymanie wykonania postanowienia jest uzasadnione, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl