I SA/Bd 683/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Ś. z dnia 6 listopada 2024 r. o przedłużenie terminu, wniosku B. Ś. z dnia 11 grudnia 2024 r. o przedłużenie terminu, w sprawie ze skargi B. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 29 lipca 2024 r. nr KO.411.987.2024 w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania postanawia: 1. odrzucić wniosek z dnia 11 grudnia 2024 r., 2. pozostawić bez rozpoznania wniosek z dnia 6 listopada 2024 r. 3. odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 września 2024 r. Skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 29 lipca 2024 r. w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. Skarga nie została podpisana. Zarządzeniami z dnia 7 października 2024 r. wezwano Skarżącą o uzupełnienie braków formalnych skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi, podanie numeru PESEL, a także uiszczenie wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono Skarżącej w dniu 30 października 2024 r. Pismem z dnia 6 listopada 2024 r. Skarżąca złożyła wniosek o wyznaczenie nowego terminu celem dopełnienia formalności wynikających z wezwania. Wniosek nie został podpisany. W wykonaniu zarządzenia z dnia 13 listopada 2024 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia, w terminie 7 dni, wniosku z dnia 6 listopada 2024 r. przez jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie doręczono Skarżącej w dniu 4 grudnia 2024 r. Pismem z dnia 11 grudnia 2024 r. Skarżąca złożyła wniosek o wyznaczenie nowego terminu celem dopełnienia formalności wynikających z wezwania. Wniosek nie został podpisany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd rozpoznał wniosek o wyznaczenie nowego terminu z dnia 11 grudnia 2024 r. W przedmiotowej sprawie wnioskowanie o wyznaczenie nowego 7-dniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych nie stanowiło skutecznego sposobu przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Zgodnie bowiem z art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Przedłużeniu nie podlegają natomiast terminy ustawowe, a takim jest termin do uzupełnienia braków formalnych wskazany w art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podkreślić należy, że ww. przepis wskazuje na dopuszczalność przedłużenia terminu, ale dotyczy to jedynie terminów sądowych, tj. wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego dla dokonania określonej czynności procesowej. Natomiast termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. Terminy ustawowe nie podlegają przedłużeniu. Ustawa wyznacza ich początek oraz długość. Bieg terminów ustawowych nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, tak jak to miejsce w przypadku terminów sądowych. W związku z tym termin na uzupełnienie braków formalnych w niniejszej sprawie nie może być przedłużony na wniosek strony. Brak możliwości przedłużenia terminów ustawowych znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt I FZ 73/22; z 5 października 2022 r., I GZ 330/20; z 7 maja 2021 r., sygn. akt I OZ 148/21). Wniosek Skarżącej o wyznaczenie nowego terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku należało zatem odrzucić jako niedopuszczalny. Złożony przez Stronę wniosek o wyznaczenie nowego terminu na uzupełnienie braków formalnych, nie mógł – jako niedopuszczalny – odnieść skutku oczekiwanego przez Skarżącą, zatem skoro wniosek z dnia 6 listopada 2024 r. nie mógł otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, a strona braków tych nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, należało, stosownie do art. 49 § 2 p.p.s.a., pozostawić wniosek bez rozpoznania. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania formalne pisma, w tym skargi, określone zostały w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a nadto zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pierwsze pismo strony w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi wskazanych w wezwaniu przewodniczącego powoduje odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, a termin do uzupełnienia ww. braków upływał z dniem 6 grudnia 2024 r. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, ani też nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi. Wnioski Skarżącej o wyznaczenie nowych terminów na uzupełnienie braków formalnych skargi oraz wniosku o przedłużenie terminu do jej uzupełnienia z wyżej omówionych już względów nie mogły zostać rozpoznane pozytywnie, a zatem skoro do dnia upływu terminu Skarżąca nie podpisała skargi ani nie podała swojego numeru PESEL i nie uiściła wpisu sądowego – skargę należało odrzucić. Na marginesie wskazać należy, że Skarżąca w swoich kolejnych pismach procesowych składanych do tut. Sądu regularnie ich nie podpisuje. Postawa Skarżącej w toku toczących się postępowań sprowadza się do wykorzystywania formalnych uprawnień procesowych oraz multiplikowania środków zaskarżenia obarczonych brakami formalnymi. Zatem, w ocenie Sądu, nie jest ukierunkowana na realizację celów postępowania sądowoadministracyjnego, jakim jest przede wszystkim kontrola przez sąd procesu stosowania prawa przez organy władzy publicznej, na którą to okoliczność WSA w Bydgoszczy zwracał już uwagę m.in. w postanowieniach: z 24 stycznia 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 406/23, z 24 stycznia 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 433/23, z 16 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 701/23. Należy podkreślić, że praktyka Skarżącej powoduje nieuzasadnione przedłużanie postępowania sądowego i nie zasługuje na aprobatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniu z dnia 23 stycznia 2023 r. sygn. akt I OZ 630/22, w którym zwrócono uwagę na nietypowe zachowanie procesowe skarżącego, oceniając je jako nadużycie prawa. Praktyka przyjęta przez Skarżącą jawi się bowiem jako działanie zamierzone i ukierunkowane na przedłużanie postępowania sądowego, a nie na ochronę jej uprawnień. Tego typu zachowanie strony należy uznać za nadużycie prawa do sądu, które nie może podlegać ochronie prawnej. Nie można uznać, że strona, wielokrotnie pouczana o konieczności sygnowania środka odwoławczego podpisem, nie ma świadomości konsekwencji swojego działania, szczególnie w sytuacji kolejnego pisma w tej samej sprawie. Instytucje prawne stanową jedną z form realizacji wpisanego w Konstytucję RP prawa strony do sądu, jednak nie mogą być skutecznie realizowana w sytuacji wyżej opisanego działania Skarżącej, która wydaje się dążyć jedynie do przedłużenia postępowania sądowego, czyniąc ze swojego prawa nienależyty użytek. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 84 p.p.s.a. a contrario odrzucił jako niedopuszczalny wniosek Skarżącej o przedłużenie terminu (pkt 1 sentencji). Na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji. W konsekwencji nieuzupełnienia przez Skarżącą braków formalnych skargi konieczne okazało się odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji).